“ မင္မိုရီထဲကၿမိတ္၈၈ ေန႔စြဲတခ်ိဳ႕” စိုးငယ္

ဒီတစ္ပတ္ မားဂီြးပို႔စ္ဂ်ာနယ္မွာေရးခဲ့တဲ့ေဆာင္းပါးပါ။မွတ္မိတခ်ိဳ႕ေမ့တခ်ိဳ႕ ျဖစ္ေနတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၃၀က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္စဥ္းစားၿပီး ေရးခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ ကြဲလြဲမႈ ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္တယ္။
ရည္ရြယ္ခ်က္က လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀က စီးပြားေရးကလြဲလို႔ ဘာမွ စိတ္မ၀င္စားဘူးလို႔ ထင္မွတ္ေနၾကတဲ့၊ ၿမိတ္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးမွာ “အျဖဴအစိမ္း၀တ္”အထက္တန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ ဆႏၵျပပြဲတစ္ခု ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးတာ ဒီဘက္ေခတ္လူငယ္ေလးေတြ သိေစခ်င္လို႔ပါ။
“ မင္မိုရီထဲကၿမိတ္၈၈ ေန႔စြဲတခ်ိဳ႕”
စိုးငယ္
လူသားတိုင္း ဘ၀မွာ အမွတ္တရေန႔ေလးေတြ ကိုယ္စီ ရွိတတ္ၾကေလသည္။ တခ်ိဳ႕က ဆယ္တန္းေအာင္ေသာ ေန႔ကို တစ္သက္တာ အမွတ္ရ ေနတတ္ၾကေလသည္။ တခ်ိဳ႕က အိမ္ေထာင္က်ေသာေန႔ကို အမွတ္ရ ေနတတ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕က ေထာင္ကလြတ္ေသာ ေန႔ကို အမွတ္ရေနတတ္ၾကေလသည္။ ေခါင္းစဥ္သာ ကြဲျပားျခားနားေပမဲ့ လူသားတိုင္း ဘ၀မွာ အမွတ္တရ ေန႔ေလးေတြ ကိုယ္စီ ရွိတတ္ၾကစၿမဲပင္။ထိုနည္းတူစြာ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း တစ္သက္တာ မေမ့ႏိုင္စရာ အမွတ္တရ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုေန႔ကား အသက္ကို ဖက္ႏွင့္ထုပ္ၿပီး ေျပးခဲ့ရေသာေန႔ (သို႔မဟုတ္) ၈ရက္၊ ၈လ၊ ၁၉၈၈။
၁၉၈၈။
ထိုအခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ၁၈ႏွစ္။ အကယ္၍ ကိုးတန္းတစ္ႏွစ္၊ဆယ္တန္းႏွစ္ ႏွစ္သာ မက်ခဲ့ပါက ထိုႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကံ့ေကာ္ေတာက အေခ်ာအလွေလးေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေမာႀကီး ေမာေရာ့မည္။ အကယ္၍ ကံေကာင္း ေထာက္မၿပီး ခ်စ္သူေလးတစ္ေယာက္ ရရွိခဲ့ပါက အင္းလ်ားကန္ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ ေလႏုေအးေၾကာင့္ လႊင့္ ေျမာေနေသာ ခ်စ္သူ၏ ဆံႏြယ္စေလးမ်ားကို လက္ႏွင့္ ျငင္ျငင္သာသာ ထိုးဖြေဆာ့ကစားရင္း ခ်စ္ခြန္းေတြ ဖြဲ႔သီေကာင္း ဖြဲ႔သီ ေနေပေရာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ေတေပလြန္းေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကား ထိုအခ်ိန္မွာ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားႀကီးဘ၀ႏွင့္ ယက္ကန္ယက္ကန္ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။
ထိုႏွစ္ (၁၉၈၈)သည္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ အလႈပ္အယမ္း အမ်ားဆံုး ႏွစ္ကာလ အပိုင္းအျခား တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ မတ္လ(၁၂) ရက္ေန႔တြင္ ႀကိဳ႕ကုန္းဘူတာရံု အနီးရွိ “စႏၵာ၀င္း” လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၌ သီခ်င္းေခြ ဖြင့္ခိုင္းရာမွ အစျပဳ၍ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၃ဦးႏွင့္ အရပ္သား ၄ဦး ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားခဲ့ၾကပါသည္။ အရပ္သား မ်ား၏ ရန္စရိုက္ႏွက္မႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား၃ဦး ဒဏ္ရာရရွိၿပီး ထြက္ေျပးခဲ့ရပါသည္။ မၾကာမီ အခ်င္းျဖစ္ပြားရာသို႔ ရပ္ကြက္ ျပည္သူ႕ေကာင္စီ၀င္မ်ားႏွင့္ ရဲမ်ား ေရာက္လာၿပီး ရန္စရိုက္ႏွက္ေသာ အရပ္သား တခ်ိဳ႕ကို ဖမ္းဆီးေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ဖမ္းဆီးထားေသာ အရပ္သားမ်ားအနက္ ေဇာ္ေဇာ္(ခ) ညီညီလြင္ႏွင့္ ခင္ေမာင္ျမင့္ တို႔ႏွစ္ဦးကို ရန္ပြဲ၌ ပါ၀င္ပတ္သက္ျခင္း မရွိဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ရဲစခန္းက ျပန္လႊတ္ေပး လိုက္ပါသည္။ ထိုအခါ ေက်ာင္းသားမ်ားက မေက်မနပ္ ျဖစ္ၿပီး ေဇာ္ေဇာ္(ခ) ညီညီလြင္ ေနထိုင္ရာ ႀကိဳ႕ကုန္းအေနာက္ရပ္ကြက္၊ ကိုဟင္း လမ္းသြယ္၂ ေနအိမ္သို႔ ည၈နာရီခန္႔မွာ သြားေရာက္ၿပီး အိမ္တြင္းရွိ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကို ဖ်က္ဆီးရာ အရပ္သားမ်ားႏွင့္ ထပ္မံ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားၿပီး ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦး ဓားခုတ္ခံရျပန္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေက်ာင္းသို႔ ဆုတ္အျပန္မွာ ဘီပီအိုင္ အ၀ိုင္းအနီးရွိ သမ၀ါယမဆိုင္ကို မီးတင္ရွိဳ႕ၾကပါသည္။ အရပ္သားမ်ားက တုတ္၊ဓားမ်ား ကိုင္ဆြဲ၍ ၀ိုင္း လိုက္ၾက ရာ ေက်ာင္းနားေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွ ေက်ာင္းသားမ်ား ထြက္လာၾကေသာေၾကာင့္ အရပ္သားမ်ားမွာ ေရွ႕ဆက္မတိုးေတာ့ဘဲ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုကာ ခဲလံုးမ်ားျဖင့္ အျပန္အလွန္ ပစ္ခတ္ေနတုန္း လံုထိန္းမ်ား ေရာက္ရွိလာၿပီး ေက်ာင္းသားအုပ္စုထဲ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ေသာေၾကာင့္ ကိုဖုန္းေမာ္ ေသဆံုးခဲ့ရၿပီး ကိုစိုးႏိုင္မွာ ေသနတ္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ၅-၄-၈၈မွာ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး၌ ေသဆံုးခဲ့ပါသည္။ ဆက္လက္ၿပီး မတ္လ (၁၆) ရက္ေန႔မွာ တံတားျဖဴ အေရးအခင္း ျဖစ္ပြားရာ လံုထိန္းမ်ားက ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ႏွစ္ဖက္ပိတ္ၿပီး နံပါတ္တုတ္မ်ားျဖင့္ အတင္း၀င္ရိုက္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ ေသဆံုးၿပီး တခ်ိဳ႕ အဖမ္းဆီးခံရေလသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားဘက္က မေက်နပ္မႈ တစ္စထက္တစ္စ ႀကီးထြားလာေသာအခါ ဦးေန၀င္းက ေက်ာင္းသားထုကို ေခၽြးသိပ္သည့္ အေနႏွင့္ မတ္လ(၁၇)ရက္ေန႔မွာ စံုစမ္းေရး ေကာ္မရွင္တစ္ရပ္ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ဖြဲ႔စည္း ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက မေက်နပ္သျဖင့္ အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး ဆႏၵျပပြဲမ်ား ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲၾကရာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ တကၠသိုလ္မ်ားကို ရက္အကန္႔အသတ္မရွိ ပိတ္လိုက္ရပါသည္။ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပပြဲမ်ား၏ ဂယက္ေၾကာင့္ ဇူလိုင္လ(၂၃)ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပေသာ မဆလပါတီ အေရးေပၚ ညီလာခံတြင္ ပါတီဥကၠဌႀကီး ဦးေန၀င္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ဦးစန္းယုႏွင့္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ ေကာ္မတီ၀င္ တခ်ိဳ႕ ႏုတ္ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဦးေန၀င္းက ထြက္ေတာ္မူ နန္းကမခြာမီ “စစ္တပ္ဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚ ေထာင္မပစ္ဘူး ၊ပစ္ရင္တည့္တည့္ပဲပစ္တယ္”ဟု လူမိုက္ဆန္ဆန္ မိန္႔ခြန္းတစ္ရပ္ ေျပာၾကားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး၊စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းမ်ားအျပင္ ေငြစကၠဴ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဖ်က္သိမ္းခံရ၍ မေက်နပ္မႈမ်ားျဖင့္ တအံုေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနၾကေသာ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးမွာ ပဒူအံုကို တုတ္ႏွင့္ ထိုးလိုက္သလို ၈-၈-၈၈မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ အံုၾကြခဲ့ၾကေလသည္။
၈-၈-၈၈။
ခါတိုင္းႏွစ္ေတြတုန္းက ထိုအခ်ိန္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ ေတာင္ပိုင္းမွာ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေလ့ရွိေပမဲ့ ထိုေန႔က ေကာင္းကင္တစ္ခြင္လံုး တိမ္ညစ္ညိဳမ်ား ကင္းစင္ကာ ရာသီဥတုက ထူးထူးျခားျခား သာယာလ်က္ ရွိပါသည္။ မုန္တိုင္း မက်ခင္ ၿငိမ္သက္ျခင္းလားမသိ။ ထိုေန႔က ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားမွာ တစ္စံုတစ္ရာကို ရင္တဖိုဖိုႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားလ်က္ ရွိပါသည္။ တခ်ိဳ႕ကစုရပ္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ား အနီးသို႔ စက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္ ကိုယ္စီႏွင့္ မရဲတရဲ သြားေရာက္ အကဲခတ္ၾကေလသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ စီးပြားေရးကိုသာ ေစာက္ခ်လုပ္ကိုင္ေသာ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ ႏိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမႈတစ္ခု ေပၚေပါက္လာလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္မထားသူက မ်ားပါသည္။သို႔ေသာ္မနက္၉နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေက်ာင္းအသီးသီးမွ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ကိုယ့္အစုႏွင့္ကိုယ္ လမ္းေပၚ ထြက္လာၾကသည္။
“သပိတ္ သပိတ္…………………. ေမွာက္ ေမွာက္
ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး………………. ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး
တစ္ပါတီ အာဏာရွင္စနစ္……… အလိုမရွိ
အေရးေတာ္ပံု…………………….. ေအာင္ရမည္” စသည့္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားျဖင့္ ၈ရက္၊၈လ၊၈၈ကို ကန္႔လန္႔ကာ ဆြဲဖြင့္လိုက္ပါသည္။ ထိုေန႔က ၿမိတ္ေလထုထဲတြင္ ခြပ္ေဒါင္းအလံကား ၀င့္၀င့္ထည္ထည္ ေပၚထြက္လာပါသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာအတြင္း ဆႏၵျပပြဲတစ္ခုကို တစ္ခါမွ မျမင္ေတြ႔ဖူးေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားမွာ ကနဦး၌ တအံ့တၾသ ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုေနာက္ ေဘးဘီ၀ဲယာတစ္ေလွ်ာက္ မသိမသာ လိုက္ပါ၀န္းရံေပးၾကေလသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ခ်ီတက္လာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ျမင္ေသာအခါ အိမ္မ်ား၊ဆိုင္မ်ားကို ေၾကာက္လန္႔တၾကား ဆြဲပိတ္လိုက္ၾကသည္။ နည္းနည္း ရဲတင္းသူ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စားစရာမ်ား လိုက္လံေ၀ငွပါသည္။
ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ကား ဆယ္တန္း အျပင္ေျဖ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးမို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အိမ္မွာ ေက်ာင္း၀တ္စံု လဲ၀တ္ၿပီး ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ ၿမိဳ႕လွည့္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေန႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ခြပ္ေဒါင္းအလံေအာက္မွာ ဒို႔အေရး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ မ်က္ႏွာကို မမွတ္မိေအာင္ ပ၀ါစည္း ထားသည့္ၾကားမွ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းကို လည္ေခ်ာင္းကြဲလုမတတ္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ေအာ္ဟစ္သီဆို ခဲ့ပါသည္။ ထိုေန႔က ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ မတူညီသူေတြ ခြပ္ေဒါင္းအလံေအာက္မွာ စည္းလံုးခဲ့ၾကသည္။ ဘယ္သူယူေဆာင္ လာမွန္း မသိေသာ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြကို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေ၀ငွခဲ့ ၾကပါသည္။ ၿမိဳ႕သစ္ဘက္ ေရာက္ေသာအခါ အရပ္သားမ်ား ပူးေပါင္းပါ၀င္လာ ၾကေသာေၾကာင့္ ဆႏၵျပသူ မ်ားသထက္ မ်ားလာပါေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ တပ္ႏွင့္ရဲတို႔ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ မျမင္ရေသးပါ။ ထိုေန႔က ၿမိဳ႕ထဲတစ္ပတ္ လွည့္လည္ ဆႏၵျပၿပီး သိမ္ေတာ္ႀကီးနား အေရာက္တြင္ မိခင္ႏွင့္ကေလး မ်က္ေစာင္းထိုး ၀င္းထဲရွိ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ အေပၚထပ္တြင္ ရဲတပ္သား ၃-၄ဦး ကာဘိုင္ေသနတ္(ထင္သည္) ကိုင္ေဆာင္ၿပီး အသင့္ျပင္ ထားတာ ေတြ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ဘက္က စတင္ပစ္ခတ္ျခင္းေတာ့ မျပဳၾကေပ။ ဆႏၵျပ လူအုပ္ႀကီးကလည္း ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားျဖင့္ ဆႏၵျပလ်က္ ရွိၾကေလသည္။ ထိုစဥ္ လူအုပ္ႀကီး အတြင္းမွ တစ္ဦးဦးက“ပုလိပ္ ပုလိပ္”ဟု တိုင္ေပးလိုက္ရာ အခ်င္းခ်င္း တိုင္ပင္ထားၾကသလို“ရိုက္ ရိုက္”ဟု ၀ိုင္းေၾကြးေၾကာ္ၾကရာ အသင့္ျပင္ထားၾကေသာ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားက စိုးရိမ္လို႔လားမသိ၊ ေသနတ္မ်ားျဖင့္ စတင္ပစ္ခတ္ၾကေလေတာ့သည္။ တစ္ဖက္က တကယ္ပစ္ၿပီဆိုေတာ့ လူအုပ္ႀကီးမွာ ဖရိုဖရဲႏွင့္ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးရပါေလေတာ့သည္။ ထိုေန႔က ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ထ(၁) ေက်ာင္းသားတစ္ဦး သိမ္ေတာ္ႀကီး ေတာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆင္းေျပးၾကရာ ကြ်န္ေတာ့္ဖိနပ္ ကြ်တ္က်က်န္ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္မွာ ပုလင္းကြဲ ရွပါေလေတာ့သည္။ ထိုေၾကာင့္ သိမ္ေတာ္ႀကီးႏွင့္ တစ္ဖာလံုခန္႔ ေ၀းေသာ အိမ္ရွိရာသို႔ ေျခနာနာျဖင့္ ေျပးရပါေလေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္သည္အထိ ေသနတ္သံက မစဲေသးပါ။ သည္ေနာက္ေတာ့ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ကိုကိုဦးႏွင့္ ညီညီလြင္တို႔ က်ဆံုးၿပီး ထ(၁)မွာ သပိတ္စခန္း ဖြင့္လွစ္လိုက္ၾကေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြက သံုးထပ္ေက်ာင္းေဆာင္၏ အလယ္ထပ္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံ လႊင့္ထူၿပီး မ်က္ႏွာကို ပ၀ါစည္းကာ ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ေန႔စဥ္မိုးေသာက္ ႏိုင္ငံေရး တရားေဟာၾကသည္။ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားက ဘုရားငါးဆူ အျပင္ကြင္း(ယခုဦးျမတ္ေလးပန္းၿခံ)မွ လာေရာက္နားေထာင္ၾကပါသည္။ အဆိုပါ သပိတ္စခန္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ထ(၁) ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ယာယီ မုန္႔ေစ်း တန္း ေလးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာပါသည္။ သပိတ္စခန္းမွ ေက်ာင္းသားမ်ားစားရန္ ထမင္းထုပ္မ်ား ရပ္ကြက္ေတြထဲ အလွဴခံ ထြက္ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာ ေစတနာရွင္မ်ား သပိတ္စခန္း၌ လာေရာက္လွဴဒါန္းၾကေသာ စားစရာမ်ားမွာ အလွ်ံအပယ္ ျဖစ္သလို တခ်ိဳ႕က ေစတနာ့၀န္ထမ္း ထမင္းဟင္း လာေရာက္ ခ်က္ျပဳတ္ေပး ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊၃ရက္ေလာက္ အၾကာမွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြက သပိတ္စခန္းကို ရုတ္သိမ္း လိုက္ၾက ေလသည္။
ေနာက္ပိုင္း ေန႔ရက္ေတြမွာ နံရံကပ္စာေစာင္ တိုက္ပြဲ ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲၾကသည္။ ကဗ်ာမ်ား ၊ကာတြန္းရုပ္ေျပာင္မ်ား ၊သေရာ္စာမ်ားျဖင့္ အစိုးရကို ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ၾကပါသည္။ မနက္ မိုးလင္းလာတာႏွင့္ လမ္းဆံု လမ္းခြရွိ အိမ္နံရံေတြမွာ ကပ္ထားေသာ နံရံကပ္ စာေစာင္မ်ားကို တိုးေ၀ွ႔ ဖတ္ရႈရတာ အရသာ တစ္မ်ိဳးပင္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး သပိတ္တိုက္ပြဲမ်ား အရွိန္ျမင့္လာေသာအခါ သမၼတ ဦးစန္းယု၏ အရိုက္အရာကို ဆက္ခံေသာ “ရန္ကုန္သားသတ္သမား” ဟု နာမည္ဆိုးႏွင့္ ေက်ာ္ၾကားသည့္ သမၼတ ဦးစိန္လြင္မွာ သူ႔သမၼတ သက္တမ္း ၁၈ရက္မွာ ရာဇပလႅင္ထက္က ဆင္းေပး ရေလေတာ့သည္။ ဦးစိန္လြင္၏ အရိုက္အရာကို အေပ်ာ့ဆြဲသမား ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က ဆက္ခံသည္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က တေယာေဟာင္းေလး ခြ်ဲသလို “ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ သမဂၢ အေဆာက္အဦးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အုတ္ျမစ္ ခ်ၾကတာေပါ့”၊ “ဆႏၵ မေစာၾကပါနဲ႔” ဟုမည္သို႔ပင္ ခြ်ဲျပေစကာမူ တစ္ႏိုင္ငံလံုး၌ ဆႏၵျပမႈမ်ား ရပ္တန္႔မသြားသည့္အျပင္ ၀န္ထမ္းမ်ားပါ ပူးေပါင္း ပါ၀င္လာေသာေၾကာင့္ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားမ်ား ရပ္တန္႔ ကုန္ပါေတာ့သည္။ ထို႔အခါ တစ္ခ်ိန္က ၿမိဳ႕မွာ အာဏာစက္ ျပင္းလွေသာ ပါတီေကာင္စီ၀င္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တခ်ိဳ႕မွာ ၿမိဳ႕ျပင္ရွိ စစ္တပ္ထဲသြားေရာက္ ခိုလံႈရပါေလသည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ မဆလပါတီ၀င္မ်ားမွာ ပါတီ၀င္အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ၾကေလသည္။ ၿမိဳတြင္း လူစည္ကားေသာ လမ္းဆံုလမ္းခြမ်ားတြင္ ယာယီစင္ျမင့္ေလးေတြ ဖန္တီးၿပီး ဒီမိုကေရစီ တရားပြဲမ်ား က်င္းပၾကပါသည္။အေရးအခင္း ကာလအတြင္းထုတ္ေ၀ေသာ“ဒို႔အေရး၊ျပည္သူ႔အျမင္၊ေက်ာင္းသားမီးဒုတ္၊ပါတီစံုသတင္း၊ေအာင္ပြဲသစ္ ၊ဒို႔ေခတ္…..” အစရွိေသာ ေန႔စဥ္သတင္းစာမ်ားကတဆင့္ မိုးသီးဇြန္၊ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္၊မင္းကိုႏိုင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၊ဦးႏု၊ဦးေအာင္ႀကီး၊ဦးတင္ဦး(ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေဟာင္း)…..အစရွိေသာဒီမိုအေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ားအေၾကာင္း သိခြင့္ရခဲ့သည္။ ဘီဘီစီ သတင္း ေထာက္ ခရစ္စတိုဖာဂါးနက္ အမည္မွာ ထိုအခ်ိန္က ျပည္သူေတြ ပါးစပ္ဖ်ား၌ အထူး ေရပန္းစားခဲ့ပါသည္။ေက်ာင္းသားမ်ားက ၁၉၆၂ခုႏွစ္ကတည္းက ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ေသာ ဗကသ၊တကသေတြ ျပန္ဖြဲ႔ၾကသည္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ လက္ထက္တြင္ ဂိုေဒါင္ေဖာက္မႈမ်ား ေနရာအႏွံ႔ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ယခင္က ေအးခ်မ္းသာယာလွေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေလးတြင္ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ မီးကြင္းပစ္တာေတြလည္း ရွိခဲ့ေလသည္။ျမန္မာျပည္တစ္၀ွမ္းရွိ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားမွ ေထာင္အက်ဥ္းသားမ်ား ေထာင္ေဖာက္ထြက္ေျပးၾကေလသည္။ တခ်ိဳ႕က တမင္လႊတ္ေပးလိုက္တာဟု ထင္ေၾကးေပးၾကသည္။ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မကိုင္တြယ္ဘဲ လႊတ္ေပးထားေသာေၾကာင့္ မင္းမဲ့စရိုက္ေတြ ႀကီးစိုးလာပါေတာ့သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လူျမင္ကြင္း၌ ေခါင္းျဖတ္သတ္ျဖတ္မႈေတြ အတင့္ရဲရဲ က်ဴးလြန္လာၾကေလသည္။ စစ္အာဏာသိမ္းခ်င္ေသာေၾကာင့္ ယခုလို မသိက်ိဳးကြ်ံ ျပဳၿပီး တမင္တကာ လႊတ္ေပးထားသလားဟု စဥ္းစားစရာပင္။
ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္၏ သမၼတသက္တမ္း တစ္လတိတိ ခံခဲ့ၿပီး စက္တင္ဘာလ(၁၈)ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာေမာင္က “ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ လက္ႏွစ္လံုးအလို”ဟူေသာ ဓာတ္ျပားေဟာင္းႀကီးကို ျပန္ဖြင့္ကာ စစ္အာဏာ သိမ္းခဲ့ေလသည္။စစ္အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔၊ စက္တင္ဘာလ(၁၉)ရက္ေန႔တြင္ ကရာနီလမ္းဆံုအနီး၌ ပစ္ခတ္မႈတစ္ခု ျဖစ္ပြားၿပီး အရပ္သားတစ္ေယာက္ ထပ္မံ ေသးဆံုးခဲ့ပါသည္။ မွတ္မွတ္သိသိ ထိုစဥ္က ၿမိဳ႕ေစာင့္တပ္ျဖစ္ေသာ ခလရ(၁၇)၏ တပ္ရင္းမွဴးမွာ ဗိုလ္မွဴးတင္ေအး(၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥကၠဌႀကီး ဦးတင္ေအး) ျဖစ္ပါသည္။ ဘံုတိုက္စိမ္းအနီးမွာ ဓား၊လွံ လက္နက္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ၿမိဳ႕လူထုက စစ္တပ္ကို ၀ိုင္းထားေသာ ျဖစ္စဥ္၌ ဗိုလ္မွဴးတင္ေအး၏ သက္ညွာမႈေၾကာင့္ အေလာင္းေတြ ေတာင္လိုပံုမသြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။လူအုပ္ထဲ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေရာေႏွာေနေသာေၾကာင့္ ပစ္မိန္႔မေပးတာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ နာရသိန္ထဲ ေရာက္ရွိကုန္ၾကေလသည္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက အမဲလိုက္ေခြးေတြလို သဲႀကီးမဲႀကီး အနံ႔ခံလိုက္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္သို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခဲ့ရေလသည္။
ဇာတ္ေပါင္းေသာ္
ဘာလိုလိုႏွင့္ ၈၈လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီး ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ ျပည့္ခဲ့ေလၿပီ။ ထိုအေရးေတာ္ပံုႀကီးတြင္ အဓိက ေနရာက ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ တခ်ိဳ႕ ကြယ္လြန္ခဲ့ၾကေလၿပီ။ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးေသာ ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႕မွာ ႏိုင္ငံေရး ပါရာဇိကက်ၿပီး လူေတာထဲ မတိုး၀ံ့ေတာ့။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္သူက အစြယ္လိုသူ မိဖုရား၊ ဘယ္သူက အသြားေစခိုင္းသူ ရွင္ဘုရင္၊ဘယ္သူက ေလးပစ္ခြင္းသူ မုဆိုးငမိုက္သားဆိုတာ လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလို ထင္ရွားခဲ့ရၿပီ။ သမိုင္းမွန္ကို လိမ္ညာ၍ မရစေကာင္းပါ။မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ကြ်န္ေတာ့္အေနႏွင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္က သမိုင္း အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုမွာ အသက္လုၿပီးေျပးခဲ့ရေသာ ေန႔တစ္ေန႔ကို တစ္သက္လံုး အမွတ္တရ ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။

https://www.facebook.com/poem.ks.77?hc_ref=ARQLyDt3s8QFjMEQzAqH4UXV7bpuzUv_swF20XW7ackW5wtqWAI8EUH0YouZ91XPBbA&fref=nf

ပုေလာဘက္က ၁၉၈၈ အေရးခင္လုတ္ရွားမွဳ

ဒီေန.ဒီရက္က က်ေနာ့ဘဝရဲ့ တစ္ဘဝမွာ တစ္ခါႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ၈ ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့တာ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ေျမွာက္ခဲ့ပီဘဲ.. ဆရာဦးဟန္လင္းႏွင့္တကြ က်ဆံုး ေသဆံုးေလၿပီးေသာ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ဦးညြန္.ဂုဏ္ျပဳလွ်က္ပါ...
က်ေနာ္တို.ျပဳျပဳသမွ်ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္အစုစုတို.ကို အမွ်ေပးေဝလိုက္ပါတယ္ သာဓုေခၚဆိုႏိုင္ၾကပါေစသားးးးး

 

ဘုရားသံုးဆူ မြန္နယ္ေျမ

၁၉၈၈ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ-------မွာ ဘတ္စကား ၄စီးႏွင့္ ယိုးဒယားေထွာက္လွမ္းေရး အကူအညီျဖင့္ ယိုးဒယားႏိုင္ငံအတြင္းကေန ဘုရားသံုးဆူ မြန္နယ္ေျမ ဘက္ကိုခရီးဆက္ ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘုရားသံုးဆူကို ဘတ္စကား ၃စီးသာေရာက္လာခဲ့ၿပီး (ထာဝယ္ က ေရွ ့ ေန ဦးျမင့္ သိန္း တို ့ ကိုစိုးစိုးတို ့ပါတဲ့) ဘတ္စကားတစီးကေတာ့ မင္းသမီးစခန္းဘက္ကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဘုရာသံုးဆူေရာက္ေတာ့ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ သက္ဆိုင္ရာနယ္ေျမ တာဝန္ခံေတြ ကႀကိဳဆိုေနရာခ်ထားေပးၾကပါတယ္။
မြန္နဲ ့ကရင္ နယ္ေျမလု စစ္ပြဲဆင္ႏြဲ ၿပီး စ ကာ လ ေလး မို ့ ဘုရားသံုးဆူဟာ လူသူမရွိ ေနတဲ့ ရြာပ်က္ႀကီး တခုျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္လာၾကတဲ့ က်ေနာ္တို ့တေတြကို လူမရွိၾကတဲ့ သင့္ေတာ္ရာ ေနအိမ္အလြတ္ေတြမွာ ေနၾကဘို ့ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ေျမခံတာဝန္ရွိသူေတြက ေနရာခ်ထားေပး ခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ
ဘိတ္သား ၆ေယာက္နဲ ့ျပည္ (သဲကုန္း) သား ၄ေယာက္ ေပါင္း ၁၀ေယာက္ တို ့တအိမ္ထဲမွာ ေနျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘုရားသံုးဆူကိုေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘိတ္သားေတြ ကေတာ့
၁။ ကိုလွေမာ္
၂။ ဦးဇင္း (ကို ထြန္းရွိန္)
၃။ (ကိုေအးလြင္)
၄။ (ကိုတူး)
၅။ ကို ေအာင္မ်ိဳးလြင္
၆။ ကို စိုးမုိးလိွဳ င္
၇။ (ကို ေငြစိုးဦး)
၈။ (ကိုဝင္းျမင့္)
၉။ ကိုေအာင္ႏိုင္ (ေပါတာ)
၁၀။ကို ေအာင္စိုး (ခ) ကုလားမ
၁၁။ ဦး မင္းလြင္
၁၂။ ( ကို ၾကည္စိုး(သရဲ))
၁၃။ ကိုသန္းႏိုင္
၁၄၊ ကို သန္ ့ဇင္ တို ့ျဖစ္ ပါတယ္။
(အဲ ဒီ ထဲ က
(ကို ေအးလြင္
ကိုဝင္းျမင့္) တို ့ဟာ အိမ္ျပန္ မေရာက္ ႏိုင္ေတာ့ တဲ့ သူ ေတြ အျဖစ္ မွတ္တမ္း တင္အပ့္ ပါတယ္။)
(ကိုၾကည္စိုး @ သရဲ ကျပည္တြင္းယူဂ်ီနဲ႔ဖမ္းမိျပီေထာင္(၁၀)နွစ္က်၍
အိမ္ျပန္ေရာက္မွာ ဆံုး သြားခဲ့ ပါတယ္။)
( ကိုတူး ႏွင့္
ကို ေငြစိုးဦး တို ့ လည္း အိမ္ျပန္ ေရာက္ ျပီး မွ ဆံုးပါးသြားၾကတယ္ လို ့သိရပါတယ္။
ဒီမို ကေရစီ ေတာ္လွန္ ေရး ကာလအတြင္း မွာ တာဝန္ ေက်ခဲ့ ၾကတဲ့ သူတို ့တေတြ ကို ဘိတ္ ရဲ့ သူရဲ ေကာင္းေတြ အျဖစ္ မွတ္တမ္း တင္အပ့္ပါတယ္။
သန္းနိင္၊ေအာင္စိုး(ကုလားမ)၊ေငြစိုးဦး၊ရဲေခါင္ျမင့္
တို႔ဟာျမစ္ဝကၽြန္းေပၚအစီအစဥ္နဲ႔အိျႏၵိယားမွာအဖမ္းဆီးခံခ့ဲ႐၍အက်ယ္ခ် ဳပ္ေနခ့ဲရပါတယ္။
ျပန္လႊတ္ေပး၍ျမန္မာျပည္အျပန္စက္ေလွငယ္ပ်က္ျပီးကိုးရီယားငါးဖမ္းသေဘၤာမွကယ္တင္၍ရန္ကုန္မွတဆင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ႀကရတာပါ။)
ဘုရားသံုး ဆူ နယ္ေျမ တျခားအဖြဲ ့မွာေရာက္ေနတဲ့ ဘိတ္သားေတြျဖစ္တဲ့
ကိုေအာင္ႀကီး နဲ ့ ကို ေဇာ္ဝင့္ တို ့ ကိုလည္းဘုရားသံုးဆူကိုေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ဘိတ္သားေတြအျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တံုးက တအိမ္တည္းမွာ အတူေနခဲ့ၾကရ ဘူးတဲ့ ခ်စ္စရာအလြန္ ေကာင္းတဲ့ျပည္(သဲကံုး) သားအစ္ကိုႀကီးေတြ
၁။ ကိုရဲေခါင္ျမင့္
၂။ ကိုဘိုစီ
၃။ (ကို မင္းလြင္)
၄။ ကိုလွျမင့္သန္း (USA)
၅။ ကိုပီတာ (ရန္ကုန္)
တို ့ကို မွတ္မွတ္ ရရ၊ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတင္ ရပါတယ္။
တဆက္တည္းမွာဘဲ့ ဘုရားသံုးဆူေရာက္ အတူ ေနခဲ့ ၾကတဲ့ ေကာ့ေသာင္သားေတြကိုလည္းမွတ္မိသေလာက္မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ က်န္ခဲ့တာေတြရွိႏိုင္ပါတယ္။
၁။ ကို ဟူစင္း(ေကာ့ေသာင္း)
၂။ ကိုသန္းေ႒း(ေကာ့ေသာင္း)
၃။ အားစူး(ေကာ့ေသာင္း)
၄။ ေဇာ္နိင္ (ေကာ့ေသာင္း)
၅။မင္းမင္း(ေကာ့ေသာင္း)
၆။ ဂႏၵီ(ေကာ့ေသာင္း)
၇။ ဦးေက်ာ္ထြန္း (ေကာ့ေသာင္း)
၈။ အဘိုးႀကီးကိုကိုႏိုင္ (ေကာ့ေသာင္း)
၉။ (မ်ိဳးလြင္)(ေကာ့ေသာင္း)
၁၀။ဝင္း ေရႊ(ေကာ့ေသာင္း)
၁၁။ ကိုေ႒းေအာင္
တို ့ျဖစ္ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို ့အိမ္ရဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုး မွာ ေနၾကတဲ့ ေလတပ့္က အစ္ကိုႀကီးေတြကိုလည္း မွတ္မွတ္ရရ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ တုန္လွဳပ့္ေျခာက္ျခားေရးအဖြဲ ့ဆိုၿပီး အမည္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကိုလည္း သတိရ မွတ္မိေနပါတယ္။ ေနာက္ ပိုင္း မွာ ေလယာဥ္ ႏွစ္စီး ကို လမ္းေၾကာင္းလြဲ ခဲ့ျပီး ျမန္မာ့ အေရး ကို ကမၻာ က ေန အာရံု စိုက္ လာ ေအာင္ ထူးျခား ေျပာင္ေျမာက္စြာ စြမး္ေဆာင္ ခဲ့ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္း ေတြ ေမြးဖြါးလာတဲ့ အစု ပါဘဲ့၊
ျမဝတီ ဦးရဲ ေခါင္၊ဖြါးဖြါး၊ မ အတာ၊ ဖိုး သက္၊ မသန္းေ႒း၊ မျမတ္ျမတ္မိုး၊ မျဖဴ ၊ မနီ၊ မေခ်ာ၊ ကို ေမာင္ ေမာင္ သိန္း(ေျပာင္ၾကီး)တို ့အစု၊ ကိုမ်ိဳးေအး၊ ကို ရင္ေထြး၊ ကိုရင္ ေအး၊ ကိုမင္းဝင္း၊ ကိုမူးသာ၊ ကိုႏိုင္ေအာင္၊ကို ဖေလာ္၊ ကိုသားသား၊ကိုမင္းသူ၊ ကိုေမာင္ေမာင္ ၾကီး၊ ကိုလိွဳင္ဘြား၊ ကိုထြန္းေအာင္ ေက်ာ္ ......စသျဖင့္ေအဘီ (၁၀၁) (၁၀၂) ေရာက္ ေတာ္လွန္ ေသာ ညီ အစ္ ကို ေမာင္ ႏွမ ေတြ အားလံုးကို ေလးစားဦးညြတ္ စြာ မွတ္တမ္း တင္ အပ့္ပါတယ္။
ငုက္ဖ်ားတက္တိုင္း တက္ခဲ့တဲ့ သံုးဆူကေဆးခန္း၊ တသက္မွာ တခါ ဆိုရေလာက္ေအာင္၊ မေမ့ႏိုင္ေလာက္ တဲ့ ဘရုတ္သုတ္ခေတြႏိုင္လြန္းလွတဲ့ ဘုရားသံုဆူ ရြာပ်က္ထဲက ေဘာ္လံုးကြင္းမွာ လုပ့္ခဲ့တဲ့ ခရစ္စမတ္ ည ေလး ကိုလည္း ျပန္ျမင္ေရာင္ သတိရမိပါတယ္။
အသား၊ ငါး စားခ်င္ၾကလြန္းလို ့ ဘိတ္အစု ႏွင့္ ေကာ့ ေသာင္းအစု တို ့ ေပါင္းျပိး သံုးဆူရြာလည္ကေရကန္ႀကီးကို အုပ့္စု လိုက္ အိုင္ပက္ခဲ့ ၾကတာေတြ၊ေသနတ္အစုတ္အျပတ္ေတြ၊ လူရိုးေခါင္းေတြ ေတြ ့ခဲ့ၾကတာေတြကိုျပန္ေတြးကာျမင္ေရာင္မိပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတံုးက ၾကံဳေတြ ့တာေတြ ဟာ တသက္တာ ေမ့မရႏိုင္ တဲ့ အေတြ ့အၾကံဳေတြပါဘဲ့။
------------------------------------------
https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1405516002898903/

၁၉၈၈ ေႏွာင္းပိုင္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည့္ ေတာတြင္း လူငယ္ထု အခက္အခဲ။ (ဘုရားသံုးဆူေဒသ ခြဲထြက္) (2)
ဒီေနရာမွာ ျဖစ္ပံု ျခင္း မထင္မွတ္ဘဲ တိုက္ ဆို ေနတဲ့ အေၾကာင္းရာ တခု ့ ကို မေရာေထြးေအာင္ မွတ္တမ္း ေသခ်ာစြာ တင္ထားဘို ့ လိုလာတာတခု ့ ရွိပါတယ္။ အဲတာက ဘုရားသံုးဆူေဒသကို ဘတ္စ္စကား(၃) စီး ႏွင့္ အုပ့္စုလိုက္ ေရာက္ လာၾကတာ အစု (၂) စု ရွိ ေနတာ ကိုပါ။ တစု က က်ေန္ာတို ့ ရေနာင္းကေန ေရာက္ လာတဲ့ တစု ႏွင့္ ေနာက္ စုက ( အစ္ကို ကိုကိုဦးတို႔ပါဝင္ေသာ မဲေဆာက္ျမိဳ႕ေနေက်ာင္းသားမ်ား၊ မဲေဆာက္ျမိဳ႕မွ အယြတ္ခန္ငွားေပးလိုက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားၾကီး (၃) စီးျဖင့္ ေရာက္လာၾကတဲ့ အစု ပါ။။ )
အဲဒီ ေကြးေဟာ့စခန္း မွာ ဘုရားသံုးဆူကေနေျပာင္းေရြ ့လာၾကတဲ့ က်ေနာ္တို ့ တေတြ ဟာ ေအဘီ (၁၀၂) စခန္းအတြက္လိုအပ့္တဲ့ဘားတိုက္ေတြ ေဆာက္ ၾက၊ စစ္ေလ့က်င့္ကြင္းေတြေဖါက္ၾကနဲ ့ စည္းစည္းလံုးလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ရွိၾကပါတယ္။ သို ့ေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ ေရး ႏိုင္ငံေရး အျမ္ငမတူ တာ မဟုတ္ဘဲ သာမန္ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တခု ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို ့တေတြ ထပ့္ ကြဲခဲ့ၾကရျပန္ပါတယ္။ အျပစ္ (သို ့) တရာ ခံ ရွာ ရရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္း က က်ေနာ့္ အားလံုးရဲ့ ႏိုင္ငံေရး လူမူ ့ေရး စတဲ့ အေရးေတြမွာ အျမင္မက်ယ္တာေတြ၊ ေဒသ၊ လူမ်ိဳး စြဲ၊ စတာေတြ အေပၚ အေျခခံျပီး အာဏာလြန္ဆြဲမူ ့၊ အဲ ဒီအခ်ိန္တုန္း က ဦးေဆာင္ ေနၾကသူ လူၾကိး ေတြ ရဲ့ အတၱၾကီးစြာ နုိ္င္ငံေရးကစားမွူေတြ၊ နယ္ေျမခံလက္နက္ကိုင္ မဟာမိတ္ရဲ ့ က်ေနာ္ တို ့ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ထိမ္းခ်ဳပ္ဖုိ ့ႀကိဳးစားမွဳ၊ ျပည္ခ်စ္ ေခတ္ တေခတ္တခါ က က်န္ ေနခဲ့ တဲ့ လူၾကီး ေတြ ႏွင့္ သူတို ့ တေတြအေပၚ နားလည္မူ ့ မေပးႏိုင္တဲ့ က်ေနာ္ တို ့ ရဲ့ သံသယ ေတြ၊ .....ထိုထိုေသာ အေၾကာင္းေတြ ေၾကာင့္ မည္သို ့ ေပဆိုေစကားမူ အတူယဥ္တြဲ မေနႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ေခါင္းေပါက္ ေခါင္းကြဲ ၊ ဒုတ္ဆြဲ ဒါးဆြဲ ကာ လက္လြန္ ေျခလြန္ ေတြ ျဖစ္ျပီး က်ေနာ္ တို ့ ခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းသား စခန္း (၁၀၂) ကေန ထြက္ ခဲ့ ရျပန္ ပါတယ္။ (က်ေနာ္ ကို ခ်စ္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ကက်ေနာ့္ ကိုေနာက္ ဆံု ေတြ တိုင္း ေနာက္ေျပာင္ခံရ တဲ့ အျဖစ္တခု ့ က က်ေနာ့္ အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ ေနေစခဲ့ တာ။ ျဖစ္ပံုက စခန္း ကေန က်ေနာ္ ထြက္ ေတာ့ မယ္ ဆို ေတာ့ အစ္မ မသန္း ေ႒း ကို က်ေနာ္ က (သေဘာရိုးႏွင့္ပါေနာ္) အစ္မ က်ေနာ္ ေမြးထားတဲ့ ၾကက္ေလး ကို အစ္မ ယူထားျပိး ေစာင့္ ေရွာက္ လိုက္ပါလို ့ ေျပာေပးခဲ့ တာ၊ က်ေနာ္ စခန္း ကေန ထြက္ သြားျပိး ေနာက္ တေန ့ လည္း ေရာက္ ေရာ ဟင္းအိုးထဲ ေရာက္ သြား ပါေရာ့တဲ့ ေလ။ အဲေလာက္ ထိ ခ်စ္ဘို ့ ေကာင္းတာမ်ား။စိတ္ခ် ရတာမ်ားေလ။ စိတ္ကုန္ တာ လက္ကုန္ပါဘဲ့)။

ေကြးေဟာ့စခန္းတြင္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေသာ ေဒါင္းညီေနာင္မ်ား

၁၉၈၈ ေႏွာင္းပိုင္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည့္ ေတာတြင္း လူငယ္ထု အခက္အခဲ။ (ဘုရားသံုးဆူေဒသ ခြဲထြက္) (3)
Poe Ziwa ရဲ့ အျမင္ ကို တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
(က်ေနာ့္ တို ့ ထဲ က တျခားေသာ ရဲေဘာ္မ်ား ရဲ့ မတူေသာ အျမင္မ်ား အေတြ ့ အၾကံဳ မ်ား ကိုလည္း သမိုင္းမွတ္ တမ္း တခု ့ အျဖစ္ ေဖၚ ျပေပးဘို ့ စီစဥ္ေနပါတယ္။ မတူကြဲ ျပား ေသာ အေတြး အျမင္ အသိမ်ား ကို ဝင္ ေရာက္ ပါဝင္ ေဆြးေႏြးေပးဘို ့ ဖိတ္ေခၚပါတယ္)

(က ်ေနာ္ ့မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလး အေမရိကားမွာ က ်န္ခဲ့တာမို ့ အေသးစိပ္ေတြ မေရးေတာ့ပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက က ်ေနာ္တို ့ ထြက္ခဲ့ၾကတာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြရွိတယ္ဆိုတာရယ္။ ထြက္ခဲ့တဲ့လူငယ္ေတြကို နည္းလမ္းမွန္စြာ ဦးေဆာင္ေပးသူေတြ ရွိမေနခဲ့ဘူးဆိုတာေတြပါပဲ။ ၎အတြင္းမွာပင္ စီနီယာေက်ာင္းသားအခ်ဳိ ့၏ ရာထူးေနရာ ေငြေၾကးမက္ေမာမႈ၊ အခ်င္းခ်င္း ထိုးေကြ ်းမႈတို ့ ႏိုင္ငံေရးနုႏွယ္သည့္ က ်ေနာ္တို ့ခံခဲ့ရပါတယ္။)
က ်ေနာ္တို ့က နိ၀င္ဘာ (၁၁)ရက္ ၁၉၈၈ ရန္ကုန္က ထြက္လာတဲ့အဖြဲ ့ ဗကသ (ယူဂ ်ီ)ေတြ။ က ်ေနာ္တို ့မွာ စမ္းေခ်ာင္း၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ ဒဂုံ၊ လသာက ကိုယ္စားလွယ္ေတြပါတယ္။ က ်ေနာ္တို ့ကို ေရွ ့ေဆာင္ေခၚလာတာက ကိုၾကည္ဦး (သခင္တင္ အဆက္အသြယ္) က ်ေနာ္တို ့က ေက ်ာင္းသားစခန္းေရာက္ရင္ေတာ္ၿပီ။ မြန္နယ္ေျမထဲမွာ လွည့္ပတ္ ရြာေပါင္းမ်ားစြာ ေတာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက ်ာ္ျဖတ္ ပင္လယ္ကိုလည္း စက္ေလွေသးေသးေလးနဲ ့ ညဖက္မွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါ့။ နံမည္ၾကီးတဲ့ (၁၁၁)လံုး ေတာင္ကုန္းေပၚမွာလည္း ေလတဟူးဟူးတိုက္ဒဏ္ခံၿပီး ေအေက ၄၇ နဲ ့ တေထာင့္ျခင္းပစ္သံ ေသနတ္ကိုင္မယ့္ က ်ေနာ္ တကယ့္ကို ေၾကာက္ခဲ့တယ္။ (အဲတုန္းက က ်ေနာ္ ့တို ့စုေပါင္းတဲ့ပိုက္ဆံေလး ဖြားဖြားထံမွာရွိပါတယ္။ အဲဒါကို မြန္ကြန္မင္ဒိုက ခိုးထားတာပါ။ သို ့ေသာ္ မြန္ဗိုလ္ၾကီးက က ်ေနာ္တို ့အခ်င္းခ်င္းခိုးတယ္ ထင္ခဲ့လို ့ ေသနတ္ေဖာက္ၿပီး က ်ေနာ္တို ့ကို တစ္ေယာက္ခ်င္းစစ္ပါတယ္။ အိတ္ေတြ အကုန္သြန္ရပါတယ္။ က ်ေနာ္တို ့ မနက္ ၄နာရီထိ ငုတ္ထုပ္ ေတာင္ထိပ္မွာ ေအးလည္းေအး တေယာက္ကိုတေယာက္ ေက်ာကပ္ေနခဲ့ရတာပါ။ မနက္လင္းေတာ့မွ ေတာင္ေေအာက္ေရခပ္ဆင္းတဲ့ မြန္အထမ္းသမားမ်ားက အက ်ီ ၤေတြ ေတြ ့လို ့ဗိုလ္ၾကီးကို လာျပပါတယ္။ ဖြားဖြား အက ်ီ ၤေတြပါ။ အဲ့မွာ မိုင္းေထာင္ထားတဲ့ေနရာမွာ ကြန္မန္ဒိုက ပိုက္ဆံနဲ ့ အက ်ီ ၤမ်ားကို သြားဖြက္ခဲ့တာပါ) က ်ေနာ္တို ့ စေတြ ့လိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ ဘုရားသံုးဆူကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ခဲ့ေပမယ့္ လမ္းခရီးမွာ ဒီကိစၥကို မေျပာျဖစ္ၾကပါဘူး။ က ်ေနာ္ ့စိတ္ထဲ ေက ်ာင္းသားစခန္းဆိုတာကိုပဲ အျမန္ေရာက္ခ်င္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာ (၁)ရက္ က ်ေနာ္တို ့ေရာက္တဲ ့ ဘုရားသံုးဆူျမင္ကြင္း ...(ဘာလို ့အဲေ့လာက္ၾကာမွ က ်ေနာ္တို ့ေရာက္သလဲဆိုေတာ့ က ်ေနာ္တို ့က မြန္ျပည္သစ္ပါတီကို မ၀င္ဘူး ေက်ာင္းသားစခန္းသြားမည္ေျပာသည့္အတြက္ (၃)ရက္ခ၇ီးသည္ ထိုမွ ်ၾကာျမင့္ခဲ့ပါသည္။ )

၁၉၈၈ ေႏွာင္းပိုင္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည့္ ေတာတြင္း လူငယ္ထု အခက္အခဲ။ (ဘုရားသံုးဆူေဒသ ခြဲထြက္)(5)
က်ေနာ္တို ့ ဦး စြာ ေရကန္ရြာမွာေနထိုင္ၿပီး၊ အေျခခံ စစ္သင္တန္း တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေမာရဝတီ စခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး မြန္းမံ သင္တန္းေတြကို ထပ့္တက္ခဲ့ၾကၿပီး က်ေနာ္၊ (ကိုထူး)၊ ေအာင္ကိုကိုလတ္၊ (ကိုဝင္းျမင့္)၊ ကိုေအာင္ႏိုင္ တို ့က ဆရာ ဦးျမင့္ေဆြ ထံမွ ေဆးသင္တန္းကို အားလပ့္ခ်ိန္မ်ားမွာသင္ယူခဲ့ၾကပါတယ္ ။ တခ်ိဳ ့ ယူဂ်ီျပန္ဝင္ဘို ့ အားသန္ၾကတဲ့သူေတြက ရုပ့္ေျပာင္းရုပ့္လြဲလုပ့္နည္းတို ့၊ ဆက္သြယ္ေရး ကိစၥတို ့၊ လက္နက္ပစၥည္းေတြအသံုးျပဳပံုတို ့အျပင္ ေဗဒင္ ပညာေတြေတာင္ ဦးျပည္စိုးဆိုတဲ့ေဗဒင္ဆရာတဦးထံမွသင္ယူၾကတာေတြကိုမွတ္မိေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို ့တေတြထဲက အသက္အရြယ္ က်မၼာ ၾကံ့ခိုင္မွ ု စသျဖင့္ သင့္ေတာ္တဲ့ရဲေဘာ္တခ်ိဳ ့ကိုေရြးခ်ယ္ၿပီး ျပည္တြင္းမွ ယူဂ်ီလမ္းေၾကာင္းႏွင့္ ေရာက္ရွိလာတဲ့ ကြန္းၿခံကုန္းမွ ဦး စိုးလြင္(( စိုးလွ သင္ (ကြမ္းျခံကုန္း) )) ဦးေဆာင္ေသာ ရဲဘာ္တခ်ိဳ ့ ႏွင့္ အတူ ဒ.ည.တ အဖြဲ ့မွ ပထမဦးဆံုး အဖြဲ ့လိုက္ စစ္ဆင္ေရးလုပ့္ရန္ စီစဥ္တာကိုမွတ္မိေနပါတယ္။
(၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္လည္ပိုင္း ------ေန ့ေလာက္မွာ) က်ေနာ္တို ့ထဲမွ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ ့(၁၀ဦးလို ့ ထင္ပါတယ္) ႏွင့္ ကြန္းၿခံကုန္းမွ ဦး စိုးလြင္ ဦးေဆာင္ေသာ ရဲဘာ္တခ်ိဳ ့ တို ့ မြန္ ဗဟို မွာ ကြန္မန္ဒို သင္တန္းတက္ေစ ခဲ့ၾက ပါတယ္။ သင္တန္း ၿပီး တဲ့အခါ (အဏၰဝါစစ္ဆင္ေရး ) အျဖစ္ မြန္ ျပည္သစ္ပါတီမွရဲေဘာ္တခ်ိဳ ့တို ့ႏွင့္ အတူ ပူးတြဲစစ္ဆင္ေရးထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
စစ္ဆင္ေရးမစခင္ကတည္းကပင္ သတင္းေပါက္ၾကားမွ ု ေတြျဖစ္ေနခဲ့ၾကၿပီး၊ ထို ့အတြက္ သက္ဆိုင္ရာလူႀကီးမ်ားထံအခ်ိန္မွိအေၾကာင္းၾကားရန္ ကို ထြန္းရွိန္မွာ ေရွ ့တန္းတေနရာမွ စခန္းသို ့အခ်ိန္မွိသတင္းေပး ဘို ့ ျပန္လာ ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိန္မွိမတားဆီးႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။ ထိုေၾကာင့္ရန္သူအထိမ္းသိမ္းခံ လိုက္ၾကရေသာ က်ေနာ္တို ့စခန္းမွရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာနဲ ့အဲဒီတံုးက ေခါင္းေဆာင္ လူႀကီးမ်ားကို ေမးျမန္းၾကတဲ့အခါ၊ ဒ.ည.တ မွ အတြင္းေရးမွ ုး အဆင့္ တာဝန္ယူထားတဲ့ အတြင္းေရးမွ ုး တေယာက္က အထက္လူႀကီးေတြ က ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြကေန တဆင့္ ႀကိဳၿပီး သိႏွင့္ေနၾကၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း နဲ ့ ပြင့္လင္းစြာေျပာျပရရင္ အဖြဲ ့လွဳပ့္ရွားမွ ုေတြ အျဖစ္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အလွဴ ရွင္မ်ား မွ ရန္သူ ့မိဒီယာမ်ားမွ တဆင့္သိေအာင္ တမင္ ခ်ေကြ်းလိုက္တာလို ့ျပန္ၾကားရေတာ့ေတာ္လွန္ေရးလုပ့္ခ်င္စိတ္မ်ားကုန္သြား မ တတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္တို ့လည္း စစ္ဆင္ေရးေတြႏွင့္ ပတ္သက္လို ့ မေျပာေတာ့ပါ။
ေနာက္ အေၾကာင္းအရာတခုက ျပည္တြင္းမွာလည္း အဘဦးႏုတို ့က လည္း ပါတီေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ရန္ အတြက္ ကို လံုးပန္းေနၾက ၿပီျဖစ္ၿပီး၊ ဒီၿငိမ္း မွ လည္း ေရြး ေကာက္ပြဲ တြင္ အႏိုင္ရ ႏို္င္တယ္လို ယူဆေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ လည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတံုးက ဦး ေဆာင္သူ လူႀကိးေတြ အျမင္မွာ စစ္တပ့္က သူတို ့ေပးထားတဲ့ ကတိ အတိုင္ လုပ့္ေပး ၿပီး ျဖစ္ေပၚေနသည့္ အဓိက ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ႏိုင္ငံေရးနည္း နဲ ့ျငိမ္း ခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္ႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို ့ထင္ျမင္ယူဆေနၾကတာေၾကာင့္ လည္းျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့က်ေနာ္တို ့လို ၾကြ တက္ ေနၾကတဲ့ လူငယ္တေတြ ကို မလိုလားအပ့္တဲ့ စြန္ ့စားမွ ုေတြ မလုပ့္ၾကေစဘဲ၊ ေခြ်သိပ့္ထားတဲ့အခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ ့၁၉၈၉ ႏွစ္ လယ္ ေလာက္မွာ ေမာရဝတီ စခန္းမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ က်ေနာ္တို ့ရဲေဘာ္ေတြ သင္တန္းေတြၿပီးေတာ၊့ သင္တန္းဆင္းပြဲ ေတြလုပ့္ေတာ့ က်ေနာ္တို ့ကို ဦးေအာင္ ႏု ႏွင့္ လူႀကီးတခ်ိဳ ့ စခန္း ကို ေရာက္လာခဲ့ျပီး
“မင္းတို ့ဘာေတြလိုလဲ။ ဘာေတြျဖစ္ခ်င္လုပ့္ခ်င္ၾကလဲ။” လို ့ေမးခဲ့ပါတယ္။ သူတို ့ ထင္ေနတာက သူတို ့ေရြး ေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ ရျပီး ျမန္မာျပည္ ကို ေအာင္ႏိုင္သူေတြ အျဖစ္ ရင္ေကာ့ မဝင္ ၾကရေသးခင္မွာေတာထဲမွာေနၾကရစဥ္မွာက်ေနာ့္တို့တေတြစိတ္မေလၾကရေအာင္ဘာသင္တန္းေတြ
မ်ားထပ့္တက္ခ်င္ၾကလဲ၊ ဘာေတြ သူတို ့ လုပ့္ေပးႏိုင္ၾကမလဲလို ့ေတြးၿပီးေမးတာျဖစ္ ပါလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္တို ့ကလည္း က်ေနာ္ တို ့ ထြက္လာကတည္း က ေမွ်ာ္ လင့္ ခဲ့ ၾကသလို ေသနတ္ဘဲ့ကိုင္တိုက္ ခ်င္တယ္။ ျပည္တြင္း ကို ယူဂ်ီေတြ ျပန္ ဝင္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒီအတြက္ လိုအပ့္တဲ့ လက္နက္ပစၥည္းေတြ တပ့္ဆင္ေပးဘို ့ဘဲ့ ေတာင္းဆိုၾကေတာ့၊ ဦးေအာင္ႏု ကေန က်ိဳးစားေပးပါ့မယ္လို ့ကတိေပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာ လက္နက္ေတြမွ မေရာက္လာဘဲ အဘ သံမဏီ ဗိုလ္ခင္ေမာင္ ဘန္ေကာက္မွာ ပ်င္းရင္ဖတ္တဲ့ သိုင္းဝထၳဳ
ေတြ အတြဲလိုက္ ေသတၱာ လိုက္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို ့ထဲက ခပ့္ေနာက္ေနာက္ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ငါတို ့ကို ဒီလွ်ိဳ ့ဝွက္ သိုင္းက်င့္စဥ္ေတြ က်င့္ခိုင္းၿပီး ဗမာျပည္ထဲကို ျပန္လြတ္ၿပီး တိုက္ခိုင္းလိမ့္ မယ္လို ့ေနာက္ၿပီး ေျပာ ၾကတာကိုအမွတ္ရေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို ့ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တသလို လက္နက္ေတြ မရလာၾကေတာ့ က်ေနာ္တို ့ ကေလးေတြက လူႀကီးေတြက ကတိမတည္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဦးေအာင္ႏု၊ ဘႀကီးေအာင္ကညာ တယ္ ဆိုၿပီး စခန္းထဲမွာ ေျပာၾက၊ သီခ်င္းလုပ့္ဆိုၾကတဲ့အေၾကာင္း ဟာစစ္အစိုးရကထုတ္ တဲ့ ျမက္ခင္းသစ္ မဂၢဇင္း ထဲ မွာေတာင္ပါလာခဲ့တာမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အဲဒီမ်ာ ထူးျခားတာက က်ေနာ့္ တို ့ ဒီလိုအေျပာင္ အပ်က္ သီခ်င္းဆိုၿပီး စခန္းတြင္းမွာ ရင္ဖြင့္တာဟာ သိပ့္မၾကာခင္၊ တရက္၊ ႏွစ္ရက္အတြင္း မွာဘဲ့ ရန္သူ ့ စာေစာင္ေတြ ထဲ မွာပါလာတာကို က၊ ရန္သူဟာ က်ေနာ္ဆီမွာ ဝင္ေရာက္ထိုးေဖါက္ ၿပီး သိေနခဲ့တာ။ သူတို ့သူလွ်ိဳ ေတြက်ေနာ္တို ့ ဆီမွာ ရွိေနတာကိုျပေနျခင္းပါဘဲ့။ လို ့ မွတ္ယူ ဆခဲ့ၾကပါတယ္။ သူလွ်ိဳ ႏွင့္ ပတ္သက္လို ့ မွတ္မွတ္ရရ ေဇယ်ာ ဆိုတဲ့ ရဲေဘာ္ေလးတေယာက္ဟာ သူ အေဖ က ဗိုလ္မွ ုဆိုတာ ကို ေျပာျပတတ္ၿပီး သူပတ္ထားတဲ့ သူနာရီ ကအသံဖမ္းစက္ ေတြ ရွိေနတာကို တျခားရဲေဘာ္ေတြ သတိထားမိလာၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို ့သူ ့ကို တျခားေတာ္လွန္ေရး နယ္ေျမေနရာေတြ မွာလို ဖမ္းတာ၊ ဆီးတာေတြ ကို ဘာမွ မလုပ့္ခဲ့ၾကပါ။ သိလာၾကရတဲ့အစဦးပိုင္းေတြမွာ သို ့ေလာသို ့ေလာ စိတ္ေတြနဲ ့ မယံုသကၤာ စိတ္ေတြျဖစ္ခဲ့ၾကေပမယ့္၊ လူႀကီးေတြရဲ့အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမွ ု၊ အေတြ ့အႀကံဳ ရင့္က်င့္ မွ ုေတြေၾကာင့္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဘာမွ မျဖစ္ဘဲ သာမန္ရဲေဘာ္တဦးအျဖစ္ အရင္တံုးကလိုဘဲ့ပံုမွန္ ဆက္ဆံႏိုင္ ခဲ့ၾကပါတယ္။
ေနာက္စခန္းေတြေျပာင္းေတာ့ ဘုရားသံုးဆူကေနျပန္ဝင္သြားတယ္လို ့ၾကားသိရပါတယ္။
ျပည္ခ်စ္ေခတ္ ကတည္းက ေတာ္လွန္ေရး မွာ ဒီလို သလွ်ိဳလို ့ စြပ့္စြဲတဲ့အမွ ုေတြ ျပႆ နာေတြ ကို ႀကံဳခဲ့ၾကဘူးတဲ့ စခန္းကလူႀကီးေတြက သူတို ့အေတြ ့အႀကံဳ ေတြ ကို ျပန္ေျပာျပ ၾက ကာ၊ ဒီလို အမွဳ ့ေတြ ရဲ့ ၆၀ ရာခိုင္ႏံုးေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ သူလွ်ိဳ မဟုတ္ဘဲ အသက္ဆံုး ဆံုး ၾကရ တဲ့ သူတို ့တေတြရဲ့ ကိုယ္ေတြ ့အေတြ ့ အႀကံဳေတြ ကိုၾကားနာကာ သင္ခန္းစာ ထုတ္ယူႏိုင္ၾကျခင္းရဲ့ အက်ိဳး ရလာဒ္ လို ့ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဘေပးအသိေတြႏွင့္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ ့ နားလည္လာခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။ ဒီထက္မက ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ တာဝန္ေတြထမ္းေဆာင္ရင္း က်ေနာ္တို ့သူ ငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္တခ်ိဳ ့ဟာ ရေနာင္းမွာ ဖမ္းမိတဲ့ သူလွ်ိဳ ေတြ ကိုေတာင္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြငဲ့ညာၾကၿပီးျပန္လြတ္ေပးခဲ့ၾက တာေတြရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာ္လွန္ေရး တခုကို နည္းလမ္းေပါင္းစံုက၊ ပါဝင္ဆင္ႏြဲ ေနၾကရတဲ့အေျခအေနေတြ၊ အခ်ိန္အခါေတြ၊ ေျပာင္းလဲမွဳ ့ေတြ အရ က်ေနာ္တို ့ တေတြ မွားယြင္းခဲ့ၾကတာေတြ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ၾကပါတယ္။ သို ့ေသာ္ က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက၊ က်ေနာ္တို ့တေတြဟာ ဘဝေပး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ဒီလို ဘဝေတြမွာ က်င္လည္ျဖတ္သန္း ေနခဲ့ၾကရေပမယ့္ေသြးရွာေနတဲ့လူသတ္ေကာင္ႀကီးေတြ၊သူသတ္သမားႀကီးေတြမဟုတ္ခဲ့ၾကပါဘူးဆိုတာကိုပါဘဲ့။
က်ေနာ္တို ့ကသာ ဒီလို ကိုယ္ျခင္းစာ နာျပီး လြတ္ေပးခဲ့ၾကဘူးေပမယ့္၊ က်ေနာ္တို ့ရဲေဘာ္ေတြကိုေတာ့ ရန္သူဘက္ကမိသြားခဲ့ရင္၊ ေထာင္ ဒါဏ္ ႏွစ္ရွည္ခ်ခံရတာတို ့၊ ဘဝေတြ စုတ္ျပတ္သတ္ေအာင္ ပညာေပးခံၾကရတာတို ့၊ ေထာင္ေတြ အခ်ဳပ့္ေတြ ကိုေတာင္ မေခၚေတာ့ဘဲ၊ ဖမ္းမိတဲ့ေနရာေတြမွာတင္ အသတ္ခံၾကရတာေတြရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ေကာ့ေသာင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့ တဲ့ အစ္ကိုၾကိး တေယာက္ အျဖစ္မွာ ဆို သူမိသားစု တခု ့လံုး အသတ္ ခံ ရတာ တို ့ ရွိ ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ တာပါ။ေျပာျပလို ့ မေကာင္း ေလာက္ ေအာင္ မိသားတစုလံုး ကို ဒုကၡ ျပဳတာခံ ခဲ့ ၾကရတာမ်ိဳးပါ။
အဲဒီေနာက္ေတာ့ အေလာင္းဘုရားစခန္းနဲ ့ဘုရင့္ေနာင္ စခန္းေတြကို ဦးျပည္သိမ္း၊ ႏွင့္ ဦးျမင့္ေအာင္စိုး၊ ဦးျမင့္ခိုင္စိုး၊ တို ့ညီအစ္ကိုတို ့မွ ဦးေဆာင္ကာ U.S.Special Force (retired) မွ မစၥတာ ဂ်ိဳး လို ့ေခၚတဲ့ ဗီယက္နမ္ စစ္ျပန္ Australian SAS (retired) မွ မစၥတာစန္ တို ့ ေတြနဲ ့ ေဖါက္ခြဲေရး သင္တန္း၊ ၿမိဳ ့ တြင္းေျပာက္က်ား စစ္ဆင္နည္း၊ ယူဂ်ီသင္တန္းတို ့ကို စာေတြ ့လက္ေတြ ့သင္ၾကားတဲ့ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲလိုသင္တန္းေတြဖြင့္ေတာ့၊ အဲဒီသင္တန္းေတြမွာ အဖြဲ ့ေပါင္းစံုက
ေတာ္လွန္ေရးညီေနာင္ရဲေဘာ္ေတြနဲ ့ျပန္ဆံုေတြ ့ခဲ့ၾကရပါတယ္။
အဲဒီသင္တန္းရဲ့ေအာင္ျမင္မွ ုအက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ေလွယာဥ္ပ်ံေပးဆြဲမွ ုႏွစ္ခုကို က်ေနာ္တို ့ လုပ့္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကၿပီး ျပည္တြင္း ထိုးေဖါက္မွ ုေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကို ေဖၚေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

 https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1507669306016905/

ေတာခို ၾကၿပီ

က်ေနာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းတစု ေတာခို ၾကၿပီ
ဒီလို ႏွင့္ ဘဲ့ က်ေနာ္တို ့ အ.ထ.က(၄) ေက်ာင္း မွာ အတူလုပ့္ေနၾက တဲ့ သူေတြ လမ္းေၾကာင္းေတြခြဲၿပီး ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမေတြဆီထြက္ခြါၾကဘို ့ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ခရီးထြက္ၾကေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ခရီးစရိတ္ေတြ လိုလာပါတယ္။ လိုအပ့္တဲ့ ခရီးစရိတ္အတြက္ အ.ထ.က (၄) မွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ၿပီး လုပ့္စဥ္ တုန္း က ျပည္သူေတြဆီကေနရရွိခဲ့တဲ့ အလွဴေငြ ရန္ပံုေငြတခ်ိဳ ့ကို ဆရာမတဦးဆီမွာ အမ်ားသေဘာတူအပ့္ထားတာရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲကတခ်ိဳ ့ကို က်ေနာ္တို ့ ကို ခရီး စရိတ္ အျဖစ္ ထုတ္ေပးဘို ့ အဲဒီဆရာမအိမ္ကို သြားၿပီးေတာင္းတဲ့အခါက်ေတာ၊့ (က်ေနာ့္အထင္ ဆရာမကေပးခ်င္ေသာ္လည္း) ဆရာမ ေယာက်ၤား က “ မင္းတို ့ကို ေပးစရာမရွိဘူး၊ လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ဒါဘဲ့ရမယ္” ဆိုကာ သူ ့ ခါး တြင္ ေသနတ္ထိုးထားတာကိုလွစ္ျပၿပီး ခ်ိန္းေျခာက္တာကို ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေနာင္မွာ အဲဒီ ဆရာမေယာက်ၤားဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ့ေဒါင့္တိုင္တခုျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီမွာ က်ေနာ္တို ့သင္ခန္းစာယူဘို ့ေကာင္းတာက အဲဒီလို လူမ်ိဳးေတြ လည္းရွိေနတတ္တာကို ႀကိဳၿပီးမေတြးထားႏိုင္ခဲ့ၾကတာကိုပါဘဲ့။
ဒါႏွင့္ဘဲ့ က်ေနာ္တို ့အသိ မယ္သီလရွင္တပါဆီက ေန လိုအပ့္တဲ့ ခရီး လမ္းစရိတ္အတြက္ ေငြအနည္းငယ္ ေခ်းယူကာ အဲဒီေငြႏွင့္ဘဲ လမ္းစရိတ္လုပ့္ၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကရပါတယ္။
က်ေနာ္၊ စိုးမိုးလိွဳင္ ႏွင့္ (အမည္ေမ့ေနၿပီျဖစ္တဲ့၊ သာေကတ မယ္သီလရွင္ေက်ာင္း ေရွ ့ လဘက္ရည္ ဆိုင္ က သူငယ္ခ်င္တဦး) စုစုေပါင္း ၃ဦး တို ့ ရွပ့္ပံုဘက္သို ့ေလွၾကံဳျဖင့္ ခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
အ.ထ.က(၄) ေက်ာင္းကေန က်ေနာ္ရယ္ စိုးမိုးလိွဳင္ ရယ္ ကေတာ့ ရေနာင္း ထိုမွ တဆင့္ ဘုရားသံုး ဆူ ကိုေရာက္သြား ခဲ့ၾကၿပီး၊ ေအာင္မိုး(သာေကတရပ့္ကြက္) ၊ ေအးပို၊ လင္းေဇာ္၊ တင္မိုးထြန္း၊ ေဇာ္ဦး ႏွင့္ ေအာင္သူဇာ တို ့အျပင္ တျခား ဘိတ္သူဘိတ္သားအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေတာလမ္း ခရီးေတြကတဆင့္ မင္သမီးစခန္း (ေအဘီ ၂၀၁)ကိုေရာက္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။
အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလိုပါဘဲ့၊ က်ေနာ္တို ့သံုးဦးဟာ ရွပ့္ပံုကိုေရာက္သြားခဲ့ၾကၿပီး၊ ရွပ့္ပံု ေက်ာင္းသားသမဂၢ အကူအညီႏွင့္ ဘိတ္ကေက်ာင္းသားလူငယ္တခ်ိဳ ၊ ထာဝယ္ကေက်ာင္းသားလူငယ္တခ်ိဳ ့(မင္သမီးတြင္ ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ ကိုစိုးစိုး ၊ ေရွ ့ေနဦး ျမင့္သိန္း တို ့အဖြဲ ့)တို ့ ႏွင့္ အတူ ခိုးေလွျဖင့္ ယိုးဒယားႏိုင္ငံ ရေနာင္းၿမိဳ ့ကို
ေရာက္လာ ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒီလိုနဲ ့ရေနာင္းကို ေရာက္ေတာ့၊ ေက်ာင္းသား အမ်ားစု ၊ စုေဝးေနထိုင္ ၾကရာ ျဖစ္တဲ့ ရေနာင္း က မငွက္ ဂိုေဒါင္မွာ ေခတၱ နားခိုခဲ့ၿပီး၊ ထိုမွတဆင့္ ဘိတ္ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား စုေဝးေနထိုင္ၾကတဲ့ ႀကီးခိ ဂိုေဒါင္အနီးရွိ ပုဇြန္ေမြးကန္အနီး က ဘိတ္သားမ်ား ရဲ့ စုရပ့္ေနအိမ္သို ့ ေျပာင္း ေရြ ့ ေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို ့ ရေနာင္းမွာေနထိုင္စဥ္ အဲဒီအခ်ိန္ က ရေနာင္းက ယိုးဒယား ပုလိမ့္ေတြဟာ ၈၈ အေရးေတာ္ပံု ကေန ေတာ ခိုလာၾကတဲ့ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားေတြ ၊ တရာမဝင္ခိုးဝင္လာၾကသူေတြအျဖစ္ သိေနၾကျပီး မၾကာခဏ ဖမ္းဆီး ကာ ျပန္ပို ့တာ ေတြ လုပ့္တတ္ၾကတာ မို ့ လွ်ိဳ ့ လွ်ိဳ ့ ဝွက္ဝွက္ ခက္ခဲ ငတ္ျပတ္ စြာ ႏွင့္ ပုန္းလွ်ဳိကြယ္လွ်ိဳ ေနခဲ့ၾကရ ပါတယ္။
ေတာ္လွန္ေရးလုပ့္ ရန္ အတြက္ ကို “ ထင္ “ တလံုးျဖင့္ ရည္စူး ျပီး၊ တဘက္ႏိုင္ငံ အတြင္းသို ့ တရား မဝင္ ခိုးဝင္လာခဲ့ ၾက ရ တဲ့ က်ေနာ္တို ့ တေတြ ဟာ မိမိ ဝမ္းစာ ေရး အတြက္ ကို တျခား အဲ ဒီမွာ အလုပ့္ လာလုပ့္ ေနၾက သူူေတြ လို တရာဝင္ အလုပ့္ ထြက္လုပ့္ ၾကတာ မ်ိဳး ေတြလည္း မ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။ ဒီအတြက္
စားဝတ္ေနေရး ဆင္ရဲ ၾကပ့္တည္းမွဳ ကိုစတင္ ၾကံဳ ေတြ ့ ခံစား ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲလို က်ေနာ္ တို ့တေတြ ငတ္ျပတ္ ျပီး ဒုကၡ ေတြ ေရာက္ ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ တို ့ထက္ အရင္ ဦးစြာ ေရာက္ေနၾကတဲ့၊ အလုပ့္လာလုပ့္ ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ က က်ေနာ္ တို ့အေပၚ စာနာ သနားစြာ ျဖစ္ ေထွာက္ပ့ံကူညီလွဴဒါန္း ခဲ့ ၾကတာေတြ၊ မငွက္၊ ႀကီးခိကဲ့ သို ့ ယိုးဒယားလုပ့္ငန္းရွင္ၾကီး မ်ားမွ လူသားျခင္း စာနာ ေထွာက္ထား ကာ ကူညီပံ့ပိုးေပးခဲ့ၾကတာေတြ ေၾကာင့့္ သာ က်ေနာ္ တို ့ လို ရာ ခရီး ကို ဆက္ႏိုင္ခဲ့ ၾကတာပါ။ သူတို ့တေတြ ရဲ့ အခု ့လို ကူညီေပးခဲ့မွဳ ကို က်ေနာ္ တို ့ ရင္ထဲကေနမွတ္တမ္းတင္ထားအပ့္ပါတယ္။
ဒီလို က်ပ့္တည္း ဆင္းရဲတဲ့အခ်ိန္ ေတြမွာ လူေတြရဲ့ သေဘာထားအမွန္ေတြ ေပၚလာတတ္တယ္ဆိုတာ မ်ိဳး ကိုလည္း ဘဝေပး သခၤန္းစာ တခုအျဖစ္၊ ႀကံဳေတြ ့ခဲ့ရ ပါတယ္။
ႀကံဳေတြ ့ခဲ့ရတဲ့အမွန္တရားတခုကိုစိတ္မေကာင္းစြာမွတ္တမ္းတင္ထားရရင္ေတာ့ က်ေနာ္ တို ့ အတူ စု ေနၾကသူ ေတြ ထဲက တခ်ိဳ တခ်ိဳ ့ ့ေတြ ဟာ တကယ့္ အခက္ခဲ အၾကပ့္တည္း ဒုကၡ ေတြ ၾကံဳ ေတြ ့လာ ၾကတဲ့ အခါ မွာ သူတို ့ဆီမွာပါလာတဲ့ ေငြ ႏွင့္ ပစၥည္းေတြ ကို သူတို့အစုအဖြဲ ့ အတြက္သာ လွ်ိဳ ့ ဝွက္ စြာ လက္သိပ့္ ထိုး ၿပီးသံုးၾကတာကို ေတြ ့သိၾကရျခင္း ၊ ယိုးဒယား ဘက္မွာ အခက္ခဲ အၾကပ့္အတည္း ေတြ ေတြ ့ လာခဲ့ ပါက ဆက္သြယ္ၿပီး၊ လိုအပ့္တဲ့ အကူအညီ မ်ား (ေငြေၾကးအကူအညီကအစ) ေတာင္းႏိုင္ ပါတယ္ လို ့ မွာ ၾကား ျပီး ေပး လိုက္တဲ့ (အထူးသျဖစ္ဆရာ ဆရာ မ မ်ား ရဲ့ မွာ ၾကားခ်က္) သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို သိရွိ ထားခဲ့ ၾက ေသာ္လည္း အမ်ားအတြက္ မေဝမွ်ဘဲ၊ သူတို ့ေတြ အတြက္ သာ ရွာေဖြ ဆက္သြယ္ၾကၿပီး၊ ရလာတဲ့ ေငြေတြကို သူတို ့အစု၊ အဖြဲ ့ ဝင္ေတြခ်ဥ္းဘဲ တိတ္တိတ္ေလး ေဝမွ်စား ေနတာကို မၾကည့္ခ်င္ မျမင္ခ်င္ဆံုး ေတြ ့ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။
လူထုအေရး ေတာ္ ပံု ေခတ္ ေကာင္းစဥ္ ကာလ မွာ၊ အခြင့္အေရး သာခဲ့ စဥ္ က ဟို အဖြဲ ့၊ ဒီအဖြဲ ့ေတြ ထဲမွာ ရာထူးႀကီးႀကီးေတြ ဝင္ယူူ၊ လက္သီး လက္ ေမာင္ ေတြ တန္းကာ လူႀကီးလူေကာင္း ေတြ အျဖစ္၊ ဦးစီး ေခါင္းေဆာင္ ေတြ အျဖစ္ ေနရာေတြ ဝင္ ယူ၊ ဝင္လုပ့္ ခဲ့ၾက တဲ့ သူေတြ တခ်ိဳ ့ ဟာ အခုလို ဆင္းရဲ ဒုကၡေရာက္ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ လူႀကီးဂုဏ္အဂၤါ ေတြႏွင့္
မညီႏိုင္ၾက ေတာ့တဲ့ ဒီလိုလူေတြလည္းရွိေသးပါလားလို ့မွတ္သားထား ခဲ့ရ ပါတယ္။
ထို ့အတူူ ဘဲ့
ဒီလိုလူ မ်ိဳး ေတြ ႏွင့္ ဆန္ ့က်င္ဘက္၊ ကိုယ့္ဘဝ ကို ရဲရဲႀကီးေပးဆပ့္ၾက ကာ ညီအစ္ကိုအရင္းေတြ ထက္ ကိုခ်စ္ခင္ေလးစား ဘို ့ေကာင္းတဲ့ သူေတြကို လည္းႀကံဳခဲ့ၾကရပါတယ္။ေနာင္ မွာ ေတာ္လွန္ေရး ညီအစ္ကို ေမာင္ ႏွမ ေတြ ျဖစ္လာ ခဲ့ ၾကပါတယ္။
ဒီေနရာ မွာ ၾကံဳ ခဲ့ ရတာ ကို ဘယ္သူ ့မ်က္နာ မွ မေထွာက္ဘဲ မွန္ ရားတခု ့ ကို ေျပာရရင္၊
တကယ္တမ္း ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ခရီး ေတြ ဆက္ၾကဘို ့ျဖစ္လာၾက တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ေဖါက္ျပန္သူ အုပ့္စုထဲက တဦး တေယာက္ေတာင္မွ ေတာ္လွန္ ေရး ခရီး ေတြ ထဲ ကို ဆက္ျပီး လိုက္ပါႏိုင္ျခင္း မရွိဘဲ အကုန္အိမ္ျပန္သြားၾကတာကိုလည္းမွတ္မိေနပါေသးတယ္။
(က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက အိမ္ျပန္သြားၾက လို ့ျပန္သြားခဲ့ၾကသူေတြ အားလံုး ကို ေဖါက္ျပန္ သူေတြ လို ့မဆိုလိုပါ။ ေဖါက္ျပန္သူအမ်ား စု ဟာ စိတ္ဓါတ္ ၾကံ့ ခိုင္မူ ့ မရွိဘဲ အလြယ္ တကူ လက္ ေလွ်ာ့ အရွုံ းေပး ျပန္သြားၾကတာ ကို ေျပာတာ ပါ)
ဆက္ပါဦးမယ္။

 https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1403475213102982/


၁၉၈၈ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ-------မွာ ဘတ္စကား ၄စီးႏွင့္ ယိုးဒယားေထွာက္လွမ္းေရး အကူအညီျဖင့္ ယိုးဒယားႏိုင္ငံအတြင္းကေန ဘုရားသံုးဆူ မြန္နယ္ေျမ ဘက္ကိုခရီးဆက္ ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘုရားသံုးဆူကို ဘတ္စကား ၃စီးသာေရာက္လာခဲ့ၿပီး (ထာဝယ္ က ေရွ ့ ေန ဦးျမင့္ သိန္း တို ့ ကိုစိုးစိုးတို ့ပါတဲ့) ဘတ္စကားတစီးကေတာ့ မင္းသမီးစခန္းဘက္ကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဘုရာသံုးဆူေရာက္ေတာ့ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ သက္ဆိုင္ရာနယ္ေျမ တာဝန္ခံေတြ ကႀကိဳဆိုေနရာခ်ထားေပးၾကပါတယ္။
မြန္နဲ ့ကရင္ နယ္ေျမလု စစ္ပြဲဆင္ႏြဲ ၿပီး စ ကာ လ ေလး မို ့ ဘုရားသံုးဆူဟာ လူသူမရွိ ေနတဲ့ ရြာပ်က္ႀကီး တခုျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္လာၾကတဲ့ က်ေနာ္တို ့တေတြကို လူမရွိၾကတဲ့ သင့္ေတာ္ရာ ေနအိမ္အလြတ္ေတြမွာ ေနၾကဘို ့ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ေျမခံတာဝန္ရွိသူေတြက ေနရာခ်ထားေပး ခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ
ဘိတ္သား ၆ေယာက္နဲ ့ျပည္ (သဲကုန္း) သား ၄ေယာက္ ေပါင္း ၁၀ေယာက္ တို ့တအိမ္ထဲမွာ ေနျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘုရားသံုးဆူကိုေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘိတ္သားေတြ ကေတာ့
၁။ ကိုလွေမာ္
၂။ ဦးဇင္း (ကို ထြန္းရွိန္)
၃။ (ကိုေအးလြင္)
၄။ (ကိုတူး)
၅။ ကို ေအာင္မ်ိဳးလြင္
၆။ ကို စိုးမုိးလိွဳ င္
၇။ (ကို ေငြစိုးဦး)
၈။ (ကိုဝင္းျမင့္)
၉။ ကိုေအာင္ႏိုင္ (ေပါတာ)
၁၀။ကို ေအာင္စိုး (ခ) ကုလားမ
၁၁။ ဦး မင္းလြင္
၁၂။ ( ကို ၾကည္စိုး(သရဲ))
၁၃။ ကိုသန္းႏိုင္
၁၄၊ ကို သန္ ့ဇင္ တို ့ျဖစ္ ပါတယ္။
(အဲ ဒီ ထဲ က
(ကို ေအးလြင္
ကိုဝင္းျမင့္) တို ့ဟာ အိမ္ျပန္ မေရာက္ ႏိုင္ေတာ့ တဲ့ သူ ေတြ အျဖစ္ မွတ္တမ္း တင္အပ့္ ပါတယ္။)
(ကိုၾကည္စိုး @ သရဲ ကျပည္တြင္းယူဂ်ီနဲ႔ဖမ္းမိျပီေထာင္(၁၀)နွစ္က်၍
အိမ္ျပန္ေရာက္မွာ ဆံုး သြားခဲ့ ပါတယ္။)
( ကိုတူး ႏွင့္
ကို ေငြစိုးဦး တို ့ လည္း အိမ္ျပန္ ေရာက္ ျပီး မွ ဆံုးပါးသြားၾကတယ္ လို ့သိရပါတယ္။
ဒီမို ကေရစီ ေတာ္လွန္ ေရး ကာလအတြင္း မွာ တာဝန္ ေက်ခဲ့ ၾကတဲ့ သူတို ့တေတြ ကို ဘိတ္ ရဲ့ သူရဲ ေကာင္းေတြ အျဖစ္ မွတ္တမ္း တင္အပ့္ပါတယ္။
သန္းနိင္၊ေအာင္စိုး(ကုလားမ)၊ေငြစိုးဦး၊ရဲေခါင္ျမင့္
တို႔ဟာျမစ္ဝကၽြန္းေပၚအစီအစဥ္နဲ႔အိျႏၵိယားမွာအဖမ္းဆီးခံခ့ဲ႐၍အက်ယ္ခ် ဳပ္ေနခ့ဲရပါတယ္။
ျပန္လႊတ္ေပး၍ျမန္မာျပည္အျပန္စက္ေလွငယ္ပ်က္ျပီးကိုးရီယားငါးဖမ္းသေဘၤာမွကယ္တင္၍ရန္ကုန္မွတဆင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ႀကရတာပါ။)
ဘုရားသံုး ဆူ နယ္ေျမ တျခားအဖြဲ ့မွာေရာက္ေနတဲ့ ဘိတ္သားေတြျဖစ္တဲ့
ကိုေအာင္ႀကီး နဲ ့ ကို ေဇာ္ဝင့္ တို ့ ကိုလည္းဘုရားသံုးဆူကိုေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ဘိတ္သားေတြအျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တံုးက တအိမ္တည္းမွာ အတူေနခဲ့ၾကရ ဘူးတဲ့ ခ်စ္စရာအလြန္ ေကာင္းတဲ့ျပည္(သဲကံုး) သားအစ္ကိုႀကီးေတြ
၁။ ကိုရဲေခါင္ျမင့္
၂။ ကိုဘိုစီ
၃။ (ကို မင္းလြင္)
၄။ ကိုလွျမင့္သန္း (USA)
၅။ ကိုပီတာ (ရန္ကုန္)
တို ့ကို မွတ္မွတ္ ရရ၊ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတင္ ရပါတယ္။
တဆက္တည္းမွာဘဲ့ ဘုရားသံုးဆူေရာက္ အတူ ေနခဲ့ ၾကတဲ့ ေကာ့ေသာင္သားေတြကိုလည္းမွတ္မိသေလာက္မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ က်န္ခဲ့တာေတြရွိႏိုင္ပါတယ္။
၁။ ကို ဟူစင္း(ေကာ့ေသာင္း)
၂။ ကိုသန္းေ႒း(ေကာ့ေသာင္း)
၃။ အားစူး(ေကာ့ေသာင္း)
၄။ ေဇာ္နိင္ (ေကာ့ေသာင္း)
၅။မင္းမင္း(ေကာ့ေသာင္း)
၆။ ဂႏၵီ(ေကာ့ေသာင္း)
၇။ ဦးေက်ာ္ထြန္း (ေကာ့ေသာင္း)
၈။ အဘိုးႀကီးကိုကိုႏိုင္ (ေကာ့ေသာင္း)
၉။ (မ်ိဳးလြင္)(ေကာ့ေသာင္း)
၁၀။ဝင္း ေရႊ(ေကာ့ေသာင္း)
၁၁။ ကိုေ႒းေအာင္
တို ့ျဖစ္ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို ့အိမ္ရဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုး မွာ ေနၾကတဲ့ ေလတပ့္က အစ္ကိုႀကီးေတြကိုလည္း မွတ္မွတ္ရရ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ တုန္လွဳပ့္ေျခာက္ျခားေရးအဖြဲ ့ဆိုၿပီး အမည္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကိုလည္း သတိရ မွတ္မိေနပါတယ္။ ေနာက္ ပိုင္း မွာ ေလယာဥ္ ႏွစ္စီး ကို လမ္းေၾကာင္းလြဲ ခဲ့ျပီး ျမန္မာ့ အေရး ကို ကမၻာ က ေန အာရံု စိုက္ လာ ေအာင္ ထူးျခား ေျပာင္ေျမာက္စြာ စြမး္ေဆာင္ ခဲ့ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္း ေတြ ေမြးဖြါးလာတဲ့ အစု ပါဘဲ့၊
ျမဝတီ ဦးရဲ ေခါင္၊ဖြါးဖြါး၊ မ အတာ၊ ဖိုး သက္၊ မသန္းေ႒း၊ မျမတ္ျမတ္မိုး၊ မျဖဴ ၊ မနီ၊ မေခ်ာ၊ ကို ေမာင္ ေမာင္ သိန္း(ေျပာင္ၾကီး)တို ့အစု၊ ကိုမ်ိဳးေအး၊ ကို ရင္ေထြး၊ ကိုရင္ ေအး၊ ကိုမင္းဝင္း၊ ကိုမူးသာ၊ ကိုႏိုင္ေအာင္၊ကို ဖေလာ္၊ ကိုသားသား၊ကိုမင္းသူ၊ ကိုေမာင္ေမာင္ ၾကီး၊ ကိုလိွဳင္ဘြား၊ ကိုထြန္းေအာင္ ေက်ာ္ ......စသျဖင့္ေအဘီ (၁၀၁) (၁၀၂) ေရာက္ ေတာ္လွန္ ေသာ ညီ အစ္ ကို ေမာင္ ႏွမ ေတြ အားလံုးကို ေလးစားဦးညြတ္ စြာ မွတ္တမ္း တင္ အပ့္ပါတယ္။
ငုက္ဖ်ားတက္တိုင္း တက္ခဲ့တဲ့ သံုးဆူကေဆးခန္း၊ တသက္မွာ တခါ ဆိုရေလာက္ေအာင္၊ မေမ့ႏိုင္ေလာက္ တဲ့ ဘရုတ္သုတ္ခေတြႏိုင္လြန္းလွတဲ့ ဘုရားသံုဆူ ရြာပ်က္ထဲက ေဘာ္လံုးကြင္းမွာ လုပ့္ခဲ့တဲ့ ခရစ္စမတ္ ည ေလး ကိုလည္း ျပန္ျမင္ေရာင္ သတိရမိပါတယ္။
အသား၊ ငါး စားခ်င္ၾကလြန္းလို ့ ဘိတ္အစု ႏွင့္ ေကာ့ ေသာင္းအစု တို ့ ေပါင္းျပိး သံုးဆူရြာလည္ကေရကန္ႀကီးကို အုပ့္စု လိုက္ အိုင္ပက္ခဲ့ ၾကတာေတြ၊ေသနတ္အစုတ္အျပတ္ေတြ၊ လူရိုးေခါင္းေတြ ေတြ ့ခဲ့ၾကတာေတြကိုျပန္ေတြးကာျမင္ေရာင္မိပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတံုးက ၾကံဳေတြ ့တာေတြ ဟာ တသက္တာ ေမ့မရႏိုင္ တဲ့ အေတြ ့အၾကံဳေတြပါဘဲ့။
------------------------------------------
အားလံုး ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အတိတ္က ၿမိတ္သမိုင္း,

ရွစ္ ေလးလံုး မတိုင္ ခင္မွာ က်ေနာ္ တို ့အဓိ က ထားလုပ့္ ျဖစ္ တာ က အုပ့္ စု အစု လိုက္ ေလးေတြ ႏွင့္ တကၠသိုလ္ ေကာလိပ့္ ေတြ ပိတ္ လိုက္ လို ့ အိမ္ျပန္လာၾက သူေတြဆီ ကေန ပါလာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး စာ ေတြ၊ ကဗ်ာ ေတြ၊ ေၾကြး ေက်ာ္ သံေတြ စတာ ေတြ ကို လက္ ေရးေတြ နွင့္ ျပန္ကူးေရး၊ ျပီး ရင္ လက္ဆက္ကမ္း ျဖန္ ့ ေဝ၊ ေနာက္ ေစ်းတို ့ လဘက္ရည္ ဆိုင္ ေတြမွာ လိုက္ျဖန္ ့ တာ တို ့၊
( ဒီေနရာမွာ အ. ထ. က (၁) က သူငယ္ ခ်င္းတေယာက္ က်ေနာ့္ ရဲ့ မက္ ေဆ့ ေဘာက္ ထဲမွာ ေျပာလာတာကို ျပန္ တင္ ျပေပးလိုက္ပါတယ္၊ “ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕က ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈပဲ လုပ္ေတာ့ အသံသိပ္မထြက္ဘူး၊ ေက်ာင္းေနဖက္ သုငယ္ခ်င္း ၁၀ ေက်ာ္ နဲ႔ စာရြက္စာတမ္းေတြကို ရိုက္ထုတ္တာ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြဆီက ရတဲ့စာေတြ ပြားထုတ္ေပးတာေလ၊ လက္နွိပ္စက္က ဦး XXXXXX ရိုက္ေပးတာ သခ်ိဳင္းထဲက သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ၾကက္ၿခံထဲမွာ စာလွည့္ရတယ္၊ အဲအခ်ိန္က 8.8.88 ကို မစ ၾက ေသးဘူး၊ ထ၃ က ဆရာမ တေယာက္ ရဲ့ အေဖ ဆိပ္ငယ္ရပ္ သေဘၤာရံုးလမ္းက ဦးေလာင္ဝါး အသုဘ ကို 7.8.1988 ခ်တယ္ ။ အဲဒီအသုဘ အမွိ ေက်ာင္းသားေတြကို စာေဝလို႔ရေအာင္ လုပ္ရတယ္၊ သခ်ိဳင္းထဲက ၾကက္ၿခံက သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ xxxxx ရဲ႕ၿခံ သူလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြြဲ႕ထဲကပဲ၊ ၾကက္ျခံကိုဝင္တဲ့လမ္းက ဗမာသခ်ိဳင္းအဝင္ ဘယ္ဘက္ ေဘးနားမွာ သာရနာဂံုတင္တဲ့ဇရပ္ရွိတယ္ ခ်ံဳနဲနဲပိတ္ေနတယ္ လူသြားလမ္းေလာက္ပဲရွိတယ္ ။ သုႆ န္ေက်ာင္း ေနာက္ဘက္ေလာက္မွာရွိတယ္ ။တခါတေလ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ၊ဝင္လာပီးစာလာေပးတယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လွည့္ထားတဲ့စာေတြယူသြားတယ ္၊ ဦးေလာင္ဝါး အသုဘ စာေဝတဲ့အစီစဥ္ ေပါက္ၾကားသြားေတာ့ ရဲ စစစ အဖြဲ႕ေတြ သခ်ိဳင္းေဘးက ဂိုေဒါင္နားမွာ ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ေစာင့္ၾကတယ္ ။
တကယ္တမ္းေဝေတာ့ ေကာလိပ္ကုကၠဳိ ေက်ာင္းေရွ႕နားေလးမွာ ေဝေပးပီး တပ္ျပင္လမ္းထဲဆင္းေျပးၾကတယ္၊ “ )
ကိုယ့္ ႏွင့္ သိၾကသူေတြသာ အတူလုပ့္ျဖစ္ ၾကျပိး။ တဦး ႏွင့္ တဦး တဖြဲ ့ ႏွင့္ တဖြဲ ့ လည္း မယံု ၾက သလို ႏွင့္ ယၡဳ ့ လို ပြင့္ လင္းစြာ မလုပ့္ ႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။
မ၊ ဆ၊ လ ေခတ္မွာ ေသြးခြဲ အုပ့္ခ်ဳပ့္ ခံ ခဲ့ၾကရတဲ့၊ ဦးေနာက္ ေတြ ေဖါက္ ေဆး ေက်ာ တာေတြ ခံခဲ့ၾကရတဲ့ က်ေနာ္ တို ့တေတြ ဟာ ကိုယ့္ အခ်င္းျခင္း ေတြ အတြင္းမွာ ကို ယံုၾကည္မူ ့ဆိုတာ မရွိ ၾကသေလာက္ ကို စိုးရိမ္မူ ့ေတြ ျပည့္ နက္ ေနခဲ့ ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ ဆံုး ဆရာ / ဆရာ မေတြ ကို မ်က္နာလို ၊ မ်က္နာရ သြားလုပ့္ ျပိး သတင္းေပးလိုက္ရင္ ေတာင္ အဲ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ ေခၚေတြ ့ ခံရ၊ ေက်ာင္းထုတ္ ခံရတာ ေတြ ျဖစ္ ႏိုင္ၾကတာမို ့ လုပ့္ ေနၾကတာာ ကိုသိလွ်က္ ႏွင့္ ပင္ ဒီလို အစု ေတြ ကြဲျပီး ကို လုပ့္ ခဲ့ ၾကရတာပါ။ သို ့ေသာ္ ဒီလို ကြဲ ျပား ျပိး လုပ့္ ခဲ့ရတာ က ပင္ အစိုးရ ေထွာက္ လွမ္း ေရးေတြ လိုက္ လို ့မရေအာင္ ဗ် ဳ ဟာ ေျမာက္ လုပ့္ သလိုလည္းျဖစ္ ေနခဲ့ပါတယ္။ ရီစရာ အေနႏွင့္ ေျပာျပရပါက ေက်ာင္း အမ်ားသံုးအိမ္သာ ေတြ ထဲ မွာ ေတာင္ မွ ဘယ္သူက ကပ့္ သြားမွန္း မသိ တဲ့ ႏိုင္ငံေရးစာရြတ္ ေတြ ကို ဆရာ ဆရာမေတြ က ေန ျဖဳတ္ သိမ္း လို ့မႏိုင္ ျဖစ္ ခဲ့ရပါတယ္။ တခ်ိ ဳ ့ တပ့္ ဥိး ကြ ်ံ တယ္ လို ့ေျပာရမယ္ ့ သူငယ္ ခ်င္းတခ်ိိ ဳ ့ ကေတာ့ အထိမ္းသိမ္း ခံရတာ ေတြေခၚယူ သတိ ေပးခံရတာ ေတြ ရွိ ခဲ့ပါတယ္။ (ဥပမာ က်ေနာ္ ့ တို ့အစု ထဲ က ျမတ္သူရ (ခ) ဖိုးျမတ္ လိုေပါ့။ အေရးခင္းမစခင္မွာ ကို သက္ ဆိုင္ရာ လူၾကီး ေတြ ေခၚယူ သတိ ေပးခံ ခဲ့ရျပီး ျငိမ္ ေနလိုက္ ရပါတယ္။) ေနာက္ ဘာ အစည္းေဝးဘဲ့ျဖစ္ျဖစ္ သြားၾကရင္လည္း လွ်ိ ဳ ့လ ွ်ိဳ ့ ဝွက္ဝွက္ ႏွင့္ အစု အစု လိုက္ သဲထိပ့္ ရင္ဖို စြန္ ့စားခန္း တခု ့လို ပါ။ က်ေနာ္ တို ့ ေက်ာင္း မွာ ေတာ့ အထက္ မွာ ေျပာခဲ့ သလိုပါဘဲ့ သက္ ဆိုင္ ရာ အတန္း အလိုက္ ကြဲ ေနတာရယ္၊ တဦး ကို တဦး မယံု ၾကည္ သလို ျဖစ္ ေနၾကတာရယ္ ေၾကာင့္ ရွစ္ ေလးလံုး ေန ့ ေရာက္သည့္ တိုင္ ဘယ္သူူေတြ က ဦး ေဆာင္ ျပီး စတင္ မယ္ လို ့ က်ေနာ္တို ့ ေသခ်ာ မသိ ခဲ့ လိုက္ ပါ။ ( ေနာက္ ပိုင္းမွာ လင္းေဇာ္ ႏွင့္ ေနာက္ တေယာက္ အထက(၂) စထြက္ ခ်ိန္မွာ ေရာက္သသြားၾကျပိး သြား ပူးေပါင္းခဲ့ ၾက တာ လို ့ျပန္ေျပာ လို ့သာ သိ လာ ရတာပါ။)
ဒီေနရာ မွာ ကတည္း က ေက်ာင္းပိတ္ လို ့ျပန္ ေရာက္ ေနၾကတဲ့ တကၠသိုလ္ ေကာ ့ လိပ့္ ေတြ က ျပန္ ေရာက္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား/ သူ ေတြ ၊ ေနာက္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကိးေတြ၊ ႏိုင္ငံ ေရးစိတ္ဝင္စားၾကတဲ့ အရပ့္ သူ/သား ရဲ့ အခနး္ က႑ ကို ေမ့ ခ်န္ ထားခဲ့ လို ့မရပါ။ သူတို ့ရဲ့ ကူညီ ေဖးမမူ ့ေတြ ့ေၾကာင့္ ရွစ္ ေလးလံုး ေန ့ ေတြမွာ က်ေနာ္ တို ့ အျဖဴ အစိမ္း ေတြ အထိခိုက္ က်ဆံုး မူ ့နဲ ျပီး ပြဲ ထြက္ လွ ခဲ့ ၾကတာပါ။
၈.၈.၈၈ ေန ့မွာ ေတာ့ အ.ထ.က (၂) ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားလူငယ္တခ်ိဳ ့ ရယ္ တျခား ေက်ာင္း က ေက်ာင္းသား ေတြ ရယ္၊ ဝန္းရံ ပန့္ပို ့ၾကတဲ့့ သူေတြ တခ်ိဳ ့ႏွင့္ အ၊ ထ၊ က (၂) ျမိတ္ ကေန ဘိတ္ ရွစ္ ဆယ့္ ရွစ္ အေရးအခင္း ကို စ တင္ ခဲ့ၾကၿပီး၊ အ.ထ.က(၁) ၊ အ.ထ.က (၄) ၊ အ.ထ.က (၃) စသျဖင့္ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာႏွင့္ ၿမိတ္တၿမိဳ ့လံုးကို ျပန္ ့နံ ့သြားေစခဲ့ၾကပါတယ္။ အျဖဴ အစိမ္း ေက်ာင္းသားလူငယ္ ေတြ သာမက၊ ေက်ာင္းပိတ္ထားလို ့ျပန္ေရာက္ေနၾကတဲ့ တကၠသိုလ္၊ ေကာလိပ့္ ေတြက ေက်ာင္းသားမ်ား လည္းပါဝင္ခဲ့ၾက သလို ျပည္သူူေတြ ကလည္း တခဲ တနက္ ကို ေထွာက္ခံ ခဲ့ ၾကတာ ကို သတိရမွတ္မိေနပါတယ္။ စထြက္ၾကတဲ့ ၈.၈.၈၈ ေန ့ မွာပင္ အသက္ေပးသြားခဲ့ၾကရတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြ ျမန္မာျပည္
အနံ ့အျပားမွာ ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို ့ၿမိတ္(ဘိတ္) မွာလည္း ၈၊ ၈၊ ၁၉၈၈ ေန ့မွာ
သူတို ့ရဲ့ ႏွလံုးေသြးေတြြ ႏွင့္ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ သမိုင္းတေခတ္ကိုဖြင့္လင့္ ေပးခဲ့ၾကတဲ့ က်ဆံုးသြားခဲ့ၾက တဲ့ ရဲေဘာ္ (ကိုကိုဦး ႏွင့္ ညီညီလြင္) တို ့ကိုေလးစားဦးညြတ္စြာႏွင့္ မွတ္တမ္းတင္အပ့္ ပါတယ္။
ကိုကိုဦး ေရာ ညီညီလြင္ပါ သိမ္ေတာ္ႀကီးေတာင္တက္မိခင္နွင့္ခေလး အနီး အနားေရႊေက်ာင္းနားကအတက္လမ္းမွာ (အခုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ရုံးေရွ႕
မွာ) ၂ဦးလံုး အတူ က်ခဲ့ တာ လို ့မွတ္ မိေနပါတယ္။
( မတူေသာ အျမင္ အသိမ်ား ကို ၾကိဳဆိုပါတယ္)
မဆလပါတီရုံးေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ရံုးေပၚကဓါတ္ပံုခိုးရိုက္တာနဲ႔အေစာင့္မီးသတ္ေတြကိုစည္းရံုးျပီးပါတီရုံးေပၚကိုဝိုင္းတက္ႀကတယ္။
ဖလင္ေတာင္းတာရခ့ဲတယ္၊ လို ့ေျပာတယ္။ ဘယ္သူဆီမွာ လည္း လို ့ေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ အဲ ကေန တဆင့္ျမိ႔ဳပတ္ဆႏၵျပႀကတယ္။
အစပိုင္းမွာေက်ာင္းသားေလး
ေတြပဲေအာ္ျပီး
လူထုကဝန္းရံတာ။
ေစ်းနားကမဆလ႐ံုးကိစၥပီး ဆက္ခ်ီတက္မွအားလံုပါဝင္လာႀကတယ္။
ခ်ီတက္ရငး္နဲ႔သပိတ္စခန္းကိုထ(၁)မွာဖြင့္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ႀကတယ္။
ဦးပုတိုက္ေပၚကဗီြဒီယိုခိုးရိုက္ျပီး
ရဲစခန္းကိုရိုက္ကူးသူေျပးသြားလို႔
ရဲစခန္းကို တေႀကာင္းခြဲလိုက္တယ္။ပင္မေႀကာင္းကထ(၁)ကိုဆက္တက္သြားတယ္။
ရဲစခန္းေရွ႕မွာလူစုလူေဝးမ်ားလာတ့ဲအခ်ိန္မွာ
အခုကညနရုံးအေရွ႕ဘက္
အေဆာက္အဦးထဲမွစ ပစ္တယ္။
ေသနတ္ပစ္သမားေတြကစေနေမာင္ေမာင္နဲ႕ေအာင္ေငြလို႕ေျပာၾကပါတယ္။
မေသဘဲတျခားေနရာေတြကိုထိတဲ႕ေက်ာင္းသားေတြလည္းရွိတယ္တဲ႕။(အဲ ေနရာမွာ အမည္ ကြဲ လြဲ ေနတာ ရွိပါတယ္) အလက(၂)ေက်ာင္းသားစိုးနိုင္ဆိုသူမွာလည္းလက္ေမာင္းထိသြားတယ္တဲ႕ေဆးရုံႀကီးသြားျပတာမလုပ္ေပးဘူးတဲ႕။ ( အဲ ဒီ စိုးႏိုင္ဆိုတာက ဦးပါေလးရဲ့သား၊ ပထက္ ေတာင္ ကမ္းမွာ ဘုန္းၾကိးဝတ္ ေနသူ လို သိရပါတယ္)
ေနာက္ တဦး ေျပာတာက ေတာ့
ထိသူသံုးဦး။
ကိုကိုဦး၊ညီညီလြင္၊ကိုသိန္းထြန္း။
ကိုသိန္းထြန္းကဒေကာက္ေကြးမွာ
ထိျပီးဂံုညင္းထြက္သြားတယ္၊
ညီညီလြင္ကဆီးခုံ။
မိန္းခေလးတဥ္ီးလက္ေခ်ာင္းမွာ
အနည္းငယ္ဒါဏ္ရာရသည္။
ဆိုင္ကယ္အကူအညီနဲ႔ေဆးရံုပို႔တယ္၊
ပစ္ ခတ္သံေတြ ဆက္တိုက္ျဖစ္လာေတာ့လူစုကြဲသြားၾကတယ္။
ကိုကိုဦး၊ညီညီလြင္ေဆးရံုမွာက်ဆံုးတယ္။
ကိုကိုဦးအေလာင္းကို သူ ့မိဘ ခြင့္ ျပဳခ်က္ ႏွင့္ ဘိတ္ ေဆးရံုႀကီး မွ အ.ထ.က (၁) ေက်ာင္းကိုသယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကၿပီး
သပိတ္စခန္းဖြင့္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ညီညီလြင္ ကိုေတာ့ သူ ့မိသားစုဆႏၱအရအားျခင္းဘဲ့ ျမဳပ့္နံသၿဂၤဳလ္လိုက္ၾကပါတယ္။
ညီညီလြင္မိသားစုသေဘာအရ ထ(၁)သပိတ္စခန္းသို႔မသယ္ခ့ဲရဘူး။
ဒီည ေနမွာ ဘဲ့ အထက (၁) ေက်ာင္းနားက သမ ဂို ေထာင္ ကို ျမစ္ ငယ္ ရပ့္ က လူ တစု ကေန ဖြင့္ လိုက္ ၾကတယ္။
---------------------------------------------------------------
အထက (၁) သပိတ္ စခန္း အေၾကာင္း ကို ဆက္ပါ့မယ္။
မတူေသာ အျမင္မ်ား ေဆြးေႏြး ခ်က္မ်ား ကိုၾကိဳ ဆိုပါတယ္။

 https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1396783287105508/

အထက (၁) သပိတ္ စခန္း အေၾကာင္း ကို ဆက္ပါ့မယ္။
မတူေသာ အျမင္မ်ား ေဆြးေႏြး ခ်က္မ်ား ကိုၾကိဳ ဆိုပါတယ္။
သိတဲ့သူေတြ ကို က်ေနာ္ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းရာေတြ အေပၚမွာ ေစတနာ ေမတၱာ ထားျပီး ဝင္ေရာက္ ေဆြးေႏြးျပီး ျပင္ ဆင္ေပးဘို ့ အေလးနက္ထားဖိတ္ေခၚပါတယ္။
က်ေနာ္တို ့ အ.ထ.က (၁) မွာ ဖြင့္ခဲ့ၾကတဲ့ သပိတ္စခန္းကို၃ရက္ပဲ ့ ဆက္တိုက္ ဖြင့့္ႏိုင္ခဲ့ၾက ပါတယ္။
ဒုတိယေန ့မွာ ကိုကိုဦး အေလာင္း ႏွင့္ အတူ ျမိဳ ့လွည့္ ကာ ဆႏၱ ျပခဲ့ ၾကပါတယ္။ ဟိုတယ္မားဂြီး ကေန ဓါတ္ပံု ရိုတ္ လို ့ ဆိုျပီး ျပႆနာ အနည္းငယ္ တက္ခဲ့ ပါတယ္။ ျမိဳ ့သစ္ မွာ ဦး ျမေမာင္ ေနအိမ္ ကို ဖ်က္ ဆီး မူ ့ ျဖစ္ ခဲ့ ပါတယ္။
ယခုလက္ရွိ ျမင္းစီးရုပ္တု ေနရာမွာ အရင္က ရွိ ခဲ့ တဲ့ အစိုးရဓါတ္ဆီဆိုင္ ကို အေရးခင္း မွာ ျပည္သူေတြ က အစိုး ရ ကို မေက်နပ္လို႔မီးရိႈ႕ခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ကံအားေလ်ွာ္စြာဘဲ့ ဓါတ္ ဆီဆိုင္္ မွာ ဓါတ္ဆီလံုးဝမရွိလို႔ ဓါတ္ ဆီဆိုင္ မီးမေလာင္ခဲ့ ပါ။ ေနာက္ေတာ့ လမ္းေပၚေမာင္းနွင္ လာ ေနတဲ့ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကိုတားပီး ဆိုင္ ကယ္ မွ ဓါတ္ဆီ ထုတ္ယူကာ အနီးရွိ ရံုး ထဲ က ရံုးစာရြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ မီးရိႈ႕ မူ ့ တခု ့ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။
တတိယေန ့မွာ ေတာ့့ ျမိဳ ့ခံ ျပည္သူေတြ ေတာင္းဆိုမူ ့ႏွင့္ ကိုကိုဦး အေလာင္း ကို ေျမခ် ျပီး
အေျခအေန အရ အားလံုးတိုင္ပင္ၿပီးသပိတ္လွန္ခဲ့ၾက ရပါ တယ္။
အ.ထ.က (၁) သပိတ္ စခန္းမွာ အဓိ က တာဝန္ယူ ခဲ့ ၾကတဲ့ ေခါင္း ေဆာင္ ေတြ ကေတာ့
( ဘိတ္) တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသာႀကီးေတြ ထဲက ကိုေအးေသာ္၊ ကိုတင္ဝင္း(ေဆး)၊ ကိုညီညီ၊ ကိုထြန္းေအး၊ ကိုေက်ာ္ဝင္း တို႔နဲ႔ အတူ (ရန္ကုန္သား) ကိုေအာင္ေဇာ္မင္း (ခ) ခ်ိ ဳ တူး ေဇာ္ (YIT) ႏွင့္ ကိုရဲလင္း တ-သခ်ၤာ (လုပ္သားေကာလိပ္)တို႔ေတာ့ အဓိက သပိတ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြပါ။
ကို ျမင့္ေ၀ (ေရေျမြ) ႏွင့္ အဖြဲ ့ က ေက ်ာင္း၀င္းလုံၿခံဳေရးကို အဓိက တာ၀န္ယူေပးခဲ့ ပါတယ္။
သပိတ္ စခန္းဖြင့္ထားတဲ့ ကာလေတြမွာ ဂိုေဒါင္ ေတြ ေပါက္ေတာ့ က်ေနာ္တို ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ဆိုကာ၊ က်ေနာ္တို ့သပိတ္စခန္းဖြင့္ရာ အ.ထ.က (၁) ေက်ာင္း ကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် သယ္ယူလာေပး ၾကတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ေစတနာကို ေလးစားစြာ မွတ္တမ္း တင္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို ့မွလည္း ျပည္သူမ်ား ယူလာေပးတဲ့ သမ ပစၥည္းေတြကို ေက်ာင္းခန္းေတြထဲမွာ ထည့္ထားၾကၿပီး က်ေနာ္တို ့တေတြ အေလအလြင့္မရွိေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိမ္းသိမ္း ေစာင့္ေလွ်ာက္ေပးခဲ့ၾကရတယ္။ ေနာက္လံုျခံဳေရးေတြယူေပးခဲ့ၾကတယ္။ သပိတ္ လွန္ေတာ့ အဲဒီေသာ့ေတြကို ဆရာတေယာက္ဆီသြားေပးထားခဲ့တယ္။ အဲဒီတံုးက က်ေနာ္တို ့ လူငယ္အမ်ားစု ဟာ အဖြဲ ့စည္း ေတြ အထဲမွာ ေနရာေတြ ဘာေတြ ယူရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ၾကပါ။ ရိုးရိုးသားသား၊ တက္တက္ၾကြၾကြ ႏွင့္ ျပည္သူေတြအတြက္ ( အသက္ ကိုပင္ မူ မထားဘဲ) ေပးဆပ့္ လုပ့္ေပး ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၱ ေတြသာရိွခဲ့ၾက ပါတယ္။
သို ့ေသာ္………..
သပိတ္ ျပီး သြားတဲ့ အခါ ၾကေတာ့ လူေတြ ရင္ ထဲမွာ မတင္မက် ျဖစ္ က်န္ ေနခဲ့ တာ တခု ့ကေတာ့ သပိတ္ ကို လာလွဴ ၾကတဲ့ အလွဴ ေငြြြ ေတြ ဟာ မ်ားလြန္း လို ့ အိတ္ ေတြ ႏွင့္ ေတာင္ ထည့္ သိမ္း ၾကရပါတယ္။ အဲ ဒီ အလွဴ ေငြ ေတြ ဘယ္ ကို ေရာက္ သြားၾကတာလဲ ဆိုတာပါဘဲ့။
အေရးေတာ္ပံု ကာလအတြင္း မွာ ၿမိတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ၊ ေက်ာင္းအလိုက္ဖြဲ ့ျဖစ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းတြင္းသမဂၢ ေတြၢ ႏွင္ ဗမာ့ မ်ိဳး ခ်စ္လူငယ္( APBY ) အဖြဲ ့ တို ့ဟာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ ေတြ အမ်ားဆံုးပါဝင္ၾကတဲ့ အမာခံ၊ အင္ အားေကာင္း တဲ့ သပိတ္အဖြဲ ့ေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တျခား အေရးပါတဲ့ အဖြဲ ့စည္း ေတြ မွတ္မိသေလာက္ ကေတာ့ ဆရာဦး ခင္ေမာင္ညိဳအဖြဲ႔။ ေရွ႕ေနမ်ားျဖစ္ႀကတ့ဲ ဦး ခင္ေမာင္လတ္၊ ဦး ျမင့္စိန္ တို႔အဖြဲ႔။ ဆရာဝန္ ဦး ခင္ေမာင္ဦးနဲ႔ ေဒၚတင္တင္ရီတို႔အဖြဲ႔။ ေဒါက္တာဦး သာစိန္အဖြဲ႔။ ဆရာမႀကီးေဒၚသန္းရွင္တို႔၏ဘံုတိုက္စိမ္းအဖြဲ႔။ ဆရာကေနဒီနဲ႔ ကိုသန္းထြန္းတို႔၏ ေတာင္ပိုင္းအဖြဲ႔ ၊ အမွတ္ (၃) ေက်ာင္းေဘးအေျခစိုက္ မ်ဳိးခ်စ္ဒီမိုကေရစီညီညြတ္ေရး အဖြဲ ့ခ်ဳပ္။……..အစရွိသည္ျဖစ္ေပါ့ မွတ္မိသေလာက္ ကိုမွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ ေဖၚျပပါ အဖြဲ ့ စည္းမ်ားမွ ယေန ့ ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွားရွိသူမ်ားက်န္ဦးမွာပါ။ ထိုအဖြဲ႔တို႔မွလွဳပ္ရွားပံုနဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳကို မွတိတမ္းျပဳ စုနိင္ရန္ အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ လူ ပုဂၢိဳ လ္ ေတြ ကို ဝင္ေဆြးေႏြး ေပးၾကဘို ့ကို ဖိတ္ေခၚ ပါရေစ။ သို ့မွသာ က်ေနာ္ တို ့ထုဆစ္လိုတဲ့ သမိုင္း ပံု ေပၚ လာ မွာ ပါ။ အေရးေတာ္ ပံု ကာလမွာ ဘုန္းေတာ္ ၾကိး ၂ပါး ကေန ဦး ေဆာင္ ျပီး ေဟာ ေျပာလုပ့္ ေဆာင္ ခဲ့တာ ကိုလည္းသတိထားမွတ္မိပါတယ္။ ထို ဘုန္း ဘုန္း ေတြ ကို သိ သူမ်ားမွ ေဖၚ ထုတ္ တင္ျပေပးေစလိုပါတယ္။
( ဒီ ေနရာမွာ သမိုင္း မွတ္တမ္း အမွန္ တခု ့ ကို သူ သိခဲ့ သလို သိေစ ခ်င္ ပါတယ္ လို ့ မွတ္ ခ်က္ ေပး ေျပာဆို လာ တဲ့ “Waylwint Zin ေနာက္တခု က်ေနာ္သိတဲ့ေသခ်ာတာတခုရွိေသးတာက ထံုးစံအတုိင္း ျမန္မာပီပီ အဖြဲေတြ မိဳွလုိေပါက္ သမဂၢ ေတြမ်ားလာေတာ့ လက္ကမ္းစာေစာင္နဲ့ ဖိတ္ေခၚျပီး ဘိတ္ေတာင္ ဘုရား ကိုင္ဘုန္းျကီးေက်ာင္းမွာ အဖြဲ့ေပါင္း ၃၄ ဖြဲ့ နဲ့ အမ်ားသေဘာတူ မ်ဳိးခ်စ္ဒီမိုကေရစီညီညြတ္ေရးအဖြဲ့ခ်ဳပ္ဆို ဖြဲ့လိုက္ျပီး အေရးအခင္းကာလ (မင္းမဲ့ကာလ) မွာ ျမိဳ့ကို ထိန္းေက်ာင္းႏုိင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီနာမည္ကို ေဒၚစုက သေဘာက်လို့ပဲ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲံခ်ဳပ္ နာမည္ကို ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ေျကာင္း ေနရာတကာ နံပါတ္ (၁) မွာလားမသိ ထည့္ေရးဖူးပါတယ္။ ဒါ တိက်ခိုင္လံုတဲ့ သက္ေသေတြရွိတာမို ့ေျပာရဲတာပါ၊ သမိုင္းမို ့ အမွန္အတိုင္း သိေစခ်င္တာသက္သက္ပါခင္ဗ်၊ “ ေနရာ တကာ ဂ်ာ နယ္ အယ္ဒီတာ ကို ေဖေသာင္း ရဲ့ မွတ္ ခ်က္ ကို မွတ္တမ္း တင္ ေပးထားပါတယ္။
အဖြဲ ့ စည္းေတြမ်ားလြန္လြန္း လို ့ စိတ္ပ်က္ စရာ ေတြ လို ေတြ ့ၾကံဳ ခဲ့ရပါေသးတယ္။
ၿမိတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ၊ ကို ဝက္တိုက္ေက်ာင္း၊ ဗမာ့ မ်ိဳး ခ်စ္လူငယ္( APBY ) အဖြဲ ကို ဘုရားႀကီးေက်ာင္း တြင္၎ ၿမိတ္ၿမိဳ ့ အ.ထ. က ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေက်ာင္းအလိုက္
ေက်ာင္းတြင္း သမဂၢ မ်ားကိုဖြင့္ၿပီး ရဟန္းရွင္လူ မိဘျပည္သူမ်ားႏွင့္ တူညီစြာ လက္တြဲလုပ့္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
(ဒီေနရာမွာ ပါဝင္ ေဆာင္ ရြက္ ခဲ့ ၾကသူေတြ ကို မွတ္တမ္း တင္ ထားဘို ့လိုလာပါလိမ့္မယ္။ မွတ္မိ သလို ဝိုင္းစဥ္းစားျပီး အၾကံ ျပဳ ၾကေစလိုပါတယ္။)
အ.ထ.က (၁)ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေအာင္ခိုင၊္ လွဦး၊ အုန္းေက်ာ္၊ ေမာင္မင္း ၊ ၊( ေထြးညီ ) ငဗိုလ္(ခ) တင္သူရ
အထက(၂) သန္း ထိုက္ဦး၊ မ်ိဳး ျမင့္ ေအာင္၊
အထက(၃) ရဲနိုင္ေထြး၊
အထက (၄) လင္းေဇာ္၊ ေအာင္မ်ိဳးလြင္၊ ေအာင္မိုး၊ သိိန္းထြန္း၊ ေအးပို ၊ စိုးမိုးလိွဳင္၊ ေအာင္ႏိုင္ဦး
ျမိတ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ မွာ
ကိုျမင့္ေဝ (ဥပေဒ) ဥကၠ႒
သန္းထိုက္ဦး (ထ. ၂) ဒု ဥကၠ႒
ကိုသန္းဝင္း(RIT) အတြင္းေရးမူး
လင္းေဇာ္ (ထ. ၄ တြဲဘက္ အတြင္းေရးမူး)
----------------------------ဘ႑ာေရး
----------------------------တြဲ ဘက္ ဘ႑ာေရး
ျပန္ၾကားေရး
မ်ိဳး ျမင့္ ေအာင္ (ထ. ၂)
ေအာင္မ်ိဳးလြင္ (ထ.၄)
…………………………
လံုျခံဳ ေရး ႏွင့္ စည္းကမ္းထိမ္းသိမ္းေရး
(မွတ္မိသလို ျဖည့္ထားတဲ့ အတြက္ အမွားအယြင္းမ်ား ရွိႏိုင္ပါတယ္။)
က်ေနာ္တို ့အ.ထ.က(၄)မွ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတခ်ိဳ ့မွ လည္း သပိတ္ကာလအတြင္း နယ္မ်ားသို ့စည္းရံုးေရးမ်ားထြက္ၾကျခင္း၊ ျမိတ္တြင္ သပိတ္ ကို တျခားအဖြဲ ့မ်ားႏွင့္အတူ ပူးေပၚင္း ေဖၚေဆာင္ၾကျခင္း၊ ရပ့္ကြက္အတြင္းလုပ္ျခံဳေရးယူေပးျခင္း တို ့ကို ေက်ာင္းတြင္းတြင္ ေက်ာင္းအိပ့္ ေက်ာင္းစား ေနထိုင္ၿပီး လုပ့္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
အ.ထ.က(၄) ေက်ာင္းတြင္း သမဂၢ မွာ တာဝန္ ယူသူ အမာခံ မ်ား ကို က်ေနာ္ မွတ္မွိသလို (က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္) ေအာင္မ်ိဳးလြင္ (ေအဘီ ၁၀၂) ၊ လင္းေဇာ္ (AB 201)၊ ေဇာ္ႀကီး၊ ေအာင္မိုး(AB 201) ၊ ေအးပို(AB201)၊ စိုးမိုးလိွ ုင္ (AB 102/ 201 and PDF) ၊ လြင္မိုး( AB 201)၊ ေအာင္သူဇာ(AB 201)၊ သန္းေအး(တပ့္ျပင္ရပ့္) ေက်ာ္ ႏိုင္(တပ့္ျပင္ရပ့္)၊ ေမာင္ ဦး (ေရႊက်င္ တိုက္ မယ္သီလရွင္ ေက်ာင္း ကို အဓိက လံုျခံဳေရး ယူေပးခဲ့တဲ့သူ)၊ ျမတ္သူရ (ျမန္ေအာင္)၊ တင္မိုးထြန္း (AB 201)၊ ေဇာ္ဦး(AB 210)၊ ေအာင္ႏိုင္ဦး၊ (ႏိုင္ႏိုင္)၊ ညီညီ လြင္( ကြက္သစ္)၊ ………….( က်ေနာ္ ့ အေနျဖင့္ ေတာခိုလာၾကသူေတြ တခ်ိဳ ့ေတြ ကိုသာ အထူးျပဳ မွတ္မိၿပီး၊ တခ်ိဳ ့ အမည္ေတြကို ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ) အားလံုး လူ ၂၀ခန္ ့ အမာခံဖြဲ ့ကာ လွဳပ့္ရွားႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
အ.ထ.က (၄) ေက်ာင္းမွာ က်ေနာ္ တို ့ကို ေထွာက္ခံ အားေပး ကူညီ ခဲ့ ၾကတဲ့ ဆရာ/ ဆရာမ ေတြ အားလံုး ကို ေလးစား ဂါ ရဝ ျပဳ စြာႏွင့္ က်ေနာ္ မွတ္မိသမွ် ကို မွတ္တမ္း တင္ လိုက္ပါတယ္။
ဆရာ မ ေဒၚသန္းရီ
ေဒၚေအးေအး၀င္း( ျမန္မာစာ)
ေဒၚ ဟုန္ ေရႊ (ဖုိး၀) ( အဂၤလိပ္.)
ေဒၚၾကည္လွ (သခ်ၤာ)
ေဒၚ ၾကည္ၾကည္ေအး (ရူ ပ ေဗဒ)
ေဒၚ စန္းစန္းျမင့္ (ဓါတုေဗဒ)
ေဒၚတင္ေလးေ၀ ( ဘိုင္ အို ေလာ္ဂ်ီီ)………………………။
ဆရာ ဦးသန္းဝင္း……………။
ျပည္သူလူထုတရပ့္လံုးမွပါဝင္ေသာ အေထြေထြ သပိတ္ေမွာက္မွ ုေတြေၾကာင့္ ဘိတ္မွာ အစိုးရအုပ့္ခ်ဳပ့္ေရးမ်ား ယိုယြင္းပ်က္စီး ခဲ့ၾကရ ေသာ္လည္း
ေနာင္တြင္တက္လာမယ့္ စစ္အစိုးရ ဝါဒျဖန္ ့သလို အေရးေတာ္ပံု ကာလအတြင္းမွာ ဥပေဒမဲ့လုပ့္ရပ့္ မ်ား မျဖစ္ပြါးၾကရေအာင္ အားလံုးမွထိမ္းသိမ္းလုပ့္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သို ့့ေသာ္
တဘက္မွာ လည္း ။ စစ္ တပ္ျမိဳ႔ထဲ၀င္လာရင္..ဘယ္နည္းဘယ္ပံု ကာကြယ္ၾကမယ္.. လမ္းပိတ္ဆုိ႔မယ္.. ဆုိျပီ းတုိင္ပင္ၾက..လက္နက္ေတြ စု ၾက..နဲ႔..ေပါ့။ တခ်ိဳ ့ေနရာေတြမွာ စစ္သင္တန္းေတြ၊ စစ္လက္နက္ပစၥည္း ေတြ ကိုဘယ္လို အသံုးျပဳၾကရတယ္ ဆိုတဲ့့ သင္တန္းေတြ၊ ေပးခဲ့ လုပ့္ခဲ့ ၾကတာကိုလည္းမွတ္မိေနပါတယ္။
၁၉ရက္ ေန ့ ညေနပိုင္း စစ္တပ့္မွ အာဏာသိမ္း ျပီး ခ်ိန္တြင္ ခလရ (၁၇) တပ္ရင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးတင္ေအးနဲ႔ ဘံုတိုက္စိမ္း မွာ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖ မ်ား၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢ မွ တာဝန္ရွိသူမ်ား ( ) ေတြ ့ဆံု စည္းေဝး ၾကပါတယ္။ ဘံုတိုက္စိမ္းေရွ႕ရင္ဆိုင္ေနရစဥ္ ၁၀၁နဲ႔၁၀၃မွစစ္ကူလာေသာကားမ်ားကို ျပည္သူေတြ လမ္းခုလတ္ ကေန တားဆီးျပီးျပန္ခိုငး္ခ့ဲၾကပါတယ္။ စစ္ အကူမေရာက္လာ၍ ၁၇တပ္ရင္းမူးျပန္ဆုတ္ခ့ဲရျပီးထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ ပစ္ခပ္မွဳမျဖစ္ခ့ဲရ ပါ။
(ကိုျမင့္ စိုး ရဲ့မွတ္ခ်က္အရ၊ (Myint Soe ဘုံတိုက္စိမ္းကေအးခ်မ္းသာယာေရး အေၾကာင္းအရာ အရာေတြအားလံုးမွတ္တမ္းမ်ားေဒၚတင္တင္ရီမွာ႐ွိႏုိင္ၿပီး ၁၉၈၉၊၉၀ခုႏွစ္ေတြမွာထုတ္ေ၀တဲ့ ၿမိတ္ မဂၢဇင္းမွာလည္းဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ား ပါဘူးပါတယ္) လို ့မွတ္တမ္း တင္ပါတယ္။ )
စင္တင္ဘာ ၁၉ ရက္ေန ့မွာ ေနာက္ထပ့္ စစ္တပ့္ က ျမိဳ ့ထဲ ဝင္လာေတာ့ (ဧမာေႏြလေက်ာင္းေတာင္ကုန္း ဘက္က ဂ်င္ဂလိ နဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္လုိ႔ စစ္ တပ္ဘက္မွာ ထိခုိက္မႈေတြ ရွိခဲ႔ပါတယ္။(ေသဆံုးမူ ့ ေတြ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ ၾက တယ္လို ့ေတာ့ မွတ္ မိေနပါေသးတယ္။) ) ေနာက္ထပ့္ ပစ္ခတ္မွ ုေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကရၿပီး ရဲေဘာ္ မ်ိဳး ဦး (ခ) ေနာင္မဲ ထပ့္မံက်ဆံုးခဲ့ရတာကို ဝမ္းနဲစြာႏွင့္မွတ္တမ္းတင္ အပ့္ပါတယ္။
ရွစ္ ေလးလံုး အေရး ေတာ္ ပံု ထဲ တြင္ က် ဆံုး သြား ၾက ေသာ ရဲ ေဘာ္ ကို ကို ဦး၊ ညီ ညီလြင္ ႏွင့္ မ်ိ ုဳ းဦး (ခ) ေနာင္ မဲ တို ့ကို တပ္ျပင္သခ်ိဳင္းေစာင့္ (ဦးအိုငယ္(ေပါက္ခြန္း)) ႏွင့္ - ပန္းရန္ဆရာ အဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္က (ကိုကိုဦး) အေဖ ဦးတင့္ဟို တို ့မွ ဦး စီး ဦး ေဆာင္ ျပဳ ျပီး တေနရာ ထဲ တြင္ တစု တစည္း တည္း အထိမ္း အမွတ္အုတ္ ဂူူ မ်ား ျပဳ လုပ့္ ေပးထားခဲ့ ပါသည္။

 https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1398732006910636/

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ကတည္းကေန ယေန ့အခ်ိန္အထိတိုင္ အိမ္မျပန္ႏိုင္ခဲ့ၾကေသးတဲ့၊ ဘဝေပး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးကို ျပန္ ့ႀကဲ ေရာက္ရွိသြား ခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ္တို ့ တေတြ ဟာ ၂၉ႏွစ္ ဆိုတဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေက်ာ္ ၾကာခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ မွာ မေမွ်ာ္လင့္ၾကဘဲ ျပန္လွယ္ ဆံုေတြ ့ခဲ့ၾက ရျပန္ပါတယ္္။
ဒီလိုဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကေတာ့ ေရွးေဟာင္း၊ ေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾကရင္းနဲ ့ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ အနီးစပ့္ဆံုး မွန္မွန္ကန္ကန္ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး၊ အတိတ္ သမိုင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွ သင္ခန္းစာယူသင့္တာေတြ ကို သင္ခန္းစာ ယူႏိုင္ၾက ဘို ့၊ ဘဝတကၠသိုလ္က သင္ၾကားပို ့ခ်လိုက္တဲ့ ဒီသင္ခန္းစာေကာင္းေတြကေနတဆင့္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အနာဂတ္ေတြကို ေနာင္ က်ေနာ္ တို ့ မ်ိဳး ဆက္ သစ္ ေတြ အတြက္ တည္ေဆာက္ေပးႏိုင္ ၾကမယ္ဆိုရင္ ဆိုတဲ့ ဆႏၱေတြ ရင္ထဲမွာျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၾကရပါတယ္။
ဒီလို ဆႏၱေတြ က်ေနာ္တို ့ ရင္ထဲမွာျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၾက တယ္ လို ့ဆို ပင္ ဆိုျငား အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သမိုင္း တခု ့အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ၾကေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လို အေၾကာင္းရာေတြ ကေန၊ ဘယ္လိုအျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚမွာ၊ ဘယ္သူေတြကို ဦးတည္ထားျပီး ဘယ္လို မွတ္တမ္းတင္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ ေတြ အေျခခံအခက္ခဲေတြအျပင္၊ လက္ေတြ ့ လုပ့္ၾကရမယ့္၊ စာစီ၊ စာရိုတ္၊ စာေရးတာေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြစုစည္းတာေတြ၊ ကိုယ့္အျမင္ကို အျမင္အတိုင္းတင္ျပေပမယ့္ ဒီ့အေပၚ ျဖစ္ေပၚရိုတ္ခတ္လာႏိုင္တဲ့ ေကာင္းက်ိဳး ၊ ဆိုးျပစ္၊သက္ေရာက္မွ ု အက်ိဳးဆက္ေတြ ကို ႀကိဳတင္ စဥ္းစားရင္း၊ အဲဒါေတြကိုခံႏိုင္ရည္ရွိရွိနဲ ့ လကၡံႏိုင္ဘို ့ ကို သတၱိေမြးရတာေတြ၊ စတဲ့စတဲ့ အခက္အခဲေတြ ကို စတင္ ရင္ဆိုင္ရပါေတာ့တယ္။
ဥပမာ ဆိုၾကပါစို ့၊ က်ေနာ္သိတဲ့ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခုကို က်ေနာ္ ႀကံဳ ဆံုခဲ့ရတဲ့အတိုင္း မွတ္တမ္းတင္ၿပီဆိုပါေတာ့၊ ပထမ ဆံုး က်ေနာ့္အေနႏွင့္ အျဖစ္အပ်က္ထဲမွာပါဝင္တဲ့အေၾကာင္းအရာမ်ား ကို အဂတိတရားေလးပါးနဲ ့ကင္း လြတ္ေအာင္ မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ဘို ့လိုလာပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ အေကာင္းဆံုး အတတ္ႏိုင္ဆံုး မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္ ဆိုဦး အဲ ဒီ မွတ္တမ္း အေပၚမွာ စာရွ ု ့သူတို ့မွ သမာသမတ္ က်စြာ ခ်င့္ ခ်ိန္ျပီး နားလည္ေပးႏိုင္ ၾကပါမွအျဖစ္အပ်က္မွန္ဆိုတာကို က်ေနာ္ တို ့ ရုပ့္လံုးမွန္ေပၚလာေအာင္ ထုဆစ္ႏိုင္ၾက မွာျဖစ္ပါတယ္။
နားလည္မွ ုေပးႏိုင္ဦးေတာ့ ၊ ဒီလို အျဖစ္ပ်က္ေတြ ထဲမွာ ပါခဲ့ၾကတဲ့သူ အခ်င္းျခင္း ေတြ ထဲမွာေတာင၊္ သူ ့ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ဆိုတဲ့ မတူတဲ့ အျမင္ေတြ ဆိုတာ ရွိေနႏိုင္ ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ က်ေနာ့္သေဘာထားအျမင္ကို အားလံုးသိေအာင္ ပြင့္လင္းစြာေျပာထားခ်င္တာက၊
သမိုင္းတေကြ ့မွာ က်ေနာ္ၾကံဳခဲ့၊ သိခဲ့သမွ်ေတြအေပၚ တတ္ႏိုင္သမွ် က်ိဳးစားၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားႏိုင္ဘို ့ ရယ္၊ အဲ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကေန ယူသင့္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြထုတ္ယူအသံုးခ်ႏိုင္ၾကေစဘို ့ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ကလြဲလို ့ မည္သည့္ အဖြဲ ့အစည္း ေတြ လူပုဂၢိဳလ္ ေတြ ကို ကိုးကြယ္မွ ုေတြတိုက္ခိုက္ရန္ရည္ရြယ္ မွ ု ေတြ မပါဘဲ၊ မေျပာမျဖစ္ေျပာရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ျပန္ေျပာျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္..လို ့ နားလည္ထားေပးေစလိုပါတယ္။
(မည္သည့္အဖြဲ ့အစည္းႏွင့္ မည္သူကိုမွ ဆန္ ့က်င္တိုက္ခိုက္ ရန္မရည္ရြယ္ပါ၊ တဦးခ်င္းစီမွာ မတူေသာအျမင္ သေဘာထားမ်ားရွိေနၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။)
မွတ္တမ္း မွတ္ရာမ်ား သိမ္းထားေလ့ မရွိတဲ့၊ ေတာ္လွန္ေရး ကာလေတြအတြင္းမွာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ တာဝန္ေတြ ေၾကာင့္ မွတ္တမ္း မွတ္ရာမ်ား မသိမ္းထားႏိုင္ခဲ့ တဲ့ က်ေနာ့္ အတြက္ ၂၉ ႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီ ဆိုတဲ့အခ်ိန္ကာလတခုရဲ့ ကြာဟမွ ုကလည္း က်ေနာ့္ရဲ့ မွတ္သားႏိုင္မွ ု မွတ္ဥာဏ္ ကိုစိမ္ေခၚ ေနပါတယ္။
ဘာျဖစ္ျဖစ္ က်ရာ က႑ တခု ့ကို သိသေလာက္ မွတ္တမ္း တင္ထားဘို ့ လိုလာျပီဆိုေတာ့ လည္း
ကိုယ္က်ိဳးစြန္ ့၊ ပိုၿပီး အႏွစ္နာခံလုပ့္ခဲ့ၾကတဲ့ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းေတြ မ်က္နာကို မဝ့ံမရဲ လွမ္းျမင္ၾကည့္ရင္း ကိုယ္သိခဲ့တာေတြကို မျဖစ္လို ့သာ ထုတ္ေဖၚရတဲ့ ဒီလိုေျပာဆိုရမွ ု အတြက္ကို စိုးရြံ ့အားငယ္မွ ု ေတြျဖစ္မိပါတယ္။
ဒီလိုအခက္အခဲေတြရွိေနေပမယ့္ က်ေနာ့္တို ့သမိုင္းအမွန္ျပဳစု ထားႏိုင္ၾကဘို ့အတြက္ တေဒါင့္ တေနရာမွ အက်ိဳးျပဳေပးႏိုင္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို က်ေနာ့္အျမင္ရွ ု ့ ေဒါင့္တေနရာမွတင္ျပေပးလိုက္ရပါတယ္။
(ဆက္လက္ ေဖၚျပပါမည္။ က်ေနာ္ ့ အျမင္ မ်ား ကို ဝင္ ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကဘို ့ကိုလည္း ဖိတ္ေခၚပါတယ္။)

အမွတ္ရေနဆဲ ေနတေန႔ေပါ့

အခု ဒီ တၾကိမ္ တင္ ေပးခ်င္တာ ကေတာ့ မ Shin Htay ရဲ့ သူ ့ ေဖ့ ဘုတ္ ေဝါ ေပၚ မွာ တင္ ထား တဲ့ ဘိတ္ ရွစ္ဆယ့္ ရွစ္ အေၾကာင္း အရာ တခု ့ ကို ဒီမွာ မွတ္တမ္း တခု ့အေနႏွင့္ ျပန္ ျပီး ကူး ယူ တင္ ျပလိုက္ ပါတယ္။ မ Shin Htay ဟာ ဒီ ဂရု ထဲ မွာ ရွိေနတဲ့ အတြက္ ခြင့္ မေတာင္းဘဲ့ ကူးယူ ေဖၚ ျပ လိုက္ တာ ကို နားလည္ ခြင့္ လြတ္ပါလို ့။
အားလံုးဘဲ့ ရႊင္လန္း ခ်မ္း ေျမ ့ႏိုင္ ၾကပါေစလို့...။
Shin Htay
အမွတ္ရေနဆဲ ေနတေန႔ေပါ့
၈ ရက္ ၈ လ ၁၉၈၈ ဆိုရင္
ကြၽန္မ ၈တန္းေက်ာင္းသူပါ အေရးအခင္းမျဖစ္ခင္မွာေက်ာင္းသားႀကီးေတြ
ထ ၁ မွာ စာေတြေ၀ပါတယ္ ၈ ရက္ေန႔ မွာ သပိတ္ေမွာက္မယ္ ဆႏၵျပမယ္ေပါ့ အားလံုးက သိၾကေပမဲ့ အေတြအၾကံဳမ႐ွိၾကဘူး အဲဒီေန႔မွာ ကြၽန္မတို့ေက်ာင္းကို အေစာႀကီးလာရမယ္လို႔ ဆရာမေတြက မွာၾကားၿပီးသား ေက်ာင္းေနာက္ၾကရင္ အျပစ္ေပးမယ္လို႔ေျပာၿပီးသား
သို.ေပမဲ့ ထိုေန႔မွာ ၈ နာရီ ၃၀ ေလာက္မွ ကြ်န္မေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းတံခါးက ပိတ္သြားၿပီ ဆရာမေတြက ေစာေစာလာဖို႔ေျပာထားရင္ႏွင့္ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနတာက ကိုယ္အျပစ္
ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနခ်ိန္ လက္ရွိ ဘုရားသိမ္ဖက္ ႏွင့္ ေလးဂိုးနား
မွ ေက်ာင္းသား ၁၀ ဦးခန္႔ တို႔အေရး ေအာ္ၿပီး လာေနတာေတြ႔ရတယ္ ဘာလုပ္မွန္းမသိဘူးေပါ့
ကြၽန္မ အနားေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္က ကြၽန္မ
လက္ကို ဆြဲၿပီး ဆြဲေခၚလို႔ ကြၽန္မပါသြားတယ္ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ပါသြားတယ္ ထ ၂ က ေက်ာင္းသားေတြပါ အသိတေယာက္ပါလို႔ ေျပာႏိုင္တာပါ ကြၽန္မႏွင့္ေနာက္ထပ္ ထ ၁ မွ ေက်ာင္းသူတေယာက္ထပ္ပါလာတယ္
ဘယ္သုူမွန္းမသိဘူး ထိုေနာက္ ပေလာက္စု လမ္းမွ ျဖတ္ၿပီး
ထ ၄ ကို သြားၾကတယ္ ထ ၄ ေရာက္ေတာ့လည္း တံခါးေတြ ပိတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားႀကီးေတြကို အေပၚထပ္ပို႔ထားၿပီး အတန္းငယ္ေတြက ေအာက္ထပ္ေပါ့ ထိုအခ်ိန္ ကြၽန္မတို႔ကေလးေတြကို ထ ၄ ေက်ာင္းထဲ ဖက္တက္ၿပီးေက်ာင္း၀င္းထဲ ၀င္ခိုင္းၾကတယ္ေပါ့ သစ္တံခါးအျမင့္ႀကီးေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔ ကြၽန္မတို႔ကို ျပည္သူေတြက ခ်ီပို႔ေပးတယ္ ကြ်န္မတံခါးအေပၚ လည္းခြၿပီး ခုန္ခ်ဖို႔လုပ္ေတာ့
သံႏွင့္ ကြၽန္မစကပ္ႏွင့္ ညိၿပီး ခုန္ခ်လို္ မရျဖစ္လို႔ လူႀကီးတဦး ကူျဖဳတ္လိုက္လို႔ ေခြးက်မက် ကံေကာင္းသြားတယ္ ဘယ္သူေတြဆိုတာလည္းမသိၾကဘူး လူက ၅၀ ေလာက္တာ့ျဖစ္လာၿပီ ထ ၄
ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသူေတြကို လိုက္ခဲ္ဖို႔ ေခၚတယ္ စည္းရံုးေပမဲ့ ဘယ္သုူမွ မလိုက္ၾကဘူး ၿပီးမွ အေပၚထပ္က ေက်ာင္းသား ၂ေယာက္ ၃ေယာက္ ပါလာတာ
သိလိုက္တယ္ ထိုမွ တဆင့္ ကြက္သစ္မွ တဆင့္ သိမ္ေတာ္ႀကီးကို တက္ၾကတာကအဖြဲ႔၃ ဖြဲကြဲသြားတယ္ တစ္ဖြဲ႔ ထ ၃ ၊ ကၽန္တစ္ဖြဲ ကေတာ့ စည္ပင္ျခံ၀င္းက ဓာတ္ပံုခိုး႐ိုက္လို႔ဆိုၿပီး လူႀကီးေတြ ျပႆနာျဖစ္ေနၾကတာ ေတြ ့တယ္ ထိုအခ်ိန္မွာ လူက
၂၀၀ ေလာက္ျဖစ္လာတယ္ ကြၽန္မက သိမ္ေတာ္ႀကီးေတာင္ေပၚတက္တဲ့အဖြဲ႔ပါသြားတယ္ လက္ရွိသိမ္ေတာ္ႀကီး မုဒ္ေပါက္ေနရာက အရင္က
မ႐ွိဘူး အဲဒီေနရာက ရဲအရာတေယာက္ ေသနတ္အတိုႏွင့္ ပစ္ လိုက္တာ ကြၽန္မအေ႐ွ႕က လူတစ္ေယာက္
လွဲၾကသြားတာ ကြၽန္မေၾကာင္ၾကည္ေနခိုက္
လူႀကီးတေယာက္ ကြၽန္မလက္ကို ဆြဲၿပီး ၀ပ္လိုက္ၿပီးတာႏွင့္ကြၽန္မကိုဆြဲေခၚသြားၿပီး လက္႐ွိ ဓမၼာရံုလုပ္ထားတဲ့ေနရာက အရင္က ေတာျကီးပါ အဲဒီကေနၿပီး လူေတြ ၀ိုင္းၿပီးေတာင္ေအာက္ကိုဖင္းစိုင္းဆင္းေျပးရတယ္ ေစ်းဖက္ေတာင္ေအာက္ လက္႐ွိ လ်ွပ္စ္ရံုးအေနာက္ဖက္ကို ေရာက္သြားတယ္ အဲဒီမွ အိမ္ကိုျပန္ေျပး အိမ္ကအေမက လူေသတယ္ဆိုေတာ့ သမီးကို လိုက္႐ွာ ေနာက္ေတာ့ သပိတ္ စခန္းဖြင့္တဲ့ ထ ၁. ၃ထပ္ေဆာင္မွာ သပိတ္စခန္းမွာ ေနလိုက္တယ္
ေနာက္တရက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက လံုျခံဳေရးလုပ္ေပးတာတို႔ စပယ္ခန္းမွာ ကိုကိုဦးအေလာင္းကို သယ္ၿပီး စခန္းခ်တာတို႔လုပ္တယ္ ကိုယ္ေတြက ငယ္ေတာ့ ခန္းမထဲလည္းမသြားရဲ မိန္းကေလးေတြကို သီးသန္႔ ၃ ထပ္ေဆာင္မွာ ေနခိုင္းတယ္ မနက္ၾကလာရင္
မိဘေတြကလာေတြတာႏွင့္ စားစရာလာပို႔သူေတြႏွင့္ ေပါ့ စည္ကားလ်ွက္ေပါ့
ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ေခါင္းမွာ အနီပတ္ေတြစည္းၿပီး ေက်ာင္အုတ္န ံရံေတြမွာေစာင့္လို႔ လံုျခံဳေရးလုပ္ေပးတယ္
ျပည္သုူ ေတြႏွင့္မိဘေတြက ကဳကၠိဳလ္င္ပင္ႀကီး
ေအာက္ကေန ေနတိုင္းလိုလို႔လာအားေပးၾကတာေပါ့
ေနတိုင္းၿမိဳ႕ထဲ ခ်ီတက္ဆႏၵျပၾကတယ္
ုဒုတိယေန့မွာ ျမို႔သစ္ ေရာက္ေတာ့ ျမေမာင္အိမ္က္ို ခဲႏွင့္ေပါက္ ၀ိုင္းျဖဲၾကတယ္ ထ ၁လမ္း
က ဂိုေထာင္ေတြ ေဖာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြ အျပင္လူ၀ိုင္းသယ္ျကလို႔ ေက်ာင္းသားေတြႏွင့္ အျပင္လူျပႆနာျဖစ္ခဲ့ၾကတာ မွတ္မိတယ္ ကြၽန္မတို႔က စာအုပ္ေတြကို ေက်ာင္းကိုသယ္ၾကတယ္ အိမ္ေနရာအခင္းမ႐ွိေတာ့ စာအုပ္ေတြ ျဖဲၿပီး အခင္းလုပ္အိပ္ၾကတာေပါ့
ေနာက္ပိုင္း တစတစလူထုအံုႂကြမႈက တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာတယ္ မနက္ဆိုေက်ာင္းကိုလာၿမိဳ႕ထဲလမ္းေလ်ာက္ခ်ီတက္ဆႏၵျပ ညဘက္ေတြဆို သတင္းေတြကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ခိုးနားေထာင္ရတာ မွတ္မီတုန္းပဲ့ စစ္တပ္ကအေကာင္ေတြ အုပ္စုလိုက္ ကြၽန္မတို႔ရပ္ကြက္ထဲ ကင္းလည့္ရင္ ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္လို႔ ေၾကာက္ရတာကလည္း အေမာပါပဲ့ အခုေတာ့လည္း ငယ္ကျဖစ္စဥ္ ျပန္စဥ့္းစားရင္း ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာတယ္ အရမ္းေ၀ကြာလြန္းလို႔
မနည္းျပန္စဥ္းစားေနရတယ္ အမွတ္တရပါပဲ့
သပိတ္စခန္းမွာ ထမင္းထုတ္လာပို႔ေပးတဲ့ ျပည္သူမ်ားအားလံုး ညေနစာလာကူခ်က္ေပးတဲ့
ျပည္သုေတြ အားလံုးကို အမွတ္ရေနပါတယ္
ထမင္းထုတ္ထဲ ပိုက္ဆံထည့္ေပးလို႔ မုန္႔ဖိုးေတာင္ရခဲ့ပါေသးတယ္
သတိရေနဆဲပါ
ကြၽန္မတို႔ လူငယ္ဘင္ခရာအဖြဲ႔လည္း ဆႏၵျပရာမွာ
ဆရာဦးေစာလြင္ေခါင္းေဆာင္ၿပီးပါလာတာလည္းအမွတ္ရေနဆဲပါ ျပည္သုူမ်ားႏွင့္အတူေပါ့
ငယ္စဥ္ဘ၀ အမွန္တရေလးေပါ့
၈.၈.၈၈ ပထမေန႔ ကတည္းကပါလာေသာ
သူမ်ား႐ွိက ထိုေန႔က ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္လည္အမွတ္ရ႐ွိဖို႔ သတိရသေလာက္ ၀င္ေဆြး
ေႏြးေပးပါ ဖိတ္ေခၚပါတယ္

 https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1398490356934801/
Shin Htay

" ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုး(ABPY) နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ျဖည့္စြက္ ေျပာျပခ်င္တာေလးေတြ "

ၿမိတ္ ၈၈၈၈ အထက(၁) သပိတ္စခန္းဟာ စစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္ခုဖြင့္တိုက္ခဲ့ရတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေနရာတခုပါ။
အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလံုး မွတ္မိၾကႏိုင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။
က်ေနာ္တို႔ဟာ အာဏာရွင္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ ၈၈၈၈ ကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကေပမဲ့၊ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ရန္သူကိုပါ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။
အဲဒါကေတာ့ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေခတ္ေျပာင္းကာလတိုင္း ေပၚတတ္ေနက် 'ေတာေၾကာင္' လူတန္းစားပဲ။
ၿမိတ္သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားေတြဟာ သပိတ္စခန္းကို ဝင္စီးထားတဲ့ ေတာေၾကာင္ေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈဒဏ္ကိုပါ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာပါ။
က်ေနာ္တို႔ေရာက္ခ်ိန္မွာ သပိတ္စခန္းသာ ဖြင့္ထားတာ ေက်ာင္းအသီးသီးက ကိုယ့္အစုနဲ႔ကိုယ္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းအသီးသီးက သပိတ္ေမွာက္ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အရပ္သားလူငယ္ေတြ၊ ကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္သားေတြ ကို စုစည္းၿပီး သပိတ္ေမွာက္ေကာ္မီတီ ဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။
ျမင့္ေဝ ေခၚ ေရေႁမြ ဦးေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕ဟာ လံုျခံဳေရးအမည္ခံ အလွဴခံဂိတ္ေတြကို စီးထားခဲ့တယ္။ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို အားတက္သေရာ္ ေထာက္ခံလွဴတန္းခဲ့တဲ့ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူေတြရဲ႕ အလွဴေငြ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ယူသြားခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြ အေပၚမွာ ႏိုင့္ထက္စီးနင္းေတြ လုပ္ခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ အလက က ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေလးေတြ ကို ကိုယ္ ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္တာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့တယ္။
က်ေနာ္ နဲ႔ ကိုရဲလင္း Ko LinKo Linn Wai Aungng တို႔ကို ေထာက္လွန္းေရးေတြ လို႔ စြပ္စြဲသမုတ္ၿပီး တိုက္ခိုက္ခဲ့တယ္။
ကံအားေလ်ာ္စြာ ၈၈၈၈ မတိုင္မီ သဲေခ်ာင္း၊ ၾကပ္ေခ်ာင္း၊ ေရွာ္ေတာေမာ္ ရြာေတြဆီ စည္းရံုးေရးဆင္းထားခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ကို မွတ္မိေနတဲ့ ေဒသခံေတြေၾကာင့္ အသက္ေဘးက လြတ္ခဲ့ရတယ္။
က်ေနာ္တို႔က ရန္ကုန္က လာတဲ့ လူေတြ ဆိုေတာ့ ေဒသခံေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ပိုမိုရင္းႏွီးဖို႔ လိုတာကတေၾကာင္း၊ ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြ ဒီမိုကေရစီသေဘာတရားကို အမွန္တကယ္ သေဘာေပါက္ယံုၾကည္စြာ တိုက္ပြဲဝင္လိုေစတာကတေၾကာင္း က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္း ေပးခဲ့တယ္။
အထက ေက်ာင္းမ်ားနဲ႔ အလကေက်ာင္းမ်ားက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေလးေတြကို ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။
ေျပာမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္တျပည္လံုးက သပိတ္စခန္းေတြထဲမွာ ၿမိတ္အထက(၁) သပိတ္စခန္း ဟာ တခုတည္းေသာ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ သပိတ္စခန္း ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။
သပိတ္ေမွာက္ေကာ္မီတီမွာ က်ေနာ္ က သေဘာတရားေရးရာနဲ႔ ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးမွဴး တာဝန္ယူခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ၿငိတဲ့ ကိုရဲလင္း ကို ေရေႁမြက အၿငိႇဳးထားၿပီး ဘာတာဝန္မွ မယူေစခဲ့ပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေပးတာနဲ႔ မိန္႔ခြန္းေတြ လြဲေခ်ာ္ေနတာေတြကို တည္းျဖတ္မႈေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
ညဘက္မွာ ေရေႁမြအဖြဲ႕က မူးၿပီး ေက်ာင္းသူေတြအနားလာရစ္ေနတာေတြ႕တဲ့အတြက္ အေပၚထပ္စာသင္ခန္းေတြမွာ မိန္းကေလး၊ ေယာက္်ားေလး သီးသန္႔ အိပ္ဖို႔ ေနရာခ်ေပးၿပီး ေကာ္ရစ္ဒါေတြမွာ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို လံုျခံဳေရး ျပန္ခ်ေပးခဲ့တယ္။ အျပင္လူ ေပးမဝင္ခဲ့ဘူး။
ဦးစိုးရီ၊ ဦးဘီးရွိန္၊ သခင္မႀကီးေဒၚသိန္းရီ၊ တိုင္းပညာေရးမွဴးေဟာင္းဆရာမႀကီးေဒၚသန္းရွင္၊ ဦးကင္းစိန္ တို႔ပါဝင္တဲ့
ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖလူႀကီးေတြ လာေရာက္ေစ့စပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေအးေသာ္ တို႔ သပိတ္ေမွာက္ေကာ္မီတီ ကိုယ္စား သြားေတြ႕ဆံု ညွိႏိႈင္းခဲ့တယ္။
သပိတ္စခန္းထဲက အလြဲသံုးစားမႈေတြ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြ အေပၚ ျမင့္ေဝတို႔ ႏိုင့္ထက္စီးနင္းလုပ္မႈေတြ လူမမယ္ကေလးေတြ မ်ားလြန္းတာေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္ သပိတ္လွန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။
တခ်ိဳ႕က အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မေက်နပ္ၾကပါဘူး။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္မႈ ကို ဒီကေန႔အထိ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူပါတယ္။
ၿမိတ္ေကာင္စီဥကၠဌဒုဗိုလ္မွဴးႀကီးတင္ျမင့္ က သူ႔လက္မွတ္နဲ႔ သပိတ္ေမွာက္သူေတြကို အေရးမယူပါေၾကာင္း တရားဝင္စာထုတ္ေပးခဲ့သလို၊ တရားဝင္ အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔ေၾကညာေပးခဲ့တဲ့ အျပင္၊ က်ေနာ္ေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း ေမာ္ေတာ္ယာဉ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ ျပန္ဖို႔ စီစဉ္ေပးခဲ့တယ္။
ၿမိတ္အထက(၁) သပိတ္စခန္း အေၾကာင္းကေတာ့ အက်ဉ္းခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ။
အဲဒီတုန္းက တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့သူေတြ အားလံုးကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္သပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ လက္ႏွိပ္စက္ ဒိုင္ခံ႐ိုက္ေပးခဲ့တဲ့ ၿမိတ္က ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ႀကီး ကို သတိရေနမိပါတယ္။
ေအာင္ေဇာ္မင္း
(ခ်ိဳတူးေဇာ္)

 https://www.facebook.com/groups/1396640697119767/permalink/1400553273395176/

" ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုး(ABPY) နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ျဖည့္စြက္ ေျပာျပခ်င္တာေလးေတြ "
ကိုရဲလင္း (Ko Linn Wai Aung)က ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုး အေၾကာင္း ကို အက်ဉ္းခ်ဳပ္ေျပာထားတာ ဖတ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ ျဖည့္စြက္ေျပာျပခ်င္တာေလးေတြ ရွိတယ္။
ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုး ကို ၁၉၈၈ ဇြန္လ (၁၉) ရက္ေန႔၊ တနဂၤေႏြေန႔မွာ စတင္ထူေထာင္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ႕ ေမြးေန႔ပဲ။
မတ္လ (၁၃) ရက္ေန႔ ကိုဖုန္းေမာ္က်ဆံုးၿပီး ကထဲက စ ခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲေတြဟာ တစ တစ အရွိန္ျမင့္လာရာကေန ဇြန္သပိတ္မွာ အီ ေနတယ္။ မိန္း ထဲမွာ သပိတ္က အေညာင္းမိလာ စ ျပဳေနၿပီ။ မၾကာခင္မွာ အႀကီးအက်ယ္ၿဖိဳခြင္း ေခ်မႈန္းခံရလိမ့္မယ္ လို႔ က်ေနာ္ က သံုးသပ္တယ္။ ဒါနဲ႔ သပိတ္ ကေန ခြဲထြက္မယ့္ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ ထူေထာင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး၊ ဇြန္လ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပင္မ ထဲ ဝင္ေရာက္ လူစုခဲ့တယ္။
တနဂၤေႏြ ျဖစ္တဲ့ အားေလ်ာ္စြာ လုပ္သားေကာလိပ္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအမ်ားစု ရွိေနပါတယ္။ အစည္းအေဝး ျပဳလုပ္တဲ့ေနရာကေန က်ေနာ္ ေလ့လာအကဲခတ္ရသေလာက္ စိတ္ထဲ စိတ္တိုင္းက်ယံုၾကည္မိတဲ့ လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြကို လက္တို႔ေခၚၿပီး က်ေနာ့္အိမ္မွာ ေဆြးေႏြးၾက၊ အျမင္ေတြ ဖလွယ္ၾကၿပီး၊ အာဏာရွင္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ ဖြဲ႕စည္း ထူေထာင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုးဟာ စ တင္ဖြဲ႕စည္း ကထဲက သပိတ္လမ္းေၾကာင္း ကေန ခြဲထြက္ၿပီး၊ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ဖို႔၊ ေျမေပၚ ေျမေအာက္ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး နည္းမ်ိဳးစံု ဆန္႔က်င္တိုက္ပြဲဝင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားခဲ့တယ္။
႐ိုးသားစြာေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔လက္လွမ္းမီသေလာက္ သမိုင္းအသိနဲ႔ မၾကာခင္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈအားလံုး ၿဖိဳခြင္းခံရၿပီး ၆၂၊ ၇၄၊ ဦးသန္႔၊ မိႈင္းရာျပည့္ေတြ လို ပြဲၿပီးသြားမယ္၊ အဲဒီလို ပြဲၿပီးသြားသည့္တိုင္ မီးမေသၾကဘဲ ဆက္တိုက္ပြဲဝင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဖြဲ႕ခဲ့ၾကတာပါပဲ။
ရန္ကုန္ကေန ၿမိတ္ကို ဆင္းလာျဖစ္တာဟာ အဓိက ထိုင္းဘက္ကို ကူးၿပီး၊ ျပည္ပအဆက္အသြယ္ရွာမယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။
အဲဒီေခတ္က ရန္ကုန္ကလူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ထိုင္းကူးၿပီး ဟိုဘက္ကမ္းမွာ ဘာေတြ ရွိတယ္၊ ဘာေတြ ရႏိုင္မယ္ ဆိုတာ ဘာမွကို အေတြ႕အၾကံဳ ဗဟုသုတ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။
ကံအားေလ်ာ္စြာ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ ၿမိတ္သားကိုခ်ိဳ(ကိုခင္ေမာင္ဝင္းခ်ိဳ) ပါခဲ့တဲ့အတြက္ ၿမိတ္ ကို အလြယ္တကူ ဆင္းရ လာခဲ့တယ္။
ဒီလိုဆင္းမလာခင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္မွာ ဖြဲ႕စည္း ခ်န္ရစ္ခဲ့ၾကသူေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ဆက္သြယ္ဖို႔ လွ်ိဳ႕ဝွက္စာကုဒ္ေတြ ထြင္ၾကတယ္။ လွ်ိဳ႕ဝွက္စာကုဒ္ေတြကို အဓိကထြင္ခဲ့သူက ၿမိတ္သားကိုခ်ိဳပါ။ ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ မနန္း ဆိုတဲ့ လုပ္သားေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ အမႀကီးတေယာက္ ကို လွ်ိဳ႕ဝွက္စာေရးနည္း၊ ဖတ္နည္းေတြ ျပန္သင္ေပးၿပီး အျပန္အလွန္ဆက္သြယ္ဖို႔ ထားခဲ့တယ္။
သူ႔လွ်ိဳ႕ဝွက္စာ ဟာ အဂၤလိပ္စာလံုးေတြနဲ႔ ဂဏန္းေတြကို ေအာက္ကျမစ္ေတြ၊ ေသးေသးတင္ေတြပါ ေပါင္းထားေတာ့ ေတာ္တန္ရံု လူ ေဖၚႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။
က်ေနာ္တို႔ တႀကိမ္အျပန္အလွန္ၿမိတ္ရန္ကုန္ဆက္သြယ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အတြက္ ကိုခ်ိဳ ရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေအာင္ျမင္တယ္ ေျပာရမယ္။
ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုးအဖြဲ႕ဝင္ေတြဟာ သပိတ္ထဲ ဆက္မပါဘဲ၊ ကင္းကင္းေနဖို႔ ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။ ေဘးအျမင္မွာ ႏိုင္ငံေရးစိတ္မဝင္စားတဲ့ လူငယ္ေတြ လို႔ ထင္ေအာင္ ပိပိရိရိ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ေနဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက စည္းရံုးေရးမွဴးေတြကပဲ ဆႏၵျပပြဲေတြ၊ သပိတ္ေတြထဲက လက္ေရြးစင္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ေရြးထုတ္စည္းရံုးဖို႔ ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။
ေရရွည္ေျမေပၚေျမေအာက္တိုက္ပြဲဝင္မယ့္ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္လို
ဖြဲ႕စည္းခဲ့တာပါ။
တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာ အဲဒီလို ကနဦး ရည္ရြယ္ထားတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းပံုစံနဲ႔ ကြဲျပားခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနကလည္း လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့ ျပည္သူတရပ္လံုးပါဝင္တဲ့ လူထုလႈပ္ရွားမႈသ႑န္ ျဖစ္သြားခဲ့တာကိုး။
ဒီေတာ့ မီးစင္ၾကည့္ က ခဲ့ၾကရတဲ့ သေဘာပါ။
ဒါေတြကို အဓိက ျပန္ေျပာျပခ်င္တာက က်ေနာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္ကို စနစ္တက် ခ်မွတ္ျပင္ဆင္ထားခဲ့တယ္ ဆိုတာပါပဲ။
ရန္ကုန္မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ကေန ၿမိတ္ကို ဆင္းလာခ်ိန္မွာလည္း က်ေနာ္တို႔ဟာ ဂစ္တာတလံုးထမ္းၿပီး ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကားေတြ ဝတ္၊ ျဖစ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ ဂ်ေလဘီေပါ့ေပါ့ေနေပါ့ေပါ့စားလူငယ္ေတြ လို ေဟးေလးဝါးလားနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ၾကတာပါ။ ေျမေအာက္ယူဂ်ီလႈပ္ရွားမႈစည္းကို အျပည့္ခ်မွတ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။
ၿမိတ္မွာ ေဒသခံလူငယ္ေတြနဲ႔ စုစည္းစကားဝိုင္းေတြကို ညဘက္ဂစ္တာဝိုင္းေတြနဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕ဟာ အေစာဆံုး ရန္ကုန္က ထြက္လာတဲ့ အဖြဲ႕ျဖစ္တယ္။ ၿမိတ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာလည္း ရန္ကုန္ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္ ေရာက္ေနတာ ထင္းထင္းႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ၿမိတ္က နယ္ေျမခံရဲက က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ကို လိုက္ခဲ့တယ္။
အဲဒါေၾကာင့္လဲ အစည္းအေဝးေတြကို ဂစ္တာဝိုင္းေတြနဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကတာ။ ၿမိတ္ၿမိဳ႕က ခြာၿပီး ပင္လယ္ထဲ ဆင္းေတာ့လဲ လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနျပခဲ့တာ။ ထံုးစံအတိုင္း ရဲက က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းပဲ လိုက္ေနတာ။ ေနာက္က ကိုခ်ိဳသူငယ္ခ်င္းၿမိတ္သားတေယာက္က က်ေနာ္တို႔အထုပ္အပိုးေတြကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သယ္ၿပီး ေလွေပၚ ေရႊ႕ေပးထားႏွင့္တယ္။ က်ေနာ္တို႔က ကမ္းနားေစ်းထဲပတ္ၿပီး ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ ေလွထဲဆင္း ကူးခဲ့ၾကတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ယူဂ်ီစည္းမေပါက္ခဲ့တာ၊ ပိရိတာကို ၿမိတ္မွာ ၈၉ အဖမ္းခံရေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရး က ျပန္ေျပာျပခဲ့တယ္။ ၿမိတ္ကို ရန္ကုန္ေက်ာင္းသား သံုးေယာက္ ဆင္းလာတာ သိတယ္။ လိုက္ရင္း လြတ္သြားရတယ္ တဲ့။
၈၈၈၈ ၿမိတ္မွာ စ ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔ ျပင္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုခ်ိဳ႕အေမဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ေလယာဉ္လက္မွတ္ေတြ ဝယ္ေပးထားၿပီးၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ ၈၈၈၈ ၿမိတ္မွာ ပါသင့္ မပါသင့္ ေတာ္ေတာ္ခ်ိန္ဆ တိုင္ပင္ၿပီး မွ ဝင္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
၉ ရက္ေန႔မွာမွ ဝင္ခဲ့တာပါ။ သပိတ္စခန္းထဲမွာ တစုစီ ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႕လို႔ ျပန္စုစည္း ဖြဲ႕စည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ေရေႁမြအႏၲရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ရေတာ့ ၿမိတ္ေက်ာင္းသားေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေသေဘးအတူျဖတ္ခဲ့ၾကသလို တသားထဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
သပိတ္စခန္းဆိုေပမဲ့ ေသြးဆူေနတဲ့ လူအုပ္၊ လံုျခံဳေရးဆိုတဲ့ လူေတြဟာ ေခါင္းစည္းအနီေတြ၊ လက္ပတ္အနီေတြ လက္ထဲမွာ လွံေတြ၊ မွိန္းေတြ၊ ဓါးေတြနဲ႔။
ေရေႁမြဟာ အစည္းအေဝးခန္းမွာ ကေတာက္ကဆေျပာဆိုသြားၿပီး အဲဒီသူ႔လူေတြကို အကုန္စု ဂိတ္ကလူေတြကို ပါး႐ိုက္ၿပီး၊
မင္းတို႔ လံုျခံဳေရးအသံုးမက်လို႔ ခု အေပၚမွာ ေထာက္လွမ္းေရး ဝင္ေနၿပီ လို႔ တမ္းေျပာတာ။
သိတဲ့အတိုင္း ရန္ကုန္သား စကားကလဲ ကြဲ၊ ဆံပင္ပံုစံ၊ အဝတ္အစားပံုစံ၊ လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ကြဲတယ္ တဲ့။ ၿမိတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပခဲ့တာ။ အဲဒီလူ သူစိမ္းေတြ ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုရဲလင္း ေထာက္လွမ္းေရးဘဝနဲ႔ ခုနက လွံေတြ၊ မွိန္းေတြနဲ႔ လူအုပ္ႀကီး နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရွင္းခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းသားကဒ္ေတြက ကိုခ်ိဳ႕အေမ အန္တီမရႈပ္ကို ေလယာဉ္လက္မွတ္လုပ္ဖို႔ ေပးထားၾကတယ္။ ဘာအေထာက္အထားမွ ျပစရာမရွိနဲ႔။ မွတ္မွတ္ရရ သဲေခ်ာင္းဘက္ကတက္လာတဲ့ ဆႏၵျပရြာသားေတြက သူတို႔ရြာလာတရားေဟာသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြလို႔ ေထာက္ခံေပးလို႔သာ အသက္ေဘးလြတ္ခဲ့ၾကတာ။
ဒီလိုေထာက္လွမ္းေရးစြပ္စြဲခံရတာ သပိတ္စခန္းထဲမွာမွ မဟုတ္ဘူး။ သပိတ္လြန္ ၿမိတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဖြဲ႕စည္းၿပီး၊ က်ေနာ့္ကို ဖိတ္၊ အၾကံအဉာဏ္ေပးပါဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ေက်ာင္းသားသမဂၢကို အထကေက်ာင္းသားေလးေတြနဲ႔ပဲ ဖြဲ႕စည္းသင့္ေၾကာင္းေျပာျပခဲ့တယ္။ တကယ္လဲ ၿမိတ္အထက(၁) သပိတ္စခန္းထဲမွာ အထက အလက ေက်ာင္းသားေတြက အမ်ားစု အဓိက ပါဝင္ဦးေဆာင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ သပိတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဆိုၿပီး ဖြဲ႕ေတာ့ ၈၈၈၈ တိုက္ပြဲမွာ အဓိကဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ ဖယ္ထုတ္ၿပီး ၈၈၈၈ ကာလက ၿမိတ္မွာ ရွိမေနတဲ့ ၿမိတ္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႕ထားၾကတယ္။
ဒီေတာ့ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အျမင္ကို ႐ိုး႐ိုးကေလးပဲ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေျပာခဲ့တယ္။
အဲဒီမွာ ျပႆနာျဖစ္ေတာ့တာပဲ။
က်ေနာ့္ကို ၿမိတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢက ကိုသန္းဝင္း( ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္၊ ပဉၥမႏွစ္ က) ဆိုတဲ့ တေယာက္ က မဆလ ေလ့က်င့္လႊတ္လိုက္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး လို႔ စြပ္စြဲ ေျပာဆိုေတာ့တာပါပဲ။
သူ႔စြပ္စြဲခ်က္ေတြက
၁။ က်ေနာ္ဟာ သိပ္ငယ္လြန္းၿပီး၊ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ (အတန္းလည္း ငယ္သိတိုင္) ႏိုင္ငံေရး ကို သိေန၊ တတ္ေနတယ္။ ( ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ စာသင္ခန္းထဲ သင္ရတာက်လို႔)
၂။ က်ေနာ့္ေျပာဆိုခ်က္ထဲမွာ က်ေနာ္ဟာ ဒုတိယႏွစ္ ဗိသုကာ လို႔ ေျပာတယ္။ အာရ္အိုင္တီမွာ စကၠန္းရီးယားေအာင္မွ ေမဂ်ာခြဲတာ လြဲေနတယ္ တဲ့။ ( အမွန္က ဖစ္သ္ရီးယားသာ သူေရာက္ေနတာ၊ အာခီဟာ စကၠန္းရီးယား ထဲက ခြဲတာကို သူမသိတာ၊ မခက္ဘူးလား)
ဆိုေတာ့ကာ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ ABPY နဲ႔ ၿမိတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ နဲ႔ တေလွ်ာက္လံုးကို အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။
ဒါေတြကို ခုျပန္ေျပာေနတာ ဆက္ရန္ျဖစ္ဖို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ေတြလည္း ႀကီးကုန္ၾကၿပီပဲ။ ျပန္ေျပာၿပီး ရယ္ပြဲဖြဲ႕ၾကဖို႔၊ သင္ခန္းစာ ယူၾကဖို႔ပါ။
က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ခ်ည္း မဟုတ္ဘဲ၊ လူငယ္ေတြ အဓိက စုစည္းခဲ့တယ္။ ၈၈၈၈ မွာ ပါခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းသားမဟုတ္လို႔ ေဘးထုတ္ခံခဲ့ရတဲ့ လူငယ္မွန္သမွ် က်ေနာ္တို႔ဆီ ပါခဲ့တဲ့ အတြက္ အင္အားအထူးေတာင့္တင္းခဲ့တယ္။
၈၈ ကာလ သမဂၢ မဟုတ္တဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕အစည္းေတြ အမ်ားစုဟာ လူႀကီးပါတီတခုခု ရဲ႕ လက္ခြဲ လူငယ္အဖြဲ႕ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးတဦးဦး ရဲ႕ ၾသဇာခံ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳ ဖြဲ႕စည္းထားတာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လြတ္လပ္ အမွီခိုကင္းတဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသားပါတီ ရွားပါတယ္။
ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံုး ဟာ အဲဒီလို ရွားရွားပါးပါး လူငယ္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕အစည္းတရပ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြကို ေျပာခ်င္တာ ႏိုင္ငံေရးမွာ အသံုးခ်ခံ မျဖစ္ဖို႔ပါ။ ABPY ဟာ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ မိမိတို႔သေဘာဆႏၵနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထူေထာင္ပါဝင္ခဲ့ၾကသလို၊ ဘယ္လူႀကီး၊ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးသမားရဲ႕ ၾသဇာမွ မခံ၊ အသံုးခ် မခံခဲ့ဘူး။
စာေတာ္ေတာ္ရွည္ေနၿပီမို႔၊ ေနာက္မွ က်ေနာ္တို႔ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ဝါရ႔င့္ႏိုင္ငံေရးစားဖားေတြရဲ႕ အသံုးခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတြ၊ ေရွာင္ရွားခဲ့ရတာေတြ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။
လက္ရွိႏိုင္ငံေရးဆက္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ သင္ခန္းစာ ရ ေစခ်င္လို႔ပါ။
ေအာင္ေဇာ္မင္း
( ခ်ိဳတူးေဇာ္)