မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္တိုင္မိန္႕ၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့စကား



" . . . သာသနာ့့ အာဇာနည္ . . . "  ===================  ကမၻာ့ ဥာဏ္အေကာင္းဆံုး လူသားအျဖစ္ ဘာသာျခားတို ့၏ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ..။  သံဃာေတာ္ အေပါင္းတို ့၏ ဥေသွ်ာင္ သံဃာ့မဟာနာယကႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့သူ...။  ဲျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ညီေတာ္ အရွင္အာနႏၵာကဲ့သို ့ တရားေတာ္၊ ျမတ္ဓမၼတို ့ရဲ့ ဘ႑ာတိုက္ ..။  သူ ့ဥာဏ္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳး အတြက္အခ်ိန္ျပည့္ မေနမနား အသံုးခ်ေပးခဲ့သူ .. ..။  မ်ိဳးဖ်က္ အဓမၼတို ့၏ ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးမႈကို ေပၚေပၚတင္တင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆန္ ့က်င္ခဲ့သူ ...။  တပည့္သံဃာေတာ္ေတြကို ထိလာလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေရွ ့ကရပ္၍ ကာကြယ္ေပးရဲသူ . .။  ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္အတြက္ အတုယူဖြယ္ရာ နိဗၺာန္ေဆာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ပါး . .။  ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ဓမၼစာေပမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုေပးခဲ့သူ ...။  ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေသသည္အထိ သာသနာျပဳေနပံု . . .။   Admin - ေဒါက္တာေက်ာ္လြင္  By ျမန္မာျပည္မွျမန္မာလူမ်ဳိး ----------------------------------------------------------------------- Posted By : ၿမန္မာ့သတင္းမ်ားစုစည္းရာ (MNC)
" . . . သာသနာ့့ အာဇာနည္ . . . "

===================

ကမၻာ့ ဥာဏ္အေကာင္းဆံုး လူသားအျဖစ္ ဘာသာျခားတို ့၏ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ..။

သံဃာေတာ္ အေပါင္းတို ့၏ ဥေသွ်ာင္ သံဃာ့မဟာနာယကႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့သူ...။

ဲျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ညီေတာ္ အရွင္အာနႏၵာကဲ့သို ့ တရားေတာ္၊ ျမတ္ဓမၼတို ့ရဲ့ ဘ႑ာတိုက္ ..။

သူ ့ဥာဏ္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳး အတြက္အခ်ိန္ျပည့္ မေနမနား အသံုးခ်ေပးခဲ့သူ .. ..။

မ်ိဳးဖ်က္ အဓမၼတို ့၏ ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးမႈကို ေပၚေပၚတင္တင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆန္ ့က်င္ခဲ့သူ ...။

တပည့္သံဃာေတာ္ေတြကို ထိလာလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေရွ ့ကရပ္၍ ကာကြယ္ေပးရဲသူ . .။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္အတြက္ အတုယူဖြယ္ရာ နိဗၺာန္ေဆာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ပါး . .။

ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ဓမၼစာေပမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုေပးခဲ့သူ ...။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေသသည္အထိ သာသနာျပဳေနပံု . . .။

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး
မဂၤလာရွိေသာ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစ။
ဘေလာ့ဂါ








Sunday, September 24, 2017

သူေဠးသားဘဝမွ သုည ---> သုည မွ Billionaire အျဖစ္သို႔

သူေဠးသားဘဝမွ သုည ---> သုည မွ Billionaire အျဖစ္သို႔ ( စ - ဆံုး )
Tao Kae Noi လုပ္ငန္းပိုင္ရွင္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း
*တစ္စုတစ္စည္းထဲ ဖတ္လို႔ရေအာင္ ျပန္တြဲေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္*
ဒီ Tao Kae Noi ေရညိွေလးကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္… လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က ထင္တယ္… သူေဠးေလးေရညိွဆိုျပီး နာမည္ၾကီးလာတာ… ေရညိွထုပ္ေလးက အရသာမ်ိဳးစံုပဲ… ကိုက္လိုက္ရင္ ၾကြပ္ၾကြပ္ရြရြေလး… စားသာစားျပီး တစ္ခါမွ ေရညိွထုပ္အိတ္ေလးေပၚက အက်ီ ၤ အနီဝတ္ထားတဲ့ အရုပ္ေလးအေၾကာင္း တစ္ခါမွ စိတ္ဝင္တစားမရွိခဲ့ဘူး… အမွတ္မထင္ စပ္စုမိရာမွ သိလာရတဲ့ ဒီေရညိွထုပ္ေလးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ပဲ့ကိုင္ရွင္ျဖစ္သူရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းေလးကလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာမို႔ သိသေလာက္ေလး ျပန္မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္ေနာ္…
Tao Kae Noi ကို စတင္တည္ေထာင္သူဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံသား Aitthipat Kulapongvanich ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူေတြကေတာ့ အတိုေကာက္ Tob (ေတာ့ဘ္) လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ အေဖက ကုမၺဏီပိုင္ရွင္မို႔ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက်ေနရတဲ့ ေတာ့ဘ္ ကေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အြန္လိုင္းဂိမ္းကစားတာ မက္တယ္။ ဂိမ္းထဲမွာ ရတဲ့အမွတ္ေတြကို ျပန္ေရာင္းရာကေန ပိုက္ဆံကို စရွာတယ္။ (ကုိယ္ေတြျမန္မာျပည္မွာ Level ျမင့္ TownHall အဆင့္ျမွင့္ထားတဲ့ COC ဂိမ္းအေကာင့္ေတြကို ျပန္ေရာင္းသလိုမ်ိဳး/ Dota မွာ ပစၥည္းေတြေရာင္းသလိုမ်ိဳး).. သူက အြန္လိုင္းဂိမ္းမွာ ဆရာတစ္ဆူ… ဂိမ္းထဲမွာ သူမ်ားမရႏိုင္တဲ့ ရွားပါးပစၥည္းေတြ လက္နက္ေတြ ရတတ္တယ္… အဲဒီဟာေတြကို ျပန္ေရာင္းခဲ့တယ္။ အြန္လိုင္းဂိမ္းကေန ပိုက္ဆံရွာရာကေန ့သိန္း ၁၆၀ ေလာက္ဝင္ေငြရွိခဲ့ျပီး ကိုယ္ပိုင္ကားတစ္စီးဝယ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒါက ေတာ့ဘ္အထက္တန္းေက်ာင္း တက္ေနတုန္းအရြယ္ေလာက္ကေပါ့။ အခ်ိန္ျပည့္ဂိမ္းကစားေနတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းစာကို မလိုက္ႏုိင္ဘူး။ အတန္းေတြပ်က္ စာေတြမလိုက္ႏုိင္လို႔ အထက္တန္းမွာ ေက်ာင္းကေန ထြက္ခဲ့ရတယ္။
ေတာ့ဘ္ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ ေတာ့ဘ္ရဲ႕ဖခင္ကုမၺဏီဟာ အက်ဥ္းအက်ပ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အခက္အခဲေတြ အရႈံးေတြမ်ားလာခဲ့တယ္။ ေတာ့ဘ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးတဲ့အတြက္ ေတာ့ဘ္ရဲ႕မိဘေတြဟာ အိမ္ရဲ႕စီးပြားေရးအေျခအေနကို ေတာ့ဘ္ကို ေျပာမျပဘဲဖံုးကြယ္ထားခဲ့တယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေတာ့ဘ္က သူရဲ႕မိခင္ကို မုန္႔ဖိုးေတာင္းတယ္။ ေတာ့ဘ္မိခင္ကေတာ့ သားအတြက္ ပိုက္ဆံကို တစ္အိမ္လံုးအႏွံ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားမွာ သိမ္းထားတဲ့ေငြစေၾကးစေလးေတြ ရွာေဖြျပီးေပးခဲ့တယ္။ ေတာ့ဘ္ကေတာ့ မိခင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာအေျခအေနကိုၾကည့္ျပီး အိမ္တြင္းမွာတစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီလို႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ရိပ္မိသြားတယ္။ ခါတိုင္းဆို ေျပာလိုက္တာနဲ႔ အဆင္သင့္ထုတ္ေပးေလ့ရွိတဲ့ မိခင္က ဒီေန႔မွာ မ်က္ႏွာညိွဳးေနတာကို။
ေနာက္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အေၾကြးေတြကေတာ့ နစ္သထက္နစ္လာခဲ့တယ္။ ေတာ့ဘ္တို႔မိသားစုေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ျခံကို ဘဏ္မွာ အေပါင္ထားရတယ္။ အိမ္ရဲ႕ အေျခအေနကို သိလာတဲ့ေတာ့ဘ္ကေတာ့ ပိုက္ဆံကို ရသေလာက္ရွာရမယ္ဆိုျပီး အခြင့္အလမ္းေတြကို အလုပ္အကိုင္ျပပြဲေတြမွာ လိုက္ရွာခဲ့တယ္။ အဲဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ့ဘ္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲရွိပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာ့ဘ္က ျပပြဲတစ္ခုမွာ သစ္အယ္သီးေလွာ္စက္ကို ေတြ႔ျပီး သူျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး သိမ္းထားခဲ့တဲ့ ဂိမ္းပစၥည္းေတြကို အကုန္ေရာင္းထုတ္ျပီး စက္ကို ဝယ္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာ လက္ဖက္ေျပာင္းဖူးသုပ္၊ သစ္ခ်သီးကို ေက်ာက္စရစ္ခဲနဲ႔ေလွာ္သမ်ိဳးပဲ ဘန္ေကာက္မွာ သစ္အယ္သီးေလွာ္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေလးေတြကို ေစ်းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ေတာ့ဘ္ရဲ႕အေဖကေတာ့ ေတာ့ဘ္ကို သက္သက္မဲ့ အခ်ိန္ျဖဳန္း ေငြျဖဳန္းတယ္လို႔ပဲ ယူဆျပီး ေက်ာင္းျပီးေအာင္သာ တက္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ေတာ့ဘ္ကေတာ့ ဇြဲမေလွ်ာ့ဘူး။ Lecture လည္းမလိုက္ ေက်ာင္းလည္းမသြား သစ္အယ္သီးနဲ႔ ၾကီးပြားဖို႔ၾကံတယ္။ သစ္အယ္သီးကေတာ့ အရသာေကာင္းေပမဲ့ ထင္သေလာက္မေရာင္းရဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ႔အေဖရဲ႕ကုမၺဏီဟာ ေဒဝါလီခံလိုက္ရတဲ့အျပင္ ေနတဲ့အိမ္ကလည္း ဘဏ္ကို အတိုးမွန္မွန္မဆပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ခ်ိတ္ပိတ္ခံလိုက္ရတယ္။ ေတာ့ဘ္မိဘေတြကလည္း အေၾကြးမဆပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တရုတ္ကို ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခဲ့တယ္။ မိဘေတြအၾကိမ္ၾကိမ္ တရုတ္ျပည္ေခၚတာကို ေခါင္းမာစြာ ျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။ ေတာ့ဘ္အေမဟာလည္း ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ဦးေလးျဖစ္သူကို ေတာ့ဘ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုရင္း တရုတ္ျပည္သို႔ ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။
ေတာ့ဘ္စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး။ သူေရာင္းတဲ့ သစ္အယ္သီးေလွာ္ဟာ စားေကာင္းေပမဲ့ ဝယ္သူနည္းျပီး ဘာေၾကာင့္မေရာင္းရလဲဆိုတာ။ တစ္ရက္မွာ သူေစ်းသြားတယ္။ အျခားေစ်းသည္ေတြ ဘယ္လိုေရာင္းလဲ ဘာေၾကာင့္ေရာင္းေကာင္းတာလဲဆိုတာ စနည္းနာဖို႔… မွတ္စုထုတ္ဖို႔ ေဘာပင္နဲ႔ စာအုပ္ေလးလည္း လက္ထဲမွာကိုင္လို႔ေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေစ်းသည္ေတြကေတာ့ ဝယ္သူေတြကို လာပါ ဝင္ၾကည့္ပါနဲ႔ ေခၚတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေလွ်ာ့ေစ်းဆိုျပီး ဝယ္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အျမည္းေကြ်းရင္း ဝယ္သူရွာၾကတယ္။ တစ္ခ်က္ခ်င္းစီ သူ႔ရဲ႕မွတ္စုစာအုပ္ေလးမွာ ခ်ေရးတယ္။ ေစ်းအိမ္သာနားအေရာက္မွာ အလွဴခံအဖြဲ႔တစ္ခုကို သတိထားမိတယ္။ အိမ္သာတက္ျပီးထြက္လာတဲ့လူေတြက ပိုက္ဆံအေၾကြေတြကို အလွဴခံတဲ့ပံုးေတြထဲ လွမ္းထည့္တဲ့အခါ ေတြးမိတာက ပရဟိတဆို လွဴၾက ပိုက္ဆံထည့္ၾကတယ္ေပါ့။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာ အလွဴခံတဲ့ အဖြဲ႔ေနာက္တစ္ဖြဲ႔။ ဒါမဲ့ သူတို႔အဖြဲ႕ကေတာ့ အလွဴေငြသိပ္မရဘူး။ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခ်က္ လွ်ပ္စီးလက္သလို ဝင္လာတယ္။ မဟုတ္ဘူး… ပရဟိတမို႔ လူေတြ ပိုလွဴတာမဟုတ္ဘူး။ အဓိကက ေနရာ… အခ်က္အျခာက်တဲ့ေနရာျဖစ္ရမယ္။ လူသြားမ်ားတဲ့ေနရာ တစ္နည္း လူေတြ ခလုတ္တိုက္မိတဲ့ေနရာ ျဖစ္ရမယ္။ ေစ်းအိမ္သာက တစ္ခါတက္ရင္ ၃ ဘတ္ ေပးရတယ္။ အိမ္သာကအထြက္ ျပန္အမ္းတဲ့အေၾကြေတြကို မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္သာအေပါက္ဝက အလွဴခံပံုးထဲကို ထည့္လွဴလိုက္ၾကတာမ်ားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သစ္အယ္သီးဆုိင္ေလးရွိရာ Supermarket က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးဆီ သြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေခ်ာင္က်တဲ့ဆိုင္ေလးကို ေနရာေျပာင္းေပးဖို႔ေတာင္းဆိုတယ္။ Supermarket က လည္း ေတာ့ဘ္ေတာင္းတဲ့ေနရာမွာ ေနရာလြတ္ရွိတဲ့အတြက္ ေနရာငွားေပးလိုက္တယ္။
ေတာ့ဘ္ရဲ႕ဆုိင္ေလးကလည္း အခ်ိန္တိုအတြင္း ေရာင္းေကာင္းလာခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္နဲ႔ မေရာင့္ရဲပါဘူး။ သူရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က ျမိဳ႕အႏွံ သစ္အယ္သီးဆိုင္ခြဲေလးေတြဖြင့္ဖို႔။ ဆိုင္ခြဲမ်ားမ်ားဖြင့္ေလေလ ေငြရပိုမ်ားေလလို႔ ေတာ့ဘ္ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဆိုင္ကေန ႏွစ္ဆိုင္ဖြင့္တယ္။ လူငွားနဲ႔ထားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆိုင္ခြဲေတြ ဆယ္ဂဏန္းေက်ာ္အထိမ်ားလာတယ္။ ေတာ့ဘ္က franchise လည္း ေပးပါေသးတယ္။ ေတာ့ဘ္ရဲ႕ အသက္ ၁၉ ႏွစ္ေပါ့။
တစ္ရက္ ေတာ့ဘ္ ေရညိွခ်ပ္ေလးေတြထုပ္ထားတဲ့မုန္႔ေလးတစ္ခုကို စားမိတယ္။ အဲ့ေရညွိထုပ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေတာျမိဳ႕ေလးကို သြားရင္း လက္ေဆာင္ဝယ္လာတဲ့မုန္႔ေလးတစ္ခု… ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ေပၚမွာ မေရာင္းဘူး။ စားလို႔ေကာင္းတယ္… ဒါေပမဲ့ စားခ်င္ရင္ နယ္ကို တကူးတကသြားဝယ္စားမွ ရႏိုင္တယ္။ သူစဥ္းစားတယ္… သစ္အယ္သီးေလွာ္လုပ္ငန္းက အဆင္ေတာ့ေျပတယ္။ သို႔ေပမဲ့ သစ္အယ္သီးက ေရာင္းတဲ့သူလည္း မ်ားတယ္။ အျမတ္လည္း မ်ားမ်ားစားစားမရဘူး။ သစ္အယ္သီးေလွာ္တစ္ခုထဲေရာင္းေနလို႔ ၾကီးပြားမွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူးဆိုျပီး ေရညိွတြဲေရာင္းဖို႔ စစဥ္းစားတယ္။ ဒါမဲ့ စဥ္းစားသာစဥ္းစားတာ ေရညွိအေၾကာင္း နားလည္တာ မဟုတ္ဘူးရယ္… ဘယ္ေလာက္အပူခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေၾကာ္ရမလဲဆိုတာေပါ့။ ေတာ့ဘ္ ေရညွိအရြက္ၾကမ္းကို ပံုးလုိက္ဝယ္တယ္။ ေၾကာ္ၾကည့္တယ္။ ဆရာမျပ နည္းမက်ဆိုသလို ေရညွိပံုးၾကီး တစ္ပံုးသာကုန္သြားတယ္။ လိုခ်င္တဲ့ေရညွိေၾကာ္အေနအထားကို မရဘူး။ တူးသြားလိုက္ ခါးသြားလိုက္နဲ႔ေပါ့။ ေရညွိေတြလည္း တစ္ပံုးျပီးတစ္ပံုးကုန္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေရညွိဝယ္စရာပိုက္ဆံမရွိေတာ့လို႔ ေတာ့ဘ္ ဂိမ္းကစားတုန္းက ဝယ္ခဲ့တဲ့ကားကို ေရာင္းျပီး ေရညွိပံုးေတြထပ္ဝယ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔နားမွာ ရွိေနျပီး သူ႔ကို အားေပးခဲ့တာကေတာ့ ေတာ့ဘ္ရဲ႕ဦးေလးပါပဲ။ အနားမွာရွိေနေပးျပီး သူနဲ႔အတူ ေရညွိေတြလိုက္ေၾကာ္လို႔ လက္မွာလည္း ဆီပူမိထားတာလည္း မနည္းပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရညွိကို ၾကြ႔ပ္ၾကြပ္ရြရြေလးျဖစ္ေအာင္ေၾကာ္တဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကို ရွာေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ေတာ့ဘ္တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ႕ေရညွိထုပ္ေတြကို Shopping Mall ေတြမွာ စတင္ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ ေရညွိက စားေကာင္းတဲ့အတြက္ ဝယ္တဲ့သူေတြကလည္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေပါ့။
တစ္ေန႔ သူ႔ရဲ႕အေဖကို ဖုန္းဆက္တယ္။ သူရဲ႕လုပ္ငန္းအဆင္ေျပေနတယ္။ အေၾကြးေတြဆပ္ျပီး သူတို႔ မိသားစု တစ္ေန႔အတူတူ ျပန္ေနႏိုင္ေတာ့မယ္ေပါ့။ သူ႔အေဖျပန္ေျပာတာက “မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး သားရယ္… တရုတ္ျပည္ကိုသာ လာျပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ပါ… အေဖတို႔နဲ႔ အတူလာေနပါ” တဲ့… ေတာ့ဘ္က အေၾကြးက ဘယ္ေလာက္မို႔လဲလို႔ သူ႔အေဖကို ျပန္ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ သူ႕အေဖျပန္ေျပာလိုက္တာကေတာ့ ဘတ္သန္း ၄၀ တဲ့။ (ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို သိန္းေပါင္း ၁၆,၀၀၀ နီးပါးရွိပါတယ္။ ) မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုကို ရယူဖို႔ၾကိဳးစားမိေနတာမ်ားလားလို႔ စိတ္ဓာတ္က်သြားခဲ့တယ္…
ေတာ့ဘ္စိတ္ဓာတ္ေတြလံုးဝက်သြားခဲ့တယ္။ တရုတ္ျပည္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္။ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ ျပီးေအာင္ေျဖမယ္ဆိုျပီး အတန္းေတြ ျပန္တက္တယ္။ အဲ့ေန႔ညဘက္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကူးေပးထားတဲ့ lecture recording ေလးတစ္ခုကို နားၾကပ္နဲ႔နားေထာင္ရင္း 7-Eleven စတိုးဆိုင္ေလးမွာ ညဘက္အဆာေျပစားမို႔ မုန္႔ထြက္ဝယ္တယ္။ Lecture က စီးပြားေရးအေၾကာင္း… Marketing Mix ကို ရွင္းျပေနတာ။ Marketing Mix ဆိုတာ အလြယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို ေစ်းကြက္မွာ ဘယ္လိုထိုးေဖာက္ရမလဲ စဥ္းစားတတ္ေအာင္လုပ္ေပးတာေပါ့။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ 7Ps ေတြ 8Ps ေတြ သီအိုရီအသစ္ေတြထြက္ေနျပီျဖစ္ေပမဲ့ အဲ့အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ Product, Price, Promotion နဲ႔ Place ဆိုျပီး 4Ps ရွိတယ္ေပါ့ေနာ္။ Product ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္… ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို ေစ်းကြက္ထဲထည့္ဖို႔ ေရာင္းစရာပစၥည္း Product ရွိရမယ္ေပါ့။ Price ေစ်းသတ္မွတ္မယ္… ေစ်းဝယ္သူေတြကို ပရိုမိုးရွင္းေလွ်ာ့ေစ်းအစီအစဥ္ေတြလုပ္ျပီး ဆြဲေဆာင္မယ္။ Place ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ထုတ္ကုန္ကုိ စားသံုးသူေတြဆီအေရာက္ပို႔တာေပါ့။ ကိုယ့္ပစၥည္းကို စိတ္ဝင္စားျပီး ဝယ္ယူဖို႔အလားအလာရွိတဲ့ ေနရာေတြမွာ ထုတ္ကုန္ကို ထားရွိရမယ္ေပါ့။ Lecturer က Place အေၾကာင္း ရွင္းျပေနစဥ္မွာပဲ ေတာ့ဘ္က သူ႕ေရညိွကို 7-Eleven မွာ တင္ေရာင္းဖို႔ အေတြးေပါက္မိတယ္။ သူ႔ထုတ္ကုန္ရွိရာ စားသံုးသူမလာႏိုင္ရင္ ဝယ္သူရွိရာကို သူ႔ပစၥည္းအေရာက္ပို႔မယ္။ 7-Eleven ဆိုင္က ဒီမွာဆို ABC နဲ႔ Grab & Go စတုိးဆိုင္ေလးေတြလိုပဲ။ မုန္႔ေတြ၊ ေန႔စဥ္သံုးပစၥည္းေလးေတြ တိုတိုထြာထြာေရာင္းတယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံအႏွံ လမ္းေထာင့္တိုင္းမွာ 7-Eleven ရွိတယ္။
သူရဲ႕ ေရညိွေတြ ေနရာအႏွံမွာရွိတဲ့ စားသံုးသူေတြဆီကို ေရာက္ရမယ္လို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ျပီး 7-Eleven ရံုးခ်ဳပ္ကို သူ႔ရဲ႕ထုတ္ကုန္ ေရညွိထုတ္ကို ယူသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ 7-Eleven က တာဝန္ရွိသူအမ်ိဳးသမီးကေန ေတာ့ဘ္ရဲ႕ေရညွိထုပ္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း 7-Eleven ရဲ႕ စံႏႈန္းနဲ႔ ကိုက္ညီမႈမရွိတဲ့အတြက္ ေရာင္းခ်ခြင့္မေပးႏုိင္ပါဘူးတဲ့။ ေတာ့ဘ္က လက္မေလွ်ာ့ဘဲ သူ႕ေရညိွကို စားၾကည့္ပါ။ အရသာကို ၾကိဳက္သြားမွာပါဆိုေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ မလိုအပ္ပါဘူးဟုသာ ျငင္းပယ္လိုက္တယ္။ ခဲေလသမွ် သဲေရက်သလိုျဖစ္သြားတဲ့ ေတာ့ဘ္ကေတာ့ ရံုးခန္းကအထြက္မွာ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ေရညွိကို တင္ခြင့္မရႏုိင္တာလဲကို ေမးလိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီးက အခ်က္သံုးခ်က္နဲ႔ျပန္ရွင္းျပခဲ့တယ္။ ပထမအခ်က္ကေတာ့ 7-Eleven ဆိုတာ ေန႔စဥ္အိမ္သံုးပစၥည္းေလးေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္၊ အဆာေျပမုန္႔ေလးေတြကို လြယ္လြယ္ကူကူဝယ္လို႔ရႏိုင္ေအာင္ ဖြင့္ထားေပးျခင္း ျဖစ္တယ္။ ေတာ့ဘ္ရဲ႕ အထုပ္က အၾကီးၾကီးျဖစ္တဲ့အတြက္ စင္ေပၚမွာ ေနရာယူလြန္းတယ္။ ဒုတိယတစ္ခ်က္က ေရညိွထုပ္က ၾကီးတဲ့အတြက္ တစ္ခါစားစာထက္မ်ားသလို ေစ်းကလည္းၾကီးတယ္။ 7-Eleven မွာ ဝယ္တဲ့ ေစ်းဝယ္သူအမ်ားစုက ေစ်းသက္သက္သာသာဝယ္ယူခ်င္တဲ့ တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာယသမားေတြမ်ားတယ္။ တတိယအခ်က္က ထုတ္ပိုးပံု… ေတာ့ပ္ရဲ႕ ေရညွိထုပ္အိတ္ခြံဒီဇိုင္းက ရိုးစင္းလြန္းတယ္။ ပလတ္စတစ္အၾကည္ပဲ သံုးထားတဲ့အတြက္ ေစ်းဝယ္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
အေၾကာင္းအရင္းကို သိသြားတဲ့ ေတာ့ဘ္ကေတာ့ ေရညွိထုပ္ေတြကို အိတ္လွလွေလးနဲ႔ ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။ ေရညွိေတြကိုလည္း အထုပ္ၾကီး မထုတ္ေတာ့ဘဲ တစ္ခါစားစာပဲ ထည့္ေတာ့တယ္။ စားသံုးသူေတြအတြက္ အျမင္လည္းလွ ေစ်းသက္သာတဲ့ Tao Kae Noi ေရညွိထုပ္အသစ္ေလးေတြ ေရာက္ရွိလာပါျပီ။ ေရညိွထုပ္အတြက္ အိတ္လွလွေလးဆိုေတာ့ နာမည္လွလွေလး၊ logo လွလွေလးေပးဖို႔လည္း လိုလာျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ေတာ့ဘ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕လုပ္ငန္းနာမည္ကို Tao Kae Noi လို႔ေပးလိုက္ပါတယ္။
Tao Kae Noi နာမည္ေပးျဖစ္တာကလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္။ ေတာ့ဘ္သစ္အယ္သီး စေရာင္းခဲ့တဲ့ေန႔ရက္မ်ားထဲက တစ္ရက္… အိမ္အျပန္မွာ ေတာ့ဘ္အေဖက သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို တစ္ေန႔မွာ ေတာ့ဘ္ဟာ Tao Kae ျဖစ္မွာလို႔ ေနာက္ေျပာင္တဲ့သေဘာေျပာလိုက္တာကုိ ေတာ့ဘ္တစ္ေယာက္ အမွတ္မထင္ၾကားမိတယ္။ Tao Kae /ေထာင္ကဲ/ ဆိုတာ တရုတ္ဘာသာစကားကေနဆင္းသက္လာတဲ့ စကားလံုး… အဓိပၸာယ္ကေတာ့ သူေဠးတဲ့။ Noi /ႏြိဳင္/ ဆိုတာကေတာ့ ထိုင္းလို ေသးေသးေလးလို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ Tao Kae Noi ဆိုေတာ့ သူေဠးေလးေပါ့။
ေတာ့ဘ္သူ႔ရဲ႕ ထုပ္ပိုးမႈအသစ္နဲ႔ ေရညွိထုပ္ေလးရရျခင္း 7-Eleven ကို ျပန္သြားတယ္။ ဒါမဲ့ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ တာဝန္ရွိသူအမ်ိဳးသမီးက အလုပ္မအားလို႔ဟု အေၾကာင္းျပကာ ေတာ့ဘ္ကို ထြက္မေတြ႔။ ဇြဲမေလွ်ာ့တဲ့ ေတာ့ဘ္ကေတာ့ အားတဲ့အထိေစာင့္မယ္လို႔ ေျပာျပီး ရံုးခန္းအေရွ႕မွာ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ သံုးေလးနာရီသာၾကာသြားတယ္။ ေတာ့ဘ္ကို ဘယ္သူမွထြက္မေတြ႕သလို အေရးတယူေတာင္မရွိ။ ေတာ့ဘ္စိတ္ပ်က္စြာ ျပန္လွည့္ခဲ့တယ္။ နမူနာအျဖစ္ ယူလာတဲ့ ေရညိွထုပ္ေတြကို လည္း 7-Eleven ရံုးခ်ဳပ္ရဲ႕ ဓာတ္ေလွကားမွာ ထားပစ္ခဲ့တယ္။ ရံုးခ်ဳပ္အခန္းက ေန႔လည္စာစားျပီး ျပန္ဝင္လာတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ ဓာတ္ေလွကားထဲမွာ ထုပ္ပိုးမႈလွလွေလးနဲ႔ေရညွိထုပ္ေတြကိုေတြ႕ေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ထုပ္ယူျမည္းက်ရင္း ေနာက္ဆံုး တာဝန္ရွိသူအမ်ိဳးသမီးကေတြ႔သြားျပီး ေတာ့ဘ္ကို ေခၚေတြ႕ခဲ့တယ္။
ရံုးခန္းမွာ အမ်ိဳးသမီးက ေတာ့ဘ္ရဲ႕ ေရညွိထုပ္ကို စိတ္ဝင္စားတာမို႔ စက္ရံုကို လိုက္ေလ့လာမည္။ 7-Eleven စံႏႈန္းႏွင့္ ကိုက္ညီမွသာ စင္ေပၚေရာင္းခ်ခြင့္ျပဳႏုိင္မယ္တဲ့။ သို႔ေပမဲ့ ေတာ့ဘ္မွာ စက္ရံုေဝးစြ… ခုေရညွိထုပ္ေတြကိုေတာင္ သူတစ္လွည့္ သူ႕ဦးေလးတစ္လွည့္ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ေၾကာ္ရံုသာ တတ္ႏုိင္သည္။ ေတာ့ဘ္တစ္ေယာက္ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ အေသးစားစက္ရံုဖြင့္ဖို႔ ေငြလိုသည္။ လိုေသာေငြကို ဘဏ္ကေန ေခ်းမည္ဟုဆံုးျဖတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေတာ့ဘ္ရဲ႕ သစ္အယ္သီးဆိုင္ခြဲမ်ားသည္ တစ္လကို သိန္း ၄၀၀ အထိ လည္ပတ္ေငြရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ အထက္တန္းမေအာင္ေသာလူငယ္ေလးတစ္ဦးကို မည္သည့္ဘဏ္ကမွ ေငြထုတ္မေခ်းရဲၾက။ ၾကံမရတဲ့အဆံုး ေတာ့ဘ္တစ္ေယာက္ သစ္အယ္သီးဆိုင္ခြဲမ်ားအားလံုးႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္လိုင္စင္အား ထုတ္ေရာင္းျပီး ေရညွိစက္ရံုေလးတစ္ရံုေထာင္ရန္ အတြက္ ေနရာငွားသည္။ ဝန္ထမ္းေခၚသည္။ 7-Eleven မွာ တာဝန္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးအား စက္ရံုကို လာေရာက္ေလ့လာရန္ဖိတ္ေခၚသည္။ ေတာ့ဘ္တစ္ေယာက္ 7-Eleven မွ တစ္ဆင့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို ေရညိွျဖန္႔ႏုိင္ေလျပီ။
7-Eleven ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ သူ႔အေဖ၏အေၾကြးမ်ားအားလံုး အေၾကဆပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေတာ့ဘ္ အသက္ ၂၂ ေလာက္သာ ရွိေသးသည္။ အခုဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအဝင္ ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္လည္း ေတာ့ဘ္ရဲ႕ ေရညွိကို အရသာမ်ိဳးစံုျဖင့္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ျပီျဖစ္သည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္သာမက ကမာၻမွာလည္း ကိုယ္ထူးကိုယ္ခြ်န္ အငယ္ဆံုး Billionaire တစ္ဦးအျဖစ္ ေတာ့ဘ္က စာရင္းဝင္ထားသည္။ အခ်ိန္တိုတိုျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈရသူ၊ စြန္႔ဦးတီထြင္သူတစ္ဦးအျဖစ္လည္း ေက်ာ္ၾကားသည္။ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၇ တြင္ ေတာ့ဘ္ အသက္ ၃၃ႏွစ္ ရွိျပီျဖစ္သည္။
“Do not give up whatever happens, if we give up then we are finished for sure.” (Aitthipat Kulapongvanich)
#MelC (မယ္စီ)

Saturday, September 23, 2017

The State Counsellor Daw Aung San Suu Kyi's Exclusive Interview with Nikkei Asian Review


GWEN ROBINSON, Chief editor
NAYPYITAW -- Myanmar's de facto leader and State Counselor Aung San Suu Kyi has signaled determination to address the criticisms of her government's handling of the refugee crisis engulfing the country's western Rakhine State while stepping up economic reform.
In a wide-ranging interview with the Nikkei Asian Review, she said she would "find out more" about forces that triggered the exodus of more than 410,000 mainly stateless Muslim Rohingya into neighboring Bangladesh, and reiterated her readiness to start the verification process for the return of some refugees at "any time."
Despite her offer to facilitate visits by Myanmar's diplomatic community to affected areas of northern Rakhine, she again ruled out allowing into the country the fact finding mission proposed earlier this year by the U.N. Human Rights Council.
Suu Kyi, who is also foreign minister, also addressed investor concerns that the Rakhine crisis could affect Myanmar's economic outlook, saying her government was stepping up economic reform -- particularly in agriculture and infrastructure development. Such reforms, she said, were essential to alleviate the kind of poverty that can breed radicalization.
A day after her televised speech to domestic and international audiences about the situation in western Rakhine -- and ahead of an address by one of Myanmar's two vice presidents to the United Nations General Assembly in New York -- she also tackled international criticism over a brutal military campaign that has razed more than 200 villages in Rakhine and driven entire Rohingya communities into Bangladesh. The exodus was triggered by the military's ferocious response to attacks by a Rohingya militant group on more than 30 police and military facilities on Aug. 25. About 12 security personnel and nearly 80 insurgents from the Arakan Rohingya Salvation Army were killed in the attacks, although at least 300 more ARSA suspects were killed in the military's ensuing "clearance operations."
Since then, former supporters -- including government leaders, international organizations and the United Nations -- have accused Suu Kyi of presiding over ethnic cleansing policies, while critics have claimed she is indifferent or unwilling to halt the military's campaign.
"Actually, nothing is surprising, because opinions change and world opinions change like any other opinion," she said. "Countries that have been through a transition themselves are much more understanding than those which have never gone through such a process," she added, referring to the range of reactions from Asian and Western countries.
"Domestically, yes, we do have an opposition force, which is how it should be in any democratic country ... it means we are open to criticism and debate."
Asked about her claim in her Sept. 19 speech that military operations had ceased in northern Rakhine from Sept 5, despite mass movement of refugees in the weeks since, she said her government needed to find out more about the circumstances behind the continuing outflow of refugees and the burning of villages.
Her remarks reinforced reports that mob violence by local Rakhine communities and paramilitary groups had continued to drive Rohingya communities out. They also hinted at a new search for evidence about the perpetrators of the attacks.
"We would like to know, because the largest number seems to have left over the past couple of weeks. [Military operations] had quietened down after Sept. 5, so I wondered why people started leaving after [then] ... It could be they were afraid there might be reprisals, it could be for other reasons. I am genuinely interested because if we want to remedy the situation, we've got to find out why -- why all the problems started in the first place," she said.
"If you're going to try to work in accordance with the rule of law, you have to have proper evidence, acceptable evidence -- not just hearsay, or not just something that might be considered evidence. It has to be acceptable in a court of law."
"I do not like to use the word 'investigation' because it looks as though we are going to grill people and ask them why ... But we do want to ... find out why now, after things have quieted down, the displacement began in real earnest..."
In the interview, Suu Kyi addressed various issues including her willingness to facilitate the return of refugees to Myanmar if they so wished.
On the return of refugees:
"We can start quickly; it doesn't mean it will be completed quickly ... we can begin any time, because this is nothing new. The criteria for the verification process [was] laid down in 1993 by the Bangladeshi and Myanmar government[s]; so there's nothing new and the Bangladeshi government has agreed to it. It can literally begin any minute ... When it begins will depend as much on the Bangladeshi government as on us. We cannot go in and carry out a process in their country unless they are willing."
On her assertion that 50% of villages are intact in affected areas of northern Rakhine State:
"I'm just talking about the Rakhine villages. Although 30% of the Muslim villages were as they were before -- no problems there, all quite calm, and everything carrying on as usual. But people overlook these villages; they concentrate on the ones where the conflicts have taken place and from where the exodus started. The 50% I am talking about are ones which were left untouched -- no damage, nobody leaving; just carrying on as normal."
On implementation of the report by an advisory commission chaired by former U.N. Secretary General Kofi Annan, released just before the Aug. 25 ARSA attacks:
"It is a great and admirable report. [Kofi Annan] tried to be as fair and balanced as possible. Some of the facts in the report were not quite accurate, but we pointed that out to the commission and they have agreed that some of the facts needed to be corrected."
On foreign policy priorities, and whether condemnation by Western governments could lead to further expansion of Myanmar's relationship with China:
"We will maintain our policy of trying to establish friendly relations with all countries all over the world. Of course, we are always aware that Myanmar is not just Rakhine. I think ASEAN [the Association of Southeast Asian Nations] as a regional force has done very, very well ... We are happy to be part of ASEAN, and we hope we will be able to contribute more; of course, so far we have been among the weaker members of ASEAN. I suppose our representative at the United Nations will be taking part in [an informal ASEAN meeting on Myanmar at the General Assembly in New York]. We have no plans to convene [another special meeting to brief countries on the Rakhine State situation] so far."
Whether Rakhine problems will affect foreign investment:
"Of course, we have to be aware of the possibility that there might be some impact. But I don't think we are unduly worried ... It would be foolish not to take into consideration the fact that these developments could impact investment possibilities ... We have to work on everything at the same time -- that's government. Those who are interested in the Rakhine situation from the outside will only focus on the Rakhine situation. But we have to carry on with the rest of the country -- including the economy, health, education, development, peace process, everything. And we keep our eyes open to make sure that we are doing the best in every possible sector."
Foreign investors:
"It's natural that they should be concerned about it. But they should step back a little and look at it coolly. They will be able to see that one of the reasons why we have problems like these is because of underdevelopment rather because of investments. So investments would actually help to make the situation better."
Investment priorities:
"We are concentrating a lot on basic infrastructure, which to people from Australia and Japan might seem almost laughable, like roads and electricity. But it is very important for potential investors that there should be basic infrastructure. And our infrastructure sector has gathered strength in recent years. This should be an incentive for more investment. There are new opportunities, developments which would make investment a lot easier, practically speaking. There are businesses interested in investing, but not interested in building roads, for example. But as the roads are bad ... that makes it so much simpler. Construction work has gone very well over the last 1.5 years. There's massive demand, but I think at the moment, the funding is adequate for what we are able to do. With all the funding in the world, you can't do everything at once."
Domestic economic priorities:
"We are concentrating on the agriculture sector, that's only practical, because about 70% of our people still earn their living in agriculture. And we do want to promote more investment in that area. We are going for more public private partnerships and for more SMEs in the agriculture sector."
On concerns about tourism and impact of the Rakhine crisis recent travel advisories by some mainly Western countries:
"It depends from where we expect the great majority of our tourists. I think our minister of tourism is very much aware of this, and where the great numbers of our tourists are coming from. At the moment we are getting the greater number from the East rather than the West. Domestic tourism is a little different from the way in which international tourists proceed -- because a lot of domestic tourism is due to pilgrimages to religious sites -- though more people are now going to the beaches."
Banking regulations, and concerns that harsh deadlines to meet tough new regulations on raising minimum capital and clearing non-performing loans will pressure the banking sector:
"I understand the concern about the timeframe. But that's negotiable. Of course, these regulations are necessary; but I think if the timeframe needs to be adjusted, I'm sure it can be adjusted. We are thinking about it because many people have voiced their concerns with regard to the timeframe, and I'm sure the central bank is very well aware of that."
On the government's first 18 months in office, and concerns that the government has gone too fast too soon on some fronts:
"If some people say it is going too quickly and some people say it is going too slowly, it is probably going at the right pace."
Nikkei staff writers Yuichi Nitta and Thurein Hla Htway contributed to this reportThe State Counsellor Daw Aung San Suu Kyi's Exclusive Interview with Nikkei Asian Review
GWEN ROBINSON, Chief editor
NAYPYITAW -- Myanmar's de facto leader and State Counselor Aung San Suu Kyi has signaled determination to address the criticisms of her government's handling of the refugee crisis engulfing the country's western Rakhine State while stepping up economic reform.
In a wide-ranging interview with the Nikkei Asian Review, she said she would "find out more" about forces that triggered the exodus of more than 410,000 mainly stateless Muslim Rohingya into neighboring Bangladesh, and reiterated her readiness to start the verification process for the return of some refugees at "any time."
Despite her offer to facilitate visits by Myanmar's diplomatic community to affected areas of northern Rakhine, she again ruled out allowing into the country the fact finding mission proposed earlier this year by the U.N. Human Rights Council.
Suu Kyi, who is also foreign minister, also addressed investor concerns that the Rakhine crisis could affect Myanmar's economic outlook, saying her government was stepping up economic reform -- particularly in agriculture and infrastructure development. Such reforms, she said, were essential to alleviate the kind of poverty that can breed radicalization.
A day after her televised speech to domestic and international audiences about the situation in western Rakhine -- and ahead of an address by one of Myanmar's two vice presidents to the United Nations General Assembly in New York -- she also tackled international criticism over a brutal military campaign that has razed more than 200 villages in Rakhine and driven entire Rohingya communities into Bangladesh. The exodus was triggered by the military's ferocious response to attacks by a Rohingya militant group on more than 30 police and military facilities on Aug. 25. About 12 security personnel and nearly 80 insurgents from the Arakan Rohingya Salvation Army were killed in the attacks, although at least 300 more ARSA suspects were killed in the military's ensuing "clearance operations."
Since then, former supporters -- including government leaders, international organizations and the United Nations -- have accused Suu Kyi of presiding over ethnic cleansing policies, while critics have claimed she is indifferent or unwilling to halt the military's campaign.
"Actually, nothing is surprising, because opinions change and world opinions change like any other opinion," she said. "Countries that have been through a transition themselves are much more understanding than those which have never gone through such a process," she added, referring to the range of reactions from Asian and Western countries.
"Domestically, yes, we do have an opposition force, which is how it should be in any democratic country ... it means we are open to criticism and debate."
Asked about her claim in her Sept. 19 speech that military operations had ceased in northern Rakhine from Sept 5, despite mass movement of refugees in the weeks since, she said her government needed to find out more about the circumstances behind the continuing outflow of refugees and the burning of villages.
Her remarks reinforced reports that mob violence by local Rakhine communities and paramilitary groups had continued to drive Rohingya communities out. They also hinted at a new search for evidence about the perpetrators of the attacks.
"We would like to know, because the largest number seems to have left over the past couple of weeks. [Military operations] had quietened down after Sept. 5, so I wondered why people started leaving after [then] ... It could be they were afraid there might be reprisals, it could be for other reasons. I am genuinely interested because if we want to remedy the situation, we've got to find out why -- why all the problems started in the first place," she said.
"If you're going to try to work in accordance with the rule of law, you have to have proper evidence, acceptable evidence -- not just hearsay, or not just something that might be considered evidence. It has to be acceptable in a court of law."
"I do not like to use the word 'investigation' because it looks as though we are going to grill people and ask them why ... But we do want to ... find out why now, after things have quieted down, the displacement began in real earnest..."
In the interview, Suu Kyi addressed various issues including her willingness to facilitate the return of refugees to Myanmar if they so wished.
On the return of refugees:
"We can start quickly; it doesn't mean it will be completed quickly ... we can begin any time, because this is nothing new. The criteria for the verification process [was] laid down in 1993 by the Bangladeshi and Myanmar government[s]; so there's nothing new and the Bangladeshi government has agreed to it. It can literally begin any minute ... When it begins will depend as much on the Bangladeshi government as on us. We cannot go in and carry out a process in their country unless they are willing."
On her assertion that 50% of villages are intact in affected areas of northern Rakhine State:
"I'm just talking about the Rakhine villages. Although 30% of the Muslim villages were as they were before -- no problems there, all quite calm, and everything carrying on as usual. But people overlook these villages; they concentrate on the ones where the conflicts have taken place and from where the exodus started. The 50% I am talking about are ones which were left untouched -- no damage, nobody leaving; just carrying on as normal."
On implementation of the report by an advisory commission chaired by former U.N. Secretary General Kofi Annan, released just before the Aug. 25 ARSA attacks:
"It is a great and admirable report. [Kofi Annan] tried to be as fair and balanced as possible. Some of the facts in the report were not quite accurate, but we pointed that out to the commission and they have agreed that some of the facts needed to be corrected."
On foreign policy priorities, and whether condemnation by Western governments could lead to further expansion of Myanmar's relationship with China:
"We will maintain our policy of trying to establish friendly relations with all countries all over the world. Of course, we are always aware that Myanmar is not just Rakhine. I think ASEAN [the Association of Southeast Asian Nations] as a regional force has done very, very well ... We are happy to be part of ASEAN, and we hope we will be able to contribute more; of course, so far we have been among the weaker members of ASEAN. I suppose our representative at the United Nations will be taking part in [an informal ASEAN meeting on Myanmar at the General Assembly in New York]. We have no plans to convene [another special meeting to brief countries on the Rakhine State situation] so far."
Whether Rakhine problems will affect foreign investment:
"Of course, we have to be aware of the possibility that there might be some impact. But I don't think we are unduly worried ... It would be foolish not to take into consideration the fact that these developments could impact investment possibilities ... We have to work on everything at the same time -- that's government. Those who are interested in the Rakhine situation from the outside will only focus on the Rakhine situation. But we have to carry on with the rest of the country -- including the economy, health, education, development, peace process, everything. And we keep our eyes open to make sure that we are doing the best in every possible sector."
Foreign investors:
"It's natural that they should be concerned about it. But they should step back a little and look at it coolly. They will be able to see that one of the reasons why we have problems like these is because of underdevelopment rather because of investments. So investments would actually help to make the situation better."
Investment priorities:
"We are concentrating a lot on basic infrastructure, which to people from Australia and Japan might seem almost laughable, like roads and electricity. But it is very important for potential investors that there should be basic infrastructure. And our infrastructure sector has gathered strength in recent years. This should be an incentive for more investment. There are new opportunities, developments which would make investment a lot easier, practically speaking. There are businesses interested in investing, but not interested in building roads, for example. But as the roads are bad ... that makes it so much simpler. Construction work has gone very well over the last 1.5 years. There's massive demand, but I think at the moment, the funding is adequate for what we are able to do. With all the funding in the world, you can't do everything at once."
Domestic economic priorities:
"We are concentrating on the agriculture sector, that's only practical, because about 70% of our people still earn their living in agriculture. And we do want to promote more investment in that area. We are going for more public private partnerships and for more SMEs in the agriculture sector."
On concerns about tourism and impact of the Rakhine crisis recent travel advisories by some mainly Western countries:
"It depends from where we expect the great majority of our tourists. I think our minister of tourism is very much aware of this, and where the great numbers of our tourists are coming from. At the moment we are getting the greater number from the East rather than the West. Domestic tourism is a little different from the way in which international tourists proceed -- because a lot of domestic tourism is due to pilgrimages to religious sites -- though more people are now going to the beaches."
Banking regulations, and concerns that harsh deadlines to meet tough new regulations on raising minimum capital and clearing non-performing loans will pressure the banking sector:
"I understand the concern about the timeframe. But that's negotiable. Of course, these regulations are necessary; but I think if the timeframe needs to be adjusted, I'm sure it can be adjusted. We are thinking about it because many people have voiced their concerns with regard to the timeframe, and I'm sure the central bank is very well aware of that."
On the government's first 18 months in office, and concerns that the government has gone too fast too soon on some fronts:
"If some people say it is going too quickly and some people say it is going too slowly, it is probably going at the right pace."
Nikkei staff writers Yuichi Nitta and Thurein Hla Htway contributed to this report

၁၉၉၃ ေနရပ္ျပန္ပို႕ေရး အတြက္ ၁၉၉၂ သေဘာတူညီခ်က္ ၇ (ဃ)

"State Counsellor said all refugees can return based on 1993 'principles'; the 28.4.92 Bangladesh/Myanmar MOU included this on verification:
(Thant Myint-U)
ဒုကၡသည္ အားလုံးကို ၁၉၉၃ နည္းလမ္းအတိုင္း ျပန္ေခၚပါမယ္လို႕ ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေျပာၾကားပါတယ္ ။ ၂၈-၄-၁၉၉၂ ျမန္မာ- ဘဂၤလားေဒ့ရွ္႕ MOU မွာ ၎စိစစ္ေရးအခ်က္မ်ားပါဝင္ပါတယ္ ။ "
( သန္႕ျမင့္ဦး)

၁၉၉၃ ေနရပ္ျပန္ပို႕ေရး အတြက္ ၁၉၉၂ သေဘာတူညီခ်က္ ၇ (ဃ) ကို ဘာသာျပန္ေပးထားပါတယ္။
===========================================
၇ (ဃ) ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအစိုးရသည္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း စိတ္ႏွလုံးထားျဖင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္တြင္ အမိုးအကာယူ ခိုလံႈေနသူမ်ား ႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္သို႕ အဝင္တြင္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္အစိုးရက ထုတ္ေပးေသာ ဒုကၡသည္ မွတ္ပံုတင္ကဒ္မ်ားျဖင့္ ေရာက္ရွိေနမႈကို မွတ္တမ္းတင္ ထားျပီးသူမ်ား၊ ထိုမွ တပါး အျခားေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္မႈ အေထာက္အထား ရရွိႏိုင္သမွ် စာရင္းဝင္သူမ်ား အားလုံးကို စိစစ္ျပီးေနာက္ လက္ခံရန္ သေဘာတူပါသည္။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္အစိုးရက ေပးအပ္ေသာ စာရင္းမ်ားမွ စိစစ္ေတြ႕ရွိမႈ အေျခခံအေပၚတြင္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရသည္ ထိုမွ တပါး အျခားေသာ ႏိုင္ငံသားသက္ေသခံကဒ္၊ အမ်ိဳးသားမွတ္ပံုတင္ကဒ္ ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ား၊ သက္ဆိုင္ရာ ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားက ထုတ္ေပးေသာ အျခား စာရြက္စာတမ္းမ်ား တင္ျပႏိုင္သူမ်ား၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ရာ သက္ေသအေထာက္အထား လိပ္စာသို့မဟုတ္ အျခားသက္ဆိုင္ရာ စသည္ကို ျဖည့္စည္းေပးႏိုင္သူမ်ား အားလုံးကို အသုတ္လိုက္ ေနရပ္ ျပန္ပို႕ရန္ သေဘာတူပါသည္။
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္မႈဆိုင္ရာ စစ္မွန္ေသာ အေထာက္အထား တည္ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လုံး ယင္းပုဂၢိုလ္မ်ား၏ အေရအတြက္အေပၚ ကန္႕သတ္ခ်က္ မရွိေၾကာင္း သေဘာတူပါသည္။ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္အစိုးရက ေပးအပ္ေသာ ၎စာရင္းမ်ားႏွင့္ ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားက စိစစ္ျပီး ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ နီးစပ္စြာ တိုက္ဆိုင္သည္ဟု ထပ္မံ၍ ေသခ်ာစြာ အတည္ျပဳပါသည္။
Translated by People's Democracy
------------------------------------------------------
အေၾကာင္းအရာ။ ။ ျမန္မာနိုင္ငံဆိုင္ရာ ျပန္ပို့ေရး နားလည္မႈ စာခြ်န္လွြာ
[ေအာက္ပါတို႕ကို ၁၉၉၃ နိုဝင္ဘာလ ၅ ရက္ေန့တြင္ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢ မဟာမင္းျကီးရံုး UNHCR ျပန္ၾကားေရးဌာနမွ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။]
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရႏွင့္ ကုလသမဂၢဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာမဟာမင္းျကီးရံုး UNHCR အၾကား နားလည္မႈ စာခြ်န္လွြာကို ၁၉၉၃ နိုဝင္ဘာလ ၅ ရက္ေန့တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၌ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္
လူဝင္မႈျကီးျကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႕အင္အားဦးစီးဌာန ညွြန္ျကားေရးမႉးခ်ုပ္ ဦးေမာင္ေအာင္က အစိုးရကိုယ္စား နားလည္မႈ စာခြ်န္လွြာကို လက္မွတ္ေရးထိုးျပီး အာရွနွင့္ သမုဒၵရာေဒသမ်ား ဆိုင္ရာဗ်ူရို ဒါရိုက္တာ မစၥတာ ဒဗလ်ူ ဘလတၱာက ကုလသမဂၢ မဟာမင္းျကီးရံုး၏ ကိုယ္စား လက္မွတ္ေရးထိုးသည္။ အဆိုပါ နားလည္မႈစာခြ်န္လွြာကို လက္မွတ္ေရးထိုးျခင္းသည္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွ မိမိ ဆနၵအေလ်ာက္ ေနရပ္ ျပန္ပို့ေရး အစီအစဥ္၏ မွတ္တိုင္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ယခုႏွစ္ ဇူလိုင္လအတြင္း ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢ မဟာမင္းျကီး မစၥတာ ဆဒါကို အိုဂတာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရီးစဥ္မွ သေဘာတူညီခ်က္၏ ရလဒ္ ျဖစ္ပါသည္။

နားလည္မႈစာခြ်န္လွြာတြင္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြက္ UNHCR ၏ ေရွ့ေမွာက္ရွိ လုပ္ငန္းပံုစံမ်ားႏွင့္ အစီအစဉ္မ်ား သတ္မွတ္သည္။ ျပန္လာသူမ်ားကို ဝင္ေရာက္ခြင့္ေပးျခင္း၊ သင့္ေလ်ာ္ေသာ မည္သူမည္ဝါျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံ စာရြက္မ်ား ထုတ္ေပးျခင္း၊ အျခားေသာ နိုင္ငံသားမ်ားကဲသို႕ ခရီးသြားလာမႈဆိုင္ရာ လြတ္လပ္ခြင့္ကို တူညီစြာ ခံစားခြင့္ ေပးျခင္းကို UNHCR ကို ေပးအပ္သည္။
ဆနၵအေလ်ာက္ ေနရပ္ျပန္ပို႕ေရး အစီအစဉ္တြင္ ေအာက္ပါအစိတ္အပိုင္းမ်ား ပါရွိသည္။
၁။ ေရြ႕ေျပာင္းကာလအတြင္း အေရအတြက္ မ်ားျပားေသာ ျပန္လာသူမ်ားကို လက္ခံေရး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ့ေစရန္ လိုအပ္ေသာ အေျခခံ အေဆာက္အဦမ်ားကို ေနရာခ်ထားမည္။
၂။ မူလေနထိုင္ရာ ေက်းရြာတြင္ ကနဦး အကူအညီမ်ား ေပးအပ္မည္ ။ ျပန္လာသူမ်ားသည္ အိမ္သုံးကုန္ႏွင့္ ေဆာက္ လုပ္ေရးပစၥည္းမ်ား (ဝါး) ကဲ့သို႕ေသာ ကယ္ဆယ္ေရးဝတၳဳမ်ား အျပင္ WFP မွ ေထာက္ပံ့ေသာ ႏွစ္လစာ စားနပ္ရိကၡာကိုလည္း ရရွိမည္။
၃။ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး အဆင့္တြင္ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရး တည္ျငိမ္မႈကို ျမႇင့္တင္ရန္နွင့္ စိုက္ပ်ိုးေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ေရရရွိေရး၊ သန့္ရွင္းေရးနွင့္ ပညာေရး အသိုင္းအဝိုင္း စီမံကိန္းမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ နည္းပညာပိုင္း ဌာနမ်ားႏွင့္အတူ အေကာင္အထည္ေဖာ္မည္။ ကယ္ဆယ္ေရးမွ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရးသို႕ အစဥ္အဆက္ ေသခ်ာေစရန္ႏွင့္ အကူအညီမ်ား ေရာထပ္ျခင္းကို ေရွာင္ရွားရန္အလို႕ငွါ UNDP၊ UNICEF၊ WHO ကဲ့သို႕ေသာ အျခားကုလသမဂၢေအဂ်င္စီမ်ားနွင့္အတူ အနီးကပ္ ညွိနွိုင္းေဆာင္ရြက္မည္။
ဤ အေရးျကီးေသာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွ ျမန္မာနိုင္ငံသို႕ ဆနၵအေလ်ာက္ ေနရပ္ ျပန္ပို့ေရး အစီအစဥ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ UNHCR က ေရွ႕လာမည့္ သီတင္းပတ္ထဲမွာ နိုင္ငံတကာအသိုက္အဝန္းမွ ဘ႑ာေရးေထာက္ပံ့မႈကို ရွာေပးမည္။
Translated by People''s Democracy
------------------------------------------------------
http://www.burmalibrary.org/reg.burma/…/199401/msg00058.html
Subject: BURMA: memorandum on repatriation
/* Written 4:12 pm Nov 11, 1993 by wrts@xxxxxxxxxxx in igc:reg.seasia */
/* ---------- "BURMA: memorandum on repatriation" ---------- */
[the following was issued by the Information Section of the UNHCR on 5 November 1993.]
A Memorandum of Understanding between the Government of the Union of Myanmar and UNHCR was signed on 5 November 1993, in Yangon. The Director General of the Department of Immigration and Manpower, U Maung Aung singed the MOU on behalf of the Government and Mr. W. Blatter, Director, Regional Bureau for Asia and Oceania, UNHCR, Geneva, on behalf of the United Nations High Commissioner for Refugees. The signing of the MOU marks a milestone in the voluntary repatriation programme from Bangladesh. It is the result of an agreement reached during the visit to Myanmar of Mrs. Sadako Ogata, the United Nations High Commissioner for Refugees, in July of this year.
The MOU stipulates the modalities of UNHCR's presence and programmes in the Rakhine State. It states, interalia, that UNHCR will be given access to all returnees; that the returnees will be issued with the appropriate identification apers and that the returnees will enjoy the same freedom of movement as all other nationals.
The voluntary repatriation programme has the following components:
1. The movement phase, during which the necessary infrastructure will be put into place to facilitate the reception of a larger number of returnees.
2. Initial assistance in the villages of origin. In addition in relief items such as household goods and construction materials (bamboo), the returnees will also receive food assistance for two months, provided by WFP.
3. The Reintegration phase: to enhance the economic and social stability of the returnees, community level projects in the fields of agriculture, health, water and sanitation and education will be implemented with the respective technical departments which will also benefit the surrounding population. Close coordination will be maintained with UNDP and other UN agencies such as UNICEF and WHO; this is in order to avoid any overlapping and to assure the continuum from relief to development.
UNHCR will in the coming weeks seek the financial support of the International Community to implement this important voluntary repatriation programme from Bangladesh to Myanmar.

အတူေနထိုုင္ခြင္႔၊ အတူေမ်ွာ္လင္႔ခြင္႔

အတူေနထိုုင္ခြင္႔၊ အတူေမ်ွာ္လင္႔ခြင္႔ (အပိုုင္း ၁)
အစကေတာ႔မေရးဘဲေနမလိုု႔ပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ အခုုအားလံုုးကိုု ေမတၱာေရွ႕ထားၿပီးေရးလိုုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ကိုု ရိုုဟင္ဂ်ာကိစၥနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး အထူးသျဖင္႔ ဥမၼာက Human Rights Council ကိုု တင္သြင္းတဲ႔ Forum Asia ရဲ႕ တင္ျပခ်က္ကိုု ဖတ္ၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုုင္းမွာ လူကၽြံေဘာေတြအပါအဝင္ မ်ိဳးစံုုေအာင္ေျပာလာတာေတြေတြ႔ေတာ႔ ခ်စ္ခင္သူ၊ ရင္းနွီးသူမ်ားပါ သိေစခ်င္လိုု႔ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ရပ္တည္ခ်က္ကိုုရွင္းျပလိုုပါတယ္။ ဒီဟာကိုု ဖတ္ၿပီးလိုု႔ အျမင္ခ်င္းမတူရင္လဲ ၾကိဳက္သလိုုဆံုုးျဖတ္နိုုင္ပါတယ္။ ပုုဂၢိဳလ္ေရးဆန္တဲ႔ ေျပာဆိုုစြပ္ဆြဲတိုုက္ခိုုက္မႈေတြကိုုေတာ႔ အမုုန္းတရားကိုု အေျခခံတာမိုု႔လိုု႔ (ဘယ္ေတာ႔မွ) တုုန္႔ျပန္ေနမွာမဟုုတ္ပါဘူး။
ရိုုဟင္ဂ်ာ သိုု႔မဟုုတ္ ဘဂၤါလီ ခင္ဗ်ားတိုု႔ဘယ္လိုုဘဲေခၚေခၚ ထုုိပုုဂၢိလ္မ်ားအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရပ္တည္ခ်က္ရွိပါတယ္…အဲဒါ ၂၀၁၃ ျမန္မာျပည္ဝင္ကတည္းကလဲ သတင္းစာမ်ားနဲ႔ ေျပာဘူးခဲ႔သလိုု အခုုလည္းထပ္ေျပာျပပါ႔မယ္……
လူ႔အခြင္႔အေရးရပ္တည္ခ်က္
သူတိုု႔ကိုု လြတ္လပ္ခြင္႔နဲ႔အတူ လူ႔ဂုုဏ္သိကၡာနွင္႔အညီေနထိုုင္ခြင္႔ရွိသင္႔ေသာ လူသားမ်ားအေနနဲ႔ျမင္ပါတယ္။ ဘယ္နိုုင္ငံသားျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ဘာသာကိုုးကြယ္ကြယ္၊ ဘာနိုုင္ငံေရးအယူဝါဒရွိရွိ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လူပီသစြာအသက္ရွင္ေနထိုုင္ခြင္႔ရွိသင္႔တယ္လိုု႔ျမင္ပါတယ္။
အဲဒီအတြက္ လူသားခ်င္းစာနာမႈအရ
သက္သက္ကိုုဘဲ အသက္ရွင္သန္ခြင္႔၊ ဂုုဏ္သိကၡာရွိခြင္႔ ရွိရမယ္လိုု႔ျမင္ပါတယ္။ သူတိုု႔ အေပၚ အဲဒါေတြရွိခြင္႔မရေအာင္ လူပုုဂၢိဳလ္ေတြက ခ်ိဳးေဖာက္ေနတာေတြအျပင္၊ စံနစ္အရ၊ ဥပေဒအရပါ ခ်ဳိးေဖာက္ေနတာေတြရွိရင္လဲ ေထာက္ျပရမွာျဖစ္ၿပီး၊ ထပ္မံမခ်ိဳးေဖာက္ေအာင္လဲ တိုုက္တြန္းေဆာင္ရြက္ရမွာျဖစ္သလိုု၊ ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြရပ္တန္႔သြားေအာင္အျပင္ ထပ္မံမျဖစ္ရေအာင္ အေရးယူပညာေပးမႈေတြလုုပ္ေပးရမွာဘဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒါ႔အတြက္ေၾကာင္႔ဘဲ ARSA အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔လိုု႔ ျမန္မာအစိုုးရကသတ္မွတ္ၿပီး ရွင္းလင္းေရးလုုပ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ရြာမီးရိႈ႕တာ၊ သတ္ျဖတ္တာ၊ ကယ္ဆယ္ေရးအကူအညီေတြျဖတ္ေတာက္ခံရတာ၊ေတြကိုု မဆိုုင္တဲ႔အရပ္သားေတြအေပၚခ်ိဳးေဖါက္ခံရမႈျဖစ္လိုု႔ အဲဒီအရွိအတိုုင္းဘဲေျပာဆိုုေထာက္ျပေဝဖန္ေနတာဘဲျဖစ္ပါတယ္၊ အနည္းဆံးုု လူဦးေရ ၄ သိန္းေလာက္ထြက္ေျပးေနတာ၊ ျမန္မာအစိုုးရနဲ႔စစ္တပ္ကိုုယ္တိုုင္က နယ္ေျမရွင္းလင္းေရးမွာ အရပ္သား ၄၀၀ ေက်ာ္ ေသဆံုုးသြားတယ္လိုု႔ထုုတ္ျပန္ခဲ႔တာ၊ နဲ႔ အျခားမီဒီယာအေထာက္အထားေတြအေျမာက္အျမားထြက္လာတဲ႔အေပၚမွာ လူ႔အခြင္႔အေရးအဖြဲ႕ေတြ၊ နိုုင္ငံတကာ နဲ႔ ကုုလသမဂၢက ေျပာလာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုု အလားတူ လူ႔အခြင္႔အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခံရမႈအျဖစ္အပ်က္ေတြကိုု ဥမၼာတိုု႔အပါအဝင္ လူ႔အခြင္႔အေရးအဖြဲ႔ေတြ ေျပာေနခဲ႔တာ အခုုမွမဟုုတ္ပါဘူး၊ တိုုင္းရင္းသားေဒသေတြကိုု တပ္မေတာ္က ထိုုးစစ္ဆင္တိုုင္း၊ တိုုက္ပြဲျဖစ္တိုုင္း ျဖတ္ေလးျဖတ္ေပၚလစီကိုု က်င္႔သံုုးၿပီး ရွင္းလင္းေရးလမ္းေၾကာင္းတေလ်ွာက္မွာရွိတဲ႔ တိုုင္းရင္းသားရြာေတြ မီးရိႈ႕၊ လက္လြတ္စပယ္သတ္ျဖတ္၊ မုုဒိန္းက်င္႔၊ အတင္းေရႊ႕ေျပာင္း၊ ေပၚတာဆြဲ၊ ဆက္ေၾကးေကာက္ အဲဒါေတြလုုပ္ခဲ႔လိုု႔ ျမန္မာျပည္အေရွ႔ နဲ႔ အေရွ႕ေတာင္ပိုုင္းမွာ ျပည္တြင္းေရႊ႔ေျပာင္းလွည္႔လည္ေနထိုုင္ေနရသူ ၄ သိန္းနီးပါး (၂၀၁၅ ေဒတာအရ) နဲ႔ ထိုုင္းနယ္စပ္တေလ်ွာက္မွာ ဒုုကၡသည္ ၁ သိန္း နီးပါး (အဲဒီအထဲမွာ အဲဒီစခန္းေတြထဲကေန တတိယနိုုင္ငံေတြကိုုေရႊ႕ေျပာင္းသြားတဲ႔ သိန္းနဲ႔ခ်ီတဲ႔ ဒုုကၡသည္ေတြမပါဘူး) လက္ရွိရွိေနတယ္။ အဲဒီလိုုအလားတူဘဲ ၁၉၉၆ တုုန္းက တိုုက္ပြဲေတြအၾကီးအက်ယ္ျဖစ္ၿပီး စစ္တပ္ရဲ႕ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြမခံနိုုင္လိုု႔ ရွမ္း ၃ သိန္းေက်ာ္ ထိုုင္းနယ္စပ္ကိုုထြက္ေျပးလာခဲ႔ရဘူးတယ္။ ဆိုုလိုုတာက အခုုေျပာေနတဲ႔ ကဏန္းေတြထဲမွာ ၂၀၁၁ ေနာက္ပိုုင္း ျပန္ျဖစ္လာတဲ႔တိုုက္ပြဲေတြေၾကာင္႔ အလားတူထြက္ေျပးလာရတဲ႔ ကခ်င္နဲ႔ရွမ္းျပည္နယ္ထဲက ျပည္တြင္းေရႊ႔ေျပာင္းထြက္ေျပးရသူူေတြ စာရင္းမပါေသးဘူး။ စစ္တပ္က စစ္ဆင္ေရးလုုပ္တိုုင္း ေဖၚျမဴလာလိုုျဖစ္ေနတဲ႔ကိစၥပါ။ အဲဒါမ်ိဳးအျဖစ္အပ်က္ေတြကိုု ဥမၼာအပါအဝင္ အျခားလူ႔အခြင္႔အေရးလႈပ္ရွားသူေတြက ကုုလသမဂၢနဲ႔နိုုင္ငံတကာမွာ အၿမဲတမ္း ေျပာခဲ႔၊ ေထာက္ျပခဲ႔၊ အဲဒီခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြရပ္တန္႔သြားဘိုု႔ စစ္တပ္ကိုုဖိအားေပးခဲ႔ၾကတာပါဘဲ။ ဒါကိုုလည္း အားလံုုးက ဝိုုင္းဝန္းကန္႔ကြက္ၾက၊ ရပ္တန္းကရပ္ဘိုု႔အတြက္ အၾကံျပဳတိုုက္တြန္းၾက၊ ဖိအားေပးခဲ႔ၾကတာပါဘဲ။
အခုု ရခိုုင္မွာျဖစ္တဲ႔ကိစၥကိုု လူ႔အခြင္႔အေရးေကာင္စီမွာ ဥမၼာတိုု႔ေျပာတာေတြကလဲ နိုုင္ငံတကာအစိုုးရေတြေရွ႔မွာ အေထာက္အထားခိုုင္လံုုၿပီး ကုုလသမဂၢက အတည္ျပဳထားတဲ႔သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကိုုဘဲ ေျပာျပတာျဖစ္ပါတယ္… နိုုင္ငံတကာကလဲ သတင္းေတြကိုု ဒီအတိုုင္းယံုုတတ္တာမ်ိဳးမဟုုတ္ဘဲ သူတိုု႔ကိုုယ္ပိုုင္ သတင္းေကာက္ယူစံုုစမ္းမႈေတြေရာ၊ အျခားနည္းလမ္းေတြနဲ႔ပါစီစစ္ၿပီးမွ လက္ခံတာမ်ိဳးဘဲျဖစ္ပါတယ္။
အရင္က တိုုင္းရင္းသားေတြအေပၚ အဲဒါမ်ိဳးအျဖစ္ခံရလိုု႔ နိုုင္ငံတကာကိုု တင္ျပတုုန္းကေတာ႔ အမ်ားသူငါ ေထာက္ခံနိုုင္ခဲ႔ၾကပီး အခုုက်မွ ဘာျဖစ္လိုု႔ အဲဒီလိုုမျမင္တာလဲ။
ဘဂၤါလီ သိုု႔မဟုုတ္ ရိုုဟင္ဂ်ာေတြကိုု အသားေရာင္အေပၚအေျခခံၿပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႔နဲ႔ မတူသူအျဖစ္ နွိမ္ခ်ခြဲျခားတာလား။ “ညစ္ပါတ္သူ၊ စည္းကမ္းမရွိသူ၊ လိမ္ညာသူ၊” အျဖစ္သတ္မွတ္ထားလိုုက္တာလား။ အိမ္ရွင္၊ ဧည္႔သည္အေနနဲ႔ စည္းျခားလိုုက္တာလား။ က်ဳးေက်ာ္သူ သိုု႔မဟုုတ္ အၾကမ္းဖက္သူ အျဖစ္ျမင္ထားလိုုက္တာလား။ မြတ္ဆလင္လူမ်ိဳး ၊ ျပင္းထန္တဲ႔ဘာသာေရးက်င္႔သံုုးမႈရွိသူအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုုက္တာလား။ လူသားလိုု႔ျမင္နိုုင္တဲ႔အေျခအေနကေန အႏၱရာယ္ရွိသူအျဖစ္ အျမင္ေရာက္သြားတဲ႔ အခါက်ေတာ႔ လူသားဆန္စရာမလိုုဘူး၊ လူ႔အခြင္႔အေရးၾကည္႔စရာမလိုုဘူးဆိုုၿပီး အထက္က လူသားဆန္တဲ႔အျမင္၊ လူ႔အခြင္႔အေရးဖက္ကၾကည္႔သူေတြရဲ႕ အျမင္ကိုုပါ ရန္သူအျဖစ္စည္းျခားလိုုက္တာလား။ ဒါေတြအားလံုုးက ၂၀၁၂ ရခိုုင္ကိစၥ၊ မိတၱီလာကိစၥကေနျဖစ္လာခဲ႔ၿပီး၊ မဘသလႈပ္ရွားမႈကေနတဆင္႔၊ ရိုုဟင္ဂ်ာ မုုန္းတီးဆန္႔က်င္ေရးအထိ ေရာက္လာတာျဖစ္တယ္လိုု႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ျမင္မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ စိုုးရိမ္တာကလဲ ဘက္ဆိုုတာ ၂ ဘက္ရွိေတာ႔ အဲဒီလိုု မုုန္းတီးမႈေတြကလဲ ဘဂၤါလီ သိုု႔မဟုုတ္ ရိုုဟင္ဂ်ာဘက္ထဲမွာလဲ ရွိလာနိုုင္တယ္ဆိုုတာကိုုပါဘဲ။ အမုုန္းတရားေတြကူးဆက္သြားနိုုင္တယ္။
နွစ္ဘက္ၾကားထဲမွာ အေနရအထိုုင္ရၾကပ္ၿပီး စိတ္ပူမလံုုျခံဳျဖစ္ေနရတာကေတာ႔ ျပည္တြင္းျမန္မာမြတ္ဆလင္ေတြအပါအဝင္ အျခားလူနည္းစုုေတြေပါ႔။ “ဒီ ဘဂၤါလီေတြက အားအားေန ကေလးေတြၾကီးဘဲ အမ်ားၾကီးေမြးေနတယ္ “ လိုု႔ ေျပာတဲ႔စကားကိုု “ေအး မင္းတိုု႔ေျပာတာလဲဟုုတ္သကြ၊ ကေလးေတအမ်ားၾကီးေမြးၿပီး မေကၽြးနိုုင္ရင္ ဒုုကၡေတြမ်ားမယ္၊ စီးပြားေရးခက္မယ္” လိုု႔ ေတြးၿပီး လက္ခံနားလည္ေပးနိုုင္ရင္ေတာင္ ဘာသာေရးအရ ကေလးဆိုုတာ ဘုုရားေပးတာဘဲလိုု႔ လက္ခံယံုုၾကည္ထားတဲ႔ မြတ္ဆလင္ေတြ၊ ကက္သလစ္ခရစ္ယာန္ေတြအတြက္ သြားစိတ္အေနွာက္အယွက္ျဖစ္ရတယ္၊ အေၾကာက္တရားနဲ႔မလံုုျခံဳမႈကိုု ျဖစ္သြားေစတယ္ဆိုုတာသတိထားလာမိတယ္။
အလားတူ “သူတိုု႔နိုုင္ငံက လူဦးေရေပါက္ကြဲမႈနဲ႔ ငါတိုု႔နိုုင္ငံကိုု လူေတြက်ုဳးေက်ာ္ခိုုးဝင္ေနေအာင္လုုပ္ေနတာ” လိုု႔ေျပာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔နိုုင္ငံထဲက တိုုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုုလူနည္းစုုေတြအေနနဲ႔လဲ သူတိုု႔နယ္ေျမထဲကိုု ျမန္မာေတြအမ်ားၾကီး ေရႊ႕ေျပာင္းလာၾကၿပီး သူတိုု႔ျပည္နယ္မွာ မူလရွိသူေတြကိုု လူနည္းစုုျဖစ္ေအာင္လုုပ္ေနတယ္ဆိုုတဲ႔ ခံစားခ်က္ၾကီး သူတိုု႔ထဲမွာေရာ အလားတူရွိေနတယ္ဆိုုတာ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ နားလည္ေပးရမယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။
နိုုင္ငံသားရပ္တည္ခ်က္
၁၉၅၈ ခုုနွစ္ေလာက္ကတည္းက မရွႈင္းနိုုင္ဘဲ တဝဲလည္လည္ နဲ႔ တစိုုးရတက္ တမ်ိဳးမူေျပာင္း ျဖစ္သလိုု အဆင္ေျပသလိုုေက်ာ္လႊားခဲ႔ၾကတဲ႔ကိစၥ အေျဖေတြမွားေနလိုု႔ ဒီအဆင္႔အထိေရာက္လာပါၿပီ။ အနည္းဆံုုး ၁၉၈၂ နိုုင္ငံသားဥပေဒနဲ႔ ေျဖရွင္းတာအဆင္မေျပဘူးဆိုုတာေတာင္သိသာေနပါၿပီ။ (ဒီကိစၥနဲ႔ဘာမွမဆိုုင္ဘဲေျပာရမယ္ဆိုုရင္ေတာင္ ၁၉၈၂ နိုုင္ငံသားျဖစ္မႈဥပေဒဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု ေခတ္ေနာက္က်ေနတဲ႔ အေတြးအျမင္နဲ႔ အေျခခံထားတာမိုု႕ျပင္သင္႔ေနတာပါ။)
- လူ႔အခြင္႔အေရးအရ လူသားတိုုင္းဟာနိုုင္ငံသားအျဖစ္တနိုုင္ငံငံမွာ ျဖစ္ခြင္႔ရွိပါတယ္။ (နိုုင္ငံသားျဖစ္မေနရင္ေတာင္မွ အေျခခံလူ႔အခြင္႔အေရးကိစၥေတြကိုု ခ်ိဳးေဖာက္လိုု႔မရပါဘူး)
- မွန္ပါတယ္။ သက္ဆိုုင္ရာနိုုင္ငံရဲ႕ ဥပေဒနဲ႔အညီလဲျဖစ္ရမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ တရားမ်ွတတဲ႔ဥပေဒျဖစ္ဘိုု႔လိုုပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္တာဝန္ေပးထားတဲ႔ကိုုဖီအာနန္ေကာ္မရွင္ရဲ႔အၾကံျပဳခ်က္ေတြကိုုလဲ ေဒၚစုုအစိုုးရက တာဝန္ယူအေကာင္ထည္ေဖၚမယ္လိုု႔ေျပာထားတာလဲရွိတယ္။ အဲဒါကလည္း ဒီျပသာနာေတြကိုုနည္းလမ္းတက်စတင္ေျဖရွင္းနိုုင္ဘိုု႔ လမ္းေၾကာင္းအစျဖစ္မယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။
- အဲဒါနဲ႔အညီ နိုုင္ငံသား စီစစ္ပါ။ (အရင္ အတုုလုုပ္ေပးခဲ႔တဲ႔ လဝကေတြကိုုပါျပန္ေမးၿပီး အတုုလုုပ္ထားတဲ႔ ဟာေတြပါျပန္ေဖၚထုုတ္စီစစ္တာေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။)
- စီစစ္ၿပီးသားသူေတြကိုုလြတ္လပ္စြာသြားလာလုုပ္ကိုုင္စားေသာက္ခြင္႔ျပဳပါ။ နိုုင္ငံသား နဲ႔ နိုုင္ငံေရး အခြင္႔အေရးတန္းတူေပးပါ။
အဲဒီရိုုဟင္ဂ်ာေတြ နိုုင္ငံသားစီစစ္ေရးကိစၥမွာ အဓိက တာဝန္ရွိခဲ႔တဲ႔သူေတြက စစ္အစိုုးရအဆက္ဆက္ဘဲ၊ သူတိုု႔ရႈပ္ခဲ႔တဲ႔ကိစၥ၊ သူတိုု႔ျပန္မီးေမႊးေနတယ္ဆိုုတာကိုုျမင္ဘိုု႔လိုုတယ္။
 
 
 
Naing Aung is with Khin Ohmar.
2 hrs ·
အတူေနထိုုင္ခြင္႔၊ အတူေမ်ွာ္လင္႔ခြင္႔ (အပိုုင္း ၂)
ဒုုကၡသည္ (refugee) ဆိုုင္ရာကိစၥ
လူ႔အခြင္႔အေရးအေျခခံအရ လူတိုုင္းဟာ ဒုုကၡသည္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခံပိုုင္ခြင္႔၊ ေစာင္႔ေရွာက္ခံပိုုင္ခြင္႔၊ နိုုင္ငံေရးခိုုလႈံပိုုင္ခြင္႔ရွိပါတယ္။ နိုုင္ငံသားမဟုုတ္ဘူးလိုု႔စီစစ္ရၿပီးတဲ႔လူေတြကိုု ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ကေရာ၊ ျမန္မာနိုုင္ငံကေရာ နိုုင္ငံသားအျဖစ္နဲ႔လက္မခံနိုုင္ဘူးဆိုုရင္ အဲဒီလူေတြကိုု အသက္ရွင္ရပ္တည္နိုုင္ဘိုု႔ ၂ နိုုင္ငံစလံုုးက ဒုုကၡသည္ဦးေရကိုု မ်ွေဝယူၿပီး နိုုင္ငံတကာၾကီးၾကပ္မႈ၊ ကူညီမႈနဲ႔ လက္ခံေပးသင္႔ပါတယ္။ ပ်ဳပ်ဳငွာငွာလဲ ရွိသင္႔ပါတယ္။ ၿပီးရင္ နိုုင္ငံတကာအကူအညီနဲ႔ တတိယနိုုင္ငံေရႊ႕ေျပာင္းေနရာခ်ထားမႈ အစီအစဥ္ေတြလုုပ္သင္႔ပါတယ္။ ဒါကမူပါ။
လူဦးေရမ်ားေနတဲ႔ ဘဂၤလားေဒ႔ခ်္နိုုင္ငံအေနနဲ႔ ဒါကိုုအခြင္႔ေကာင္းယူၿပီး သူ႔နိုုင္ငံသားေတြကိုုပါထည္႔မလာနုုိင္ဘူးလား၊ အဲဒီစခန္းကိုု အၾကမ္းဖက္ေတြက ေျခကုုပ္မယူနိုုင္ဘူးလားဆိုုတာေတြရွိနိုုင္ပါတယ္။ သူတိုု႔က နိုုင္ငံေရးဒုုကၡသည္မွမဟုုတ္ဘဲဟာ၊ စီးပြားေရးဒုုကၡသည္ေတြဘဲဟာဆိုုတဲ႔အျမင္ေတြလဲရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔အျမင္ကေတာ႔ အကုုန္ျဖစ္နိုုင္တယ္။ ကိုုယ္ျဖတ္သန္းေနခဲ႔တဲ႔ ထိုုင္းနယ္စပ္တေလ်ွာက္မွာဘဲ အဲဒီအတိုုင္းဘဲျဖစ္ခဲ႔တာဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ terrorist ေတြေနခဲ႔တယ္လိုု႔ေျပာတာမဟုုတ္ဘူး။ ရန္ကုုန္ကေတာင္ေက်ာ္လာ၊ ဂြင္ရိုုက္ၿပီး နိုုင္ငံျခားကိုု အန္အယ္ဒီ၊ ေမာင္ေက်ာင္းသားဆိုုၿပီး ေရာက္သြားတာလဲ အမ်ားၾက္ီး၊ ကုုလားေတြလဲ မြတ္ဆလင္ျဖစ္လိုုက္၊ ေကာ္လာသူးျဖစ္လိုုက္၊ ခြပ္ေဒါင္းျဖစ္လိုုက္၊ ရိုုဟင္ဂ်ာျဖစ္လိုုက္ဘဲ။ ဒါ႔အျပင္ အမ်ားစုုၾကီးကေတာ႔ ခင္ဗ်ားတိုု႔ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ေျပာေနတဲ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုုပ္သမားအမ်ားစုုၾကီးေလ။ အားလံုုးေသာ ထိုုသူမ်ားသည္ ဖိနွိပ္မႈေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ စီးပြားေရးေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေရၾကည္ရာမ်က္နုုရာကိုုေရႊ႕ေျပာင္းလာၾကရင္း ရုုန္းကန္ၿပီး အခြင္႔အေရးကိုုတိုုက္ပြဲဝင္ၾကရင္း၊ အိမ္ရွင္ေကာင္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္း၊ နိုုင္ငံတကာေကာင္းေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး အခုုလိုုမ်ိဳး နိုုင္ငံျခားေရာက္ အလုုပ္သမားအခြင္႔အေရးေတြရ၊ တခ်ိဳ႔ဆိုု ထိုုင္းထဲမွာေတာင္နိုုင္ငံသားေတြျဖစ္၊ ကိုုယ္ခ်င္းစာစရာေတြအမ်ားၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ၈၈ ေရာက္စကဆိုု ထိုုင္းေတြက ျမန္မာလိုု႔ေျဖမိလိုုက္တာနဲ႔ အတိတ္သမိုုင္းေၾကာင္႔တံေတြးေထြးခံရေသး၊ ေအာင္ေဇယ်လိုု႔နာမည္ရင္းကိုု ေျပာမိတာနဲ႔ အထိုုးခံရေသး၊ ဒါေပမယ႔္ အခုုဆိုုရင္ ျမန္မာအလုုပ္သမားေတြ ကၽြန္ျပဳခံရတယ္ဘဲေျပာေျပာ အသက္ရွင္သန္ပိုုင္ခြင္႔၊ အလုုပ္ကိုု တရားဝင္လုုပ္ပိုုင္ခြင္႔၊ ကေလးေတြ ေက်ာင္းတက္ပိုုင္ခြင္႔၊ ဘတ္ ၃၀ နဲ႔ ေဆးကုုပိုုင္ခြင္႔ …ဒါေတြရတယ္ေလ။ ထိုုင္းေတြ ငါတိုု႔နိုုင္ငံကိုု ျမန္မာေတြအုုပ္စီးသြားလိမ္႔မယ္၊ လူဦးေရေပါက္ကြဲမႈၾကီးနဲ႔ ငါတိုု႔ခံရလိမ္႔မယ္လိုု႔မေျပာပါဘူး။
နိုုင္ငံေရးပိုုင္းဆိုုင္ရာကိစၥ
ရိုုဟင္ဂ်ာေတြကလဲ ဘဂၤါလီမဟုုတ္ဘူးေျပာတယ္။ ဘဂၤလာေဒ႔ဂ်္ကလဲ သူတိုု႔နိုုင္ငံကမဟုုတ္ဘူး၊ ျမန္မာျပည္ကလဲ က်ဳးေက်ာ္သူေတြတဲ႔၊ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ႔တစ္ေယာက္အျမင္အရေတာ႔ သမိုုင္းေၾကာင္းအရ ျငင္းၾကခုုန္ၾက တာေကာင္းတယ္။ အျဖစ္မွန္စီစစ္တာေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔လူမ်ိဳးသူဘာဘဲေခၚေခၚ၊ ဘာ ဘာသာစကားဘဲေျပာေျပာ သူတိုု႔ရဲ႕ ျပ႒ာန္းခြင္႔ကိစၥလိုု႔ဘဲျမင္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဓိကအျငင္းပြားခ်င္ေနၾကတာအဲဒါမဟုုတ္ဘူးလိုု႔ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ အဲဒါကိုုဘဲတည္႔ရွင္းသင္႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ႔္ နိုုင္ငံေရးအျမင္အရေတာ႔ အဲဒီရခိုုင္ေဒသမွာရွိတဲ႔ ရိုုဟင္ဂ်ာ သိုု႔မဟုုတ္ ဘဂၤါလီေတြဟာ
႒ာေနတိုုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတရပ္အေနနဲ႔ ျပည္နယ္ရယူပိုုင္ခြင္႔မရွိသင္႔ေပမယ္႔ နိုုင္ငံသားေတာ႔ျဖစ္ခြင္႔ရွိသင္႔တယ္ ဆိုုတာပါဘဲ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္၊ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ေနခဲ႔ဘူးခ်င္လဲေနခဲ႔ဘူးမယ္။ ဘုုရင္လဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ခဲ႔ဘူးမယ္။ ဒါေပမယ္႔ ျပည္နယ္အဆင္႔ေတာင္းတဲ႔ အဆင္႔ကိုု မၾကိဳးပမ္းဘဲ နိုုင္ငံသားအခြင္႔အေရးကိုု တန္းတူရည္တူရတဲ႔ နိုုင္ငံသားအဆင္႔မွာဘဲ ေနသင္႔တယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။ (အဲဒီအေၾကာင္းကိုု မတရားဘူးလိုု႔ထင္နိုုင္တဲ႔သူေတြလဲ ရွိနိုုင္ပါတယ္။ ေနာက္မ်ားမွ သီးသန္႔ေဆြးေႏြးပါ႔မယ္။)
နိဂံုုး - အတူေနထိုုင္ခြင္႔၊ အတူေမ်ွာ္လင္႔ခြင္႔
အထက္ပါတင္ျပမႈမ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ပုုဂၢိဳလ္ေရးနိုုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ လူသားခ်င္း မခြဲျခားဘဲ အသက္ရွင္သန္ခြင္႔ေပးရမယ္။ ခ်ိဳးေဖာက္ေနတာေတြ႕ရင္လဲေျပာရမယ္။ ဖိနွိပ္ခံရသူဘက္၊ မတရားမႈကိုု ခံေနရတဲ႔ဘက္မွာ ပိုုရပ္တည္ေပးရမယ္။
နိုုင္ငံသားျဖစ္ခ်င္သူေတြကိုုစီစစ္ၿပီး သေဘာထားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မခြဲမျခားလက္ခံေပးပါ။ တရားမ်ွတတဲ႔ျဖစ္စဥ္နဲ႔လုုပ္ပါ။ ေဒၚစုုအစိုုးရလက္ခံထားတဲ႔ ကိုုဖီအာနန္ေကာ္မရွင္ရဲ႕ အၾကံျပဳခ်က္ေတြလဲ လမ္းစရွိထားၿပီးၿပီ။ နိုုင္ငံသားမျဖစ္နိုုင္သူေတြကိုုလဲ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္နဲ႔ ဒုုကၡသည္အျဖစ္ေပးေနၿပီး အျခားတိုုင္းျပည္မွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင္႔ျပဳပါ။ ကိုုယ္႔တိုုင္းျပည္ကလူေတြ၊ တိုုင္းရင္းသားေတြလဲ ဒီလိုုၾကံဳခဲ႕ရတယ္ဆိုုတာ ျပန္လည္အမွတ္ရၾကလိမ္႔မယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။
ရိုုဟင္ဂ်ာေတြကိုု ျပည္နယ္ေပးဘိုု႔ကိစၥေတာ႔မျဖစ္နိုုင္ဘူးဆိုုတာ ကၽြန္ေတာ္လဲ လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတိုု႔နာမည္ကိုု သူတိုု႔ဆႏၵအတိုုင္း ေခၚတာကိုုလက္ခံေပးနိုုင္ရမယ္လိုု႔ေတာ႔ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ေတြအားလံုုးအတြက္ လူ႔အခြင္႔အေရးအရ သာတူညီမ်ွျဖစ္ဘိုု႔ပဓါန အက်ဆံုုး ဆိုုတာနဲ႔ အတူတူခ်စ္ခင္ရင္းနီွးစြာ ေနထိုုင္နိုုင္ေအာင္ၾကိဳးစားဘိုု႔ပါဘဲ။
အခုု ကမၻာ႔အလည္မွာ ေဒၚစုုေရာ၊ ျမန္မာျပည္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔အားလံုုး ဂုုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေနတာအားလံုုးအသိပါ။ ခင္ဗ်ားတိုု႔က အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္မႈကိုုဆန္႔က်င္တယ္ေျပာတယ္၊ တျပိဳင္နက္တည္းမွာ နိုုင္ငံတကာလိမ္ညာေနတယ္၊ ျပည္တြင္းေရးကိုု ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္တယ္၊ ဘဂၤါလီေတြကိုုက်ဳးေက်ာ္သူဆိုုၿပီးလက္မခံဘူး၊ တပ္မေတာ္က စစ္ဆင္ေရးလုုပ္တာကိုုေထာက္ခံတယ္၊ ေဒၚစုုနဲ႔ အတူရပ္တည္တယ္ဆုုိတာေတြနဲ႔တုုန္႔ျပန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္မႈကိုု ဆန္႔က်င္တယ္။ ရိုုဟင္ဂ်ာ သိုု႔မဟုုတ္ ဘဂါၤလီ ေတြအေပၚမွာ စစ္တပ္က လူ႔အခြင္႔အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ လုုပ္ေနတာကိုု ေထာက္ျပရင္း ရပ္တန္႔ဘိုု႔ေတာင္းဆိုုတယ္။ ကိုုဖီအာနန္ေကာ္မရွင္ရဲ႕ အၾကံျပဳခ်က္ေတြ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အစိုုးရက အျမန္ဆံုုး အေကာင္အထည္ေဖၚမယ္ဆိုုတာကိုုေထာက္ခံတယ္။
အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္မႈေတြကိုု မုုန္းတီးမႈေတြနဲ႔ ေျဖရွင္းရင္ေတာ႔ အၾကမ္းဖက္မႈသံသရာစက္ဝန္းထဲမွာ ခ်ာလပါတ္လည္ေနမယ္႔အျပင္ အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္မႈကိုု ေျဖရွင္းနိုုင္ဘိုု႔ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔နိုုင္ငံက အဆင္သင္႔မျဖစ္ေနေသးတဲ႔အျပင္ တိုုင္းျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအလုုပ္ေတြအတြက္လဲ အမ်ားၾကီးေနွာင္႔ေနွးသြားကုုန္လိမ္႔မယ္။ အသားအေရာင္၊ ကိုုးကြယ္ရာ၊ လိင္၊ လူမ်ိဳး၊ မခြဲျခားဘဲ ကိုုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ထားၿပီး ေလာကပါလတရားျပည္႔စံုုတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း အတူေနထိုုင္ခြင္႔ကိုုဘဲ ေမ်ွာ္႔လင္႔ၾကိဳးစားခ်င္တာပါ။
က်ေနာ္ ျဖတ္သန္းေတြ႕ၾကံဳခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္ မ်ားစြာထဲမွ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ဥကၠဌ ဆိုသူရဲ႕ မက္လံုးေပးစည္းရံုးခဲ့တဲ့ သမိုင္းကို ေရးသားတင္ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ..အခု စစ္အဏာရွင္လက္ထက္ ေထာက္လွမ္းေရး အာဏာရွိတန္ခိုးထြားစဥ္ကာလ ကက်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫႊန္႔က က်ေနာ့္ကို မက္လံုးေပးစည္းရံုးခဲ့တဲ့အေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကို အားလံုးသိႏိုင္ေအာင္ ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါတယ္..
အခ်ိန္က ၁၉၉၄ ႏွစ္ဝက္ေလာက္မွာ ရက္အတိအက်ကိုေတာ့မမွတ္မိေတာ့ပါ က်ေနာ္ဟာ ေအဘီမွာေရာ ဒီေအဘီ မွာပါ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ျခင္း မရွိေတာ့ပါ ..မိသားစုႏွင့္အတူ ဘန္ေကာက္ မွာေနထိုင္ေနတဲ့အခိ်န္မွာ ရပ္တည္ေရးအတြက္အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ကာလပါ ..ဘာၾကာင့္လဲဆိုရင္ ထိုင္းရဲက က်ေနာ္တို႔ မိသားစုကို တရားမဝင္ေနထိုင္မႈနဲ႔ ဖမ္းၿပီး IDC လို႔ေခၚတဲ့ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးေထာင္မွာ ၃ လ ေက်ာ္ေနထိုင္ခဲ့ရၿပီး..ျပန္ထြက္လာၿပီးေနာက္ သားက ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ သမီးက ကိုယ္ဝန္ငါးလေက်ာ္ နဲ႔ ရပ္တည္ေနထိုင္ေရးအတြက္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေတြ႕ၾကံဳေနတဲကာလမွာ ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္မ်ားက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေဖးမ ကူညီလို႔ မျပည့္စံုေသာ္ျငား ရပ္တည္ႏိုင္ပါတယ္ ဒီအတြက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကို အၿမဲထာဝရေက်းဇူးတင္ လွ်က္ပါ..
ဒီလိုေနထိုင္ေနရင္း တေန႔မွာ UN ကဖြင့္ထားတဲ့ စူထီးစန္ ရံုးေလးမွာ က်ေနာ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္မသိတဲ့ လူစိမ္းတစ္ေယာက္က ကိုသန္းဝင္း ဟုတ္ပါလား ဟုေမးပါတယ္ က်ေနာ္က ဟုတ္ပါတယ္လို႔ေျဖၿပီး သူက စာရြက္တခုထုတ္ေပးၿပီး ျမန္မာစစ္သံရံုးက ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္ က်ေနာ့္ကို ဒီစာကို ေပးခိုင္းလိုက္ပါတယ္ ..လို႔ေျပာပါတယ္ ဒီစာကိုဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ကိုသန္းဝင္းကို က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ တာဝန္ ရွိသူမွ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္ စိတ္ဝင္စားခဲ့ရင္ Regency ဟိုတယ္ လိပ္စာကိုေရးထားၿပီ ေန႔လည္ ၂နာရီမွာေတြ႕မယ္ ဆိုၿပီး ဟိုတယ္လိပ္စာကို ေရးထားၿပီး ဆက္သြယ္ရမဲ့ cellphone နံပါတ္ကိုပါေရးထားၿပီ..ေအာက္ မွာ ဗိုလ္မႉးလွမင္း ဒုစစ္သံမႉး လို႔ေရးထားပါတယ္..ဒီစာကိုဖတ္ၿပီး သူတို႔ဘာကိုေဆြးေႏြးခ်င္သလဲဆိုတာ က်ေနာ္စိတ္ဝင္စားသြားပါတယ္..ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္စဥ္းစားတယ္ သြားရင္ေတာ့ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းသြားလို႔ မသင့္ေတာ္ဘူး သက္ေသရွိမွျဖစ္မယ္လို႔ စဥ္းစားမိၿပီးအဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ ဦးေအာင္ခင္ ABSDF ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ေဟာင္း..ႏွင့္ ခိုင္ေသာ္ေကာင္း ABSDF ရခိုင္ေဒသ .ခိုင္ေစာထြန္း (NUFA)ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ေဟာင္းကိုတိုင္ပင္ၿပီး..အားလံုးေဆြးေႏြး
န္သေဘာတူေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္က သူတို႔ ကိုဖုန္းဆ က္ၿပီး ..ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈကိုသေဘာတူေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္လိုက္ပါတယ္ ..က်ေနာ္တို႔သြားမဲ့အခ်ိန္မွာ ခိုင္ေစာထြန္းက ေနမေကာင္းေသာေၾကာင့္ က်န္ခဲ့ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔အတူ ဦးေအာင္ခင္၊ခိုင္ေသာ္ေကာင္းပဲ ပါခဲ့ပါတယ္..က်ေနာ္တို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ Special Room မွာ ဆံုၾကပါတယ္ အဲဒီေရာက္မွ က်ေနာ္တို႔ကို အဓိက ေဆြးေႏြးမွာ ဗိုလ္မႉးႀကီးေက်ာ္သိန္း စစ္သံမႉး ျဖစ္ေၾကာင္း ဗိုလ္မႉးလွမင္းက မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္..ေဆြးေႏြးပြဲစတဲ့အခါ ဗိုလ္မႉးႀကီးေက်ာ္သိန္း က က်ေနာ့္ကို ဒီလိုေျပာပါတယ္..ကိုသန္းဝင္း ဟာ ျပည္တြင္း ရကသ ၊ABSDF ၊DAB ေတြမွာ တာဝန္ႀကီးႀကီး ထမ္းေဆာင္ခဲ့တာကို က်ေနာ္တို႔သိပါေၾကာင္း၊ အခု ကိုသန္းဝင္းတို႔ မိသားစု ဒုကၡေရာက္ေနတာကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ သိပါေၾကာင္း ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနတာကို တပ္မေတာ္အစိုးရက စိတ္မေကာင္းပါေၾကာင္း အထူူသျဖင့္ တပ္မေတာ္အစိုးရရဲ႕ အတြင္းေရးမႉး ( ၁) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန္႔ ကပို စိတ္မေကာင္းပါေၾကာင္း ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန္႔ မွ ကိုသန္းဝင္း ကို ေစတနာထားစြာျဖင့္ တိုင္းျပည္အနာဂါတ္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ တပ္မေတာ္အစိုးရနဲ႔ လက္တြဲလုပ္ေဆာင္ေစလိုေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန႔္မွ တာဝန္ေပးေသာေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္စား ..က်ေနာ္ေဆြးေႏြးရတာျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ Offer ကိုလက္ခံရင္ ကိုသန္းဝင္းကို ေလဆိပ္မွဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန္ကိုယ္တိုင္ လာႀကိဳမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကိုသန္းဝင္း မိသားစု ေနထိုင္ရန္ တိုက္တစ္လံုး ကားတစ္စီး ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ႏိုင္ရန္ ကိုသန္းဝင္းလိုခ်င္တဲ့ေနရာ အကြက္ေတြကို ပါမစ္ခ်ေပးရန္ တာဝန္ယူေၾကာင္း က်ေနာ့္ကို ေဆြးေႏြးပါတယ္..
ဒါကို က်ေနာ္ကက်ေနာ္ဟာ ဒီတိုင္းျပည္ကို ဒီမိုကေရစီတိုင္းျပည္ျဖစ္ေအာင္ ကိ်ဳးစားတိုက္ပြဲဝင္ေနသူျဖစ္ေၾကာင္း ဒါကို ခင္ဗ်ားတို႔ တပ္မေတာ္အာဏာရွင္အစိုးရက ဘယ္လို က်ေနာ္တို႔ ရည္မွန္းတဲ့ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးမလဲဆိုတာသိလိုေၾကာင္း ..တကယ္လို႔ ျပည္တြင္းကိုေရာက္ရင္ ဘယ္ေလာက္လြတ္လြပ္စြာလုပ္ခြင့္ရွိမလဲဆိုတာ သိခ်င္ပါေၾကာင္း ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ သူက တပ္မေတာ္အစိုးရ မွာ ေရရွည္ Plans ရွိပါေၾကာင္း အခုတိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသးေသာေၾကာင့္ ၿငိမ္ေအာင္ထိမ္းေနရေၾကာင္း ၿပီးရင္ ကိုသန္းဝင္းလိုခ်င္တဲ့ပန္းတိုင္ကို သြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း..ဒါေၾကာင့္ လက္တြဲလိုေၾကာင္း ေဆြးေႏြးပါတယ္..ဒါကိုက်ေနာ္က အခုအခ်ိန္မွာ ဆံုးျဖတ္လို႔မရႏိုင္ေသးေၾကာင္း ေနာက္တစ္ခါေတြ႕ရင္စဥ္းစားၿပီးဆံုးျဖတ္ေပးမွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး သူတို႔က သေဘာတူေသာေၾကာင့္ ေဆြးေႏြးပြဲၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္ ..က်ေနာ့္အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း သူတို႔ေျပာတာကို ေဆြးေႏြး သံုးသပ္ၾကပါတယ္..က်ေနာ့္မိန္းမ လည္းပါပါတယ္ ..ဦးေအာင္ခင္၊ ခိုင္ေစာထြန္း၊ခိုင္ေသာ္ေကာင္းတို႔က ဒီေထာက္လွမ္းေရးေတြကို ယံုလို႔မရေၾကာင္း ဘာမွလုပ္လို႔ရမွာမဟုတ္ေၾကာင္း..ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္..ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ဘဝအတြက္ မွတ္တမ္းတင္ရမွာက က်ေနာ့္ဘဝအေဖၚမြန္ က်ေနာ့္မိန္းမ မေဟသီရဲ႕ ေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါ..သူကက်ေနာ္ကိုဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ အခုသူတို႔ကို သေဘာတူၿပီးျပည္တြင္းကို ဝင္သြားရင္ ေငြေၾကး အရဘဝအတြက္ လိုေလးေသးမရွိ အားလံုး အဆင္ေျပမယ္ဆိုတာ သူသိပါေၾကာင္း ဒါေပမဲ့ ရွင္ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ သမိုင္းကေတာ့ ေျမာင္းထဲေရာက္သြားမွာေသခ်ာေၾကာင္း က်မကေတာ့ က်မခင္ပြန္းကို ဒီလိုမျဖစ္ခံႏိုင္ေၾကာင္း..ဒါေၾကာင့္..ျဖစ္ေနတဲ့ဒုကၡကိုခါးစည္းခံၿပီး အေမရိကန္ကိုပဲသြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကို ေပးပါတယ္..သူတို႔နဲ႔ေဆြးေႏြးၿပီး က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္စဥ္းစားတယ္ သူတို႔က အခုလိုဘာေၾကာင့္လုပ္သလဲေပါ့..အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္ ..က်ေနာ္ေနာက္သူတို႔ဘာေၾကာင့္လုပ္တယ္ဆိုတာကို အေျဖရတယ္ အဲဒီအခ်ိန္က KIO ႏွင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အဖဲြဲ႕အစည္းေတြက စစ္အစိုးရနဲ႔ သေဘာတူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားၾကၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လက္မခံပဲ တင္းခံေနတဲ့အခ်ိန္ မွာ ဒီေအဘီမွာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကို အခြင့္အေရးေတြ၊မက္လံုးေတြေပၿပီး ဒီေအဘီမေကာင္းေၾကာင္း ကို သူတို႔ဖက္ကရပ္ၿပီး ေျပာဖို႔ က်ေနာ့္ကို တည္ကစားမယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ အေျဖရခဲ့တယ္..ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခါ သူတို႔ကိုခ်ိန္းၿပီး က်ေနာ္က Offer လုပ္တာကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ..ခင္ဗ်ားတို႔ စစ္အစိုးရ သြားမဲ့ လမ္းနဲ႔ က်ေနာ္သြားမယ့္လမ္းက တူႏိုင္မယ္ မထင္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း အေမရိကန္ကိုပဲသြားေတာ့မယ္ဟုဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပးခဲ့ၿပီး ..ေဆြးေႏြးပြဲမွာ တိုက္ခဲ့တဲ့ ဘီယာအတြက္ တစ္သက္မေမ့ပါေၾကာင္းက်ေနာ္ ေနာက္ေျပာင္ေျပာခဲ့ၿပီ း လမ္းခြဲထြက္လာခဲ့ပါတယ္ ..အခု က်ေနာ္တို႔မိသားစု ဆံုးျဖတ္တဲ့အတိုင္း အေမရိကန္မွာ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ..က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့တိုင္းျပည္ကို က်ေနာ့္တို႔မိသားစုက တစ္ခါမွျပန္မေရာက္ေသးပါဘူး ..ဒါဟာ က်ေနာ့္သမိုင္းမွာေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုပါ...
အားလံုးကို ေလးစားစြာျဖင့္
သန္းဝင္း
အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု
9/22/2017

Friday, September 22, 2017

ရုိဟင္ဂ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ တကမၻာလုံးမွာ အစုံဆုံး ၿဖစ္ႏုိင္တဲ႔ Derek Tonkin ရဲ႕ website ၿပန္တက္လာပါၿပီ။
ရိုဟင္ဂ်ာ ကိစၥကို အမွန္အတိုင္း ရွင္းႏုိင္ေအာင္ ေစတနာ နဲ႔ တင္ထားရင္း ကေန ကိစၥက မၿပတ္ပဲ ႀကာေနေတာ့ ဘဲႀကီး စိတ္ညစ္ၿပီး website ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္။ အခု ေတာင္းဆိုတဲ႔ လူေတြ ရွိလို႔ ၿပန္တင္တာ ထင္တယ္။
နကုိယ္ download လုပ္ၿပီးသားေတြရွိတဲ႔ ့hard disk ပ်က္သြားလို႔ စိတ္ညစ္ေနရာက အခု အစ ကေန ၿပန္ down ေနၿပီ။ :-)

ရိုဟင္ဂ်ာ လူမ်ိဳး တကယ္ရွိခဲ႔လား ေမးလာရင္ ဒီ စာတမ္း အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။
Jacques Leider
5.Rohingya - The name, the movement, the quest for identity - January 2014
ဓါတ္ပုံထဲမွာ အနီနဲ႔ ဝိုင္းထားတာ ရုိဟင္ဂ်ာ ဇာတ္လမ္းကို စတင္ ေရးသားခဲ႔သူ ပုံေၿပာေကာင္းတဲ႔ ဦးဦး ဘသာ ၿဖစ္ပါတယ္။
(http://www.networkmyanmar.org/Arakan.html)

"ျဖဳတ္လဲၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ"

"ျဖဳတ္လဲၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ"
အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို အေမွ်ာ္လင္႔ႀကီးေမွ်ာ္လင္႔ၿပီး အစြမ္းကုန္ႀကဳိးစားခဲ႔ၾကေပမယ္႔ အခ်ိန္ေတြၾကာသြားသည့္တိုင္ အရင္လိုပဲ အရင္အတိုင္းပဲ လမ္းေဟာင္းႀကီးေပၚ ျပန္ေရာက္ေနၿပီဆိုရင္ ကိုယ္ဘယ္ေနရာမွာ မွားသလဲ၊ ဘာေတြလိုေနသလဲ၊ ျပန္သုံးသပ္ရမယ္႔အခါ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒရိုင္ဘာေျပာင္းၿပီး ကားအေဟာင္းႀကီး တက္ေမာင္းေနခဲ႔တာဆိုရင္ အဲ႔သည္ကားအေဟာင္းႀကီးက ကိုယ္လိုသလို ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းနွင္လို႔ရသလား။ ဘယ္ေနရာေတြ ျပဳျပင္ဖို႔လိုသလဲ။ ျပဳျပင္လို႔မရတဲ႔ဟာေတြဆို အသစ္ျဖဳတ္လဲတန္ လဲရမယ္ ဆိုတာလည္း သိသင္႔ပါတယ္။ တည့္တည့္ပဲ ေျပာရေၾကးဆိုရင္ “ေျပာင္းလဲၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ” လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္တို႔ အစိုးရသစ္ႀကီးဟာ တစ္ဝါက နွစ္ဝါကၽြတ္လုနီးၿပီဆိုေတာ႔ သူ႔ယႏၱယားႀကီးထဲက လိုသလို ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္မရပဲ အေႏွာက္အယွက္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနသူေတြကို ျဖဳတ္လဲၾကဖို႔ အခ်ိန္မတန္ေသးဘူးလား လို႔ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ အခုေလာက္ဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္စီးတဲ႔ျမင္း အထီးမွန္းအမမွန္း သိေလာက္ၿပီ မဟုတ္လား။ မသိေသးရင္ေတာ႔ မသိတဲ႔သူကို ျဖဳတ္လဲရုံပဲ ရွိေတာ႔တယ္။ ျမင္းေကာင္းလ်က္ ခြာလိပ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲသည္ခြာကို အေရးတယူ မျပဳျပင္ပဲနဲ႔ ခရီးမေပါက္ႏိုင္ဘူးေလ။ ျမင္းကမွ ကသစ္သား ဆိုရင္ လူကလည္း ... အင္း မေျပာေတာ႔ပါဘူးေလ။ အသစ္သာ လဲစီးလိုက္စမ္းပါ။
ခက္တာက ကိုယ္တို႔ေမေမရဲ႕မူကိုက “ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ မလုပ္ဘူး။” ဆိုတဲ႔ ကတိစကားရွိေလေတာ႔ အဲသည္အေပၚမွာ အခြင္႔ေကာင္းယူေနတဲ႔သူ အမ်ားအျပား ရွိေနမွာ မလြဲပါဘူး။ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ လုပ္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ကိုယ္႔လူကိုယ္႔သား ကိုယ္႔စကားနားေထာင္မယ္႔သူေတြအျဖစ္ ၾသဇာေညာင္းေအာင္ လုပ္ရုံရွိေတာ႔တာေပါ႔။ ေမတၱာနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မယ္ေလ။ မဲဆႏၵရွင္အေပါင္း ကိုယ္စိတ္နွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္မ်ားလည္း က်န္းမာပါေစ။ အစိုးရအဖြဲ႔ႀကီးလည္း က်န္းမာပါေစ။ ဘယ္႔ႏွယ္လဲ ေမေမ။ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ လြယ္သလား ခက္သလား။ ေရႊပြဲလာပရိသတ္ႀကီးက ေမေမ႔အေပၚကို ခ်မ္းေျမ႔ေမတၱာ တုန္႔ျပန္ပါရဲ႕လား။ သားကေတာ႔ ဖိုးသာရ ေၾကးစည္ထုသလို ထုလိုက္မယ္။ မထင္ မထင္ ပါ ေမေမ။
အစိုးရအဖြဲ႔ႀကီး တက္ထိုင္ေတာ္မူရတဲ႔ ဌာနဆိုင္ရာ ရာဇပလႅင္ႀကီးက ညႊန္မွဴး၊ ညႊန္ခ်ဳပ္၊ အတြင္းဝန္၊ အျပင္ဝန္အားလုံးဟာ ေမေမ႔နံမယ္ၾကား နားခါးတဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္၊ အေလ႔အက်င္႔နဲ႔ စင္ေတာ္ေကာက္ထားတာပါေလ။ အရင္တုန္းကဆို သူတို႔အိမ္ ဘီဘီစီ ဗီအိုေအေတာင္ အသံထြက္ေအာင္ မဖြင္႔ရဲပါဘူး။ အဲသည္လူေတြစိတ္ထဲမယ္ ေမေမ႔ကို ၾကိတ္ၾကည္ညဳိေနမိရင္ အေစာႀကီးကတည္းက ျဖဳတ္ထုတ္သတ္အလုပ္ခံရၿပီးသားပါ။ ၅၄ ျခံဝမွာ နွင္းဆီပန္းေလး တစ္ပြင္႔လာေပးတာနဲ႔ ကထိကအလုပ္က ျဖဳတ္ပစ္လိုက္တဲ႔သူေတြ၊ မႏၱေလးေရာက္ခိုက္ ဧည့္ဝတ္ေက်ပြန္မိလို႔ ပါေမာကၡအလုပ္က ပင္စင္ေပးလိုက္တဲ႔သူေတြဟာ အခုေတာ႔ သူတို႔မဟုတ္တဲ႔အတိုင္း “We stand with Su.” လုပ္ေနတာ တရားနာရင္း ကၽြတ္တမ္းဝင္သြားတယ္ ထင္လို႔လား။ ထားပါေလ။ ရွင္ဘုရင္ နန္းတက္တာမွ မဟုတ္တာ။ သစၥာေရတိုက္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို႔နဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ႔အခါမွာ သူ႔လူကိုယ္႔လူရယ္ လို႔ သေဘာမထား၊ သူ႔အက်ဳိး ကိုယ္႔အက်ဳိးရယ္လို႔ မၾကည့္ပဲ တိုင္းျပည္ကို မ်က္နွာတည့္တည့္လွည့္လို႔ ျပည္သူလူထုအက်ဳိးစီးပြားကို အတူတကြ ေဖာ္ေဆာင္မယ္ဆိုရင္ အတူတူလက္တြဲလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လက္တြဲေလွ်ာက္တဲ႔သူက ေနာက္ေက်ာကိုခ်ည့္ အခါခါ ဓါးနဲ႔ထိုးေနမယ္ဆိုရင္ အဲသည္လက္တြဲ မျဖဳတ္လို႔ ရမလား။
“မင္႔ ေျပာသလိုဆိုရင္ျဖင္႔ အလုပ္လုပ္စရာ လူေတာင္ က်န္မယ္ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုလူ႔ျဖဳတ္လဲလိုက္ သည္လူ႔ျဖဳတ္လဲလိုက္နဲ႔ ငကန္းေတြေသတိုင္း ငေစြေတြ ေပၚလို႔မဆုံးဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ဝန္ႀကီးလည္းကိုယ္၊ ဝန္ငယ္လည္းကိုယ္၊ မင္းေစလည္းကိုယ္ပဲ ျဖစ္ေနမယ္” လို႔ ေျပာစရာ ရွိသေပါ႔။ အဲ႔သေလာက္ေတာ႔ မလိုပါဘူးေလ။ မသကာ လဲရလွ သုံးေလးေယာက္ အျပင္ မပိုပါဘူး။ နမူနာစံျပ ျမင္လိုက္ရရင္ က်န္တာေတြအားလုံး ေအာ္တိုမက္တစ္ က်ဴနင္ဝင္သြားလိမ္႔မယ္။ ျမန္မာဆိုတာ အေနာက္အရပ္ကလူေတြနဲ႔ သိပ္တူတာ။ လစ္ရင္လုပ္တယ္။ မလစ္ရင္ နည္းနည္းပါးပါး အကဲစမ္းၾကည့္၊ လုပ္လို႔ရရင္ လုပ္တယ္။ လုပ္လို႔မရရင္ မလုပ္ဘူး။ “ဟိုမွာက်န္း။ လုပ္တဲ႔သူေတြ ဂန္႔ကုန္ၿပီ” လို႔ ျပလိုက္ရင္ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲေတာ႔ဘူး။ သူ႔ေဆးနဲ႔ သူ႔ျပန္ကုၾကည့္ေလ။ စမ္းျဖဳတ္ၾကည့္။ ၿငိမ္မၿငိမ္။ မရရင္ မလုပ္နဲ႔။ ရမွလုပ္။
သည္စကားကို ကိုယ္ကေျပာတဲ႔အခါ ထိပ္ဆုံးကေျပးျမင္ၿပီး ေဒါသူပုန္ထၾကမယ္႔ သူေတြကေတာ႔ ဌာနဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲေနရာက မိုးက်ေရႊကိုယ္မ်ားပါပဲ။ အဲ႔သလိုမ်ဳိး သိမ္းက်ဳံးေျပာဆိုတဲ႔သေဘာ မပါပါဘူး။ ဟိုးအရင္ကတည္းက ေျပာခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဖဲႀကဳိးနက္ေတြ ပလူပ်ံေနတုန္းကေလ။ ကိုယ္႔သေဘာကေတာ႔ တပ္ကပဲလာလာ၊ အရပ္ကပဲလာလာ၊ တတ္မွလာၾကပါ။ ကိုယ္လုပ္ရမယ္႔အလုပ္ ကိုယ္တာဝန္ယူ တာဝန္ခံရမယ္႔ ဝတၱရားကို တတ္ကၽြမ္းနားလည္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္ကလာလာ အေရးမႀကီးဘူး။ မတတ္ပဲနဲ႔ေတာ႔ ဆရာလာလာ မလုပ္ပါနဲ႔။ လက္ညွဳိးေလးေကြးတတ္ရုံနဲ႔ေတာ႔ စႏၵယားေတာင္ တီးမျဖစ္ဘူး။ စစ္တပ္ကလာတဲ႔သူမို႔ စစ္တိုက္တာတစ္ခုပဲ တတ္လိမ္႔မယ္ လို႔ ထင္ရင္ေတာ႔ အေမာင္လူသား သင္မွားျပန္ၿပီ။ သူတို႔က စစ္တိုက္တဲ႔အလုပ္ကလြဲရင္ က်န္တာအကုန္တတ္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အစိုးရစားရိတ္နဲ႔ နို္င္ငံရပ္ျခား ပညာေတာ္သင္သြားေနသူ အမ်ားစုက စစ္ဗိုလ္စစ္သားခ်ည့္ပဲ။ အေမရိကားနဲ႔ ပုလဲနံပသင္႔လို႔ ရုရွားကို မသြားပဲ မေနဘူး။ အစၥေရးေရာ တရုတ္ေရာ၊ ေျမာက္ကိုရီးယားေရာ ေတာင္ကိုရီးယားေရာ တကယ္႔ ဘက္မလိုက္ဝါဒစစ္စစ္ကို လက္ကိုင္ထားၿပီး ပညာရွာမွီးသူေတြ။ ႏြားေျခရာခြက္ထဲက ဖားသူငယ္ လို႔ ေျပာရင္ သူတို႔ေျပာတာ မထင္နဲ႔။ အဲ႔ဒါ ကိုယ္မွကိုယ္ပဲ။ သူတို႔က ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပိတ္ပိတ္ ကမာၻပတ္ခဲ႔ၿပီးသား။ အကုန္ ကိုယ္႔ထက္တတ္တယ္။ မယုံမရွိနဲ႔။
အဲ႔ေတာ႔ သည္လူႀကီးေတြက ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ လုပ္ရမယ္႔သူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ေခ်ာ႔ေပါင္းရမယ္႔သူေတြ လို႔ သေဘာေပါက္ၿပီလား။ ဒါျဖင္႔ရင္ ပညာရွင္ေတြပဲ ျဖဳတ္စရာရွိေတာ႔တာေပါ႔ေနာ္။ တယ္လည္းတတ္တဲ႔ ကိုတတ္ပ။ လူေတြရဲ႕အေတြးက “ျဖဳတ္စရာလိုလာရင္ စစ္တပ္ကလူေတြကို ျဖဳတ္ပစ္လိုက္၊ အရပ္သားေတြကို သြားမျဖဳတ္နဲ႔။ သူတို႔က ပညာရွင္ေတြ။ အစားထိုးလို႔ လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။” လို႔ လြယ္လြယ္ေတြးၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္းစဥ္းစားရမွာက သည္လူကို ျဖဳတ္လို႔ရသလား မရသလား မဟုတ္ဘူး။ သည္လူနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ ရသလား မရဘူးလား ဆိုတာပါ။ တခ်ဳိ႕ပညာရွင္ေတြက သည္ေနရာ ငါမွမရွိရင္ ဘယ္သူမွ အစားထိုးလို႔ မရနိုင္ပါဘူးဆိုတဲ႔ မာနနဲ႔ အတူလက္တြဲလုပ္ရမယ္႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ပညာျပၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူလက္ထဲက အာဏာကို မလွိမ္႔တပတ္နဲ႔ အလြဲသုံးစားလုပ္ပါတယ္။ အဲသလို လူမ်ဳိးဟာ မထားအပ္ပါဘူး။ ထားရင္လည္း သူ႔အတြက္ကလြဲလို႔ သူမ်ားအတြက္ တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးစီးပြား တစံုတရာ ရွိဖို႔ မျမင္ပါဘူး။ မစင္တစ္ပဲသားက်ထားတဲ႔ တင္လဲေထာပတ္လို႔သာ သေဘာထားလိုက္ပါ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔ ျဖဳတ္လဲၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ ဆိုတဲ႔ေနရာမွာ ဘယ္သူေတြကို ျဖဳတ္လဲရမွာလဲ လို႔ ေမးရင္ တပ္ကလူ အရပ္ကလူကို မဆိုလို။ အစိုးရသစ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ အတူလက္တြဲလုပ္ကိုင္လို႔ အဆင္မေျပ၊ အေမွာင္႔ပေယာမ်ဳိးစုံ ျပဳေနသူဆို ဘယ္ကလာလာ ျပတ္ျပတ္သားသား လက္တြဲျဖဳတ္ပစ္ရမွာပါ။
တိုင္းျပည္ရဲ႕အက်ဳိးစီးပြား ျပည္သူရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကိုပဲ ေရွ႕ရႈရမွာမို႔လို႔ သူ႔လူကိုယ္႔လူ၊ သူ႔တပည့္ ငါ႔တပည့္၊ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းေတြကို ဖယ္ၿပီး စဥ္းစားမွ ကိုယ္႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွန္ပါလိမ္႔မယ္။ “သည္လူေတြ ငါ႔မွ ၾကည့္မရတာ။ ငါလည္း သည္လူေတြ ေမတၱာကိုမရွိဘူး။” ဆိုတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ဟာ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔အတြက္ေတာ႔ လက္ရည္ မမီပါဘူး။ ေသခ်ာပါတယ္။ စဥ္းစားစရာကို မလိုဘူး။ တစ္ဦးေမတၱာ တစ္ဦးမွာတဲ႔။ စစ္တပ္ထဲ ေမေမ႔ကို အမႊန္းတင္တဲ႔သူဆိုတာ ဦးေရႊမန္းႀကီးကလြဲလို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ မျမင္ဖူးဘူး။ သူေတာင္ သူ႔စိတ္ရင္းသေဘာထားအမွန္က အဲသည္အတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ ေမေမ သိႏိုင္တာလိုက္လို႔။ အဲ႔သည္ေတာ႔ မုန္းရင္ အိမ္ေရာက္မွ ဘာနဲ႔ ငုံေထြးေထြး အလုပ္ထဲ အတူတူ အက်ဳိးရွိရွိ လုပ္ႏိုင္ရင္ ေက်နပ္ၿပီ။
ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ မလုပ္ဘူးဆိုတဲ႔ ေမေမက သူ႔ပါတီကလူေတြ စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္ရင္ေတာ႔ မ်က္နွာသာမေပးတတ္ပါဘူး။ အတူေနအနီးေန အတြင္းသိအစင္းသိ ျဖစ္ၿပီးေတာ႔မွ မုန္းခ်စ္စိတ္နာ လိပ္ျပာမလွျဖစ္သူေတြ ရွိခဲ႔တယ္ မဟုတ္လား။ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ရင္ ဘယ္မွ သြားရွာစရာ မလိုဘူး။ သည္ဘက္ကဘိုးဘိုးတို႔က အကုန္ေခၚ လက္သပ္ေမြးၿပီး တစ္စင္ေထာင္ေပးထားတာ။ (ဒလိုမွန္းသိ ဒါဘယ္ေအးဂ်င္႔ေတ်ာက္ေလာက္ ေမြးထားရ အေကာင္းသား။) ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔ ေမေမ႔သားေတြ သမီးေတြဟာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ၊ ခရိုနီေမြး၊ ေဝစားမွ်စား ကိစၥေတြမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် ကင္းေအာင္ေနၾကရွာတာပါ။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဦးရယ္။ လူဆိုတာဟာ ခက္တယ္။ သူတို႔က ငါးျပားတစ္ေစ႔မစားလည္း သူတို႔လက္ေအာက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔သူေတြက သူတို႔မသိေအာင္ ရွဥ္႔ေတြလည္းေလွ်ာက္လိုက္ၾက၊ ပ်ားေတြလည္းစြဲလိုက္ၾကလုပ္ေနတာက အရင္အတိုင္းပဲမို႔လို႔ သူတို႔ဝန္ႀကီးဌာနႀကီးတစ္ခုလုံးလည္း အရင္လိုပဲ အရင္အတိုင္းပဲ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလားလို႔။ အဂတိလိုက္စားမႈကင္းစင္ေစခ်င္ရင္ လူႀကီးကိုယ္တိုင္က အဂတိတရားကင္းစင္ရတာေတာ႔ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပသိ အဲ႔ဒီမွာတင္ ရပ္ေနၿပီး ကိုယ္႔စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္ကလူေတြ အဂတိလိုက္စားေနတာကို မသိရင္၊ မတားဆီးနိုင္ရင္၊ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရင္ “ေမာင္မလာ ေမာင္သာငတ္၊ ေမာင္႔ေနရာ လူစားမျပတ္။” ငါးႏွစ္လည္းျပည့္ေရာ အဲသည္လူေတြက ကိုယ္႔ကို “နင္သာ လူမိုက္ ဒုစရိုက္ဟု ရိုက္ပုတ္လိုက္ၾက ရြာမွထြက္ေလ၊ ေတာမွာေသ။” လို႔ ေမာင္းထုတ္မွာ။ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ မ်က္စိေအာက္မွာ ျမင္ေနရတာေတြကို ေရးျပေနတာ။ မျမင္ရေသးရင္ အလင္းျပလိုက္မယ္။ ျမင္ေစသတည္း ျမင္ေစသတည္း။
ၿပီးခဲ႔တဲ႔အစိုးရဟာ ထြက္ေတာ္မူနန္းကခြာရတဲ႔အခါ အစိုးရသစ္ကိုလႊဲအပ္စရာ ခ်ဳိနဲ႔သားေရ ကို အသာထားစမ္းပါေလ။ အစိုးရေပးတဲ႔အိမ္က ျမက္ခင္းေတာင္ခြာယူသြားတာဆိုေတာ႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘတ္ဂ်က္ဘ႑ာဆိုတာကေတာ႔ စကားထဲထည့္ေျပာစရာေတာင္ မရွိ။ အေျဖထြက္ၿပီး အာဏာမလႊဲေျပာင္းခင္ သုံးလအခ်ိန္ကေလးမွာေတာင္ မီးေလာင္လို႔ အထုပ္ထမ္းေျပးသလို ပေရာဂ်က္ေတြ စာခ်ဳပ္ေတြ လက္မွတ္ထိုး အိပ္ထဲထည့္ၿပီး အရႈပ္ထုပ္ႀကီးေတြ အေမြေပးခဲ႔ပါတယ္။ အဲသည္အထဲကတစ္ခု ဥပမာျပရရင္ ကိုယ္တို႔ေဆးရုံႀကီးက ၁၂ ထပ္ေဆာင္ အသစ္ႀကီးပါ။ ေန႔ေရာညေရာ လူအားေငြအားနဲ႔ သုံးလအတြင္း ဖြင္႔ပြဲလုပ္ဖို႔ ၾကံပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေလာႀကီးသလဲဆို စည္ပင္ကခြင္႔ျပဳမိန္႔ေတာင္းဖို႔၊ ေျမသားစမ္းသပ္ခ်က္ (Soil Test) လုပ္ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရပါဘူး။ အံ႔ၾသစရာေကာင္းလိုက္ပုံမ်ား အေဆာက္အဦအတြက္ ဘတ္ဂ်က္ေတာင္ မက်ေသးတာကို ကိုယ႔္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ စို္က္ေဆာက္ထားတယ္ဆိုပဲ။ အရပ္ထဲမွာ ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ ေရခ်ဳိးခန္းအုတ္ကန္လုပ္ဖို႔ ဘိလပ္ေျမ၊ အုတ္၊ သဲ၊ ေက်ာက္ ပုံတာျမင္ရင္ စည္ပင္က ဒဏ္လာရိုက္တဲ႔ေခတ္မွာ အဲ႔ဒါႀကီးက ခြင္႔ျပဳမိန္႔မက်ပဲ ငါးထပ္ထိေအာင္ တက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး လႊတ္ေတာ္မွာ အဆိုတင္ၿပီး ကန္႔ကြက္ေတာ႔မွ ရပ္သြားၿပီး Soil Test ျပန္လုပ္ေတာ႔ အဲသည္အေဆာက္အဦဟာ အခုေရာက္ေနတဲ႔ ၅ ထပ္က ဆက္တက္လို႔ ခံႏိုင္ရည္ မရွိႏိုင္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ၁၂ ထပ္ကိုမွ လိုခ်င္တယ္ဆို ေဆာက္ၿပီးသားေတြ အကုန္ျပန္ၿဖဳိခ်ၿပီး အုတ္ျမစ္အသစ္ျပန္တူးမွရမယ္။ သည္ဟာႀကီးကသာ တားတဲ႔သူရွိလို႔ ရပ္သြားတာ။ သည္ဟာႀကီးေဆာက္တဲ႔ ကံတရိုက္ကို အဆစ္ေတာင္းထားတဲ႔ ေျမာက္ဥကၠလာေဆးရုံက အေဆာင္သစ္ႀကီးကျဖင္႔ ၿပီးေတာင္ ၿပီးသြားေရာ။ မုန္႔ဆီေၾကာ္ တန္းလန္းႀကီးသာ မက်က္ေသးတာ။ နႈတ္ခမ္းနာကျဖင္႔ ေသြးအလိမ္းလိမ္းကို ထြက္သြားတာပဲ။ ေနာက္ဆုံး သတၳဳခ်လိုက္ေတာ႔ “အဲ႔ဒါ နင္တို႔ေမေမ မေကာင္းလို႔ ျဖစ္ရတာ။ သူမသိပဲ လုပ္ရမလားဆိုၿပီး ကန္႔လန္႔တိုက္တာ။ သိပ္အာဏာရွင္ဆန္တာပဲ။” လို႔ ရင္ဘတ္ႀကီး ထုထုၿပီး ငိုျပတယ္ေလ။ သည္လိုကိစၥမ်ဳိးေပါင္းမ်ားစြာဟာ ေရွ႕တိုးလို႔လည္း မရဘူး။ ေနာက္ဆုတ္လို႔လည္း မရဘူး။ အရင္လူေတြ မ်က္ႏွာနာလို႔ အေရးယူဖို႔ေနေနသာသာ လူသိေအာင္ေတာင္ မေျပာရဲပဲ ဇြတ္မွိတ္သာေနရတယ္။ ဟိုဘက္မွာကေတာ႔ အဲ႔ဒါ ကိုယ္႔ေၾကာင္႔ လို႔ အတိအလင္း အျပစ္ေတြ ပုံခ်ထားၿပီ။
ျဖဳတ္သင္႔တာကို မျဖဳတ္ပဲထားတဲ႔အခါ ျပဳတ္သင္႔တာက ကိုယ္ျဖစ္ေနတတ္ပုံကိုလည္း ဥပမာေပးလိုက္ပါဦးမယ္။ သတင္းမီဒီယာေပၚမွာ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံသတင္းေတြနဲ႔ သူခိုးကလူဟစ္ၿပီး ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ေနတာ ရခိုင္အေရးထက္ပိုၿပီး သိသာထင္ရွားတဲ႔ ျပစရာ မရွိပါဘူး။ တကယ္တမ္းအသတ္ခံေနရတာက ရခိုင္ေတြ။ နိုင္ငံတကာမွာ ျပန္႔ႏွံ႕ေနတာက ဘဂၤါလီေတြ အသတ္ခံရတာပါဆို ေျပာင္းျပန္ႀကီး။ ဘီဘီစီ၊ အာရ္အက္ေအ၊ အာဂ်ားဆီးယားဆိုတာ အကုသိုလ္တက္လြန္းလို႔ မဖတ္ပဲ မၾကည့္ပဲေနရတယ္။ ကိုယ္တို႔ဘက္မွာလည္း ၾကည့္ခ်င္သပဆို ကုလားမုန္းတီးေရး မဟုတ္တမ္းတရားေတြပဲ ရွိတယ္။ တကယ္႔သတင္းမွန္ ထုတ္ျပန္ေပးရမယ္႔ ျပန္ဝန္ႀကီးက သိုက္ကလာတယ္။ စကားမေျပာဘူး။ သူ႔အရင္ အျပဳတ္ႀကီးကမွ ေလွာ္လိုက္ေညွာ္လိုက္တာ လက္ကိုကုန္ေရာ။ ျပဳတ္ၿပီးတာေတာင္ မႏူးႏိုင္မနပ္ႏိုင္ပဲ အရင္လူဘက္က ေလာ္ေနတယ္ဆိုတာ အမွန္တကယ္ကို ယုံၾကည္ေနလို႔ ျဖစ္ေပလိမ္႔မယ္။ အဲ႔လိုေျပာေတာ႔ အခုဝန္ႀကီးကပဲ သူ႔အစိုးရကို မယုံၾကည္သလိုလို။ အလကားေနရင္း ဘယ္ဘက္ကမွ အေျပာမလြတ္တာ ေတြ႔ၿပီ မဟုတ္လား။
တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ သူက အလုပ္မလုပ္ပဲေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔အသံက သတင္းနဲ႔ ျပန္ၾကားေရးကထြက္တာ တသံတည္းရွိတယ္။ ဘယ္သူမွ မၾကားဘူး။ အျပင္မွာ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္တိုက္ေတြက ျပည္တြင္းေရာ ျပည္ပေရာ ေလာ္စပီကာမိုင္ကုန္ဖြင္႔ေအာ္တာ ၾကြက္ၾကြက္ညံလို႔။ သူမ်ားႏိုင္ငံက သတင္းစာေတြ ထင္ရာျမင္ရာ မဟုတ္တာေျပာတာေတြ တားဖို႔မဆိုထားနဲ႔။ ကိုယ္႔ႏို္င္ငံ သူ႔စီမံခန္႔ခြဲမႈေအာက္က ဂ်ာနယ္တိုက္ေတြ အစိုးရသိကၡာက်ေအာင္ မမွန္သတင္းေတြ တမင္တင္တာကိုေတာင္ သူအေရးမယူႏိုင္။ ဟိုတေလာက လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ BMW ပါမစ္ခ်ေပးေနပါတယ္ လို႔ ဂ်ာနယ္ထဲပါတာ မွတ္မိေသးလား။ တရုတ္ကားကုမၸဏီရဲ႕ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လႊတ္ေတာ္အေနႏွင္႔ လက္မခံနိုင္ပါေၾကာင္းလို႔ ေျဖထားတဲ႔စကားေတြက ဂ်ာနယ္ထြက္ေတာ႔ ပါမလာပဲ “အမတ္ေတြ သိန္း ၁၃၀ နဲ႔ BMW ကားစီးႏိုင္ေတာ႔မွာလား။” ဆိုတဲ႔ သတင္းပဲ ပါလာပါတယ္။ သူ႔တိုင္းျပည္ထဲမွာ သူ႔လုပ္ပိုင္ခြင္႔ေအာက္က ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာေတာင္ သူ႔ပါတီထဲက အမတ္ေတြ သိကၡာမက်ေအာင္ မကာကြယ္ႏိုင္တာ ကမာၻ႔ဖလားထဲတက္ထိုးဖို႔ေတာ႔ ဆုမေတာင္းေတာ႔ပါဘူး။
ရွင္းသည္ျဖစ္ေစ မရွင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္သြားရင္ေတာ႔ အမွန္တရားဟာ ဗူးေပၚသလို ေပၚလာမွာပါ။ ဒါေပသိ ေလာေလာဆယ္ကေတာ႔ ေကာသလမင္းအိပ္မက္ထဲကအတိုင္း ဗူးေတာင္းနစ္လို႔ ေက်ာက္ျခမ္းေပၚေနတာကို အလူးအလဲ သည္းညည္းခံေနရတယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျဖဳတ္သည္ျဖစ္ေစ မျဖဳတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္တဲ႔သူေတြ မဟုတ္တဲ႔လမ္းသြားမွာ ေသခ်ာေပမယ္႔ လတ္တေလာ အေျခအေနမွာ သူမျပဳတ္ခင္ ကိုယ္ျပဳတ္သြားနွင္႔မွာကလည္း ရွိေသး။ ဟိုလူ႔ ျဖဳတ္ခိုင္းလိုက္ သည္လူ႔ျဖဳတ္ခိုင္းလိုက္ လုပ္ရေအာင္ ကိုယ္ကလည္း ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ဘူး။ ဟုတ္လို႔လည္း မျဖစ္ပါဘူးေလ။ အာဏာေလး ငါးျပားဖိုးေလာက္ ကိုယ္႔လက္ထဲေရာက္လို႔ကေတာ႔ ဟိုလူ႔ဒိုင္းေညာင္႔ သည္လူ႔ဒိုင္းေညာင္႔လုပ္လိုက္မယ္႔ျဖစ္ျခင္း။ အခုေတာင္ တခ်ဳိ႕လူေတြကို မေနာကံနဲ႔ သတ္ပစ္တာ အဖန္ငါးရာ ငါးကမာၻမကေတာ႔ဘူး။ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါေနမွျဖင္႔ မိုးၾကဳိးေတြ ပစ္ကုန္ပါ႔မယ္။ ျဖဳတ္ခ်င္းျဖဳတ္ ကိုယ္႔သာအရင္ ျဖဳတ္ပလိုက္ၾကစမ္းပါ။
ျဖဳတ္သင္႔တာကို ျဖဳတ္တယ္ဆိုတာ အေပၚမွာ ေျပာခဲ႔တဲ႔အတိုင္း ကိုယ္႔လူမဟုတ္တဲ႔ သူေတြကို ျဖဳတ္။ ကိုယ္႔ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း တပည့္သားေျမးေတြကို အစားထိုးခန္႔ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္က လုပ္သင္႔တာကို လုပ္နိုင္ေအာင္ လုပ္လို႔ရေအာင္ပါ။ လုပ္သင္႔တာကို မလုပ္တာ၊ မလုပ္နိုင္တာ၊ မလုပ္ရဲတာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနရင္ေတာ႔ အဲသည္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုလည္း ျဖဳတ္လဲရမယ္႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ “ေမေမႀကဳိက္ပါ႔မလား မသိဘူး။ ေမေမ စိတ္ဆိုးသြားမွာ စိုးရိ္မ္မိပါတယ္။ ေမေမ မသိပဲ မလုပ္ရဲပါဘူး။” ဆိုတဲ႔ သားသားေလး စိတ္ေနသေဘာထားမ်ားဟာ အစိုးရမင္းမ်ားအျဖစ္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ဖို႔ မသင္႔ေတာ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္အတြက္ ေထာင္မေၾကာက္တန္းမေၾကာက္ ေပးဆပ္စြန္႔စားလာခဲ႔သူေတြဟာ ကုလားထိုင္ေပၚ ေရာက္ကာမွ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ဖူး ဘာကိုထူးေၾကာက္ေနစရာ လိုလို႔လဲ။ သူတလွည့္စားၿပီး။ အခုမွ ငါစားကလွည့္ေရာက္တယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္မေမြးရင္ အျပဳတ္မကလို႔ အေက်ာ္လာလာ ေၾကာက္စရာ ႏွေျမာစရာမွ မရွိတာ။ ကိုယ္မစြမ္းနိုင္ဘူးထင္ရင္ စြမ္းနိုင္မယ္႔သူနဲ႔ လဲကစားလိုက္။ သူမ်ားကိုသာ ျဖဳတ္လဲခ်င္ၿပီး ကိုယ္႔အလွည့္က် ဘြာေတးခပ္လို႔ ရစတမ္းလား။ ေျပာင္းလဲၾကဖို႔အေရးမွာ ျဖဳတ္လဲဖို႔လိုလာရင္လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ လက္မေနွးဘူး ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း ၂၀၂၀မွာ အာဏာျပန္ရႏိုးနိုး အရွက္မရွိ ကုလားဖန္ထိုးေနတဲ႔ သက္ၾကားအိုႀကီးေတြကို သတၱိျပလိုက္စမ္းပါ အမ်ဳိးေကာင္းသားတို႔။

Thursday, September 21, 2017

The truth behind Myanmar’s Rohingya insurgency

Rohingya insurgency
The truth behind Myanmar’s Rohingya insurgency


While the Arakan Rohingya Salvation Army claims to be fighting an ethno-nationalist struggle, its leaders and extremist group links point towards a wider regional agenda
By Bertil Lintner Yangon, September 20, 2017 4:46 PM (UTC+8)
A large plume of smoke is seen on the Myanmar side of the border from Teknaf, Bangladesh, September 15, 2017. Photo: Reuters/Mohammad Ponir Hossain
While Myanmar’s emergent Arakan Rohingya Salvation Army (ARSA) claims it’s like other ethnic armed groups fighting for self-determination across the country and should not be branded as a terrorist organization, the realities on the ground tell a different tale.
ARSA represents an entirely new type of insurgency, one which the Myanmar military has demonstrated it is wholly ill-equipped to combat. Other ethnic resistance armies in Myanmar, such as those from the Kachin, Shan, Karen or Mon, dress in military uniforms with the names of their respective groups prominently displayed and badges showing their ranks.
ARSA’s Muslim fighters, by contrast, mingle with villagers and wear civilian clothes. After their low-grade attacks on security force targets, ARSA insurgents are known to retreat across the border to neighboring Bangladesh, where people speak the same language and adhere to the same religious beliefs. In that sense, ARSA’s tactics more resemble the Muslim insurgents in southernmost Thailand, adjacent to Malaysia, than Myanmar’s other ethnic armies.
Without sharing the ideological doctrines of Nepal’s and India’s Maoists, ARSA appears to have aped their fighting techniques. Rather than facing Myanmar’s army in battles and ambushes, ARSA, like Nepalese Maoist insurgents did when they were active and the Indian Naxalites do today, prefers to mobilize hundreds of unarmed villagers to attack state positions in the middle of the night.
Defenders of the targeted state outpost, usually small and isolated, get the impression that they are being surrounded by a much bigger fighting force. The relatively small attacking party then moves in, kills the intimidated soldiers or police and escapes with their weapons. It’s a style of attack familiar in South Asia but altogether foreign until now in Myanmar.
After the attacks in Myanmar’s western Rakhine State on August 25, the Myanmar military claimed to have killed 400 insurgents. Most likely, however, nearly all of them would have been conscripted villagers. If that many ARSA fighters had been killed, almost the entire organization would have been wiped out, according to security analysts monitoring the group.
The same analysts say the strength of the organization is much less than what the rebels as well as Myanmar military authorities claim. According to insiders, ARSA’s strength is in the hundreds rather than thousands, with the total number of active trained combatants likely not exceeding 500.
While ARSA’s military capacities are limited, its propaganda machine is wide-reaching, with statements issued on Twitter and other social media platforms in surprisingly fluent English and in a language that aims to make the insurgent group appear moderate and reasonable.
In one of its first announcements on September 9, ARSA declared a month-long unilateral ceasefire to enable aid groups to reach Rohingya refugees and avert a full-blown humanitarian crisis. Aid groups have estimated over 400,000 Rohingya have fled Myanmar for Bangladesh since ARSA’s August 25 attacks and the military’s brutal counteractions.
It was a bold declaration for a lightly armed group that is by no means a proper organized army. Many of the group’s attacks have been launched with machetes. At the same time, ARSA has failed to explain how attacks by their few and poorly equipped cadres facing the might of the Myanmar army could be seen as acts taken to ”protect the Rohingya.”
If reports from the area received by Asia Times are accurate, local people are furious with ARSA for giving the Myanmar military an excuse to “ethnically cleanse” the area of Rohingya and other minority groups.
On September 14, ARSA said it wanted to “make it clear” that it had no “links to Al Qaeda, the Islamic State in Iraq and Syria, Lashkar-e-Taiba or any transnational terrorist group.” ARSA also wanted “it to be known by all states that it is prepared to work with security agencies to intercept and prevent terrorists from entering [Rakhine] and making a bad situation worse.”
Security analysts and terrorism experts are not convinced considering the group’s clear links to foreign extremist groups, including in Pakistan. ARSA’s leader, Ataullah abu Ammar Junjuni, also known as Hafiz Tohar, was born in Karachi and received madrassa education in Saudi Arabia.
There are hundreds of thousands of first, second and third generation Rohingya living in Orangi, Korangi, Landhi and other impoverished suburbs of Karachi. Nearly all of them are stateless, although they have lived in Pakistan for years and most by now were born there. The areas where they live are long-time hotbeds of extremist activity, with some known to have been recruited to fight in the wars in Afghanistan.
ARSA was initially known as Harakah al-Yaqin, or “the faith movement.” The moniker had clear religious connotations and notably did not contain the words Rohingya or Arakan (Rakhine). It was only last year it started to use the more ethnically oriented name ARSA, perhaps in an attempt to distance itself from the radical milieu in which the movement was born.
According to intelligence analysts, its mentor is Abdus Qadoos Burmi, another Pakistani of Rohingya descent. Likewise based in Karachi, he has appeared in videos spread on social media calling for ‘jihad’ in Myanmar.
Abdus Qadoos has well-documented links to Lashkar-e-Taiba, or the Army of the Righteous, one of South Asia’s largest Islamic terrorist organizations that operates mainly from Pakistan. The group was founded in 1987 in Afghanistan with funding from now deceased Al Qaeda founder Osama bin Laden. Abdus Qadoos has even appeared in meetings together with Lashkar-e-Taiba supremo Hafiz Mohammed Syed.
ARSA’s second-ranking leader is a shadowy man known only as “Sharif” who comes from Chittagong in southwestern Bangladesh and does not appear in any of the group’s propaganda videos. He reportedly speaks with an Urdu language accent, the official language of Pakistan.
ARSA itself may have been able to recruit angry and desperate young men among the Rohingya in Rakhine state and refugee camps in Bangladesh, but, according to security analysts, there also 150 odd foreigners among their rank.
Most of them are from Bangladesh, eight to ten come from Pakistan with smaller groups from Indonesia, Malaysia and southern Thailand. Two are reportedly from Uzbekistan. Trainings held in the Myanmar-Bangladesh border areas have been carried out in part by older veterans of the Afghan wars, the security analysts say.
It is now clear that the simultaneous attacks on August 25 required meticulous planning. In the months before the attacks, as many as 50 people, Muslims as well as Buddhists suspected of serving as government informants, had their throats slit or were hacked to death in order to deprive the Myanmar military of intelligence in the area.
The timing of the attacks was hardly a coincidence. On August 24, the Advisory Commission on Rakhine state, chaired by former UN secretary general Kofi Annan and commissioned by the Myanmar government, released its report suggesting peaceful means to end the conflict in the area.
Under the current chaotic and violent situation it will be difficult to revive its proposals, leaving the road open for more destabilizing militant activities.
Videos released by Islamist groups in Indonesia show groups of young men undergoing military training in Aceh, northern Sumatra, in preparation for a jihad in Rakhine state. Massive demonstrations in support of the Rohingya have been held throughout Bangladesh, where the influx of refugees has quickly become a domestic political issue pitting the ruling Awami League against a fundamentalist-backed opposition.
Given the Myanmar military’s ferocious reaction to ARSA’s first clash with security forces last October 9, an exchange and subsequent “clearance operation” which forced as many as 70,000 refugees into Bangladesh, analysts consider it inconceivable that the group did not anticipate an even stronger response to the more widespread attacks of August 25.
If the group’s goal was to “protect the Rohingyas”, as ARSA has claimed, its attacks backfired horribly. But the militants must have calculated the wider benefits that could be derived from the blowback. The international publicity surrounding the Rohingya’s plight has been unprecedented, promising new and potentially lucrative support from the Arab and Muslim worlds and more angry young men to recruit.
But the victims of this cynical game are the hundreds of thousands of Rohingya and others who have been forced from their destroyed homes and now languish in squalid camps in Bangladesh or the inhospitable no man’s land along the two countries’ increasingly hellish border.
Credit: http://www.atimes.com/…/truth-behind-myanmars-rohingya-ins…/
.
Copy<<Yan Naing Htun Thi
https://www.facebook.com/yannaing.htunthi/posts/1624852214252868


asia times
Yangon, September 20, 2017 4:46 PM (UTC+8)
While Myanmar’s emergent Arakan Rohingya Salvation Army (ARSA) claims it’s like other ethnic armed groups fighting for self-determination across the country and should not be branded as a terrorist organization, the realities on the ground tell a different tale.
ARSA represents an entirely new type of insurgency, one which the Myanmar military has demonstrated it is wholly ill-equipped to combat. Other ethnic resistance armies in Myanmar, such as those from the Kachin, Shan, Karen or Mon, dress in military uniforms with the names of their respective groups prominently displayed and badges showing their ranks.
ARSA’s Muslim fighters, by contrast, mingle with villagers and wear civilian clothes. After their low-grade attacks on security force targets, ARSA insurgents are known to retreat across the border to neighboring Bangladesh, where people speak the same language and adhere to the same religious beliefs. In that sense, ARSA’s tactics more resemble the Muslim insurgents in southernmost Thailand, adjacent to Malaysia, than Myanmar’s other ethnic armies.
Without sharing the ideological doctrines of Nepal’s and India’s Maoists, ARSA appears to have aped their fighting techniques. Rather than facing Myanmar’s army in battles and ambushes, ARSA, like Nepalese Maoist insurgents did when they were active and the Indian Naxalites do today, prefers to mobilize hundreds of unarmed villagers to attack state positions in the middle of the night.
Defenders of the targeted state outpost, usually small and isolated, get the impression that they are being surrounded by a much bigger fighting force. The relatively small attacking party then moves in, kills the intimidated soldiers or police and escapes with their weapons. It’s a style of attack familiar in South Asia but altogether foreign until now in Myanmar.
Details at: http://www.atimes.com/article/truth-behind-myanmars-rohingya-insurgency//