Press Release: International Tribunal on Burma Calls for End to Impunity of Military Regime - FULL TEXT

-- For immediate release to media --

March 3, 2010, 10 am EST

International Tribunal on Burma Calls for End to Impunity of Military Regime

(New York) Nobel Peace Laureates Shirin Ebadi and Jody Williams - along with human rights experts Dr. Heisoo Shin (Korea) and Professor Vitit Muntarbhorn (Thailand) - today released the findings and recommendations developed during the International Tribunal on Crimes Against Women of Burma held this week in New York City. The quasi-legal event featured compelling testimony - the first ever - of 12 women from Burma who have suffered rape, torture, and other crimes at the hands of the military junta. The event highlighted the egregious human rights crimes, including rape as a weapon of war, and called for policymakers to demand a last resort: the International Criminal Court.

"Women should no longer be invisible when crimes are committed against them with impunity," said Jody Williams, who won the Nobel Peace Prize in 1997. "The history of violence and oppression of women in Burma is long and sordid--and must come to an end."

A few of the women who testified are colleagues of Aung San Suu Kyi, the leader of the opposition, still under house arrest and a prisoner of General Than Shwe. Than Shwe is the war criminal who has reigned terror over the people of Burma for decades. World leaders have rallied in support of her freedom countless times since her Nobel Peace Prize award in 1991, passing UN resolutions almost annually and demanding the release of her and other political prisoners. But these cries have fallen on deaf ears, with the international community failing to hold General Shwe and his cronies criminally responsible. The resulting impunity has given the ruling generals of Burma even more license to escalate their power and continue to inflict violence on the people of Burma.

"We live in a globalized world, which means that Burma cannot do whatever it wants to its people within its own walls," said Shirin Ebadi, who won the Nobel Peace Prize in 2003. "Globalization is effective when it helps bring an end to injustice. The international community cannot stand by and let other countries to use their sovereignty to commit atrocities against their own people."

The purpose of the Tribunal was to spotlight the oppression of women of Burma in order to encourage policymakers and political leaders to take specific action now. The women Nobel Laureates have joined with the Women's League of Burma to highlight the systemic use of rape and other forms of violence against ethnic women in Burma. The Women's League of Burma is an umbrella organization comprising thirteen women's organizations of different ethnic backgrounds in Burma.

The women who testified now live in Thailand, Bangladesh, the US and Canada and traveled to New York to tell their personal stories and those of their families. Their stories include a range of horrific human rights violations and crimes. Testimony was organized into three categories: violence against women (rape, sexual violence, trafficking), civil and political violations (torture, arbitrary arrest and detention, harassment), and social, economic and cultural violations (forced labor, portering, relocation). Violence against women in Burma is often ethnically motivated, particularly minority groups such as the Karen who have been brutally persecuted by the military regime.

The following are the recommendations of the Tribunal:

Recommendations to the international community, particularly the United Nations:

*Urge States to take collective action to ensure the implementation of Security Council Resolutions 1325, 1820, 1888, and 1889 guaranteeing women's full participation in post-conflict reconstruction, and freedom from all forms of sexual violence.
*Strongly urge the UN Security Council to refer Burma to the International Criminal Court.
*Call upon United Nations member States to fulfill their obligations to exercise universal jurisdiction and to prosecute through their national tribunals perpetrators of the crimes against the civilian population of Burma, including women.
*Ask United Nations agencies with a presence in Burma to increase their work in promoting and protecting human rights.
*Call upon the United Nations Security Council to take effective measures against state authorities on the basis of the responsibility of the state to protect its people from egregious human rights violations (Responsibility to Protect Doctrine).
*Urge the United Nations system to take measures to ensure that the Burmese authorities comply with international human rights standards and international humanitarian law.


Recommendations to Burma's military regime:

*Stop all forms of violence against women. "End the intimidation, harassment, arbitrary arrest, unlawful detention, torture, and degrading treatment against women [and all] political prisoners; [and] respect and adhere to the principles and norms of the international [criminal and] human rights standards, particularly Convention on the Elimination of all forms of Discrimination Against Women..."
*Stop attacks and persecution against ethnic nationalities and groups.
*Release immediately and unconditionally all political prisoners.
*Grant access to United Nations agencies and non-governmental humanitarian groups to ensure that women, in particular, are assisted effectively.
*Provide access to and cooperate with United Nations agencies and human rights organizations to monitor human rights within Burma.
*Ratify all human rights treaties, including ICCPR and ICESCR, and implement them effectively.
*Abide by rules of customary international law, such as the prohibitions against torture, slavery, and violence against women and children.
*Ratify the Rome Statute of the International Criminal Court, reform and implement domestic legislation accordingly.
*Establish an effective process for dialogue between different stakeholders including democracy groups, ethnic minorities/nationalities, and concerned authorities with emphasis on women's participation in the pursuit of democracy.
*Revise the constitution, particularly the amnesty provisions, and other national laws in an inclusive and participatory manner, engaging all stakeholders including women, to ensure consistency with international legal obligations and human rights standards.
*Establish effective judicial mechanisms and other processes to establish accountability and provide adequate remedies for international crimes and human rights violations to end impunity.
*Build human-centered national development plans and processes that respond to women's human rights bearing in mind the special needs of rural women, and allocate national resources fairly and equitably for this purpose.

Recommendations to the Asia-Pacific region (including ASEAN, bilateral and other channels):

*Call upon ASEAN through its Summit of Heads of Government to impel Burma to apply effective and time-limited measures to comply with the ASEAN Charter and international legal obligations and human rights standards.
*Invite the ASEAN Intergovernmental Human Rights Commission to submit thematic reports covering particular issues related to Burma.
*Bearing in mind the ASEAN Declaration on the Elimination of Violence Against Women and various declarations on children's rights in the region, to which Burma has subscribed, support the establishment of the ASEAN Commission for the Promotion and Protection of the Rights of Women and Children, including consideration of the situation in Burma.
*Call upon the various partners of ASEAN and other regional bodies and states engaging with Burma to influence constructive changes in the country.
*Prohibit trade with Burma involving goods produced through forced labor, as well as oil, gas, and electricity generated as a result of forced relocations.
*Take effective cross-border measures to prevent and punish human trafficking, in particular that of women and children, and to offer gender and child sensitive measures to protect and assist those victimized by trafficking.
*Respect the rights of refugees and internally displaced persons, protect them from violence, abuse, and exploitation, and forced repatriation, which violates the international principle of non-refoulement, and ensure the application of basic standards of international law.


For more information, and to arrange interviews, please contact us:
*Rachel Vincent: Mobile: + 1-613-276-9030, rvincent@nobelwomensinitiative.org
*Kimberley MacKenzie: +1-908-342-0160, kmackenzie@nobelwomensinitiative.org
*Kieran Bergmann: +1-613-569-8400 ext. 115, kbergmann@nobelwomensinitiative.or

Nobel winners push for Myanmar regime to face court

Michelle Nichols

NEW YORK

Wed Mar 3, 2010 4:24pm EST

NEW YORK (Reuters) - Rutha was pregnant when she was forced to serve as a porter at a military camp in Myanmar. There, she was raped nightly and her father killed when he refused to allow soldiers to take his 22-year-old daughter.

World

Rutha's story was told to Nobel Peace Prize winners and rights campaigners, who meet U.N. Secretary-General Ban Ki-moon on Thursday to push for Myanmar's leaders to be referred to the International Criminal Court for crimes against humanity.

"The soldiers raped me at night after I portered for them during the day," said Rutha, whose family has since left Myanmar. "A soldier came to get me and took me to a room. I told him I was pregnant and begged him not to do any harm, but he did not listen. ... I could only cry."

Rutha's story was one of 12 heard by the International Tribunal on Crimes Against Women of Burma, a panel formed by the Nobel Women's Initiative -- a group created by six female Nobel Peace Prize Winners -- and the Women's League of Burma.

Along with acts of sexual violence and forced labor, there were stories of imprisonment, torture and forced relocation.

The panel of Jody Williams, who won the 1997 Peace Prize for her work to ban land mines, Shirin Ebadi, who won the prize in 2003 for promoting rights in Iran, and rights campaigners Vitit Muntarbhorn of Thailand and Heisoo Shin of South Korea, said the world needs to increase pressure on Myanmar.

"Your searing testimonies of unimaginable brutalities, including sexual violence, break the silence on behalf of thousands upon thousands of Burmese women," Williams told a news conference on Wednesday. "You all cry out for justice but have been met with impunity."

Myanmar has signed international conventions and treaties but has consistently failed to honor pledges to improve its human rights record or carry out democratic reforms.

The Myanmar mission to the United Nations was not immediately available to comment.

MINORITIES PERSECUTED

Myanmar has long been the focus of global pressure for holding pro-democracy leader Aung San Suu Kyi. Rights groups say there are more than 2,000 political prisoners in Myanmar, but the country's regime says they are not political.

The Myanmar junta has also been accused of persecution of the country's ethnic minorities, sparking a continuing exodus. Some 140,000 refugees live in camps along the Thai-Myanmar border, according to the United Nations refugee agency.

The full list of recommendations made by the panel to Myanmar, the Association of Southeast Asian Nations and the United Nations can be seen a www.nobelwomensinitiative.org.

Myanmar was formerly known as Burma and has been under military rule since 1962.

Another story heard by the panel was that of Chang Chang, who was 17 when she was practicing songs at a local karaoke shop with three of her friends and a group of soldiers forced them to leave and took them to a military base.

"They came in one by one to rape me. I begged the soldiers not to rape me and I pushed them back to protect myself. But, they forced themselves on me and took off my clothes and they raped me all night," she said in a statement to the tribunal.

"It was very dark, so it was hard to know exactly how many soldiers raped us. I remembered seven of them. ... Seven raped me. There were many of them," she said. "I could only cry."

Oscar Hope High for 'Burma VJ'

By THE IRRAWADDY

Tuesday, March 2, 2010

The documentary “Burma VJ” is in the running for an Oscar for best feature-documentary at the 82nd Annual Academy Awards show which will be broadcast worldwide on Sunday night in the United States.

“If “Burma VJ” receives the Oscar, it will be the first time in history that a whole nation's population will receive the Oscar,” said Jan Krogsgaard, the originator and scriptwriter of the film. “I think even the generals of Burma would like to see this happen, deep inside themselves, and find peace within their own life.”

A monk at a protest in Burma is recorded by a member of a group of clandestine journalists.

“Burma VJ: Reporting from a Closed Country” tells the story of how Burmese video journalists took to the streets and filmed the September 2007 mass demonstrations in Rangoon. It is among five documentaries nominated this year.

Other nominees are “The Cove,” about a hidden dolphin slaughter in a Japanese town; “Food, Inc.,” a story of the horrors of factory farms, slaughterhouses and meat plants in the US; “The Most Dangerous Man in America: Daniel Ellsberg and the Pentagon Papers,” the story of a high-level Pentagon official and Vietnam War strategist who in 1971 concluded that the war was based on decades of lies and leaked top secret documents to The New York Times; and “Which Way Home,” a film that follows unaccompanied child migrants on their journey through Mexico as they try to reach the United States.

“Burma VJ” has already won 33 awards—including World Cinema Documentary Film Editing and Golden Gate Persistence of Vision prizes.

Most of the material for the film was shot by Burmese video journalists at great personal risk and smuggled out of the country to the Norway-based Democratic Voice of Burma (DVB). A Danish professional film-maker, Anders Østergaard, directed the film, which was released to wide acclaim this year.

In an interview on the Oscar official Web site, producer Lise Lens-Moller said: “Burma had almost vanished from the global consciousness when we started working on the film in 2004 and the VJ's main motivation for risking their lives and their freedom everyday was to try and bring attention to their situation. I hope the Oscar nomination will keep the Burmese people's struggle alive and supported around the world.”

The live announcement of the Oscar winner will attract Burmese communities around the world.

“It must be a historical milestone,” said Khin Maung Win, the deputy executive director of the Democratic Voice of Burma. “Even if Burma VJ does not win the prize, the film will bring attention to our democracy movement.”

Related article: Behind the Lens

COMMENTS

Canada Condemns Burmese Decision on Aung San Suu Kyi Appeal

(No. 84 - February 26, 2010 - 1:40 p.m. ET) The Honourable Lawrence Cannon, Minister of Foreign Affairs, today issued the following statement expressing Canada’s disappointment over the Burmese Supreme Court’s decision to reject the appeal of pro-democracy leader and Nobel laureate Aung San Suu Kyi:

“Canada is deeply disappointed that the Burmese Supreme Court has rejected Aung San Suu Kyi’s latest appeal of her detention. Neither her original trial nor the appeal process has met international standards of due process, demonstrating a complete disregard for the rule of law. Canada maintains its position that her continued detention is unwarranted, unjustified and politically motivated.

“The Burmese regime has missed yet another opportunity to prove its commitment to hold inclusive, free and fair elections. The elections planned for 2010 will only be credible if the Burmese regime allows all citizens, including opposition groups, to participate freely in a transparent electoral process.

“Since December 2007, Canada has imposed the toughest sanctions of any country against the Burmese regime to protest its treatment of its people. These sanctions include a ban on goods exported to and imported from Burma. Canada again calls upon the Burmese regime to free all political prisoners, including Aung San Suu Kyi, and to engage in a genuine dialogue with members of the democratic opposition and different ethnic groups of Burma.

“In 2007, the Parliament of Canada granted Aung San Suu Kyi honourary Canadian citizenship for her tireless work for democracy in Burma.”

- 30 -

For further information, media representatives may contact:

Catherine Loubier
Director of Communications
Office of the Minister of Foreign Affairs
613-995-1851

Foreign Affairs Media Relations Office

ေရာင္းလို႔ရတာ အကုန္ေရာင္း ...

2,000 Burmese workers attend cremation rite of 8 massacred compatriots

Some 2,000 Burmese workers attended the cremation rite of eight Burmese workers who were massacred reportedly by rogue police officers on January 23.

The rite was held at the Wat Don Kaew Temple in Mae Sot district.

The workers also called on the government to bring wrongdoers to justice.

The eight were massacred reportedly by policemen while they were trying to sneak into the country.

The Nation

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၏ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ ကြာက်ေလၿပီေလာ?

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေဆြးေႏြးရဲ ဗိုလ္မႉးႀကီး သန္႔ရွင္းကအမိန္႔ေၾကညာခ်က္တေစာင္ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ သန္းေရႊအေနျဖင့္ အမွန္တကယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးလိုေသာဆႏၵ မရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္သာ ျပည္တြင္းျပည္ပကို ဟန္ေဆာင္လွည့္ျဖားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၏ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ ကြာက်ေလၿပီေလာ?

ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္္က

ေရြးေကာက္ပဲြဝင္ေရး မဆံုးျဖတ္ေသးဟု ေျပာ

Louisa Benson Craig Dies Aged 69

---

By SAW YAN NAING

Thursday, February 4, 2010

---

COMMENTS (0)

RECOMMEND (6)

E-MAIL

PRINT

TEXT SIZE

Louisa Benson Craig, an inspirational Karen community leader and former Miss Burma, passed away after a long battle with cancer in California on Feb. 2. She was 69.
Born in Rangoon in 1941 to a Portuguese and his Karen wife, Louisa became renowned for her beauty and won the Miss Burma contest twice––in 1956 and 1958. She also acted in a number of Burmese films.

Beauty queen and rebel Naw Louisa (Photo: Karen Museum)

After studying in Boston in the USA, she returned to Burma and in 1964 married Lin Htin, the former Brigade 5 commander of the Karen National Union (KNU's) military wing, the Karen National Liberation Army. Lin Htin was responsible for an attack in 1961 on the Thai border town of Mae Sot, but had surrendered with Saw Hunter Tha Mwe to the Burmese government in 1963.
Louisa was among the Burmese beauty queens who were once reportedly invited for a dinner with Gen Ne Win, the infamous Burmese dictator who seized power in 1962.

After her husband was killed by Burmese soldiers in 1965, she led his 5th Brigade back into revolution. In 1967, she married an American, Glen Craig, and settled in California. She was a founder member of the Burma Forum and a board member with the US Campaign for Burma. In recent years she suffered from brain cancer.
Zipporah Sein, the general secretary of the KNU, said she met with Naw Louisa three times in 2003-04, the latest meeting being in northern Karen State. She described Naw Louisa as a very active person who loved her Karen people and loved working for them.
“She encouraged us to work hard for the Karen people and was very active,” Zipporah Sein said. “I believe she worried about the Karen in Burma until the final days of her life.”
Louisa Benson Craig constantly lobbied for the Karen resistance movement, raising the profile of the plight of internally displaced Karen people in conflict zones in Karen State and encouraging unity among Burma's ethnic peoples. She was known as a staunch supporter of federalism in Burma.
A statement by the US Campaign for Burma on Wednesday read: “It has been an honor to have Louisa Benson Craig as part of the US Campaign for Burma family. Her decades of service to the Free Burma movement and plight of the Karen people has brought much needed attention, hope and inspiration to those of us who will continue the struggle for a free and democratic Burma.”
Maung Maung Hla, a Karen pastor in Rangoon who was close to Naw Louisa during her youth, remembered her aloud: “She had a little mole on her left cheek and she had a kind heart. She was also a very good singer.”

လႈိင္သာယာ အလုပ္သမားမ်ား ဆက္လက္ဆႏၵျပ

အညံ့ဆံုးမ်ားထဲမွာ အေကာင္းဆံုးကိုေရြး၍ ဆုေပးခဲ့ အသုဘအခမ္းအနား

ဟုဆို

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔

Dear all

The Nobel Women’s Initiative is launched in 2006 by six women Nobel Peace Prize Laureates: Jody Williams, Shirin Ebadi, Rigoberta Mench Tum, Wagari Maathai, Mairead Maguire and Betty Williams. Burma’s Aung San Suu Kyi is an honourary member of the organization.

The Nobel Women’s Initiative and Women’s League of Burma are to convene a high profile “International Tribunal on Crimes against Women of Burma” in New York on March 2^nd, 2010. The tribunal will provide a powerful spotlight on the oppressions and human right abuses in Burma in order to support a development of just and peaceful Burma.

The coordinator has requested me to forward the attached invitation to the supporters of human rights in Burma. Please distribute it widely. I hope some of you or your friends will able to attend the tribunal.

Some important Info

Judges: Well known 5 Tribunal Judges. They are Nobel Laureates Shirin Ebadi (2003 Nobel Peace), Jody Williams (1997 Nobel Peace), and Adolpho Esquivel (1980 Nobel Peace), as well as Thai Human Rights Professor Vitit Mutarbhorn, and South Korean expert Dr. Heisoo Shin, a former expert UN CEDAW. They have coordinated with Archbishop Tutu’s office on the video statement he is preparing for the Tribunal since he is unable to attend.

Experts and moderator: They have invited legal, democracy movement, human rights and gender justice experts to introduce the Tribunal’s four main categories of violations. These experts will include 1 or 2 members of the Women’s League of Burma.

Testifiers: Members of this broadly representative group will testify in person or by video from Thailand, Bangladesh, and possibly China. Other testifiers will come from the US, and Canada. The group of testifiers will share individual testimonies about violations including: rape, trafficking, political persecution, including arbitrary arrest and detention, forced labour, portering, and relocation.

Media: Nobel Women’s Initiative’s Manager of Media & Communications is responsible for the comprehensive media and communications for the Tribunal.

Best Regards,

2010 ခုႏွစ္ရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားေန လူငယ္တုိ႕အတြက္ အမွတ္တရ

စစ္ကုိေက်ာ္လြန္ အခ်စ္နဲ.ေပ်ာ္ရြင္ရေအာင္ အခ်စ္စစ္ကုိ ဖန္တီးခဲ့တာက ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဗာလင္တုိင္းစ္ ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႕လုိ႕ ပါးစပ္က တဖြဖြဟေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြအတြက္……… အခ်စ္ကုိ မုန္းခဲ့တဲ့ ေရာမဘုရင္လုိ ရက္စက္တဲ့ အာဏာရွင္ေတြအတြက္…… အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မဆုံးျဖတ္ရေသးတဲ့ ဒႆနိကအခ်စ္ပညာရွင္ေတြ အတြက္…. ႏွင္းဆီရဲ႕ အလွေတြကုိ ထင္းစည္းေတြၾကားမွာ မီးျပာခ်ခဲ့သူေတြ အတြက္…….. ဘုန္းႀကီးနဲ႕ ေခ်ာကလက္တြဲဖက္ခဲ့တဲ့ သမုိင္း မသိသူေတြ အတြက္…… မ်ဳိးဆက္သစ္တုိ႕ေရ ဘုန္းဘုန္းစံ မင္းတုိ႕တေတြ သိေစခ်င္တာက ခ်စ္တတ္ဖုိ႕ပါ ရက္စက္တဲ့ ႏွလုံးသားမ်ဳိးေတြဟာ လူအညြန္႕တုံးေစတယ္၊ ဘုန္းဘုန္းတုိ႕ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မ်ဳိးေတြကုိ ကမၻာတခုလုံးက ဗာလင္တုိင္စ္ပါတဲ့၊ ဒါေပမဲ့ အာဏာမက္တဲ့ စစ္ဘီလူးေတြက ဒုိ႕ကုိေတာ့ အခ်စ္ရွဳးလုိ႕ ဆုိၾကေပမယ္၊ ဒါေပမဲ့ကြယ္ ရက္စက္သူေတြ ျဖစ္ေစအုန္း ဘုန္းဘုန္းႏွလုံးက စစ္သားေတြကုိ မမုန္းႏုိင္ဘူး၊ ဘယ္လုိပင္ ေထာင္ထဲထည့္ေစအုန္း ဒုိ႕တေတြႏွလုံးသားက ျငင္းပြားစရာမရွိ၊ ကုိယ္ရဲ႕ေသြးသား ျပည္သူ႕စစ္သား ဦးေႏွာက္ တေဒါင့္မွာ ဘုန္းဘုန္တုိ႕ ေမတၱာတရားကုိ နားလည္မွာပါ၊ ခ်စ္တတ္သူတုိ႕ေရ အာဃတႀကီးမုန္းမာန္ထားရတာ ကုိေရာသူပါ ေမာလွပါတယ္ ေတာကလုိပဲ မာန္မာနေတြခ၀ါခ် မွ်တတဲ့ မဇၥ်ိမလမ္းစဥ္ကုိ စၾကရေအာင္၊ ဟန္ေဆာင္တတ္သူတုိ႕ေရ ဟန္ေဆာင္ခ်စ္လဲ မေကာင္း၊ သံေရာင္ဟစ္ အမွန္ျခစ္မိတဲ့ ဟန္ေဆာင္တဲ့ အရင္းအျမစ္က ပါတီေတြေထာင္ အခ်စ္ေတြကုိလဲ ေပါင္၊ျပည္သူကုိ တန္ဘုိးမထားတတ္တဲ့ စစ္၀ါဒီေကာင္ေတြမွာ ဟန္ေဆာင္သူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ပါတယ္ႀကိဳက္ပါတယ္ အတင္းအဖ်င္းစကားေတြဖြလဲ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ အခ်စ္စစ္ကုိ ဒင္းတုိ႕ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဗားလင္တုိင္းစ္ကုိလဲ ၾကည္ညဳိသဗ်၊ က်ဳပ္တုိ႕ရြာက ေစာေ၀သတၱိကုိလဲ အေလးထားတယ္၊ က်ဳပ္ေရးခ်လုိ႕ အီးေမးရခဲ့ရင္လဲ က်ဳပ္ကုိနားလည္ေပးႏုိင္သူက ဘုိမလဲမဟုတ္ ညဳိျမလဲ မဟုတ္ပါ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ကုိဆန္႕က်င္သူဟာ သူေတာ္စင္ မဟုတ္ပါလားလုိ႕………. ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျခင့္ ၂၀၁၀မွာ အခ်စ္ေတြအားလုံး ရွင္သန္ႏုိင္ၾကပါေစ ဘုန္းဘုန္းစံ အေမရိက ashincandobhasacara@gmail.com

အရွင္ဉာဏိက

1
ခရီသြားေဆာင္းပါး (၁)
ကြန္ျပဴတာ၊ ကီးဘုဒ္ႏွင့္ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ သေဘာတရား
အရွင္ဉာဏိကA
အာရွခရီးစဥ္ ၁.၂.၃.၄၊ မုိင္ယာမီခရီးစဥ္အျဖစ္ အမွတ္တရ မုိင္ယာမီ ၁.၂.၃.၄.၅ န႔ဲ အဂၤလန္သြားခဲ့တဲ့ တစ္လ တာကုိ အဂၤလန္ခရီး မၿပီးေသးပါဆုိတဲ့ နာမည္နဲ႔ ၁.၂.၃.၄………၂၅…ရယ္လုိ႔ မၿပီးေသးတဲ့ ခရီးကုိ ေရးျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္ကုိ အေ၀းက အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ ေရးမေနနဲ႔ေလ။ ကုိယ့္အနီးအနားက အေၾကာင္းမ်ားကုိလည္း ေရး ပါဦးလုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့သူ သုံးေလးဦးမက ရွိခဲ့ၿပီ။ သူတုိ႔ေတြ ခုလုိေျပာၾကေပမယ့္ စိတ္ပါတဲ့အခါ စိတ္ပါတာကုိ ေရး ၿပီး၊ စိတ္မပါရင္ ဖိတ္စာတုိေလးကုိပင္လ်င္ မေရးမရုိက္ခ်င္တဲ့ ကုိယ့္ဓေလ့ေၾကာင့္ ကုိယ့္အနီးအနားမွာရွိတဲ့ အေၾကာင္းကုိ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ဆုိ ေရးမယ္ဆုိလ်င္ျဖင့္ ေရးစရာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ ေရးလုိ႔ေတာင္ ဆုံးႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။
မေန႔ကေတာ့ သူကုိယ္တုိင္က ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ့ စာေရးသူတစ္ဦးျဖစ္သလုိ ကုိယ့္စာေတြကုိလည္းဖတ္၊ သူ ဖတ္ရုံတင္မက သူ႔ရဲ့ တပည့္တပန္းေတြကုိပါ ကုိယ့္စာေတြ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ တုိက္တြန္းအားေပး၊ အထူးသျဖင့္ သူ႔သင္တန္းေတြမွာေတာင္ သင္ၾကားမႈ တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းအျဖစ္ ကုိယ့္ရဲ့ေဆာင္းပါးအခ်ိဳ႕ုကုိ တပည့္ေတြကုိ တစ္ လွည့္စီ အသံထြက္ကာ ဖတ္ခုိင္းတယ္ဆုိတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူက မွတ္မွတ္ရရ ကုိယ့္ရဲ့ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြကုိ ႏွစ္သက္ေၾကာင္းနဲ႔ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအတြင္း သြားေရာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ အေၾကာင္းကုိလည္း ေရးပါဦးလုိ႔ တုိက္တြန္း မိန္႔ၾကားပါတယ္။
အျခားသူေတြ ေျပာစဥ္က စိတ္မ၀င္စားခဲ့ေပမယ့္ ဆရာေတာ္ရဲ့ တုိက္တြန္းစကား ၾကားရေတာ့ ဒီအေၾကာင္း ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ နဲနဲလည္း စဥ္းစားျဖစ္လာပါတယ္။ သူတုိက္တြန္းတာ အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ တန္ဘူးလုိ႔လဲ ေတြးမိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆရာေတာ္မိန္႔ၾကားတဲ့ စကားမ်ားအရ ကုိယ့္ေဆာင္းပါးေတြထဲ စာ လုံးအျဖစ္ ထည့္ေရးမထားတဲ့ ကုိယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕ကုိ သူေကာင္းေကာင္းဖတ္မိလုိက္တာ ကုိလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။
2
ဒါေၾကာင့္ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြေရးရတာ အခ်ိန္ကုန္ရက်ိဳးရွိတယ္။ ထုိက္လည္း ထုိက္တန္တယ္လုိ႔လည္း ယုံၾကည္မိပါတယ္။ ဒီယုံၾကည္မႈကပဲ ကုိယ့္ကုိ ဒီေဆာင္းပါးေရးျဖစ္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးခဲ့တယ္ဆုိလ်င္ မွားမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္သြားမယ့္ ဒီခရီးက ဟုိအေ၀းႀကီးကုိေရာက္ဖုိ႔ အၾကာႀကီး ေစာင့္ခ်င္ရင္လည္း ေစာင့္ရဦးမယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္၊ ဟုိနားနဲနဲ ဒီနားနဲနဲ၊ ေစ့ေစ့သိေရးထက္ ႏွံ႔ႏွံ႔ေရာက္ေရးကုိ အေလးေပးသူျဖစ္ရင္ျဖင့္ ကုိယ့္ရဲ့ ဒီေဆာင္းပါးေတြကုိ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ေနပါလုိ႔လဲ ေျပာထားပါရဲ့။
ကဲေလ။ ေရးတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ကုိယ္သြားခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြက မ်ားၿပီ။ ေလ့လာခဲ့တာ ေတြကလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ တမင္တကာ မေလ့လာပဲနဲ႔ အလုိလုိသိလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကပဲ မနည္းလွေတာ့ဘူး။ ဒါဆုိ ဘယ္ကဘယ္လုိ စေရးမွာတုံး။ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ နာမည္အေက်ာ္ဆုံးအရာ ကုိ စေရးမလား။ အလွပဆုံးအရာကုိ စေရးမလား။ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆုံးအရာကုိ စေရးမလား။
ဟုိဟုိဒီဒီ အရွည္ႀကီးစဥ္းစားေနရင္ စဥ္းစားေနတာနဲ႔ ေရးျဖစ္တဲ့ဆီ ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိပဲ အေၾကာင္း အရာတစ္ခုကုိ ေရးမယ္လုိ႔ စဥ္းစာရင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ စဥ္းစားတာတင္ ရပ္တန္႔သြားခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြက မ်ားခဲ့ၿပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း စဥ္းစားမေနပဲ အနီးဆုံးကပဲ စေရးမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။
ဟုတ္ပါၿပီ၊ အနီးဆုံးက စေရးတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ ထားလုိက္ပါ။ ဘာနဲ႔ အနီးဆုံးလဲ။ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔ အနီးဆုံးလား၊ ကုိယ့္ကုိယ္နဲ႔ အနီးဆုံးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္ေခါင္းနဲ႔ အနီးဆုံးလား။ ကုိယ့္ေျခနဲ႔ အနီးဆုံးလား။ ကုိင္းကြာ၊ ရွဳပ္ တယ္။ ကုိယ့္လက္နဲ႔အနီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ကြန္ျပဴတာကီးဘုဒ္အေၾကာင္းကပဲ စေရးမယ္။ ကဲ စၿပီ။
ကုိယ္သုံးေနတဲ့ ကြန္ျပဴတာကီးဘုဒ္က အိပ္ခ်္ပီ တံဆိပ္။ အိပ္ခ်္ပီဆုိလုိ႔ အထင္ေတာ့ မႀကီးလုိက္နဲ႔။ ကုိယ့္စိတ္ ႀကိဳက္၀ယ္ထားတဲ့ အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္း ကီးဘုဒ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ကုိယ့္အနားကုိ ဘယ္သူယူလာလုိ႔ ဘယ္ကေနေရာက္လာတဲ့ ကီးဘုတ္မွန္း ကုိယ္လုံး၀ မသိတဲ့ ကီးဘုဒ္။ ခုလုိ မသိတာကလဲ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ (မသိႏုိင္တဲ့အေၾကာင္းေၾကာင့္ သိႏုိင္တဲ့အရာေတြျဖစ္ႏုိင္တယ္)။
ေျပာရရင္ ကုိယ္သုံးေနတဲ့ ကီးဘုဒ္က ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ဒီလုိၾကာျခင္းကလဲ ဒီကီးဘုဒ္ ဘယ္ကေန ဘယ္ လုိ ေရာက္လာမွန္း မသိျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ကုိယ္ေနထုိင္ရာေက်ာင္းကုိ အသုံးလုိမယ္ထင္ၿပီး ဟုိကဒီက ယူလာတတ္တဲ့ ကြန္ျပဴတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္လာတတ္တယ္။ အဲဒီ လုိေရာက္လာတာေတြထဲမွာ ကြန္ျပဴတာ လတ္လတ္ေတြနဲ႔ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ ကီးဘုဒ္လုိ၊ ေမာက္စ္လုိ ပစၥည္းေတြလည္း ပါတတ္တယ္။ မသစ္တသစ္ သုံးလုိ႔ျဖစ္တဲ့ တပတ္ရစ္ေတြနဲ႔ သူ႔ရဲ့မိတ္ေဆြေတြလည္း ပါတတ္ ပါတယ္။ အဲ တခါတခါ ေစတနာလြန္ၿပီး လုံး၀သုံးလုိ႔မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေဟာင္းႏြမ္းကာ အဂၤါမစုံေတာ့တဲ့ ကြန္ျပဴတာမ်ိဳးကုိလည္း အသုံးက်မယ္ထင္ၿပီး ယူလာတတ္လုိ႔ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။(ဒါက သုံးမျဖစ္တဲ့အရာ ကုိ အသုံး၀င္မယ္ ထင္ရုံမွ်နဲ႔ သုံးျဖစ္တဲ့အရာ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးဆုိတာန႔ဲ အသုံး၀င္မယ္ထင္တဲ့အရာတုိင္း သုံးလုိ႔ မရႏုိင္ဘူးဆုိတဲ့သေဘာကုိ ေျပာေနသလုိပါ။) ေျပာခ်င္တာက၊ အမ်ားနဲ႔ ဆက္သြယ္ေနတဲ့ေနရာဆုိေတာ့ ဘယ္ ကေန၊ ဘယ္သူ႔ဆီကေန၊ ဘယ္အခ်ိန္ကမွန္း တိတိက်က် ေျပာလုိ႔မရႏုိ္င္တဲ့ (သက္ရွိသက္မဲ့) အရာေတြ ေရာက္ေရာက္တတ္တယ္ ဆုိတာကုိပါ။
3
ခု ကုိယ္သုံးေနတဲ့ ဒီကီးဘုဒ္ေလးကလည္း အဲဒီလုိ ဘယ္ကမွန္းမသိႏုိင္တဲ့ အရာေတြထဲက တစ္ခုေသာအရာ ေလ။ သုံးျဖစ္မယ္ထင္လုိ႔ ကုိယ္ေကာက္သုံးေနတဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခုေပါ့။ တစ္ခု ေတာ္တာက ဒီကီးဘုဒ္ေလးက ေတာ့ အသစ္က်ပ္ခြ်တ္လုိ႔ မဆိုသာေတာင္ သုံးလုိ႔ရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ လတ္ဆတ္ေနတဲ့ ပစၥည္းေလးပါ။ ဒီကီး ဘုဒ္ေလးနဲ႔ပဲ ကုိယ့္ရဲ့ေဆာင္းပါးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ဒါတင္ ဘယ္ဟုတ္လိမ့္ဦးလဲ။ တခါ တခါ ဟုိကဒီက ခုိင္းတတ္ၾကတဲ့ ဖိတ္စာလုိ၊ ေႀကာ္ျငာလုိ စာမ်ိဳးေလးေတြကုိပင္ ရုိက္ခဲ့ေပါင္း မ်ားခဲ့ၿပီ။ တရံတခါ မွာဆုိ ဒီကီးဘုဒ္ေလးေတြကုိ ႏွိပ္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းပုိင္ရွင္နဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြကသာ သိပ္စိတ္မပါ ရွိေကာင္း ရွိမယ္။ ကီးဘုတ္ေလးကေတာ့ သူ႔ရဲ့ မညက္ေညာတဲ့ သဘာ၀အတုိင္း တေဒါက္ေဒါက္ျမည္သံေပးၿပီး (ျမည္သင့္ တာထက္ ပုိျမည္ကာ) စိတ္အားထက္သန္စြာ ရွပ္တုိက္ေျပးခဲ့တာလည္း မ်ားခဲ့ၿပီ။ (ဒါက ေရာက္လာတဲ့အရာ ေတြထဲမွာ အသုံး၀င္တာေတြလည္း ပါသလုုိ အသုံးမက်တာေတြလည္း ပါတယ္ဆုိတာျပပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သိပ္အရည္အေသြး မေကာင္းေပမယ့္လဲ အသုံး၀င္တယ္၊ အလုပ္ျဖစ္တယ္၊အသစ္မဟုတ္ေပမယ့္ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ ပါတယ္ဆုိတာကုိလည္း ေျပာျပေနသလုိပဲေလ။)
ကီးဘုဒ္က အနက္ေရာင္။ ဒီေတာ့ အနက္ေရာင္ေပၚကုိ အျဖဴေရာင္ ျမဴမႈန္ေတြက်လ်င္ျဖင့္ အင္မတန္သိျမင္ လြယ္လုိ႔ နံနက္လင္းတုိင္း ကီးဘုဒ္ကုိ တစ္ခုခုနဲ႔ သုတ္သင္ေပးရပါတယ္။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ အမႈန္ေတြ ေပေရေနတဲ့ ကီးဘုဒ္တစ္ခုကုိ တေန႔တာလုံး ျမင္ေနရမယ့္ ဆင္းရဲျခင္းတစ္မ်ိဳးကုိ ရေစတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကား လမ္းမေဘးမွာရွိတဲ့ ကုိယ့္အခန္းေလးထဲကုိ အမ်ားဆုံး၀င္လာတာက အမဲေရာင္ ဖုံမႈန္႔ေတြသာ မ်ားပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ေျပာခဲ့သလုိ ကုိယ့္ကီးဘုဒ္က အနက္ေရာင္ဆုိေတာ့ အမည္းေရာင္ဖုန္မႈန္႔ေတြ အတင္မ်ားေပမယ့္ တင္လုိ႔တင္မွန္း မသိေပမယ့္ အျဖဴေရာင္ အမႈန္ေတြက်ကာမွသာ ပုိၿပီး သိသာျမင္သာရွိပါတယ္။(အမည္းေပၚ အျဖဴတစ္စက္ က်ေရာက္ျခင္းဟာ သိသာထင္ရွားသလုိ အျဖဴေပၚ အမည္းစြန္းလ်င္လည္း သိသာလြယ္ေၾကာင္း ေျပာျပေနသလုိပါ။)
အျဖဴေပၚမွာထင္ေနတဲ့ အျဖဴေရာင္ အညစ္အေၾကး၊ အနက္ေပၚစြန္းထင္းတဲ့ အမည္းေရာင္ အညစ္အေၾကးဆုိ လ်င္ျဖင့္ သိလြယ္ျမင္လြယ္ ျဖစ္မယ္ မဟုတ္ေပဘူး။ အနက္ေရာင္ေပါင္ထင္တဲ့ အညစ္အေၾကးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျဖဴ ေရာင္ေပၚတင္တဲ့ အညစ္အေၾကးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အညစ္အေၾကးဆုိတာ အညစ္အေၾကးပဲမုိ႔ ရွင္းလင္းဖုိ႔ေတာ့ လုိတာ ခ်ည္းပဲဆုိတာကုိ သတိရေစပါတယ္။ (မေကာင္းျခင္းက မေကာင္းျခင္း၊ ေကာင္းျခင္းက ေကာင္းျခင္းပါပဲ)
ကုိယ္ကီးဘုဒ္ကုိ တစ္ခ်က္ႏွိပ္တုိင္း ေမာ္နီတာမ်က္ႏွာျပင္မွာ စာတစ္လုံးထင္လာတယ္။ ႏွစ္ခ်က္ႏွိပ္ရင္ ႏွစ္လုံး ထင္လာတယ္။ (ခလုတ္ႏွိပ္ျခင္းေၾကာင့္ စာလုံးထင္ျခင္းျဖစ္တယ္၊ ဒီေနရာမွာေတာ့ ခလုပ္မႏွိပ္လ်င္ စာလုံး မထင္ျခင္းဟာ ေသခ်ာတဲ့အရာျဖစ္ပါတယ္)။ တခါခါေတာ့ ႏွစ္လုံးတြဲႏိွပ္ပါမွ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ တစ္လုံးတည္း ထင္ ပါတယ္။ စာလုံးအနည္းငယ္ကေတာ့ သုံးလုံးတြဲႏွိပ္ပါမွ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါဆုိ ေလးလုံး၊ဒါမွ မဟုတ္၊ ေျခာက္ လုံး တြဲႏိွပ္လ်င္ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ ႏွစ္လုံးထင္ရုိးလား။ ဒီလုိေတာ့ ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ။ ႏွစ္လုံး၊သုံးလုံးတြဲႏိွပ္ပါမွ တစ္လုံးထဲ ထင္တယ္ဆုိတာသည္ပင္ တကယ့္ကုိမွ အနည္းအက်ဥ္းေလာက္သာ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ စာလုံးထင္ တာ။ အမ်ားအားျဖင့္ ႏွစ္လုံး တၿပိဳင္တည္းႏွိပ္လ်င္ ဘာမွအဓိပၸါယ္ ဆက္စပ္မရႏုိင္တဲ့ စာႏွစ္လုံးသာ ထင္လာ တာ မ်ားပါတယ္။ (အရာအားလုံး ပူးတြဲတုိင္း မေကာင္းႏုိင္ဘူးဆုိတာကုိ သတိရေစပါတယ္)။
4
ေနာက္ၿပီးလည္း ကီးဘုဒ္ခလုတ္ကုိ ႏွိပ္တာမွန္မွ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ စာလုံးမွန္ထြက္ပါတယ္။ ခလုတ္ႏွိပ္တာ မွားလုိ႔ ကေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ခါႏွိပ္ႏွိပ္ ဘယ္ႏွလုံးႏွိပ္ႏွိပ္ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့စာလုံး ထြက္လိမ့္မယ္လုိ႔ေတာ့ လုံး၀ မေမွွွ်ာ္လင့္ ပါနဲ႔။ (ၾကိဳးစားလ်င္ ဘုရားျဖစ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ၾကိဳးစားမႈ မမွန္လ်င္ ဘုရားမျဖစ္ပဲ ႏြားပဲျဖစ္မယ္ဆုိတာကုိ ညႊန္ျပပါတယ္)။ ကုိယ္က ကြန္ျပဴတာလက္ကြက္ကုိ စနစ္တက် သင္ထားေလ့က်င့္ထားတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒီ ေတာ့ စာရုိက္တဲ့အခါမွ လက္ေခ်ာင္းဆယ္ေခ်ာင္းလုံးကုိေတာ့ သုံးပါရဲ့။ သုိ႔ေပမယ့္ ေမာ္နီတာကုိ မၾကည့္ပဲ တခါ တခါ ရုိက္ျဖစ္လ်င္ ကုိယ္ရုိက္လုိတဲ့စာက တျခား၊ ေမာ္နီတာမွာ တကယ္ထင္ေနတဲ့စာလုံးက တျခား ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ (ဒါကေတာ့ စနစ္တက် သင္ယူေလ့က်င့္မထားပဲ လုပ္လ်င္ လြဲေခ်ာ္မႈ အက်ိဳးဆက္ကုိ ျဖစ္ေစတတ္ တယ္ဆုိတာ ျပပါတယ္၊ အ၀ိဇၨာ-မသိမႈအမွားေၾကာင့္၊ သခၤါရ-အလုပ္မွားေတြ လုပ္မိလ်င္၊ အဆက္ဆက္ အက်ိဳးရလဒ္အျဖစ္၊…ဇာတိ… ဘ၀ဆင္းရဲ… ေသာက…. ဒုကၡအဆက္ဆက္ကုိ ျဖစ္ေစတယ္ဆုိတာ ထင္ရွားေစ ပါတယ္)။
ကုိယ့္အနီးအနားက အရာေတြအေၾကာင္း ေရးပါလုိ႔ေျပာၾကတယ္။ ခု ကုိယ့္အနီးအနားက အနက္ေရာင္ကီးဘုဒ္ ေလးအေၾကာင္း ေရးလုိက္တယ္။ တကယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကီးဘုဒ္က အနက္ေရာင္မဟုတ္ပဲ အျဖဴေရာင္ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ကုိယ္ဘယ္လုိမ်ားေရးမလဲ။ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ သိပ္ၿပီးထူးထူးျခားျခား ကြဲျပားတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ကီးဘုဒ္တစ္ခု ဟာ ကီးဘုဒ္တစ္ခုရဲ့ အလုပ္ကုိ လုပ္ေနသမွ် အျဖဴပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ၿပီးထူးျခားလွမယ္ မဟုတ္ပါ ဘူး။ (လူသားတစ္ဦးဟာ လူသားတစ္ဦးမွာရွိသင့္ရွိရမည့္ က်င့္၀တ္သိကၡာရွိေနလ်င္ျဖင့္ အျဖဴ၊အမည္း၊ အ၀ါ၊ အညိဳ မတူရုံမွ်နဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး သိပ္ၿပီးထူးျခားကြဲျပားသြားမယ္ မဟုတ္ေပဘူး)။
ခုကုိယ့္ကီးဘုဒ္ေလးက တန္ဖုိးမႀကီးမား မခမ္းနားေပမယ့္ သူ႔လုပ္ရမည့္တာ၀န္ကုိေတာ့ အျပည့္အ၀ ေက်ပြန္ ေအာင္ လုပ္ေနေသးတယ္။ တကယ္လုိ႔ သူ႔ေနရာမွာ တန္ဖုိးၾကီးမား ခမ္းနားတဲ့ ကီးဘုဒ္တစ္လုံး ျဖစ္ေနပါၿပီတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈၾကီးမွာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ခလုတ္တစ္ခု ပ်က္ယြင္းေနပါၿပီတဲ့။ ဒီလုိ ဆုိ အဲဒီခမ္းနားမႈႀကီးက ဘာသုံးလုိ႔ ရႏုိင္ပါဦးေတာ့မလဲ။ အလုံးစုံ မပ်က္ယြင္းေသးတာေၾကာင့္ အတုိ္င္းအတာ တစ္ခုအထိ သုံလုိ႔ရႏုိင္တယ္ ဆုိပေစဦးေတာ့။ ဘယ္မွာလာလုိ႔ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ကုိယ္ရုိက္ခ်င္တဲ့ စာလုံးကုိ ရုိက္လုိ႔ ရႏုိင္ပါေတာ့မလဲ။(ခမ္းနားႀကီးက်ယ္တဲ့ အရာ၀တၳဳႀကီးတစ္ခု၊ သုိ႔မဟုတ္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွာ ဘယ္လုိ မွ အစားထုိးမရနုိင္တဲ့ အစိတ္အပုိင္းတစ္ခု ခ်ိဳ႕ယြင္းေနခဲ့ၿပီ၊ ပ်က္စီးေနခဲ့ၿပီဆုိလ်င္…..)
ဒီႏႈန္းနဲ႔သာ သြားေနရင္ ကုိယ္ေနထုိင္ရာ အေဆာက္အဦထဲကေန အျပင္ဖက္ေရာက္ဖုိ႔ဆုိ ခုလုိေဆာင္းပါးေပါင္း ေထာင္ေသာင္းခ်ီ ရွည္သြားႏုိင္မယ္ထင္တယ္။ ကုိယ္က မပ်င္းလုိ႔ ေရးတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ အခ်ိန္ရွားတဲ့ ေခတ္မွာ ခုလုိ အရည္မရ၊ အဖတ္မရ (တခ်ိဳ႕က ထင္ႏုိင္တဲ့) စာေတြကုိ အခ်ိန္ကုန္ခံကာ ဖတ္တဲ့သူေကာ ရွိႏုိင္ ပါ့မလား။ ဒါဆုိ ဖတ္ေစခ်င္လုိ႔ ေရးတဲ့စာ။ ဖတ္သူမရွိရင္ ေရးရက်ိဳး နပ္ပါဦးေတာ့မလား။ စဥ္းစားရင္း၊ စဥ္းစား ရင္း…
ဒီမွာနားလုိက္တယ္။

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ... အ႐ူးထပါ...

Sent to you by KN via Google Reader:


Speech at Stanford by Steve Jobs
via ပီီတိ by P.Ti on 1/7/10

မမြန္က သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကမွ်လုိ႔ဆုိၿပီး Steve Jobs ရဲ႕ မိန္႔ခြန္း ဗြီဒီယုိကို တင္ထားေတာ့မွ ကိုကိုၾကီးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခၚေလ့ရွိတဲ့ အရင္ကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ အဲဒီမိန္႔ခြန္းကို ဘာသာျပန္ၿပီးမွ်ေ၀ထားတာကို သတိရလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီဘာသာျပန္ကိုဖတ္ဖူးမိတာၾကာပါၿပီ မွ်ေ၀ဖုိ႔ စိတ္ကူးမရခဲ့ပဲ မမြန္တင္လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ကူးရလိုက္မိတာပါ။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီအကိုၾကီးကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး အခုလုိ ျပန္ၿပီး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြေရာ၊ ဘာသာျပန္ထားေပးတဲ့ အကိုၾကီးကိုပါ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၂ရက္ ေန႕တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ Stanford တကၠသိုလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား တြင္ Apple Computer ႏွင့္ Pixar Animation Studio တို႕ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ Steve Jobs ေျပာၾကားခဲ့ သည့္ မိန္႕ခြန္း


---------------------------------

ကမၻာ႔ အေကာင္းဆုံး တကၠသိုလ္ၾကီးတစ္ခု ရဲ့ ဘြဲ႔ရ ေမာင္မယ္မ်ား ကို ေတြ႔ဆုံစကားေျပာ ခြင့္ ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူမိေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္း အနား ဆိုတာ ဒီေန႕မွ တက္ဖူးတာပါ။ ဒီ ဘြဲ႕ႏွင္း သဘင္ အခမ္းအနား မွာ ကြၽန္ေတာ့ဘဝ ဇာတ္လမ္းေလး သုံးပုဒ္ ေျပာပါရေစ။ မိန္႕ခြန္း အရွည္ၾကီး မဟုတ္ ပါ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အေၾကာင္းအရာေတြ မဟုတ္ပါ။ ဇာတ္လမ္း သုံးပုဒ္ ထဲပါ။

ပထမဆုံးဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ျခင္း အေၾကာင္းပါ။

ကြၽန္ေတာ္ Reed College မွာ ေျခာက္လပဲ တက္ျပီး ေက်ာင္းထြက္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းက မခြါႏိုင္ေသးပဲ ေနာက္ ၁၈ လေလာက္ အတန္းေတြ ဆက္တက္ခဲ့ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ ခဲ့ရတယ္ထင္ပါသလဲ။

ဒီ ဇာတ္လမ္းက ကြၽန္ေတာ္ မေမြးခင္ အခ်ိန္က စျပီး ေျပာျပရမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကိုယ္ဝန္ ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမဟာ အိမ္ေထာင္ မရွိေသးတဲ့ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားဖို႕ ေပးလိုက္မယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားမဲ့ မိဘမ်ားဟာ ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြသာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ အေမ့ စိတ္ထဲမွာ အၾကီးအက်ယ္ စြဲေနခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဥပေဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ သူ႕ဇနီးတို႕က ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း လႊဲယူလိုက္ဖို႕ ၾကိဳတင္စီစဥ္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ကို "အူဝဲ" ဆိုျပီး ေမြးလိုက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႕က မိန္းကေလးမွ လိုခ်င္ပါတယ္လို႕ စိတ္ေျပာင္း သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ အခ်ိန္မေတာ္ ညၾကီးသန္းေခါင္ မွာ ေမြးစား မိဘ ေလာင္း တန္းစီစာရင္းထဲက ကြၽန္ေတာ့မိဘ မ်ားကို ဖုံး ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ "ဒီမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေယာက်ာၤးေလး တစ္ေယာက္ ရထားတယ္။ ယူမလား..." တဲ့။ မိဘမ်ား ကလဲ "သိပ္ယူတာေပါ့..." တဲ့။ အဲဒီလို ေပးလိုက္ျပီးမွ ကြၽန္ေတာ့ ရဲ့ အေမဟာ ဘြဲ႔ရပညာ တတ္မဟုတ္တာ၊ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အေဖ ဟာလဲ အထက္ တန္းေက်ာင္းေတာင္မွ မေအာင္တာကို ကြၽန္ေတာ့ ေမြးမိခင္က သိသြား တာပါ။ ေမြးမိခင္ဟာ ေမြးစားစာခ်ဳပ္မွာ သေဘာတူေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးမေပးခဲ့ပါဘူး။ ေနာင္လေပါင္း အေတာ္ၾကာျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို "တကၠသိုလ္ ထားေပးပါ့မယ္..." လို႕ ကတိေပးမွ ေမြးမိခင္က စိတ္ေလ်ာ့ျပီး လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တာပါ။

ေနာက္ ၁၇ႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဆင္အျခင္ကင္းမဲ့စြာ နဲ႕ Stanford တကၠသိုလ္နီးပါး စားရိတ္ၾကီးတဲ့ တကၠသိုလ္ကို ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတၠသိုလ္ပညာေရး အတြက္ အေျခခံလူတန္းစား မိဘမ်ားရဲ့ စုေငြေတြအားလုံးကို ကြၽန္ေတာ္သုံးမိရက္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေျခာက္လ အၾကာမွာေတာ့ ဒီပညာေရးဟာ တကယ္ေပးရ တာနဲ႕တန္တယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္မထင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ဘဝရည္ မွန္းခ်က္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ တတၠသိုလ္ပညာေရးကေနျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အေျဖထုတ္ ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုတာလဲ စဥ္းစားလို႕မရခဲ့ပါ။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိဘေတြရဲ့ တစ္သက္စာစုေငြ ကို တကၠသိုလ္မွာလာ ျပီး ျဖဳံးေနတာပါဘဲ။

ဒါနဲ႕ကြၽန္ေတာ္လဲ တကၠသိုလ္ကထြက္ဖို႕ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္က်ရင္အားလုံး အဆင္ ေျပ သြားမွာပါလို႕ မ်က္စိစုံမွိတ္ျပီးလုပ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ႕ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခု ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အ ေကာင္းဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ။ ေက်ာင္းကထြက္လိုက္တာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းဘဲ မတက္ခ်င္ဘဲ တက္ေနရတဲ့ အတန္းေတြကို တက္စရာမလိုေတာ့တာေၾကာင့္ တက္ခ်င္ စရာေကာင္းတဲ့ အတန္းေတြထဲမွာ ဝင္ထိုင္ ေက်ာင္းသားလုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ကဗ်ာမဆန္တာ ေတြလဲပါပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့မွာ ေနစရာ အခန္း မရွိ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အခန္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိပ္ခဲ့ရပါတယ္။ Coke ပုလင္းေတြကိုလိုက္စုျပီး ျပန္အပ္လို႕ရတဲ့ တစ္ပုလင္း ၅ဆင့္ ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံ နဲ႕ ဗိုက္ျဖည္႔ ရပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႕ညတိုင္း ခုႏွစ္မိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး Hare Krishna ဟိႏၵဴ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ထမင္းတနပ္ အဝသြားစားရပါတယ္။ စားလို႕အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ စူးစမ္းလိုစိတ္ ေနာက္လိုက္ရင္း၊ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာေတြကို လိုက္လုပ္ရင္း ၾကဳံၾကိဳက္ခဲ့တာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာေလး တစ္ခုေပးပါရေစ။

အဲဒီအခ်ိန္က Reed College မွာ ရွိတဲ့ စာလုံးအလွေရးနည္းသင္တန္းဟာ တစ္ႏိုင္ငံလုံး မွာ အေကာင္းဆုံးသင္တန္းပါ။ တကၠသိုလ္နယ္ေျမ တစ္ခုလုံးမွာ ရွိသမွ် ပိုစတာေတြ၊ စာတန္းေတြ၊ နာမည္ေတြဟာ အင္မတန္လွပတဲ့ လက္ေရးစာလုံးေတြနဲ႕ ခ်ယ္သထားပါတယ္။ ေက်ာင္းက ထြက္လိုက္ျပီ ဆိုေတာ့ ပံုမွန္သင္တန္းေတြ တက္စရာ မလိုေတာ့ တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စာလုံးအလွေရးနည္းသင္တန္းကို ဝင္တက္ျပီး အတတ္သင္ခဲ့ပါတယ္။ စာလုံး ပုံစံေတြထဲမွာ Serif စာလုံးပုံ၊ San Serif စာလုံးပုံေတြ အေၾကာင္းကို သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးတစ္လုံး နဲ႕တစ္လုံးၾကားမွာ ဘယ္လို အနီးအေဝးျခားတယ္ဆိုတာ ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးေရးနည္းပညာရဲ့ နက္႐ိႈင္းမႈကို ေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာရပ္ဟာ အင္မတန္လွပတဲ့၊ သမိုင္းဝင္တဲ့၊ အႏုပညာေျမာက္ျပီး၊ သိဎၸံနည္းနဲ႕ စူးစမ္းလို႕မရတဲ့ ပညာပါ။ ဒီပညာ ရပ္ က ကြၽန္ေတာ့ကို ၫိႈ႔ယူဖမ္းစား ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ့ဘဝမွာ ဘယ္လိုလက္ေတြ႔အသုံးဝင္မလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ မထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ အၾကာမွာ ပထမဆုံး Macintosh ကြန္ပ်ဳတာ ကို ဒီဇိုင္းဆြဲတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီပညာရပ္ကို ျပန္လည္ျပီး သတိရလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာရပ္ ကို အစြမ္းကုန္သုံးျပီး Mac ကို ဒီဇိုင္းလုပ္ခဲ့တာပါ။ Mac ဟာ ကမၻာ့ပထမဦးဆုံး စာလုံးအလွ ေတြသုံးတဲ့ PC ကြန္ပ်ဳတာပါ။ တကၠသိုလ္က ဒီသင္တန္းကိုသာ ကြၽန္ေတာ္မတက္ခဲ့ရင္ Macintosh ကြန္ပ်ဳတာ မွာ အင္မတန္ေသသပ္ျပီး အစိပ္အက်ဲအခ်ိဳးက် လွပတဲ့စာလုံးေတြ ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ Windows ဆိုတာကလဲ Mac က စာလုံးေတြကိုဘဲ ကူးခ်ထားတာဆိုေတာ့ PC ေတြေပၚမွာ စာလုံးအလွ ေပၚထြက္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး လို႕ေတာင္ ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းမထြက္ခဲ့ရင္ စာလုံးအလွသင္တန္းကို တက္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါ။ ဒီသင္တန္း ကို ကြၽန္ေတာ္မတက္ခဲ့ရင္ PC ေတြေပၚမွာ စာလုံးလွလွ ေလးေတြ ရွိေကာင္းမွရွိမွာပါ။ မွန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တကၠသိုလ္ တက္ေနစဥ္အခါကေတာ့ အနာဂါတ္ကို ၾကိဳျမင္ျပီး ဒီအက်ိဳးအေၾကာင္းေတြကို ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ၾကည့္ဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ၾကာ အျပီး အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆက္စပ္မႈေတြကို ရွင္းရွင္းၾကီး ေတြ႔ေနရပါတယ္။

ထပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရွ႔အနာဂါတ္မွာ ဘာေတြဘယ္လို ဆက္စပ္ပုံေပၚလာမယ္ ဆို တာကို ကြၽန္ေတာ္တို႕မျမင္ႏိုင္ပါ။ ေနာက္ျပန္ၾကည့္မွသာ ဆက္စပ္မႈေတြကို ေတြ႔ႏိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ေတြဟာလဲ အနာဂါတ္မွာ ျဖစ္ရပ္ေတြဆက္စပ္ျပီး ပုံေပၚလာလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္ထားရပါလိမ့္မယ္။ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕တေတြဟာ မိမိရဲ့ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ကို ယံုၾကည္မႈရွိပါ။ ကံစီမံတယ္ဆိုတာ ယံုပါ။ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ယံုပါ။ တစ္ခုခုကိုေတာ့ယံုပါ။ ဒီယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ေဂ်ာက္က်ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမရွိခဲ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ့ဘဝကို အၾကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာ ဒီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ေၾကာင့္ပါဘဲ။

ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဒုတိယ ဇာတ္လမ္း ကေတာ့ အခ်စ္ နဲ႕ အ႐ံႈး အေၾကာင္းပါ။

ကြၽန္ေတာ္ကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တကယ္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ခ်စ္ခင္မိတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘာလဲ ဆိုတာ အသက္ငယ္ငယ္မွာရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ့မိဘေတြရဲ့ ကားဂိုေဒါင္ ထဲမွာ Apple ကို Woz နဲ႕အတူ စတင္တည္ေထာင္စဥ္က ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၂၀ ဘဲရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၂ေယာက္ တကယ္အလုပ္ၾကိဳးစား ခဲ့ၾကတာပါ။ Apple ဟာ ၁၀ႏွစ္ အတြင္းမွာ ကားဂိုေဒါင္ ထဲက ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၂ ေယာက္ကေနျပီး ေဒၚလာ သန္း ၂ ေထာင္ တန္ ဝန္ထမ္း ၄ ေထာင္ ရွိတဲ့ ကုမၸဏီၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ရဲ့ အေကာင္း ဆုံး တီထြင္မႈျဖစ္တဲ့ Macintosh ကို ေစ်းကြက္ တင္ျပီး တစ္ႏွစ္ ေလာက္ ကြၽန္ေတာ္လဲ အသက္ ၃၀ ျပည္႔ျပီးခါစေလးပါ။
အဲဒီမွာ - ကြၽန္ေတာ္အလုပ္က အထုတ္ခံရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီကေန ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အထုတ္ခံရႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဲ - ဇာတ္လမ္းက ေတာ့ဒီလိုပါ။

Apple ကုမၸဏီၾကီး ပြါးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က အင္မတန္ေတာ္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္နဲ႕အတူ ကုမၸဏီမွာ စီမံခန္႕ခြဲဖို႕ အလုပ္ခန္႕ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ပထမတစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အေတာ္ေလးအဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တေျဖးေျဖးနဲ႕ အနာဂါတ္အလားအလာ ေတြ ကို အျမင္မတူတာေတြ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ ေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့အထိပါဘဲ။ ဒီကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ဒါ႐ိုက္တာအဖြဲ႕က သူ႕ဖက္ကရပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အသက္ ၃၀ မွာ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားပါတယ္။ တကဲ့ကို ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ျပီး အလုပ္ထုတ္ခံရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝ တစ္ခုလုံးကို ပုံျပီး စိုက္လိုက္မတ္တပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အရာၾကီးကို ဆုံးရွုံးခဲ့ တာ ပါ။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အင္မတန္ တုန္လႈပ္စရာ၊ ေၾကကြဲစရာ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။

လေပါင္းအေတာ္ၾကာ တကဲ့ကို ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တီထြင္သူ လုပ္ငန္းရွင္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းၾကီးမ်ားအေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္ တာဝန္မေက်ဘူး လို႕လဲ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႕က လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့တဲ့ တာဝန္ကို ေပါ့ေလ်ာ့မိတဲ့၊ လက္ဆင့္ကမ္းေျပးပြဲမွာ တုတ္တိုင္ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့သူလို ခံစားရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ David Packard နဲ႕ Bob Noyce တို႕ကို သြားေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ေၾကာင့္ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ခဲ့တာကို ၾကိဳးစားျပီးေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့က်ဆုံးခန္းဟာ ဟိုးေလးတစ္ေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ Silicon Valley ကေနျပီး အရွုံးေပး ထြက္ေျပး သြားဖို႕ အထိေတာင္ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ တေျဖးေျဖး နဲ႕ သတိျပဳမိလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ဆဲ၊ စြဲလမ္းဆဲ ဆိုတာပါဘဲ။ Apple မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ရပ္ေတြ ဟာ ကြၽန္ေတာ့ ရဲ့ အလုပ္အေပၚ စြဲလမ္းမႈ အေပၚမွာ အရာမထင္ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကန္ထုတ္တာခံရေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းလွ်က္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ကေန ျပန္စဖို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

Apple ကေနျပီး အလုပ္ျဖဳတ္ခံရတာဟာ ကြၽန္ေတာ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ အေကာင္းဆုံးအျဖစ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဒီလိုမေတြးခဲ့မိပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတဲ့ ဝန္ ထုပ္ ဝန္ပိုးၾကီး ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လူသစ္တစ္ခါ ျပန္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာနဲ႕ လဲလိုက္ရတာပါ။ အရာရာတိုင္းမွာ မေသခ်ာ မႈေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ဒီျဖစ္ရပ္ကဘဲ ကြၽန္ေတာ့ကို အေႏွာင္အဖြဲ႕ ေတြက ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးျပီး ကြၽန္ေတာ့ဘဝရဲ့ ဖန္တီးမႈအား အေကာင္းဆုံးကာလကို စတင္ေစခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ ၅ ႏွစ္ အတြင္းမွာေတာ့ NeXT ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို ကြၽန္ေတာ္တည္ေထာင္ပါတယ္။ Pixar ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို ကြၽန္ေတာ္တည္ေထာင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အင္မတန္ ျပည္႔ဝ တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ေမတၱာမွ်ျပီး ကြၽန္ေတာ္အိမ္ေထာင္ျပဳ ခဲ့ပါတယ္။ Pixar ကေတာ့ ကမၻာ့ပထမဆုံး ကြန္ပ်ဳတာကာတြန္းကားကို ဖန္တီးထုတ္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ Pixar ဟာ ကမၻာ့ အေအာင္ျမင္ဆုံးကာတြန္းရုပ္ရွင္ စတူဒီယို ျဖစ္ေနပါျပီ။ ေျပာစမွတ္ျပဳစရာ အလွည့္ အေျပာင္းမွာ Apple က ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ NeXT ကုမၸဏီကို ဝယ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ Apple ကို ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။ NeXT မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕စတင္ခဲ့တဲ့နည္းပညာဟာ Apple ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ျခင္းရဲ့ ဗဟိုခ်က္မွာ ရွိပါတယ္။ Laurene နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးတခု ျဖစ္လာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္သာ Apple က အလုပ္ထုတ္မခံခဲ့ရရင္ ဒါေတြတစ္ခုမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္တာ အေတာ္ေသခ်ာပါတယ္။ အလုပ္ထုတ္ခံရျခင္းဟာ အင္မတန္အဝင္ဆိုးတဲ့ ေဆးခါး ၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ လူနာကိုၾကည့္ရတာလဲ ဒီလိုေဆးမ်ိဳး လိုေနပံု ပါဘဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ့လဲ ဘဝမွာ ေခါင္းကိုအုတ္ခဲနဲ႕ထုသလို ခံရတာမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ မိမိယံုၾကည္ရာကို မစြန္႕ လႊတ္ပါနဲ႕။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ဘဝ တစ္ေလွ်ာတ္လုံးမွာ အရာရာကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕ ခြန္အားေပး ေနခဲ့တာဟာ ကြၽန္ေတာ့အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းမႈဘဲလို႕ ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ ပါတယ္။ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕လဲ ကိုယ့္ရဲ့ အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာပါ။ ဒီအဆိုဟာ ေမာင္မယ္ တို႕ရဲ့ ခ်စ္သူရည္းစားရွာဖို႕နဲ႕ ဆိုင္သလို အလုပ္ရွာဖို႕နဲ႕လဲ သက္ဆိုင္ပါတယ္။

ခုခ်ိန္ထိမေတြ႔ေသးဘူးဆိုရင္လဲ ေတြ႔တဲ့အထိ ဆက္ရွာပါ။ ရရာနဲ႕မေက်နပ္ၾကပါနဲ႕။ ႏွလုံးသားေရးရာကိစၥဆိုေတာ့ ေတြ႔ျပီလား၊ မေတြ႔ေသးဘူးလား ဆိုတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိလာပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ဘဝအေဖာ္မြန္ေတြရဲ့ သဘာဝအတိုင္း ႏွစ္ၾကာေလပိုျပီး ခိုင္ျမဲလာေလေလ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္မယ္တို႕ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာၾကပါ။ ရရာေလးနဲ႕ မေရာင့္ရဲလိုက္ၾကပါနဲ႕။

ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတိယ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္းပါ။

ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၁၇ႏွစ္ မွာ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ စာသားတစ္ခု ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ "ေန႕တိုင္းကို သင့္ဘဝရဲ့ ေနာက္ဆုံးေန႕အျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ရင္ တေန႕မွာေတာ့ အဲဒီအတိုင္းျဖစ္လာဖို႕ ေသခ်ာပါတယ္..." တဲ့။ ဒီစာသားက ကြၽန္ေတာ့စိတ္ မွာထင္ဟပ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကစျပီး ေနာက္၃၃ ႏွစ္လုံး မနက္အိပ္ရာထမွာ မွန္ကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးခဲ့ပါတယ္။ "ဒီေန႕သာ ငါ့ဘဝ ရဲ့ေနာက္ဆုံးေန႕ဆိုရင္ ဒီေန႕ လုပ္မဲ့အလုပ္ေတြကို ငါ လုပ္ခ်င္ပါ့မလား..." ေမးခြန္းရဲ့ အေျဖဟာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္ တိုက္ "မလုပ္ခ်င္ဘူး" ျဖစ္ေနျပီဆိုရင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕ လိုေနျပီလို႕ ကြၽန္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။

ဘဝအတြက္ အလြန္အေရးပါတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကိုခ်ရာမွာ အေရးၾကီးဆုံး အေထာက္ အပံ့ကိရိယာအျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ရွိခဲ့တာကေတာ့ ေသျခင္းတရားဟာ လက္တကမ္းမွာဘဲ ရွိတယ္လို႕ သတိခ်ပ္ျခင္းပါ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အေရးမပါတဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ဂုဏ္မာနေတြ၊ အရွက္ကြဲမွာ ဒါမွမဟုတ္ ရွုံးနိမ့္မွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေတြ ဒါေတြ အားလုံးနီးပါးဟာ ေသျခင္းတရား ဆိုတာနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေတြ႔လိုက္ရင္ အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး တကယ့္ကို အေရး ၾကီး တဲ့အရာေတြသာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းမွာ လက္လႊတ္ ဆုံးရွုံးစရာ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေထာင္ေခ်ာက္ကို ေရွာင္လႊဲဖို႕ နည္းလမ္းေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္သိတဲ့ အေကာင္းဆုံး နည္းကေတာ့ မင္းဟာ ေသရေတာ့မွာဘဲလို႕ သတိခ်ပ္ျခင္း ပါ ။ မင္းဟာ ဗလာထီးထီး ကိုယ္ခ်ည္း ျဖစ္သြားပါျပီ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ႏွလုံးသားရဲ့ ေခၚရာ ေနာက္ကို မလိုက္ဘဲေနဖို႕ရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ကင္ဆာေရာဂါရွိတယ္လို႕ ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။ မနက္ ၇နာရီ ခြဲမွာ ေဆးဓာတ္မွန္႐ိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ သရက္ရြက္ (Pancreas) မွာ အၾကိတ္ရွိတာ ဓာတ္မွန္မွာ ထင္းထင္းၾကီး ေပၚေနပါတယ္။ သရက္ရြက္ ဆိုတာဘာလဲဆိုတာေတာင္မွ ကြၽန္ေတာ္မသိခဲ့ပါ။ ဒီလို ကင္ဆာမ်ိဳးဟာ ကုစရာေဆးမရွိတဲ့ ကင္ဆာမ်ိဳးျဖစ္ဖို႕ အေတာ္ေသခ်ာတယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို ဆရာဝန္ၾကီးေတြက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ ၃လ ကေန ၆လ အထိဘဲေနရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလို႕ ေျပာပါတယ္။ ဒါဟာဘာအဓိပၸါယ္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ကေလးေတြကို ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ အတြင္း မွာ ေျပာျပဖို႕ စဥ္းစားထားသမွ်ကို ေနာင္လ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ အကုန္အစင္ေျပာဖို႕ ၾကိဳးစားပါ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါဘဲ။ က်န္ရစ္သူမိသားစု ဒုကၡမမ်ားရေလေအာင္ ရွိသမွ် ကိစၥေတြအားလုံးကို လက္စသိမ္းပါဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါ။ သြားေတာ့မယ္လို႕ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။

တစ္ေန႕လုံး ဒီကင္ဆာ အေၾကာင္းကဘဲ ကြၽန္ေတာ့ကို လႊမ္းမိုးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ ညေနမွာ ေတာ့ အသားစ ထုတ္ျပီး ေဆးစစ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခႏၲာကိုယ္ အတြင္းပိုင္းၾကည့္ ကရိယာကို ကြၽန္ေတာ့လည္ေခ်ာင္း ထဲကတစ္ဆင့္ အစာအိမ္ကိုျဖတ္ျပီး အူသိမ္ထဲကို ေရာက္ေအာင္ ထည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ သရက္ရြက္ကို အပ္နဲ႕စိုက္ျပီး အသားစ အနည္းငယ္္ကို ထုတ္ယူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ေမ့ေဆးနဲ႕ ေမ်ာေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတူရွိေနတဲ့ ဇနီးက ျပန္ေျပာခဲ့တာက ဒီအသားစကို အဏုွၾကည့္ မွန္ဘီလူးေအာက္မွာ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးေတြ "ေဟးကနဲ..." ထျပီးေအာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ကင္ဆာဟာ အင္မတန္မွ ရွားပါးတဲ့ ခြဲစိတ္ျပီးကုသလို႕ရတဲ့ သရက္ရြက္ကင္ဆာမ်ိဳး ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ခြဲစိတ္ကုသခံခဲ့ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အခုေနေကာင္းပါျပီ။

ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့အဖို႕ ေသျခင္းတရားနဲ႕အနီးကပ္ဆုံးရင္ဆိုင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းပါဘဲ။ ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္၊ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာလဲ ဒီထက္ပိုျပီးနီးနီးစပ္စပ္ မေတြ႔ၾကဳံရေတာ့ဘူးလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕ကို ေသျခင္း တရားအေၾကာင္း ေျပာျပရာမွာ သုံးျဖစ္ရုံ ဥာဏ္သိအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ထက္ နဲနဲပိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ကြၽန္ေတာ္ေျပာႏိုင္ပါျပီ။

ဘယ္သူမွမေသခ်င္ပါဘူး။ ေကာင္းကင္ဘုံကို သြားခ်င္တဲ့သူမ်ားေတာင္မွ အဲဒီကိုေရာက္ဖို႕ မေသခ်င္ၾကပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း လူတိုင္းဟာ တစ္ေန႕ေတာ့ ေသၾကရမွာပါ။ ခုထက္ထိ ေသျခင္းတရားကို လြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့သူ ဆိုတာ မရွိေသးပါ။ ဒါဟာလဲ ျဖစ္သင့္လို႕ပါ။ ဘဝတရားရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေကာင္းဆုံးဖန္တီးမႈဟာ မရဏတရား ျဖစ္စရာအေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ မရဏတရားဟာ ဘဝျဖစ္တည္ျခင္းတရားရဲ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ ေပးတဲ့အရာပါ။ မရဏတရားက ေဟာင္းေဆြးအိုမင္းမႈေတြကို ဖယ္ရွားျပီး ႏုပ်ိဳသစ္လြင္မႈေတြနဲ႕ အစားထိုးေပးေနပါတယ္။ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္အခါမွေတာ့ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ဟာ ႏုပ်ိဳသစ္လြင္မႈေတြနဲ႕ အျပည္႔ပါ။ သို႕ေသာ္မၾကာေတာ့တဲ့ အခါမွာ ေမာင္မယ္တို႕လဲ အိုမင္းရင့္ေရာ္ လာမွာပါ။ ျပီးေတာ့အဖယ္ရွားခံၾကရမွာပါ။ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ေျပာမိတာကို ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါက အမွန္တရားပါ။

ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕မွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့တစ္ျခားသူေတြ ေနသလိုဘဲေနျပီး အခ်ိန္ကိုမျဖဳန္းပါနဲ႕။ သူမ်ားေတြရဲ့ အေတြးအထင္ထဲကအတိုင္း ေန ရတဲ့ဘဝကို တရားေသဆုပ္ကိုင္ထားျပီး ေခ်ာင္ပိတ္မမိပါေစနဲ႕။ မိမိရဲ့အတြင္းစိတ္ ကႏိႈးေဆာ္ သံကို သူတပါးေတြရဲ့ထင္ျမင္ခ်က္ အေႏွာင့္အယွက္သံေတြက ဖုံးလႊမ္းမသြားပါေစနဲ႕။

ဒီထက္ပိုျပီးအေရးၾကီးဆုံးအခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႕ ရင္တြင္းသိစိတ္တို႕က ေခၚေဆာင္ရာကိုလိုက္ပါ။ သူတို႕က ေမာင္မယ္တို႕ အမွန္တကယ္ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို သိေနၾကျပီးသားပါ။ က်န္တဲ့အရာေတြအားလုံးက သာမညအခ်က္ေတြပါ။

ကြၽန္ေတာ္ငယ္စဥ္အခါက “The Whole Earth Catalog” ဆိုတဲ့ အင္မတန္ ေျပာင္ေျမာက္ တဲ့ ကတ္တေလာက္စာအုပ္ တစ္ခု ရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ဟာအဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြအတြက္ ေတာ့ ကိုးကြယ္စရာက်မ္းစာေတြထဲက တစ္အုပ္ေပါ့။ အဲဒီစာအုပ္ရဲ့ ဖန္တီးရွင္ကေတာ့ ဒီ Stanford တကၠသိုလ္ နဲ႕ သိပ္မေဝးတဲ့ Menlo Park မွာေနတဲ့ Stewart Brandဆိုသူပါ။ ဒီစာအုပ္ကို သူက ကဗ်ာဆန္ဆန္အလွေတြနဲ႕ ခ်ယ္မႈန္းျပီးထုတ္ေဝခဲ့တာပါ။ ဒီစာအုပ္ကို ထုတ္ေဝခ်ိန္က ၁၉၆၀ ခုေႏွာင္းပိုင္းကာလ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာစာစီလုပ္ငန္းေတြ မေပၚခင္ကပါ။ အဲဒီေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လုံးက လက္ႏွိပ္စက္႐ိုက္၊ ကပ္ေၾကး နဲ႕ကိုက္၊ Polaroid ကင္မရာနဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ျပီး စာအုပ္္ကို ဖန္တီးရတာပါ။ Google ကို စာအုပ္အျဖစ္ ဖတ္ရ သလိုပါဘဲ။ ဒီ္စာအုပ္ ဟာ Google မတိုင္ခင္ ၃၅ ႏွစ္က ေပၚခဲ့တာပါ ။ တကယ့္ကို စံနမူနာယူစရာစာအုပ္္ပါ။ စာအုပ္္ တစ္ခုလုံးလဲ သပ္ရပ္လွပတဲ့ ကရိယာေတြနဲ႕ အၾကံေကာင္းေတြနဲ႕ျပည္႔ေနပါတယ္။

Stewart နဲ႕သူ႕အဖြဲ႕သားေတြဟာ “The Whole Earth Catalog” စာအုပ္္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ ထုတ္ေဝျခင္းကေနရပ္ဆိုင္းရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႕တစ္ ေတြ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ျခင္းစာအုပ္္ကို ထုတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ခုဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ရဲ့ အရြယ္၊ ၁၉၇၀ ႏွစ္လယ္ကာလမ်ားပါ။ ႏႈတ္ဆက္စာအုပ္ရဲ့ ေက်ာဖုံးပံုက မနက္ေစာေစာ ေတာဘက္ကကားလမ္းေလးတစ္ခုရဲ့ ဓာက္ပံုပါ။ စြန္႕စားခန္း အင္မတန္ၾကိဳက္သူမ်ား ကားၾကဳံစီးခရီးထြက္ရာမွာ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ဖူးၾကမဲ့ ကားလမ္းေလးမ်ိဳးပါ။ ေအာက္မွာစာတန္းေလးေရးထားပါတယ္။ "ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ။ အ႐ူးထပါ။" တဲ့။

ဒါသူတို႕ရဲ့ ေနာက္ဆုံးစာအုပ္္မွာ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္တဲ့စကားပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီဆုကိုပဲ အျမဲတမ္းေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ခုဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕ဘဝအသစ္ စၾကရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေမာင္မယ္တို႕ကိုလဲ ဒီဆုကိုပဲ ေတာင္းေပးပါ့မယ္။

"ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ... အ႐ူးထပါ..."

အားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။




* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
မူရင္းကို http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html မွာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။


အျခားသူမ်ား ရဲ့ “Stay Hungry. Stay Foolish.” ကို ထင္ျမင္ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ား ကို http://discuss.joelonsoftware.com/default.asp?joel.3.151247.11 မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



Things you can do from here:

* Subscribe to ပီီတိ using Google Reader
* Get started using Google Reader to easily keep up with all your favorite sites


ဒါေလးေကာင္းတယ္



--
khay khay

Enjoy today , cox yesterday has gone n tomorrow may never come !!

ငလ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားေသာ ေဟတီႏိုင္ငံအား ကူညီ၇န္

ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ ညေန ၄ နာရီ ၅၃ မိနစ္အခ်ိန္ခန္႔က ေဟတီႏိုင္ငံ ကမ္းလြန္တြင္ အင္အား ၇.၃ ရွိေသာ ငလ်င္တခု လွဳပ္ခပ္သြားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ေတာ္ Port-Au-Prince ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အနီးအနားအ၀ိုက္တြင္ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသဆံုးၿပီး ပ်က္စီးဆံုးရွဳံးမွဳမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ ရာစုႏွစ္ ႏွစ္ခုအတြင္း အျပင္းထန္ဆံုးေသာ ငလ်င္ေၾကာင့္ ကုလသမဂၶရံုးခ်ဳပ္ အေဆာက္အဦး၊ ေဆးရံုႏွင့္ အေဆာက္အဦးမ်ားစြာ ျပိဳပ်က္သြားခဲ့သည္။ ၅.၉ ႏွင့္ ၅.၅ အင္အားရွိေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ငလ်င္ႏွစ္ခုလဲ လွဳပ္ခတ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ လူဦးေရ တသိန္းေက်ာ္ခန္႔ ေသဆံုးႏိုင္သည္ဟု ခန္႔မွန္းထားၾကသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ နာဂစ္မွဳန္တိုင္းတိုက္ခတ္ခဲ့စဥ္က ကိုယ္ခ်င္းစာနာၿပီး ကူညီခဲ့ၾကသလို ယခုကဲ့သို႔ ေဟတီႏိုင္ငံ အျဖစ္ဆိုးႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ေနရသည့္အခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာကြန္ျမဴနတီမွလဲ တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ ကူညီေထာက္ပံ့သင့္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မည္သို႔မည္ပံု ကူညီသင့္သည္၊ ကူညီၾကမည္ကို ဆက္လက္ေဆြးေႏြးေပးၾကပါရန္ ေမတၠာရပ္ခံပါသည္။

Bo Kyi (co-founder of Assistant Association for Political Prisoners Burma) won another presitgious award from HRW.

October 7, 2009


(New York) - Four courageous and tireless advocates of human rights - from Burma, Democratic Republic of Congo, Ethiopia and Russia - have been awarded the prestigious Alison Des Forges Defender Award for Extraordinary Activism, Human Rights Watch said today. The four work to uphold freedom of expression, to protect women in conflict, and to ease the plight of political prisoners, despite threats and persecution from the authorities.

The awards are named for Dr. Alison Des Forges, senior adviser to Human Rights Watch's Africa Division for almost two decades, who was tragically killed in a plane crash in New York on February 12, 2009. Des Forges was the world's leading expert on Rwanda, the 1994 genocide and its aftermath, and Human Rights Watch's annual award honors her outstanding commitment to and defense of human rights.

The four winners of Human Rights Watch's 2009 Alison Des Forges Defender Award for Extraordinary Activism are:

Daniel Bekele, lawyer and activist from Ethiopia;
Bo Kyi, co-founder of Burma's Assistance Association of Political Prisoners;
Elena Milashina, reporter for Novaya Gazeta, Russia's leading independent newspaper; and
Mathilde Muhindo, women's rights activist working to stop sexual violence in Democratic Republic of Congo.
"These extraordinary individuals confront tremendous challenges every day, yet they work selflessly to end human rights violations and bring abusers to justice," said Kenneth Roth, executive director of Human Rights Watch. "We hope this award, named for Alison Des Forges, will inspire and protect them as they struggle to uphold human rights in their countries."

Human rights defenders are critical partners for Human Rights Watch staff conducting investigations in more than 80 countries around the world. The award winners will be honored at the 2009 Human Rights Watch Annual Dinners in Chicago, Geneva, Hamburg, Houston, London, Los Angeles, Munich, New York, Paris, San Francisco, Santa Barbara, Toronto, and Zurich.

Daniel Bekele, Ethiopia

In the ever-shrinking space for freedom of expression in Ethiopia, Daniel Bekele, a prominent anti-poverty activist and human rights lawyer, has faced heavy-handed government repression. After leading a grass-roots effort to promote voter education and participation in Ethiopia's controversial 2005 parliamentary elections, as well as election monitoring and reconciliation after the vote, Bekele was arrested and spent two-and-a-half years in prison on charges of inciting violence against the government. Human Rights Watch honors Bekele who, at great personal risk, challenges the Ethiopian government to uphold the civil and political rights that protect all people.

Bo Kyi, Burma

As a former political prisoner and co-founder of the Assistance Association of Political Prisoners (AAPP), Bo Kyi works tirelessly to secure the release of Burmese people who have been jailed for their political independence and activism. Over the last 20 years, Bo Kyi has demonstrated unfaltering courage, sharing his story and those of other political prisoners and exposing the Burmese military junta's numerous abuses. Human Rights Watch honors Bo Kyi for his heroic efforts to speak out against Burmese repression and to advocate on behalf of those who have dared to criticize the military junta.

Elena Milashina, Russia

As a leading investigative journalist for Novaya Gazeta, Russia's most prominent independent newspaper, Elena Milashina exposes the truth about human rights abuses and widespread government corruption. Despite Russia's attempts to silence its critics and hide abuses, Milashina remains outspoken, publishing accounts of enforced disappearances, extrajudicial executions, and torture. She also continues to investigate the 2006 murder of her newspaper colleague and mentor Anna Politkovskaya, calling for accountability at the highest level. Human Rights Watch honors Milashina for her courage in confronting Russia's deeply problematic human rights record.

Mathilde Muhindo, Democratic Republic of Congo

As director of the Olame Centre, a women's rights organization, Mathilde Muhindo empowers women to fight against the pervasive discrimination and horrific sexual violence that are endemic in the Democratic Republic of Congo. She led a coalition of local women's organizations to advocate successfully for a comprehensive law on sexual violence. Human Rights Watch honors Mathilde Muhindo for her tireless dedication to the safety, health, and rights of the often-forgotten women in eastern Congo.


Thanks N Regards,

To All Who DID NOT Relinquish Burmese Citizenship.- IMPORTANT - MUST READ

Received from a friend- Fwd to share. Pls pass on.



To All Who DID NOT Relinquish Burmese Citizenship. Please read this carefully: my "postulation" ; "hypothesis" .



Regardless of what your NEW Citizenship OR Passport is, If you did not relinquish your Burmese/Myanmar Citizenship LEGALLY, or OFFICIALLY, you are DEEMED to still be a Myanmar National or Citizen.

Take care. You may still be a Myanmar Citizen.

Here is a classic example of this :

1. Myanmar born Kyaw Zaw Lin left Burma and eventually became a Citizen of the United States of America .

2. He returned to the Union of Myanmar on 3rd September on a U..S. Passport.

3. He was arrested at the Airport, and interrogated for alleged dissident activities.

4. Although he HOLDS a U.S. Passport, he is technically DEEMED to still be a Burma born Citizen of the Union of Myanmar .

This technicality makes him a DUAL Citizen.
Thus, he is STILL considered a Myanmar National
Therefore he is subject to the Laws of Myanmar (illegal though it may or may not be).
Authorities in Myanmar have IGNORED his US Citizenship, and are said to be allegedly torturing him in Insein Prison.

WHY?
In his hurry to leave Myanmar , it is reasonable to presume, that he would neither have had the time, nor the opportunity or inclination, to RELINQUISH his Burmese or Myanmar Nationality or Citizenship, like I did.

Prior to my having left Burma for Good, I had a Green Citizenship of the Union of Burma Certificate ( Hard cover just like a Passport size one) Not just an N.R.C. which is a different thing.

1. I had to attend the Law Court Chamber of a Session Judge in 1966. ( Strand Road cnr of Barr St .)
2. There I filled in a Form
3. With the Form, my Burmese Citizenship Certificate was handed in.
4. I had to tender Kyats Fifty (Ks.50)

The Form was in English.
The bottom of the Form said, ........ and shall ever Pray..... Signature___ _________ __.

The Clerk of Court was an Anglo-Burmese lady.
I asked her, "Why does it say, ..... and shall ever pray"?
She replied, "If you don't pray, you don't get it" meaning applying to relinquish my U of B Citizenship.
That is archaic English used for the processes in the House of Paliament - Westminster style.

Now read the three articles below :



U.S. protests citizen's arrest in Myanmar
The Washington Times Sat, 26 Sep 2009 02:46 AM PDT
YANGON, Myanmar (AP) | The U.S. Embassy said Friday it had made a formal complaint to the military government after a Myanmar-born American claimed he was mistreated in prison. Kyaw Zaw Lin was secretly arrested Sept. 3 on arrival at Yangon airport. Dissident groups reported his disappearance but his whereabouts were unknown until he was allowed a U.S. consular visit Sept. 20 at Myanmar 's ...


Myanmar: Amnesty International Urges Secretary Clinton to Act on Behalf of U.S. Citizen Arrested and Tortured in Burma
Amnesty International Sat, 26 Sep 2009 00:41 AM PDT
Amnesty International reported today that activist Kyaw Zaw Lwin, who was arrested on September 3, has suffered torture and other ill-treatment while in detention in Insein Prison in Yangon , Burma . According to reliable sources, he has been denied medical treatment for the injuries he sustained from the torture he endured during interrogation. Amnesty International has grave concerns about his ...

Myanmar-American claims mistreatment in Myanmar prison, US Embassy files complaint





The San Francisco Examiner Fri, 25 Sep 2009 22:55 PM PDT
YANGON, MYANMAR The U.S. Embassy said Friday it has made a formal complaint to Myanmar 's military government after a Myanmar-born American claimed he was mistreated in prison.

ကေနဒါျမန္မာကြန္ျမဴနတီအေထြေထြအစည္းအေ၀း

ကေနဒါျမန္မာကြန္ျမဴနတီအေထြေထြအစည္းအေ၀း

Monday, October 5, 2009


ေနရာ ။ ။ Northwood Community Center
( Jane & Finch )
15 Clubhouse Ct, Toronto, ON M3L
ေန ့ရက္။ ။ October 24 , 2009 ( စေနေန ့)
အခ်ိန္ ။ ။ ေန ့လည္ ၁း၃၀ မွ ၅း၀၀