အခ်ိန္ပုိေလး နည္းနည္း ရွိေနလုိ႔ ဝင္ေရးလုိက္တာပါ။ စိတ္ဝင္စားသြားတာကေတာ့ မူလတြန္းအားေပါ့။
ဘယ္လုိဆဲနည္းက နည္းမွန္ လမ္းမွန္ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လုိဆဲနည္းက နည္းလမ္း မမွန္ဘူး။ ဘယ္လုိဆဲနည္းက စံနစ္က်တယ္။ ဘယ္လုိဆဲနည္းက စံနစ္မက်ဘူးဆုိတာကုိ ဘယ္သူေတြက ဘာစံႏွင့္ သတ္မွတ္မွာလဲ။
အနည္းဆုံးအားျဖင့္ ကာယကံရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ အဆဲခံရသူက သတ္မွတ္တာက အမွန္လား။ သုိ႔မဟုတ္ ဆဲသူက အဆုံးအျဖတ္ ေပးမွာလား။ ပါတ္ဝန္းက်င္ကဘဲ ဆရာႀကီး ဝင္လုပ္ေပးရမွာလား။
ဘူဘူခ်င္း ထဆဲေနလုိ႔ လူခ်င္းမ်ား ဆုံေနမိရင္ ထသတ္ၾကမွာက စုိးရိမ္စရာပါ။
ေလးစားအပ္တဲ့ ဆရာသမားတုိ႔၊ သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းစသူေတြႏွင့္ ကုိယ္ေတြကမွ မတူတာ။ စြန္႔လႊတ္ပုံ၊ ေစတနာ၊ အေလးစားခံရပုံ၊ တန္ဖုိးထားခံရပုံေတြက တျခားစီမုိ႔ ဆဲတဲ့ေနရာကုိ အတုမယူဘဲ ကုိယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံပုံ၊ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးပုံ၊ ေစတနာမွန္ပုံစတဲ့ ေနရာေတြမွာ အတုယူတာက ပုိေဘးကင္း၊ အက်ိဳးမ်ားမယ္ထင္ပါတယ္။
Sincerely,
Aung Tin
ကိုဖုန္းေက်ာ္ရဲ႕ ဆဲဆုိၿခင္းဒႆနကုိ က်ဳပ္လကၡံတယ္ က်ဳပ္တို႕ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလဲ လူထုေ႐ွ႔မွာဆဲခဲ့ဘူးတာပါပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လဲလူပဲ ထမ္းေဆာင္ရတ့ဲတာဝန္ပဲ ကြာၿခားတာပါ။ ဆဲဆိုၿခင္းဟာ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခံစားမူ႕ရသေပၚမွ အေၿခခံၿဖစ္ေပၚလာတာပါ။
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခံစားမူ႕ရသဆိုသည္မွာ ေပ်ာ္႐ြွင္သည္ၿဖစ္ေစ၊ ဝမ္းနည္းေၾကကဲြသည္ၿဖစ္ေစ၊ တအန့္တေအာ ္ ၿဖစ္မိတဲ့အခါမွာၿဖစ္ေစ၊ ေဒါသမီးလ်ံ ေတာက္ေလာင္းတဲ့အခါမွာၿဖစ္ေစ၊ မိမိကိုတဦးတေယာက္က မိမိအားမေတာ္မတရား ၿပဳက်င့္ဆက္ဆံ ခံရသည့္အခါမွာၿဖစ္ေစ၊ မိမိအားခဲြၿခားဆက္ဆံခံရသည့္ အခါမွာၿဖစ္၊ မိမိယုံၾကည္ကိုးစားထားရသူက မိမိရဲ႕ယုံၾကည္ကိုးစားမူ႕ကို အလဲြသံုးစားၿပဳလုပ္ခံရသည္အခါမွာၿဖစ္ေစ ယၡဳကဲ့သို႕ လူရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခံစားမူ႕ကို အေၿခခံ၍ၿဖစ္ေပၚလာ ေသာ မိမိခံစားရမူ႕အတြက္ မိမိအား မမ်ွမတဆက္ဆံၿခင္း၊ ခဲြၿခားဆက္ဆံခံရၿခင္း၊ မ်ားစြာေသာအေႀကာင္းအရာအေပၚတြင္ အေၿခခံ ၍ ဆဲဆိုမူ႕ဆိုတာၿဖစ္ေပၚလာတာပါ။
တခါတရံမွာ မိမိမနွစ္သက္သူ၊ မိမိမနွစ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာ၊ မိမိမနွစ္သက္ေသာကိစၥ၊ အေပၚမွာမူတည္ၿပီး ထိုသိုဆဲဆိုလုိက္ၿပီးတာနဲ႕ မိမိစိတ္မွာ အလိုမႀကမူ႕ကိုၿဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို သက္သာမူရေစပါတယ္။ သို့ေသာ္ ထိုသို႕ဆဲဆိုမူ႕ကိုမိမိစိတ္သက္သာရာ ရ႐ိွမူ႕အတြက္မဟုတ္ ရန္လို၍ၿဖစ္ေစ၊ တပါးသူ၏ ဂုဏ္သေရ ႐ုတ္ေလ်ာ့ရန ္ရည္႐ြယ္၍ၿဖစ္ေစ၊ ၿပဳလုပ္ခဲ့မည္ဆိုပါက ခိုက္ရန္ေဒါသၿဖစ္ေစနိုင္ပါသည္။
ဆဲဆိုၿခင္းဟာ အသက္အ႐ြယ္၊ အဆင့္အတန္း၊ သိကၡာ ေတြနဲ့ဘာမွမဆိုင္ပါ အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးသူေရာ ငယ္သူေတြမွလဲ ခံစားမူ႕ဆိုတာ႐ွိတယ္။ က်ဳပ္တို႕လူမ်ိဳးအမ်ားစုဟာ တခါတရံမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေၿပာဆိုရင္ အေလးေပးနားေထာင္ နားလည္နိုင္မူမ႐ိွဘူး ဒီအတြက္ေႀကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိန္႕ခြန္း တခုမွာလူထုကို "ဖါနိုင္ငံၿဖစ္သြားနိုင္တယ္" လို႕ေၿပာခဲ့ဘူးတယ္ မဟုတ္ပါလား။
အခ်ဳပ္အားၿဖင့္ဆိုရရင္ ဆဲဆိုၿခင္းဟာ Freedom of expression ရဲ႕တစိတ္တပိုင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္ ရာဇဝတ္ၿပစ္မူ႕က်ဴးလြန္တာ မဟုတ္သလို လူသားေတြေနထိုင္တဲ့ ေလာကလူေဘာင္ကိုလဲ ဆန္႕က်င့္ရာမေရာက္ပါဘူး။ ထိုေႀကာင့္ ဆဲဆိုၿခင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ သဘာဝပါဘဲ။ ဆဲမယ္ဆိုရင္ သူတပါးကိုအဓိကထားဆဲတာထက္ ကိုယ္ရဲ႕စိတ္သက္သာရာ ရေစဖို႕အတြက္သာၿဖစ္ပါေစ။ ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ိွလို ဆဲဆိုခဲ့ရင္လဲ ကိုဆဲဆိုတာထိေရာက္ေအာင္ဆဲပါ ကိုဆဲဆိုတဲ့ရတဲ့ အႀကာင္းကို ဆဲဆိုခံရမည္သူကို သိပါေစ ကိုရဲ႕ဆဲဆိုမူ႕ကိုလဲ ကိုကိုယ္တိုင္တာဝန္ယူရပါမယ္။ လူသားတိုင္း နည္းမွန္ လမ္းမွန္ ေနရာမွန္ စံနစ္တက် ဆဲဆိုတတ္ႀကပါေစလို ေၿပာၿပလိုက္ပါသည္။
ေ႐ွြထီး (၈၈၈၈)
ေက်ာင္းေနတယ္ဆိုတာ - ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညို
တကယ္ေတာ့ ေမာင္ဘသစ္ ဟာ စေကာ္လာျဖစ္တယ္။ စေကာ္ လာဆုိတာကေတာ့ ပညာေရးနဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားသူ ေလ့ လာသူေပါ့။ စေကာ္လာေတြဟာ ပညာေတာ္သေလာက္
အျမင္စူးရွ တယ္။ သူအထူးျပဳတဲ့ ပညာရပ္ကုိ သူကြၽမ္းက်င္တယ္။ အခ်ိဳ႕စေကာ္
လာေတြဟာ ပညာရွိေတြျဖစ္တယ္။
ေမာင္ဘသစ္က စေကာ္လာ ဘဝကေန ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္လာ တယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ႔ ဘႀကီးက
သတင္းဂ်ာနယ္တည္ ေထာင္လုိက္တာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။
”မင္းငါ့ကုိကူပါ”
၂ဝဝဝျပည့္ ႏွစ္ဦးပုိင္းမွာ ဂ်ာနယ္ေတြ မိႈလုိေပါက္လာေတာ့
သတင္းေဆာင္းပါးမ်ားစြာလုိတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ သူဟာဂ်ာနယ္တြင္ ဘာသာ
ျပန္ေဆာင္းပါးေတြ၊ သတင္းေတြကုိ ေရးေပးရင္း၊ ျပည္သူအသိအမွတ္ျပဳ
ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာ တယ္။ ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္လာရတာကုိ ေမာင္ဘသစ္
သေဘာက်ေနမိ တယ္။ ဂ်ာနယ္လစ္ဆုိတာ ဟုိစပ္ စပ္ဒီစပ္စပ္သိရတယ္။ ဂ်ာနယ္ဆုိ တာ
စတုတၴမ႑ိဳင္တဲ့။ ေကာင္း လုိက္တာ။
ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ တရားမ႑ိဳင္၊ ဥပေဒျပဳေရးမ႑ိဳင္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး
မ႑ိဳင္ဆိုၿပီး မ႑ိဳင္သံုးခုရွိတယ္။ ဒါေတြဟာ အာဏာေတြရွိတဲ့အ တြက္
အာဏာႀကီးသံုးရပ္လို႔လည္း ေခၚတယ္။ အာဏာမရွိတဲ့ စတုတၴ
မ႑ိဳင္ဆိုတာရွိေသးတယ္။ ဒါက ေတာ့ မီဒီယာပါ။ မီဒီယာရဲ႕အာဏာ ကေတာ့
ျပည္သူေတြပါ။ ဂ်ာနယ္ လစ္ေတြဟာ ျပည္သူကို ေစာင့္
ေရွာက္ရပါတယ္။ေကာင္းလိုက္တာ။
ေမာင္ဘသစ္ဟာ ႏုိ္င္င့ံအက်ိဳး ျပဳသူတစ္ေယာက္ အလုိအေလ်ာက္
ျဖစ္လာတယ္မဟုတ္လား။ အလုပ္ ဆုိတာ စားဝတ္ေနေရး ေငြေၾကးရ ဖုိ႔အတြက္
လုပ္ၾကတာပါပဲ။ အခ်ိဳ႕ လည္း ခ်မ္းသာဖုိ႔ လုပ္တယ္။ ဘယ္ လုိလုပ္လုပ္ပါ။
မိမိလုပ္တဲ့ အလုပ္ကုိ မိမိေက်နပ္မွ စိတ္ခ်မ္းသာကုိယ္ခ်မ္း သာ ရွိၾကတာပါ။
ယေန႔ ဂ်ာနယ္ အေရအတြက္မ်ားလာတယ္။ စာမူခ ေတြလည္း မ်ားလာေတာ့ ေမာင္
ဘသစ္အဆင္ပုိၿပီး ေျပလာတယ္။ ဘႀကီးတုိက္ကုိေတာ့ သတင္း ေထာက္ေတြ
လုံလုံေလာက္ေလာက္ နဲ႔ မကည ႏုိင္ေနၿပီမုိ႔ ေမာင္ဘသစ္က သူ႔အလုပ္ကုိသာ
သူလုပ္တယ္။ သူ႕ အလုပ္ကေတာ့ စာေရးစာဖတ္ပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ဘႀကီးက
သူ႔ကုိတုိက္မွာလုိ္အပ္တဲ့ သတင္း ေထာက္ေတြေခၚတဲ့ေနရာမွာ အင္
တာဗ်ဴးလုပ္ခုိင္းတယ္။
”ေဖေဖာ္ဝါရီလ၁၂ ရက္ေန႔ကုိ သိလား ”
”သိပါတယ္၊ ျပည္ေထာင္စု ေန႔ပါ”
”ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ ေကာ”
”ခ်စ္သူမ်ားေန႔ပါ”
ဒီေမးခြန္းေတြကုိ သတင္း ေထာက္လာေလွ်ာက္သူအမ်ားက ဒုိးဒုိးေဒါက္ေဒါက္နဲ႔
ေျဖႏုိင္ပါတယ္။
”ဒါဆုိရင္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ရက္ ေန႔ေကာ”
သူတို႔ မေျဖႏုိင္ၾကပါ။ သူတုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔ကုိ မသိ ၾကပါ။
”ဒဂုံတကၠသုိလ္ဘယ္မွာရွိလဲ”
”ကုိကုိကြၽန္းဟာ ဘယ္တုိင္း (ေဒသံႀကီး)မွာရွိလဲ”
သူတုိ႔ မသိၾကပါ။
သူတုိ႔တေတြ စာတစ္ပုဒ္ေျဖာင့္ တန္းစြာ မေရးႏုိင္ပါ။
”ဘြဲ႕ရထားတယ္ မဟုတ္ လား”
”ဟုတ္ပါတယ္”
”ခု စာစီစာကုံးကုိ ဘာလုိ႔မ ေရးႏုိင္တာလဲ”
သူတုိ႔က ဘြဲ႕ဆုိတာအလြတ္ မ်ားမ်ား က်က္ႏုိင္ရင္ရတဲ့အရာလုိ႔ ထင္ေနၾကတယ္။
သူတုိ႔ အလြတ္ က်က္ၿပီးေအာင္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။
ေမာင္ဘသစ္ ခုသားေလးကုိ ေက်ာင္းထားရေတာ့မယ္။ မူႀကိဳကုိ တစ္ႏွစ္ထားတယ္။
မူႀကိဳမွာသား ေလးက စာေတြလည္း သင္ရ တယ္။ သီခ်င္းေတြ ကဗ်ာေတြ လည္း
သူရေနၿပီ။
ခုသားေလးကုိ ေက်ာင္းထားရ ေတာ့မယ္။
”သားကုိ ဘယ္ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာ ထားရမွာလဲ”
ေမာင္ဘသစ္ စဥ္းစားတယ္။ သူငယ္ငယ္က မိဘေတြလည္း ဒီလုိ ေရြးခ်ယ္ရတာပါပဲ။
သူေတာ ကေန ႀကီးျပင္းလာတယ္မဟုတ္ လား။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းထား မွာလား။
အိမ္ေက်ာင္းထားမွာလား ဆုိတာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။
အေမက အိမ္ေက်ာင္းမွာထား ၿပီး ေႏြေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းကိုပုိ႔ပါတယ္။ ခုထက္ထိ အခ်ိဳ႕ေတာက မိဘေတြ ဒီလုိေရြး
ခ်ယ္ေနၾကဆဲပါပဲ။ ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္ လာတဲ့ ေမာင္ဘသစ္က ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ေနပါတယ္။
ေက်ာင္းဘာ လုိ႔ထားလဲ။ မိဘေတြက သားသမီး ေတြကုိ အလုပ္မခုိင္းခ်င္ၾကပါ။ ဘဝ
အတြက္ ျပင္ဆင္စရာေလးေတြကုိ ျပင္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ပညာတတ္ေစ ခ်င္တယ္။
စာတတ္ေပတတ္ႀကီး ေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။
ေသစာရွင္စာေလာက္ တတ္ ရင္ေတာ္ပါၿပီလုိ႔ လက္ခံၾကသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လယ္ေကာင္မွာ စာမတတ္တဲ့သူ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲ။ တစ္ရက္မွာ
ေမာင္ဘသစ္ အျပင္ကျပန္လာ တယ္။ အိမ္ေပၚကုိတက္ဖုိ႔ ခပ္ျမန္ ျမန္လွမ္းလုိက္ရာ
ဖိနစ္တစ္ဖက္ေရ ေျမာင္းထဲက်သြားတယ္။ ဒီေရေျမာင္း မွာ
ေျမာင္းဖုံးရွိေပမယ့္အခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြမွာ ဟာေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး
ဖိနပ္ကကြင္းထုိးဆုိေတာ့ကြၽတ္လြယ္ တာေပါ့။ ေရေျမာင္းက ေရစီးေန ေတာ့
ဖိနပ္ေမ်ာပါသြားၿပီလုိ႔ ထင္ ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ လမ္းေဘးမွာ ေရခပ္ေနတဲ့ ကေလးက
အဘဖိနပ္ ကြၽန္ေတာ္ဆယ္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ေရ ေျမာင္းဖုံးကုိ လွန္ကာဆယ္ေပး တယ္။
ဒီကေလးေတြကုိ သူသိတယ္။ သူတုိ႔ဟာ လမ္းထိပ္ထမင္းဆုိင္မွာ
အလုပ္လုပ္ေနၾကသူေတြပါ။ သူတုိ႔ ကုိ မုန္႔ဖုိးေပးရင္း စကားေျပာၾကည့္ တယ္။
”မင္းတုိ႔ လခဘယ္ေလာက္ရ လဲ”
”တစ္ေသာင္းခြဲပါ”
”စားေသာက္အၿပီးအစီးလား”
”ဟုတ္တယ္အဘ၊ ပြဲစားခ ေတာ့ တစ္ေထာင္ႏုတ္တယ္”
”ေအး မင္းတုိ႔အားရင္ စာေလး ဘာေလး မဖတ္ဘူးလား”
”ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ စာမတတ္ဘူး အဘ”
”ေဟ”
”ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းမေန ခဲ့ရဘူး”
”ခုစာသင္လည္း ရေသးတာပဲ”
”သင္ေနပါတယ္အဘ”
”အေတာ္တတ္ေနၿပီလား”
”ကုိရီးယားကားကုိေတာင္ ဖတ္လုိ႔ရလာၿပီ”
ေမာင္ဘသစ္တုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္း က အသံတိတ္႐ုပ္ရွင္ေတြကုိ ၾကည့္ ရတာကုိ
သတိရမိတယ္။ စာမ တတ္ရင္ တစ္ေယာက္ကဖတ္ျပ တာကုိ နားေထာင္ရတယ္။ ႐ုပ္ရွင္
႐ုံထဲမွာ စာဖတ္တတ္သူေတြ အမ်ား ႀကီးပါ။ သူတုိ႔တစ္ေတြ အသံထြက္ ဖတ္တတ္ၾကတယ္။
ကုိရီးယားကား (႐ုပ္သံစီးရီး)ကုိ ျမန္မာစာသင္ႏုိင္ တယ္လုိ႔ေတာ့ သူတစ္ခါမွ
မစဥ္းစား မိဘူး။ တစ္ခ်ိန္က စေကာ္လာေမာင္ ဘသစ္မွာ ပါေမာကၡမိတ္ေဆြမ်ား
စြာရွိတယ္။ ျမန္မာစာ ပါေမာကၡ ေတြကုိ ေျပာျပပါေသးတယ္။
”ကုိရီးယား႐ုပ္သံစီးရီးေတြ က ေန ျမန္မာစာသင္ႏုိင္တယ္”
”အင္း”
”စာတန္းထုိးတာေတြကုိ ဖတ္ ရင္း စာတတ္လာတယ္”
”ဒါဟာ ပတ္ဝန္းက်င္မွာထိ ေတြ႕ အသုံးခ်ႏိုင္တာဆုိေတာ့ ပုိၿပီး
ထိေရာက္တာေပါ့”လုိ႔ သူတုိ႔က ေထာက္ခံၾကတယ္။
”ဒါေပမဲ့ ဒီ႐ုပ္ရွင္ေတြမွာ စာ တန္းထုိးတဲ့အခါ စာလုံးေပါင္းေတြ မွားတယ္။
အသုံးေတြလည္း မွား တယ္”
”မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမ ေပါ့ ”
”အဲဒီ႐ုပ္သံေတြမွာ ေရးတာ ေတြကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔မစိစစ္ဘူးလား”
မိတ္ေဆြျမန္မာစာပါေမာကၡ က ၿပံဳးေနတယ္။
”စိစစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း ဒီလုိ စိစစ္ဖုိ႔ထက္ မိမိကုိယ္တုိင္တာဝန္
ယူတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ စိစစ္ရင္အမွား ပုိစင္တယ္။ ေနရာတကာ သူမ်ား
လႊဲခ်ေနတာမ်ိဳးဟာ အက်င့္ပါေန တယ္”
ဒါဆုိရင္ သူတုိ႔တစ္ေတြမွားတာ ကုိ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။
ကုိယ္တုိင္တာဝန္ယူတတ္ဖုိ႔ ျပန္လည္ေလ့က်င့္ေပးရမွာပါပဲ။
”ဒါေတြအားလုံးဟာ ေက်ာင္း ေနတာနဲ႔ ဆုိင္တယ္”လုိ႔ သူေျပာ ေတာ့ ေမာင္ဘသစ္
အံ့အားသင့္ သြားတယ္။
”ေက်ာင္းေနတယ္ဆုိတာ တာဝန္ယူတတ္ေအာင္ သင္ေပး တာေတြ ပါဝင္တယ္”
ခုေတာ့ ဆရာေခၚေပးတာကုိ လုိက္ေရး၊ ဆရာက်က္ခိုင္းတာကုိ အလြတ္လုိက္ဆုိနဲ႔။
ေနသည္ပူသည္။
မုိးသည္ရြာသည္။
ေဆာင္းသည္ေအးသည္။
ဆရာဆုိသည္။ ေက်ာင္းသား မ်ားက လုိက္ဆုိသည္။ ဒါပညာေရး မဟုတ္ဘူးေလ။
ေမာင္ဘသစ္ သူ႕ ရဲ႕သားေလးကုိ ဘယ္ေက်ာင္းပုိ႔ရမွာ လဲ။ အစုိးရေက်ာင္းကုိလား။
ႏုိင္ငံ ျခားကေနလာဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္း ေတြကုိလား။ ဒါမွမဟုတ္ အစုိးရက
ခြင့္ျပဳထားတဲ့ ျမန္မာအလြတ္ပညာ သင္ေက်ာင္းကုိလား။
ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ညို
______
မတူရင္မတုနဲ ့ (၁၀)နွစ္
သူပဲေလ လို ့ ဘာအစဥ္အလာမွ မရွိတဲ့သူရဲ့ တစ္က်ပ္ တစ္မတ္ တိုက္ကြက္ပဲ ဆိုတာ က်မ တို ့ႀကား သတ္
မွတ္ျပီးသားမို ့ ေနပါေစ လို ့ထားလိုက္ေတာ့မလို ့ပါ ။ ဒါေပမဲ့ က်မ ပါ၀င္တဲ့ အမ်ားစု ေမး(လ္) ဂရုထဲ ကို
ဒီည ကိုလြဏ္းေဆြကိုယ္တိုင္ထပ္ပို ့လာတာေတာ့သူရဲ့အဲဒီအျမင္ေတြေႀကာင့္ဆူညံေပါက္ကြဲသံေတြနဲ ့အက္ေႀကာင္း
ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အင္အားတရပ္ အဲဒီအင္အားထဲ က သူကိုလက္ခံနိုင္သူလက္ခံ ဒါေပမဲ့ လံုးလံုး လက္မခံနိုင္တဲ့
က်မ ကိုေစာ္ကားလိုက္သလို ခံစားရပါတယ္။ ေျခလက္ေအးစက္ျပီး လူသတ္ခ်င္စိတ္ေတာင္က်မျဖစ္မိ
တယ္ ဒါလည္း ေမာင္လြဏ္းေဆြ ရဲ့ တိုက္ကြက္ တခု ဆိုတာ သိကိုသိပါတယ္ ဒီေတာ့လည္း ရဲေဘာ္ေတြႀကား
ေျပာေနႀက စကားလို --- အမုန္းမခံဘူးေဟ့ --ယုန္သူငယ္နွာေစးလိုက္ဦးမယ္ - ကြယ္ရာမွာဆဲျပီး ေတြ ့ရင္
မင္းအေဖ ေနေကာင္းလား ဆိုတာ အိေရႊစင္ညြန္ ့ေတာ့ တသက္လံုးမက်င့္သံုးဖူးလို ့ ရန္သူအႀကိဳက္လိုက္တဲ့
သူေတြ မုန္းခ်င္မုနး္ပါေစ သူတို ့ခ်စ္တာခင္တာခံေနရရင္ ကိုယ္ေတာင္ သိကၡါ မဲ့ေသး လို ့ေတြးျပီး ကိုလြဏ္းေဆြ
ေရ မတူရင္ မတုပါနဲ ့လို ့ ေျပာပါရေစ --
ေက်ာ္ျဖတ္တာျခင္း ယံုႀကည္ခ်က္ျခင္း ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရမွဳျခင္းတူတဲ့သူေတြသာ ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ေပးနိုင္
မဲ့အေျခအေနအရပ္ရပ္ မို ့ လက္ရွိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ရင္ဆိုင္ေနရ ေက်ာ္ျဖတ္ေနရ လွဳတ္ရွားေနရတာကို
ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္ ့ခႏၱာ ကိုယ့္အသက္ နဲ ့ကိုယ္ခ်င္းစာျပီး က်မတို ့နားလည္ခံစားနိုင္တယ္ ။ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ
ေရးထားတဲ့ အားလံုးပဲေဟာင္းႏြမ္းလို ့ အသစ္က ျပန္စဖို ့ဆိုတဲ့ ရမ္းကားမွဳဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကိုသာမက
ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု ကစတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုကို ေစာ္ကားတာ စမ္းသပ္ႀကည့္တာ -သူမ်ား ၀င္ဆန္ ့
နိုင္မလားဆိုျပီး တိုးႀကည့္တာ အေသအခ်ာပါ။ ဒါ့ေႀကာင့္အယဥ္ေက်းဆံုး စကားလံုး နဲ ့က်မ တုန္ ့ျပန္ရမယ္ဆို
ရင္ ဒူးေနရာဒူး ေတာ္ေနရာေတာ္ --တန္ရာတန္ရာ ေ၀ဖန္ပါလို ့ေျပာခ်င္ပါတယ္ ။
ဘာေႀကာင့္ ေျပာရလဲ ဆိုရင္ ၁၉၈၈ မွာ ေမာင္လြဏ္းေဆြ ၁၈နွစ္ အရြယ္ပါ - ျဖဴစင္တဲ့လူငယ္အရြယ္မဟုတ္
မခံ တဲ့လူငယ္အရြယ္ အဲဒီအရြယ္မွာ - ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္တာ -သူ ဘယ္ေနရာ မွာ မွမပါခဲ့ပါဘူး
၈၉မွာ က်မေထာင္ထဲေရာက္ျပီးပါျပီ ေမာင္လြဏ္းေဆြ ထက္ က်မ ၂နွစ္ငယ္ပါတယ္ ။
၁၉၉၆ မွာ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းသားသမဂ ေတာင္းဆိုလို ့ မီးသတ္ပိုက္နဲ ့ထိုး အေမွာင္ခ် ရိုက္နွက္ျပီး
ေထာင္ထဲထဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမာင္လြဏ္းေဆြ ေဆးတကၠသိုလ္မွာပါ --သူဘယ္ေနရာမွာ မွမပါ ---ခဲ့ျပန္ပါဘူး။
က်မေထာင္ထပ္က်ပါတယ္ ။ က်မ ၁၀တန္းနဲ့ေက်ာင္းကရာသက္ပန္ထုပ္လို ့ ၁၀တန္းစာေမးပြဲ ကိုအျပင္ကေျဖခဲ့
ရပါတယ္ ။
ျပည္ပ ထြက္လာေတာ့လည္း ေတာ္လွန္ေရးနဲ ့ဘာမွ မစက္ဆက္တဲ့ကိစၥ နဲ ့ထြက္အလာ မဲေဆာက္ေဒသရဲ့ ထံုးစံ
အရ ျပည္တြင္းမွာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ေပါက္လည္း တကယ့္စာေပသမားႀကီးပမာ ႀကိဳဆိုေနရာေပးတက္တဲ့
အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခု ရွိေနေလေတာ့ ထမင္းမငတ္ဘူးေပါ့ ထမင္းမငတ္ရာ က ထမင္း၀လာေတာ့ လူပါးေလးပါ၀
ခ်င္လာေတာ့တာပါပဲ -
အဲလိုေျပာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးမွာ မေပးဆပ္သူ မပါ၀င္သူ က စာေပမေ၀ဖန္ရဖူးလား လို ့ေစာဒကတက္စရာရွိပါ
တယ္ ေ၀ဖန္ေရးဟာ ေစာ္ကားေရး မဟုတ္ပါဘူး သူ ့အေရးအသားေတြ ဘယ္လိုဖတ္ဖတ္ တခ်ိဳ ့ဟာ ဘာသမိုင္း
မွမသိ ဘာမွ လက္ေတြ ့မႀကံဳဖူးမေတြ ့ဖူးတာေတြ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္နဲ ့တကြ NLD ရဲ့ ဘယ္လို အႀကတ္အ
တည္းမ်ိဳးနဲ ့ရင္ဆိုင္လုပ္ေနရတာေတြ ဗဟုသုတ (အသိတရား) ဘာမွမရွိပဲေရးထားေတာ့ လက္ေတြ ့ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့
ရတဲ့ က်မတို ့ က ဟားမိတာေတြ ဟာ ဒီေကာင္ မိုက္ရိုင္းလွခ်ည္လားလို ့ျသခ်ရတာေတြ ေတြ ့လာရပါတယ္။
တေလာကပဲ စာေပနယ္ထဲ က ဆရာစိုးေနလင္း က သူ ့ကို နာမည္မထဲ့ပဲ ဆံုးမခဲ့ပါေသးတယ္။ဘယ္သူ ့ကိုေရးတယ္
ဆိုတာ လူမွန္ရင္ သူသိပါလိမ့္မယ္။အဲဒီေတာ့ က်မေမးခ်င္တယ္ သူ ့ရဲ့ ေဒ၀ဒတ္ ဥာဏ္ တိုက္ကြက္ကိုထား---
(၁)ေထာက္လွန္းေရး နဲ ့လက္နက္ကိုင္ေတြ ရွိေနတဲ့ ေနရာကို ေန ့စဥ္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ရင္ဆိုင္ျပီး နိုင္ငံေရးစကား
ေတြ ေျပာဖူးလား --ေျပာရဲလား ( က်မတို ့နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေထာက္လွန္ေရးနဲ ့စိန္ေျပးလိုက္တမ္းကစားသလို
က်င္လည္ခဲ့ရတယ္)
(၂)ရိုက္သတ္မယ္ ပစ္သတ္မယ္ သိသိ နဲ ့အာဏာပိုင္ေရွ့မွာ စစ္တပ္နားမွာ တရားေဟာဖူးသလား
က်မတို ့ဂြတ္တလိပ္လမ္းဆံူမွာ နွံပါတ္ဒုတ္နဲ ့အရိုက္ခံခဲ့ရတယ္။ စစ္ကားနဲ ့လိုက္တိုက္တာခံခဲ့ရတယ္။
(၃)အသက္ေသမယ္ ေထာင္ထဲ ခုနာရီပိုင္းအတြင္းေရာက္မယ္ဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ ့ဆႏၵျပဖူးသလား
(၄)ယုတ္စြအဆံုး ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ စာေပ ့ေရးရာနဲ ့ေတာင္ စစ္အုပ္စုကို ေ၀ဖန္စာ ေရးဖူးသလား
အဲဒီလို မေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ေစဦး မေတာ္တဆ ခလုပ္တိုက္လို ့ေတာင္ ေထာင္ထဲေရာက္ဖူးရင္ က်မ ေအာ္ မေတာ္ တဆလည္း
ေတာ္ပါေသးတယ္ လို ့ယူဆေပးလို ့ရပါတယ္ ။ အဲဒီလို ေပးဆပ္မွဳကလည္းမရွိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့သမိုင္းေႀကာင္းကလည္းမရွိ
ေပၚပ်ဴလာျဖစ္နိုး နဲ ့ေရးခ်င္တာကိုေရး ေျပာခ်င္တာကိုေျပာေနတာကို ေအာက္ပိုင္း ပ်က္လံုးပ်က္တဲ့ လူရြင္ေတာ္ ကို ညံ့တဲ့
ပရိတ္သတ္က အူတက္ေအာင္ရီျပီး အားေပးေနေပမဲ့ အႀကားမေတာ္အျမင္မေတာ္တာ ကိုဆံုးမဖို ့က်မတို ့မွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
က်မတို ့ေထာင္ထဲမွာတခ်ိဳ ့၀ါဒါမ ေတြ က က်မတို ့ပုဒ္မနဲ ့လုပ္ရပ္ေႀကာင့္ ရာဇ၀တ္သားေတြနဲ ့က်မတို ့ကိုသီးျခား
ထားျပီး ေလးစားမွဳေတြ နဲ ့ဆက္ဆံတဲ့အခါ တာတီးဒီ ပုဒ္မနဲ ့ေထာင္က်တဲ့ အက်င့္ပ်က္မိန္းကေလးတဦး က က်မ
တို ့ကို ပုခုန္းခ်င္းယွဥ္ခ်င္လာပါတယ္။က်မတို ့သီးသန္ ့တိုက္မွာေန ေနရတာကိုက သူတို ့က မိလႅာခ်ေပးေနရတယ္ ဆိုျပီးက်မတို ့၅ည
ေတြႀကားထဲရန္တိုက္ ၅ညေတြစကားကို ၀ါဒါမ ေတြကို အ၈ၤလိပ္
ေခတ္ ပုလိပ္ေခြး လို ဖား--ခြ်န္ အဲလိုေတြလုပ္ေတာ့ က်မ အဲဒီ ့တာတီးဒီ ေကာင္မေလးကို မတူရင္မတုနဲ ့ (၁၀)
နွစ္ ႀကိဳးစားလိုက္ဦးလို ့ ေျပာလိုက္ပါတယ္ -- ဒါ ခုခ်ိန္မွာျပန္ေတြးမိေတာ့ ကိုလြဏ္းေဆြ က ၁၀နွစ္ေလာက္ႀကိဳး
စားျပရင္ေတာင္ ခုလို စိတ္ေစတနာညံ့ပံုမ်ိဳးနဲ ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္မေျပာနဲ ့က်မကိုေတာင္ပုခုန္းခ်င္းယွဥ္လို ့မရဘူး
လို ့ အတိအလင္းေျပာခ်င္ပါတယ္။
အဲဒီလိုေျပာလို ့ ေနာက္မွနိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့ သူေတြ ခုမွပါ၀င္လာခ်င္တဲ့သူေတြ ကို အရင့္အရင္လုပ္ခဲ့သူေတြက နွိမ္တယ္
ခ်ိဳးတယ္ သူတို ့ေလးေတြ ဘယ္လိုတက္တက္ႀကြႀကြပါလာနိုင္ပါ့မလဲ မေျပာသင့္ဘူး ဘာညာ --ေျပာလာပါမယ္ --
စုစုေႏြး နဲ ့ျဖဴျဖဴသင္း က ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္အားစုရဲ့ ျပယဳတ္တခုျဖစ္လာတာ သူတို ့စိတ္ေစတနာနဲ ့ႀကိဳးစားလုပ္
လို ့ပါ ၈၈မ်ိဳးဆက္ ပါလို ့သူတို ့မေျပာဘူး ၈၈အေရးေတာ္ပံုမွာ ဘယ္ေနရာဘယ္ေဒါင့္ကရယ္လို ့သူတို ့မေျပာဘူး
သူတို ့စတင္၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ကတည္းကိုကာ ေစတနာေဇာ ရွိခဲ့လို ့ သူရဲေကာင္းမေလးေတြျဖစ္ခဲ့တာပါ ။ ဒါကိုႀကည့္
ရင္ အခ်ိန္ကာလနဲ ့ေက်ာ္ျဖတ္မွဳ ကရွိဖို ့လိုအပ္ေပမဲ ့စိတ္ရင္းေစတနာ ကလည္းအခရာပါပဲ ။ အကယ္၍သာသူဟာ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ နဲ ့ NLD ကို ေစတနာ၇ွိတယ္ ျပည္သူ အေပၚလည္းေစတနာမွန္တယ္ဆို ရင္ NLD E-mail
ေတြ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္တိုက္ရိုက္ဖတ္နိုင္မဲ ့NLD- သတင္းျပန္ႀကားေရးဌြာနေတြ ရွိျပီးသားပဲ - ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္
သံုးသပ္ျပီး အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ကို ေပးပို ့လို ့ရပါတယ္ - ေတာ္လွန္ေရးရွည္ႀကာေနလို ့တပ္ဦးပါတီကို
အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနႀကခ်ိန္မွာ - အခြ်န္နဲ ့လိုက္မေပးလိုက္တာကို က ညစ္ႏြန္းတဲ့ ျပယုတ္ပါပဲ ။ ေနာက္ဆံုးပိုဒ္
(ရ) မွာ အဖ်ားရွဳးသြားတာကိုႀကည့္ရင္ ကိုလြဏ္းေဆြကိုယ္တိုင္ ဘာ အိုင္ဒီယာမွ မရွိတာအေသအခ်ာပါ ။ ကိုလြဏ္းေဆြ
ကို ဆရာမႀကီးဆိပ္ကမ္းေဒၚစန္းစန္း ပင့္ဖိတ္မွဳ ေဆာ္ႀသေခၚေဆာင္မွဳေႀကာင့္က်မတို ့နဲ ့ကာလတခု မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ျပီး
နိုင္ငံေရးေတြ တိုင္းျပည္နဲ ့ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့လိုအပ္ခ်က္ေတြအားနည္းအာသာခ်က္ေတြ ေဆြးေႏြးေႏႀကတာ က်မတို ့
ထက္ အစဥ္အလာႀကီးတဲ့ ေနာင္ေတာ္ေတြရဲ့ အယူအဆေရးရာေဆြးေႏြးေနမွဳေတြ ကို သံေယာက္လိုက္အတုခိုးျပီး အဆိုး
ျမင္၀ါဒနဲ ့ဒီလို ရန္သူ ့အႀကိဳက္ ေလာဘီ လုပ္ေနနိုင္တာကိုက က်မတို ့ ဘက္ေရြးမွားခဲ့တာပါပဲ ။
တရက္မွာ က်မတို ့ထက္အစဥ္အလာႀကီးတဲ့ လက္ေတြ ့တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ေနာင္ေတာ္တခ်ိဳ ့နဲ ့က်မစကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္ ဒီလိုေရးေနတာတို ့တေတြ မွာတာ၀န္ရွိတယ္တဲံ ့ က်မ ကလည္း၀င္ေျပာလိုက္တယ္ က်မ
နဲ ့တြဲျပီး အင္တာဗ်ဴးတခုတက္ဖူးေတာ့ ျမန္မာျပည္ထဲက လူေတြက က်မနဲ ့တစုတည္းလား ဆိုလို ့က်မအေတာ္ရွင္းယူ
ေနရတယ္ အကိုတို ့ေျပာႀကပါဦး လို ့ေျပာမိတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္အကိုတစ္ေယာက္ က ကိုလြဏ္းေဆြကို ေျပာလို ့ရမယ္
လို ့ေတြးတာကို က ခင္ဗ်ားတို ့အမွားဗ်တဲ့ ---ဟာ ဟုတ္တာေပါ့ ဒီလူ က အက္စစ္ ေဆာင္းပါးမွာထဲ က က်မ နဲ ့
အေတာ္ အတိုက္အခံျဖစ္ခဲ့ရတာပဲ သူက စာေပမူ၀ါဒလို ့ေျပာတယ္ဗ်ဆိုေတာ့ ---
စာေပမူ၀ါဒ ဆိုလို ့အဲဒီ့တုန္း က က်မအက္စစ္ကိုျဖဳတ္ခိုင္းခဲ့တာ ကိုလြဏ္းေဆြ က ျဖဳတ္မေပးနိုင္ဘူး ဒါစာေပးအခြင့္အေရး
လို ့ဆိုခဲ့ေပ မဲ ့ အဲဒီတုန္း က အက္စစ္ဟာ သူမဟုတ္ဘူးျငင္းခဲ့လို ့က်မမေျပာျဖစ္ခဲ့တာတခုေျပာျပပါမယ္ ။
နိုက္တင္ေဂး မွာလည္း သူအယ္ဒီတာပဲ -- အဖြဲ ့၀င္လား အခ်ဳပ္လား က်မေသခ်ာမသိဘူး အဲဒီ့ ဂ်ာနယ္ ကို ၂၀၀၆-၇
ေလာက္မွာ က်မ စာမူေတြပို ့ပါတယ္ က်မ စာမူကို ကိုလြဏ္းေဆြ ဆီက်မပို ့ေပးပါတယ္ --အေရြးခံရပါတယ္ -ထဲ့သြင္း
ေဖၚျပတာေတြရွိပါတယ္ - တေန ့မွာ က်မပို ့ထားတဲ့ နိုင္ငံမဲ့ရဲ့မီးဖြါးျခင္း ဆိုတဲ့ က်မကိုယ္တိုင္ မဲေဆာက္ေဆးရံုေပၚမွာ ဗိုက္နာ
ေနစဥ္ ထိုင္း နာ(စ္) ေတြရဲ့ျပဳမွဳဆက္ဆံပံုေတြ က်မ ေဘးက ဗိုက္နာလို ့ေအာ္ေနသူ ကို ထိုင္းေဆးရံုတာ၀န္က် နာ(စ္)
က ပါးစပ္ကို ေပတံနဲ ့ရိုက္တာေတြ ကို က်မက မီးဖြါးနိုင္ဖို ့ေသမင္းနဲ ့စစ္ခင္းေနခ်ိန္မွာ နိုင္ငံမဲ့ျဖစ္ေနတဲ့က်မတို ့ဘ၀ကို
သရုပ္ေဖၚထားတဲ့ေဆာင္းပါးကို ကိုလြဏ္းေဆြ ဆီ ပို ့ပါတယ္ ။ တလေလာက္ႀကာေတာ့ က်မေဆာင္းပါးကို သူေရြးခ်ယ္
လိုက္တယ္ အျပီးသတ္ေနျပီမို ့-ပါလာေတာ့ စာမူခ လာယူေပါ့- စာမူခ က ၃၀၀ ဘတ္ပါ ။။ အဲဒီ ့လို နဲ ့အဲဒီအပတ္ရဲ့
နိုင္တင္ေဂး ဂ်ာနယ္ ထြက္လာပါတယ္ ။ အယ္ဒီတာ ကိုလြဏ္းေဆြ ေရြးခ်ယ္ျပီးျပီ ျဖစ္တဲ့ က်မရဲ့ နိုင္ငံမဲ့ရဲ့မီးဖြါးျခင္း စါမူ
ပါမလာပါဘူး ။ ကိုလြဏ္းေဆြ ကို က်မေမးလိုက္ပါတယ္ အဲဒီ့အခါ စာေပရဲ့မူ၀ါဒ ကို အသက္နဲ ့ကာကြယ္မယ္ ဆိုတဲ့
အယ္ဒီတာ ကိုလြဏ္းေဆြ က မေရႊစင္ရဲ့ေဆာင္းပါး ကို ေဒါက္တာ စီသီတာေမာင္ ကျဖဳတ္ခိုင္းပါတယ္ တဲ့ ျဖဳတ္ခိုင္းရ
တဲ့အေႀကာင္းရင္း က ေဆးခန္း ကိုထိခိုက္မွာစိုးလို ့တဲ့ ဘာေႀကာင့္လဲ ဆိုရင္ မဲေဆာက္ေဆးရံုေပၚက မတရားမွဳ ကို
က်မက ေရးထားလို ့တဲ့ေလ --- ကဲ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ ဒီေလာက္ဆိုစဥ္းစားနိုင္ပါျပီ ေဒါက္တာစင္သီတာေမာင္ က ျဖဳတ္
ခိုင္းလို ့ အယ္ဒီတာ လြဏ္းေဆြ က က်မစာမူကို ျဖဴတ္ေပးရတယ္ ဆိုရင္ ဘယ္မွာလဲ စာေပမူ၀ါဒ -
မဲေဆာက္လိုေဒသမွာေတာင္ ဆင္ဆာ ကိုေတာင္ မေက်ာ္လြားရဲတဲ့ ေဒါက္တာအယ္ဒီတာ တစ္ေယာက္ က က်မတို ့တေတြအသက္နဲ ့
ဘ၀ နဲ ့အခ်ိန္ေတြေျမာက္မ်ားစြာနဲ ့ေပးဆပ္တိုက္ပြဲ ၀င္ေနရတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ဘာေတြမ်ား ညြန္ႀကားခ်င္ရတာလဲ -ကိုယ္ေနရာကိုယ္ေန
ပါလို ့ပဲ အဆံုးသတ္ေျပာပါရေစ - စာဖတ္ပရိတ္သတ္
သတိအထူးထားေစ့ခ်င္တာက သူ ့ဘေလာ့ကို လူေတြ ၀ိုင္းႀကည့္၀င္ဆဲ ပြက္ေလာရိုက္ေနတာ ကို သူက တကယ့္ကိုနိုင္ငံေရး
လို ့ထင္ေနတာမို ့ အကုသိုလ္ကင္းေ၀းလိုရင္ ကိုယ့္အလုပ္ေတြ အခ်ိန္မဖင့္ေစလိုရင္ ကိုလြဏ္းေဆြ ဘေလာ့ကို မႀကည့္ျဖစ္တဲ့
နည္းနဲ ့ေရွာင္ ဖို ့က်ဥ္ဖို ့ဆႏၵတူသူေတြ ကိုသာတိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္ ။
မည္သူမဆို နာမည္ရင္းနဲ ့ေ၀ဖန္သံုးသပ္နိုင္ပါတယ္ -
အိေရႊစင္ညြန္ ့
