" လာျခင္း ေကာင္းသူ ျဖစ္ပါေစ " ( ၁ )
*************************************
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသားႀကီးဦးေအာင္ဆန္းဦး ရဲ့ ဇနီး
ျဖစ္သူ ကေလာင္နံမည္( ေမတၱာဦး )အမည္နဲ့ခရီးသြား
ေဆာင္းပါးေရးသူ ေဒၚ(လဲ႔လဲ႔ႏြယ္သိန္း)ဟာ စစ္အစုိးရ
အလုိက် (KeyPlayer ) အျဖစ္နဲ့တေက်ာ႔ျပန္ဝင္လာ
ေလသလား..ဆုိတဲ့အသိ သတိနဲ့ အေမစုကုိႀကည္ညဳိ
ခ်စ္ျမတ္နုိးတဲ့ ျပည္သူလူထုကုိ အသိေပးသင့္တယ္
ထင္လုိ့ပါ,
က်ေနာ္ဒီစာကုိေရးဖုိ့အတန္ႀကာႀကာစဥ္းစားမိပါေသး
တယ္။
အေႀကာင္းကေတာ့( အရမ္းအားနာမိေနလုိ့ပါ )
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာမိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္နဲ့အေမစုမ်က္ႏွာ
ကုိေထာက္ထားေသာအားျဖင့္ပါ။
သုိ့ေသာ္လည္း မိမိအတၱနဲ့ ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖုိ့အတြက္
ေရာင့္တက္အတင့္ရဲလြန္းလာသလုိ- အေမစုအစုိးရ
အတြက္ အက်ဳိးမျဖစ္နုိင္တာေသခ်ာသလုိ-အေမစုနဲ့
အတူတုိင္းျပည္နဲ့နုိင္ငံသားအားလုံးရဲ့ ဘဝေတြကုိ (ဘယ္သူေသေသ- ငေတမာရင္ျပီး)ေရာဆုိတဲ့စိတ္နဲ့
လုပ္လာေတာ့မယ္လုိ့ယုံႀကည္မိတဲ့အတြက္ဒီစာကုိ
အမ်ားျပည္သူအက်ဳိးအတြက္ေရးရပါလိမ့္မယ္။
စေျပာရရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ့ႀကည္ညဳိရတဲ့လြတ္လပ္ေရး
ဖခင္ႀကီး- တပ္မေတာ္ဖခင္ႀကီး- အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စ
ရပါလိမ့္မယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွာ ရင္ေသြးစုစုေပါင္း ( ၄ ) ဦးရွိတယ္ေပါ့ ,
အႀကီးဆုံးကသားႀကီး ဦးေအာင္ဆန္းဦး
သားလတ္ေလးက ေအာင္ဆန္းလင္း( ေရနစ္ကြယ္
လြန္ )
တတိယကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအသဲေလး
ေအာင္ဆန္းစုႀကည္( ယခု အေမစု ) ျဖစ္သလုိ
အေမစုေအာက္က စတုတၳ သမီးေလးရွိပါေသးတယ္..
ဒီစတုတၳသမီးေလးကေတာ့နံမည္ေတာင္မေပးရေသး
ခင္- ဗုိလ္ခ်ဳပ္အစုိးရအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ရာထူးလက္ခံ
ရယူတဲ့ေန့မွာပဲတုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္(၇) ရက္လည္သမီး
အရြယ္မွာပဲ ဆုံးပါးသြားပါတယ္။
အဲဒီသမီးေလး အသုဘ ခ်တာကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခဗ်ာ
တုိင္းျပည္ရဲ့ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့အစည္းအေဝးေတြ
ထုိင္ေနရလုိ့မသိလုိက္ရပါဘူး ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလုံးအတြက္(တနည္း) ျမန္မာနုိင္ငံေတာ္ႀကီးအတြက္ ေပးဆပ္ရသူသက္သက္
အတြက္ လူျဖစ္လာရသူလုိ့ေတာင္ေျပာနုိင္ပါတယ္။
ဒါေႀကာင့္,
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ သမီးအေထြးေလးျဖစ္တဲ့ "စု" ကုိပဲ
စုပုံခ်စ္ရပါေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ သူ့သမီးေထြးေလး စု ကုိ
အဲဒီအခ်ိန္ကငယ္လြန္းေသးတာကတေႀကာင္း- မိန္းကေလးျဖစ္တာကတေႀကာင္း- အနာဂတ္ သူ႔
ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မထားေသးပါဘူး,
တကယ္တန္းအနာဂတ္ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ထားခဲ့တာက
သားႀကီး ေအာင္ဆန္းဦးပါ ...
ဘယ္လုိေမ်ွာ္လင့္ထားသလဲဆုိရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ တေန့မွာေတာ့ သူ႔အနီးကပ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ့ခ်စ္ဇနီး
သည္ေဒၚခင္ႀကည္ဗုိလ္ခ်ဳပ္အေခၚ ( ႀကည္ ) ေရွ့မွာ
ေျပာပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သားသၼီး ၃ ဦးလုံးရွိေနျပီး သား
ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေရွ့မွာေဆာ့ကစားေနျပီး
..စုစု ကေတာ့ ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္ရင္ခြင္ထဲမွာရွိေနပါတယ္။
ငါ့သား အႀကီးေကာင္ ကုိဦးကေတာ့ စကားလည္းနဲ
တယ္..
ျပီးေတာ့ ခပ္တည္တည္ေနတာလည္း ငါနဲ့တူ
တယ္..
ကုိဦးကေတာ့ ငါ့အတုိင္းလာမယ္ထင္တယ္တဲ့,
ဟုိ ငလင္း (ေအာင္ဆန္းလင္း)ကေတာ့ ေပါေတာေတာ
နဲ့ကြ , ငါ့သမီးေလး "စုစု" ကေတာ့ ေအးေအးေလးမုိ႔
ငါ့အခ်စ္ဆုံးေလး တဲ့ ,
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ခုလုိေျပာဆုိခဲ့ပုံကုိေထာက္ရင္ သားႀကီး
ေအာင္ဆန္းဦးကုိ ေတာ္ေတာ္ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့တယ္လုိ့ယူဆ
နုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မရွိေတာ့
တဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ လြဲသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဦးေအာင္ဆန္းဦးဘဝ ေကာက္ေႀကာင္းတခ်ဳိ့
--------------------------------------------------
ဦးေအာင္ဆန္းဦးရဲ့ပင္ကုိယ္စရုိက္က မိခင္ႀကီးေဒၚခင္
ႀကည္နဲ့ေတာ္ေတာ္တူတယ္လုိ့သိရပါတယ္။ မ်က္လုံး
ကလည္းဝုိင္းဝုိင္းစက္စက္မုိ့ မိခင္ေဒၚခင္ႀကည္ရဲ့အေမြ
ရထားတယ္လုိ့ေတာင္ေျပာစမွတ္ရွိပါသတဲ့,
စကားနည္းသလုိေတာ္ရုံလူစကားလည္းမေျပာပါဘူး,
အေတာ္ေမးနုိင္မွအနည္းငယ္ျပန္ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
မိခင္ႀကီးရဲ့အုပ္ထိမ္းမႈ႔ေအာက္မွာစည္းကမ္းတက်နဲ့ႀကီး
ျပင္းခဲ့လုိ့ ရုိးရုိးေအးေအးေနတတ္သူျဖစ္ပါသတဲ့ ,
သမီးေထြးေလး ေအာင္ဆန္းစုႀကည္ (စု)ကေတာ့
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မိသားစုနဲ့ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြက သားႀကီး
ေအာင္ဆန္းဦးကုိေမးခြန္းေတြေမးရင္ မမစု က
သြက္လက္ခ်က္ခ်ာစြာဝင္ေျဖေလ့ရွိပါသတဲ့,
ေအာင္ဆန္းစုႀကည္(အေမစု) ဟာ ငယ္စဥ္က စကားေျပာရင္ သူ႔ကုိယ္သူ "မမစု" လုိ့ ေျပာေလ့ရွိပါ
တယ္တဲ့,
ဦးေအာင္ဆန္းဦးဟာအရြယ္ေရာက္လုိ့
အဂၤလန္တကၠသုိလ္ကေနအဂ်ၤင္နီယာဘြဲ႔ရျပီးရုိးသားစြာလုပ္ကုိင္ေနထုိင္ရင္းအေမရိကန္နုိင္ငံကုိေျပာင္းေရြ့
လာျပီးေနာက္ ပါတီပြဲတခုမွာ - ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းနဲ့
ေတြ့ျပီး အိမ္ေထာင္က်ပါေတာ့တယ္။
မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္ကဦးေအာင္ဆန္းဦးေဒၚလဲ့လဲ့
ႏြယ္သိန္းနဲ့ ယူတာကုိ (လုံးဝ) သေဘာမတူသလုိအသိ
အမွတ္လဲမျပဳ ပါ။
အဲဒီကစျပီး
ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့ညီမျဖစ္သူေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္တုိ့ေမာင္ႏွမအႀကားအမုန္းမီးေတြစတင္ေလာင္က်ြမ္းလာပါေတာ့တယ္။
ေနာက္တေန့ဆက္ရန္.........
"လာျခင္း ေကာင္းသူ ျဖစ္ပါေစ" အပုိင္း ( ၂ )
************************************
၁၉၇၃-ႏွစ္ေနာက္ပုိင္းမွ-
ဗုိလ္ခ်ဳပ္သားႀကီးဦးေအာင္ဆန္းဦးဟာအဂၤလန္ကေန
အေမရိကန္ကုိေရာက္ျပီးမွေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း နဲ့
Eva party NewportBeach- မွာစေတြ့တယ္လုိ့
သိရပါတယ္။
ဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသားႀကီးမွန္းသိလုိက္ရခ်ိန္ကစျပီးေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းဟာဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိပစ္မွတ္ထားျပီးသူ့အိမ္ကုိဖိတ္-ႀကဳိတင္စီစဥ္ခ်ိပ္ဆြဲထားတဲ့ဂ်ပန္စစ္ဝတ္စုံနဲ့ခန့္ျငားလွတဲ့သူ့ဖခင္ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပုံကုိေတြ့လုိက္ရခ်ိန္မွာ
ဦးေအာင္ဆန္းဦးတေယာက္ပ်ားဖေယာင္းလုိျဖစ္ေန
ပါျပီတဲ့။
သူ့ဖခင္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓါတ္ပုံကုိတေလးတစားခ်ိပ္ဆြဲထားတဲ့ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းဟာဦးေအာင္ဆန္းဦးအဖုိ့စိတ္ဝင္စားစရာေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းျဖစ္ေနစရာေပါ့။
ဒီလုိနဲ့ပဲရည္မွန္းခ်က္ႀကီးသူပီပီဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိ
အပုိင္ခ်ည္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့...ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းရဲ့အတိတ္ဘဝဇတ္ေႀကာင္းကဘယ္ပုံဘယ္နည္းရွိလာခဲ့တယ္ဆုိတာေတာ့ရုိးေအးတဲ့ပညာတတ္လူပ်ဳိႀကီးဦးေအာင္ဆန္းဦးဘာမွသိဟန္မတူပါဘူး,
သိလုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ လူပ်ဳိႀကီးလဲမရုန္းနုိင္ေတာ့ပါဘူး,
ဦးေအာင္ဆန္းဦးဟာ မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္ကုိသူ
အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မဲ့အေႀကာင္းဖြင့္ေျပာခဲ့ပါလိမ့္မယ္။
မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္ကေတာ့ လုံးဝသေဘာမတူဘူး
ဆုိတာသိလုိက္ရခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆုတ္လုိ့မရေတာ့ပါ။
ညီမျဖစ္သူ စုစုကလည္းတဦးတည္းေသာသူ့အကုိ
အေႀကာင္းကုိအူမေခ်းခါးသိသူျဖစ္ေလေတာ့ သေဘာ
က် ဟန္မရွိပါ။ ညီမတေယာက္အေနနဲ့သူ႔အကုိ
ဦးေအာင္ဆန္းဦး( ကုိဦး )ကုိေရာ မိခင္ႀကီး ကုိေရာ ေျပာသင့္ေျပာထုိက္တာကုိေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
ဟာ ေျပာလိမ့္မယ္လုိ့ စာေရးသူ က်ေနာ့္အေနနဲ့ယုံ
ႀကည္မိပါတယ္။
ငယ္စဥ္ကေလးဘဝ ထဲက သူ့အကုိကုိ
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မိတ္ေဆြတပည့္ရင္းေတြက ေမးခြန္းေမးရင္
ေတာင္ မေျဖပဲ မ်က္လုံးအဝုိင္းသားနဲ့ႀကည့္ေနတတ္
တဲ့ သူ့အကုိ ကုိဦး အစား သြက္လက္စြာနဲ့ရဲရဲရင့္ရင့္
ႀကားဝင္ေျဖေပးေနတဲ့ စုစု ဆုိေတာ့ အေပြးျမင္အပင္
သိေနမလားပဲ။
ဒီလုိနဲ့ ဦးေအာင္ဆန္းဦး(ခ) ကုိဦးဟာ
လဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းနဲ့အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးေနာက္ မိခင္ႀကီးနဲ့
အဆက္အသြယ္မရွိသေလာက္ျပတ္ေတာက္ေနပါျပီ။
ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းတုိ့ဟာလည္း
အေမရိကန္နုိင္ငံသားခံယူလုိက္ျပီးအေမရိကန္နုိင္ငံ
မွာေနထုိင္ရင္းျမန္မာျပည္နဲ့အဆက္ျပတ္ေနပါျပီ ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကေတာ့အပ်ဳိ စင္ဘဝထဲက
မိခင္ႀကီးရွိရာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းျခံ
အမွတ္(၅၄)ကုိပုံမွန္လာေတြ့ျပီး ေဆြမ်ဳိးေတြအိမ္ကုိ
လည္းအဝင္အထြက္မျပတ္ခဲ့ဘူးလုိ့သိရပါတယ္။
မိခင္ႀကီးရဲ့ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ဟာ
ဗုဒၶဘာသာကုိးကြယ္သူေဒါက္တာမုိက္ကယ္အဲရစ္နဲ့
လက္ထပ္ျပီးသားႏွစ္ေယာက္ကုိလည္းမိခင္ႀကီးရဲ့အစီ
အမံနဲ့ဗုဒၶဘာသာဓေလ့ထုံးစံအရ သာသနာေဘာင္ကုိ
ဝင္ေရာက္ခါရဟန္းျပဳေစပါတယ္။
အဂၤလန္နုိင္ငံမွာညီမျဖစ္သူေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့
မဂၤလာပြဲကုိလည္း ဦးေအာင္ဆန္းဦးဟာမလာခဲ့ပါ ။
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းကေတာ့...
မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္သေဘာမတူတာဟာေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့ပေယာဂမကင္းဘူးလုိ့သံသယရွိဟန္ပါပဲ။
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းရဲ့ ဘဝ ေကာက္ေႀကာင္းမ်ား
----------------------------------------------------
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းဟာ ငယ္စဥ္သူ့ဘဝဘယ္လုိျဖတ္
သန္းႀကီးျပင္းရတယ္ဆုိတာကုိဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့လက္
ထပ္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ လူသိမခံေတာ့ပဲသုိသိပ္စြာလ်ွဴိ့ိ ဝွက္ထားေလ့ရွိတယ္။
လြတ္လပ္ေရးသူရဲေကာင္းတပ္မေတာ္တည္ေထာင္သူဖခင္ႀကီးဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့သားႀကီးျဖစ္တဲ့ဦးေအာင္ဆန္းဦးရဲ့ဇနီးျဖစ္ေလေတာ့
ပန္းသတင္းေလညွင္း
ေဆာင္ - လူသတင္းလူခ်င္းေဆာင္ဆုိသကဲ့သုိ့
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းရဲ့ဘဝ ျဖတ္သန္းလာမႈ႔ဟာေပၚ
လာပါေတာ့တယ္။
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းဟာ ေမာ္လျမဳိင္ဖက္ကျဖစ္ျပီး
ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွာဘုိင္အုိေလာ္ဂ်ီ ဘြဲ႔ရခဲ့သူျဖစ္ျပီး
သူမ မွာခ်စ္သူရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။
မျပည့္စုံတဲ့ဘဝမုိ့ခ်စ္သူတရုတ္ဗမာကျပားကထားရစ္ခဲ့တယ္လုိ့သိရျပီးရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွာရွိစဥ္ကလည္း
တရားဝင္မဟုတ္ ( Chicken Embassdor )အျဖစ္
အေနာက္တုိင္းသံရုံးပါတီပြဲေတြမွာအဝင္အထြက္ရွိခဲ့
တယ္လုိ့ ဝီလ္ကီလိစ္က ေဖၚျပပါတယ္။
အဲဒီကတဆင့္သံရုံးအဝင္အထြက္ရွိရင္းကေနသူ႔ထက္
အသက္အရမ္းႀကီးတဲ့အေမရိကန္နုိင္ငံသားတဦးနဲ့အတူ
ေနထုိင္ရင္းအေမရိကန္နုိင္ငံကုိေရာက္ရွိခဲ့တယ္လုိ့
သတင္းဝက္ဆုိက္ဒ္ေတြကေဖၚျပခဲ့ပါတယ္။
ဒီလုိနဲ့ပဲ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းဟာ အေမရိကန္နုိင္ငံမွာ
အုိးနဲ့အိမ္နဲ့ျဖစ္ျပီးေနာက္ အေမရိကန္နုိင္ငံကုိေရာက္
လာတဲ့ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့ပါတီတခုမွာစတင္ေတြ့ဆုံ
ခြင့္ရခဲ့တယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသားႀကီးမွန္းသိရျပီးေနာက္မွ
အေမရိကန္နုိင္ငံသားအဖုိးႀကီးကုိထားရစ္ျပီး ဦးေအာင္
ဆန္းဦးကုိအပုိင္ခ်ည္နုိင္ခဲ့တယ္လုိ့နုိင္ငံျခားအင္တာ
နက္သတင္းေတြထြက္လာပါေတာ့တယ္။
အမွန္လား - အတည္လားဆုိတာကေတာ့ကာယကံရွင္ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းသာအသိဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဘာပဲေျပာေျပာ
မျပည့္စုံတဲ့ဘဝမုိ့ထားရစ္ခဲ့တဲ့တရုတ္ကျပားခ်စ္သူကုိ
နာက်ည္းစိတ္နဲ့တေန့သူ့ထက္သာကုိသာရမယ္ဆုိတဲ့
စိတ္နဲ့လႈပ္ရွားရင္းအေမရိကန္နုိင္ငံကုိေရာက္လာနုိင္
တယ္..
ဒီေနာက္ေတာ့ ...
ျမန္မာနုိင္ငံရဲ့ဂုဏ္သတင္းႀကီးမားလြန္းတဲ့
လြတ္လပ္ေရးဖခင္-
တပ္မေတာ္ကုိတည္ေထာင္ခဲ့သူ-
ဗမာတမ်ဳိးသားလုံးရဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီး
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့သားႀကီး ဦးေအာင္ဆန္းဦးရဲ့ တရားဝင္ရႈမညီးတဲ့ ခ်စ္ဇနီး ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း
ျဖစ္ေနျပီ မဟုတ္ပါလား ...?
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း တေယာက္ ခ်စ္ခင္ပြန္းသည္
ဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိ ဘယ္လုိႀကဳိးကုိင္လာတယ္...
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းကုိ ဘယ္သူက ႀကဳိးျပန္ကုိင္ျပီး
ကမ႓ာမွာလ်ွမ္းလ်ွမ္းေတာက္တရွိန္ထုိးေက်ာ္ႀကားလာတဲ့
ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
ရဲ့ ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပုံ အတက္ခရီးမွာ ဘယ္သူ
ေတြနဲ့ေပါင္းျပီးဘယ္လုိဖ်က္ဆီးလာတယ္ဆုိတာကုိ
အပုိင္း ( ၃ )အေနနဲ့ ဆက္လက္တင္ျပပါ့မယ္။
"လာျခင္းေကာင္းသူ ျဖစ္ပါေစ" အပုိင္း( ၃ )
*************************************
ဒီလုိနဲ့ပဲ...
ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းတုိ့ဟာ မိခင္
ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္နဲ့လည္း အဆက္အဆံမရွိေတာ့ပဲ အေမရိကန္နုိင္ငံသားအျပီးအပုိင္ခံယူျပီးအေမရိကန္
နုိင္ငံမွာေနထုိင္ခဲ့ပါတယ္။
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းဟာ နာမည္ရင္း( သိန္းလဲ့ႏြယ္ ) ကေနလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းလုိ့နံမည္ပါေျပာင္းလုိက္ပါေတာ့
တယ္။
၁၉၈၈ - မွာမိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္ေနမေကာင္းလုိ့
သမီးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ဟာ ရန္ကုန္ကုိ
အေျပးအလႊားျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။
မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္ကုိအနီးကပ္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္
ေပးေနရင္းျမန္မာနုိင္ငံမွာအေထြေထြဆင္းရဲႀကပ္တည္းမႈ႔ေတြကေနတဆင့္ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပုံေတာင္း
ဆုိမႈ ႔အေထြေထြသပိတ္ဆႏၵျပပြဲႀကီးျဖစ္ပြါးလာပါ
တယ္။
မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္ကြယ္လြန္ေတာ့ စ်ာပနာမွာ
ဦးေအာင္ဆန္းဦးတေယာက္သာ မ်က္ႏွာသုန္သုန္မႈံမႈံ
နဲ့ညီမေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္မိသားစုနဲ့အတူလုိက္ပါ
ပုိ့ေဆာင္တာ - ဗုဒၶဘာသာထုံးစံအရကန္ေတာ့တာ
ေတြ့ရပါတယ္။
မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ႀကည္လုံးဝသေဘာမတူတာရယ္ညီမ
ျဖစ္သူလက္မခံတာျဖစ္နုိင္ပါတယ္။
၁၉၈၉-မွာအာဇာနည္ေန့ခ်ီတက္ပြဲမွာေတာ့ေဒၚေအာင္
ဆန္းစုႀကည္က လူထုနဲ့အတူတူလမ္းေလ်ွက္ခ်ီတက္
မွာမုိ့ စစ္အစုိးရက လူ ငါးေယာက္ထက္မပုိရ ...
စီတန္းလမ္းမေလ်ွက္ရ...အစရွိတဲ့ ပါးစပ္ကထြက္တဲ့
စကားေတြကုိအမိန့္ လုပ္ျပီးေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
ကုိေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဖမ္းဆီးလုိက္ျပီဆုိျပီး အမိန့္
အရ ပုံ/ခင္ညြန့္ အတြင္းေရးမႈး(၁) ဆုိျပီးရုပ္သံနဲ့
ေႀကးမုံသတင္းစာေခါင္းႀကီးပုိင္းကေနေႀကျငာ
ပါတယ္။
နုိင္ငံေရးတက္ႀကြလႈပ္ရွားသူမွန္သမ်ွအားလုံးလဲကုိ
ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ပါေတာ့တယ္။
ေထာင္မခ်ခင္မွာေတာ့ဗုိလ္ခင္ညြန့္ရဲ့စစ္ေထာက္လွမ္း
ေရးရဲ့စစ္ေႀကာေရးဆုိျပီးဖက္ဆစ္နည္းေတြနဲ့လူမဆန္စြာႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းျပီးမွေထာင္ခ်ပါတယ္။
အဲဒီကာလက နုိင္ငံေရးတက္ႀကြလႈပ္ရွားသူေတြရဲ့
အသက္ညွာဆုံးနဲ့အနည္းေထာင္ဒဏ္ဟာ(၁၅ ) ႏွစ္
နဲ့ ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္(၁၀၀ )ေက်ာ္ထိ ခ်ပါတယ္။
ဦးေအာင္ဆန္းဦးဟာညီမျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု
ႀကည္နဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြကုိရက္ရက္စက္စက္ႏွိပ္
စက္ေနတဲ့စစ္အစုိးကုိတခြန္းမွဝင္မေျပာခဲ့ပဲမ်က္ႏွာ
လႊဲကာေရွာင္ေနပါေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကစစ္ေထာက္လွမ္းေရးဗုိလ္ခင္ညြန့္ဘုန္း
မီးေနလေတာက္ေနခ်ိန္ရက္စက္ခ်င္တုိင္းရက္စက္
ခြင့္ရေနတဲ့အခ်ိန္မုိ့နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြအားလုံး
ဟာ ဘဘဦးဝင္းတင္ေျပာခဲ့တဲ့တကဲ့ လူ႔ငရဲ ပါပဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကုိျဖတ္ေလးျဖတ္နဲ့ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဖမ္းဆီးထားစဥ္မွာ အေမရိကန္နုိင္ငံရွိျမန္မာ
သံရုံးကေနတဆင့္ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းနဲ့စစ္ေထာက္
လွမ္းေရးနဲ့တိတ္တဆိတ္ေတြ့ဆုံျပီးအေပးအယူလုပ္
ျပီးခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္
သိန္းကေနစည္းရုံးတာ ေအာင္ျမင္သြားပါတယ္။
သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ - မွာေတာ့ ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းတုိ့ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လာ
ပါတယ္။
ျပီးေတာ့, စစ္အစုိးရႀသဇာခံ ေရွ့ေနနဲ့ တုိင္ပင္ျပီး
ဦးေအာင္ဆန္းဦးကညီမျဖစ္သူေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ကုိစတင္တရားစြဲပါေတာ့တယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားစဥ္
မွာပဲေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းကေနတဆင့္ဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းအိမ္အမွတ္( ၅၄ ) ျခံကုိ
အေမြလုခုိင္းပါျပီ။
ဟုိက္ကုပ္တရားရုံးခ်ဳပ္ထိေရာက္ျပီးကမ႓ာ့မီဒီယာေတြ
မွာပါအုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဟုိက္ကုပ္တရားရုံးခ်ဳပ္က ျမန္မာနုိင္ငံသားမဟုတ္
ေတာ့တဲ့ ဦးေအာင္ဆန္းဦးအတြက္ျမန္မာနုိင္ငံတရား
စီရင္ထုံးဥပေဒမွာ မေရြ့ေျပာင္းနုိင္ေသာေျမယာကုိ
ေမာင္ႏွမျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာနုိင္ငံသားမဟုတ္
လုိ့ ဦးေအာင္ဆန္းဦး ရယူပုိင္ဆုိင္ခြင့္မရွိပါလုိ့ဆုံးျဖတ္
လုိ့- ဦးေအာင္ဆန္းဦး အမႈ႔ရႈံးေပမဲ့ စစ္အစုိးရက ဦးေအာင္ဆန္းဦးအမႈ႔ႏုိင္တယ္ဆုိျပီးသတင္းလႊင့္ကာ
ေျမနဲ့အိမ္ကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသားသၼီးေမာင္ႏွမ
ႏွစ္ဦးျဖစ္တာေႀကာင့္တဝက္စီခြဲေဝယူေစလုိ့တရားရုံး
ကုိ စစ္တပ္ထုံးစံအတုိင္း ဖိအားေပးပါေတာ့တယ္။
ဦးေအာင္ဆန္းဦးပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရွိတဲ့ ေျမတဝက္ကုိ
စစ္တပ္ကုိအျပီးေရာင္းပါသတဲ့။
အဲဒီ ၁၉၈၉ - ၂၀၁၀-ကာလဟာေဒၚေအာင္ဆန္းစု
ႀကည္ကုိအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ဖမ္းဆီးထားခ်ိန္မွာစိတ္ဓါတ္
ေရးရာအရ ႏွိပ္စက္ျခင္းပါပဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့ အဆုိးဝါးဆုံးအခက္ခဲဆုံး
အခ်ိန္ေတြပါပဲ။
ျခံအမွတ္(၅၄ )ျခံေျမတဝက္ကုိရရင္စစ္အစုိးရကုိ
ေရာင္းပါတယ္ဆုိတာကလည္းေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့လႈပ္ရွားမႈ႔ကုိအနီးကပ္ေစာင့္ႀကည့္ျပီးေနာက္ဆုံး
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကုိအနီးကပ္ျပီးလုပ္ႀကံဖုိ့အထိ အစီအစဥ္ရွိပုံပါပဲ။
ဒါေပမဲ့..
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ဟာ ဥာဏ္ပညာ သတိ ဝိရိယ
နဲ့အတူ မွန္မွန္တရားထုိင္ ေမတၱာပြား မ်ားေနခဲ့
တာျဖစ္တာမုိ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ေဘးမသီ
ရန္မခခဲ့ပါ။
အဲဒီလုိစစ္အစုိးရ နဲ့ေပါင္းျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကုိ
အျငဳိးအေတးနဲ့ႏွိပ္စက္ခ အျဖစ္ ဧရာဝတီျမစ္ေဘး ပုဂံဘုရားမ်ားအနီးရြာတရြာတြင္ဦးေအာင္ဆန္းဦး
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းတုိ့အတြက္စစ္အစုိးရကေျမကြက္
အက်ယ္ႀကီး နဲ့ဟုိတယ္ႀကီးတမ်ွေဆာက္ေပးခဲ့သလုိ
အျခားစီးပြားေရးလုပ္ကြက္မ်ားစြာရ ရွိခဲ့ပါတယ္။
ေျမပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔ အေမြလုတာ မေအာင္ျမင္ေတာ့
စစ္အစုိးရဟာအေမရိကန္နုိင္ငံသားဂ်ြန္ယက္ေတာ
ကုိေဒၚလာဘယ္ႏွစ္သိန္းနဲ့ဌားရမ္းသည္မသိပါ။
ပထမအႀကိမ္
ဂ်ြန္ယက္ေတာအင္းယားကန္ဖက္ကေန ျခံထဲေရကူး
ဝင္လာတာကုိေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့ ( ၅၄ ) ျခံတဝန္းလုံးစစ္တပ္အေစာင့္ခ်ထားေပမဲ့ေစာင့္ေနတဲ့
စစ္တပ္ကမသိမျမင္ပါဘူးတဲ့။
ပထမအႀကိမ္ေရကူးဝင္လာေတာ့ျခံထဲမွာေစာင့္ေန
တဲ့စစ္တပ္ကုိေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္နဲ့အတူေနေဒၚ
ခင္ခင္ဝင္းတုိ့ပါသြားေျပာပါတယ္။ အေရးမယူပါဘူး။ ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ဝင္လာေတာ့ျခံထဲေစာင့္ေနတဲ့စစ္တပ္ကစစ္ဗုိလ္
စစ္သားကတာဝန္မရွိပဲအိမ္ထဲေနသူေဒၚစုနဲ့အတူေန
ေဒၚခင္ခင္ဝင္းႏွင့္သၼီးပါအက်ယ္ခ်ဳပ္( ၃ )ႏွစ္ထပ္ခ်ကာ
ဖမ္းဆီးျပန္ပါတယ္။
အဲဒီတုန္းကအျပင္ကဝင္လာသူအျပစ္မရွိပဲအိမ္ထဲေနသူ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္မွာအျပစ္ရွိတယ္ဆုိျပီးအမိန့္ခ်
တဲ့တရားသူႀကီးဟာ ယခု တရားသူခ်ဳပ္ႀကီးတဦးျဖစ္ေန
ပါတယ္။
ဒါကေတာ့
စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့အတြင္းဗီဇစိတ္ေတြပါပဲ။
၂၀၁၅- ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့
NLD- ပါတီဟာ ေသာင္ျပဳိကမ္းျပဳိအနုိင္ရ ျပီးခ်ိန္ထိ
ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းတုိ့ဟာျမန္မာ
နုိင္ငံမွာေနထုိင္ေနဆဲပါ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ပါတီအာဏာယူျပီးအစုိးရဖြဲ႔ျပီ
ဆုိေတာ့မွသိန္းလဲ့ႏြယ္(ေခၚ) ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း
ဟာဦးေအာင္ဆန္းဦးမ်က္စိေဆးကုရန္အေႀကာင္းျပ
ကာ ျမန္မာျပည္ကေနအေမရိကန္ကုိလစ္ေျပးပါ
ေတာ့တယ္။
လက္ရွိေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္အစုိးရ ရခုိင္
ကိစၥမ်ားနဲ့အတူနုိင္ငံေရးအႀကပ္အတည္းရွိခ်ိန္မွာ
ဘယ္အခ်ိန္ကျမန္မာျပည္ေရာက္ေနသည္မသိ-
မထင္မွတ္ပဲ
ကခ်င္ျပည္နယ္လီဆူးပြဲေတာ္မွာ ဦးေအာင္ဆန္းဦးနဲ့
ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း(ေခၚ) ေဒၚသိန္းလဲ့ႏြယ္တုိ့စုံတြဲကုိ
ေတြ့လုိက္ရပါတယ္။
သိပ္မႀကာခင္မွာပဲ
တုိင္းျပည္ကုိ မြဲေအာင္လုပ္ခဲ့တဲ့သြားေလသူဦးေနဝင္း
ေျမးေအးေနဝင္းတုိ့ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ့
အတူေဒၚသိန္းလဲ့ႏြယ္(ခ)ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းကုိေတြ့
ထပ္မံေတြ့လုိက္ရေသာအခါ
အက်ြႏု္ပ္ဖီေလာ္ဆုိဖာေမာင္ျမသာစိတ္အေတြးတုိ့သည္ ထုိ စုံတြဲအေႀကာင္း သိေကာင္းစရာ အျဖစ္စာေရးရန္
အသိဝင္လာေလေတာ့သည္။
ထုိ့ေႀကာင့္
သိန္းလဲ့ႏြယ္( ေခၚ )ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း
ကေလာင္အမည္- ေမတၱာဦး
အမည္ျဖင့္ခရီးသြားေဆာင္းပါးေရးသူ တေယာက္
အေမစု အေပၚ ဘာေတြလုပ္လာအုန္းမလဲ ဆုိတာ သတိႀကီးႀကီးထားကာ ေစာင့္ႀကည့္ ႀက ရန္ႏွင့္
အေမစု အား လူထုႀကီးကယခင္ကထက္ဆတုိးခ်စ္ခါ
ဝုိင္းဝန္းကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္လုိအပ္လာျပီ
ျဖစ္ပါေႀကာင္းအသိေပးရင္းျဖင့္.....
အက်ြႏု္ပ္၏
" လာျခင္း ေကာင္းသူ ျဖစ္ပါေစ" ၁ ၂ ၃ အား ဒီမွာ
တင္အဆုံးသတ္လုိက္ပါရေစ,
က်ေနာ္ဖီေလာ္ဆုိဖာေမာင္ျမသာပါ
https://www.facebook.com/permalink.php…
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Saturday, January 27, 2018
Wednesday, May 31, 2017
"ရြာပ်က္မ်ား ေ၀ဒနာမ်ား အေတြးမ်ား"
ကြယ္လြန္သူူ ရဲေဘာ္ထြန္းလင္း (ေလတပ္ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတဇ) ၏ အက္ေဆးတပုဒ္
"ရြာပ်က္မ်ား ေ၀ဒနာမ်ား အေတြးမ်ား"
ငယ္စဥ္ကေတာ့ ရွမ္း႐ိုးမေတာင္တန္းၾကီးကို အေ၀းမွေမွ်ာ္ေငးရင္း အံ့ၾသၾကည္နူးခဲ့ရဖူးပါသည္။ ေႏြညမ်ားတြင္ ေတာင္ေပၚ ေတာမီးမ်ားက ေကာင္းကင္တံစက္ျမိတ္ကိုပင္ စဲြၿမိဳက္ေလာင္ကြ်မ္းေနသေယာင္ တလြင့္လြင့္ထိန္ညီးေနတတ္သည္။ မိုးကာလတြင္မူ ခဲသားေရာင္ေတာင္ခိုး၀တ္႐ံုကို ကပိုကရိုျခံဳကာ ေလတြင္ေပါေလာေျမာေနသလိုပင္။ ေဆာင္းရက္မ်ားတြင္ကား နွင္းမႈန္ပု၀ါပါး ေနာက္ ကြယ္မွသည္ ဟိုအေ၀းဆီသို့ တိတ္ဆိတ္ညင္သာစြာ ထြက္ခြာသြားေနသေယာင္ ... ဂမၻီရဆန္ေနျပန္သည္။
"ရြာပ်က္မ်ား ေ၀ဒနာမ်ား အေတြးမ်ား"
ငယ္စဥ္ကေတာ့ ရွမ္း႐ိုးမေတာင္တန္းၾကီးကို အေ၀းမွေမွ်ာ္ေငးရင္း အံ့ၾသၾကည္နူးခဲ့ရဖူးပါသည္။ ေႏြညမ်ားတြင္ ေတာင္ေပၚ ေတာမီးမ်ားက ေကာင္းကင္တံစက္ျမိတ္ကိုပင္ စဲြၿမိဳက္ေလာင္ကြ်မ္းေနသေယာင္ တလြင့္လြင့္ထိန္ညီးေနတတ္သည္။ မိုးကာလတြင္မူ ခဲသားေရာင္ေတာင္ခိုး၀တ္႐ံုကို ကပိုကရိုျခံဳကာ ေလတြင္ေပါေလာေျမာေနသလိုပင္။ ေဆာင္းရက္မ်ားတြင္ကား နွင္းမႈန္ပု၀ါပါး ေနာက္ ကြယ္မွသည္ ဟိုအေ၀းဆီသို့ တိတ္ဆိတ္ညင္သာစြာ ထြက္ခြာသြားေနသေယာင္ ... ဂမၻီရဆန္ေနျပန္သည္။
ထိုေတာင္တန္း ေတာနက္ၾကီးမ်ားထဲတြင္ ဘယ္လိုအရာေတြမ်ားရိွေနပါလိမ့္။
ဒ႑ာရီထဲကလို သူေတာ္စင္ စ်ာန္ပံ်ရေသ့ၾကီးမ်ား၊ ေဇာ္ဂီ်တပသီမ်ား၊
သူေယာင္မယ္လွေဒ၀ီမ်ား၊ ခါးကုန္းကုန္း ေတာင္ေ၀ွးတေဒါက္ေဒါက္နွင့္
ေၾကာက္စရာစုန္းမအိုၾကီးမ်ား က်က္စား ေပ်ာ္ပါးေနၾကေလေရာ့လား။ လူေတြရြာေတြမွ
ရိွပါေလရဲ့လား၊ ကေလးအေတြးနွင့္ ေမးခြန္းေတြတသီၾကီး ေမးခဲ့ဖူးပါသည္။
ထိုေတာင္ ျမင့္ၾကီးမ်ားေပၚသို့ ခဏတာပင္ျဖစ္ေစ က်ေနာ္ေရာက္ဖူးခ်င္ခဲ့သည္။
အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ သူပုန္ေျပာက္က်ားတဦးအျဖစ္ ထိုေတာင္ျမင့္ၾကီးမ်ားေပၚသို့ အမွန္တကယ္ပင္ က်ေနာ္ ေရာက္သြားခဲ့ ပါသည္။ တခဏသာမက တဘ၀တာေလာက္ၾကာသည္ဟုပင္ ဆိုနိုင္ပါသည္။ သို့ေသာ္ ငယ္စဥ္ဘ၀ အေ၀းမွ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ခဲ့ရသလို အံ့ၾသၾကည္နူးျခင္းမို်း မရိွေတာ့ပါ။ ျပည္တြင္းစစ္၏ အနိ႒ာရံုမ်ား၊ စစ္ေၾကာင့္ျပာက်သြားခဲ့ရေသာ ရြာပ်က္ေဟာင္းမ်ားက က်ေနာ္၏ အာရံုခံစားမႈကို ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ၾကဟန္ရိွပါသည္။ ရြာပ်က္ေဟာင္းမ်ားသို့ေရာက္တိုင္း အမည္မေဖာ္တတ္ေသာ ေ၀ဒနာကို က်ေနာ္ခံစားရျမဲျဖစ္သည္။ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြျခင္းလား၊ စက္ဆုပ္နာက်ည္းျခင္းလား ခဲြျခားရခက္ပါသည္။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ရြာေဟာင္းသည္ ေၾကကဲြ၀မ္းနည္းဖြယ္အရိပ္ျဖင့္ မိႈင္းေနတတ္ပါသည္။ ထိုအခါမို်းတြင္ က်ေနာ္သည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းထဲမွ တစံုတရာကို ျမင္ေတြ့ေနရသလို ခံစားေနရသည္။
ေအးစက္နက္႐ႈိင္းေသာ အတိတ္၏ဆိတ္ျငိမ္မႈအတြင္းမွ အေမ့ေလ်ာ့ခံပံုရိပ္မ်ား၊ အသံမ်ားကို က်ေနာ္တို့ ျမင္ၾကားခံစားနိုင္ပါ သလား။ နွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု ဗမာျပည္၏ စစ္အာဏာရွင္အက်ဥ္းတိုက္ထဲမွ အက်ဥ္းသားတဦးသည္ သူနွင့္ သမိုင္းေခတ္မ်ားစြာ ကြာေ၀းေသာ ေက်းကြ်န္ေခတ္ေျမတိုက္အတြင္းမွ သံေျခခ်င္းခတ္ေက်းကြ်န္အက်ဥ္းသား၏ ေတာက္ေခါက္ညည္းတြားသံကို ခံစား ၾကားေယာင္နိုင္စြမ္းရိွသည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။ ထိုအတြက္ အဖိနိွပ္ခံေက်းကြ်န္ျပည္သူမ်ားအေပၚ နက္႐ႈိင္းေသာ ခ်စ္ခင္စာနာစိတ္ ရိွဖို့ေတာ့ လိုသည္ေပါ့။
သက္ျငိမ္စကၠူတခ်ပ္မွ်သာျဖစ္ေသာ ‘တပ္ကုန္း’ ေခါင္းစီးပါ စစ္သံုးေျမပံုေပၚသို့ အာရံု၀င္စားၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ စစ္ေတာင္းျမစ္ညာ ေပါင္းေလာင္း၀ဲယာရိွ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ၊ ေခ်ာင္းမဘယ္ညာ ကုန္းျမင့္ခင္ျပန့္ေတြေပၚမွာ ရြာငယ္ဇနပုဒ္ေလး မ်ားစြာကို ေတြ့နိုင္ပါသည္။
ေရဆိုး၊ ေခ်ာင္းဆံု၊ ၾကပ္ၾကီး၊ နန္းစကဲ၊ ၾကပ္ကေလး၊ နန္းပံုး၊ သစ္ေစးေတာင္၊ ေက်ာက္ဖား၊ လြယ္ထန္၊ ဆီဆဲြ၊ တေခါက္၊ ပန္းတင္၊ ေရေအး၊ ေခြးတေမာ ... စသည့္ စသည့္ ထိုရြာငယ္ဇနပုဒ္ေလးမ်ားသည္ ေျမပံုေပၚမွာသာ အမည္က်န္ရစ္ျပီး ေျမျပင္ေပၚတြင္မူ ပ်က္စီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၾကျပီျဖစ္ပါသည္။
က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး စခန္းခ်အိပ္စက္ခဲ့ေသာ ရြာပ်က္ေလးမွာ ေခြးတေမာျဖစ္သည္။ ေခြးမ်ားအတြက္ တေမာခရီးသာ ျဖစ္နိုင္ ေသာ္လည္း ခရီးပန္းလာေသာ က်ေနာ္တို့ ေျပာက္က်ားတပ္စုေလးအတြက္မူ တေမာနွင့္မေရာက္ပါ။ ေပါင္းေလာင္းကမ္းစပ္မွ ရြာေဟာင္းအထိ တနာရီၾကာတက္ခဲ့ရျပီး လမ္းတြင္ တေထာက္နားခဲ့ရေသးသည္။ ေတာအိုေတာင္ရိပ္ေအာက္က ဆင္လမ္းအတိုင္း တက္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္း အတားအဆီးေတာ့ မရိွပါ။ ဆင္သြားလွ်င္ လမ္းျဖစ္သည္ဆိုေသာစကားကို ထိုစဥ္ကမွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေတာင္လက္ေမာင္းေပၚမွ ရြာေဟာင္းသို့ ၀င္လိုက္သည္နွင့္ ျမင္ကြင္းက ရုတ္တရက္လင္းသြားသည္။ ပြင့္ေ၀ေနေသာ ေတာ ေနၾကာရိုင္းခင္းကိုေက်ာ္၍ အေနာက္ဘက္မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကိုပင္ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ မၾကာမီ၀င္ေတာ့မည့္ ႏြမ္းေနျခည္က ရွမ္းရိုးမကို နႈတ္ဆက္ေနသေယာင္။ ဆည္းဆာေနျခည္ေအာက္မွ ရြာေဟာင္းေလးမွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္ သက္ေနပါသည္။ အိမ္ေျခနွစ္ဆယ္ခန္႔သာ ရိွခဲ့ဟန္တူေသာ ရြာေဟာင္းေလးတြင္ မီးသင့္ေလာင္ကြ်မ္းထားေသာ အိမ္တိုင္ငုတ္တိုမည္းမည္းတို့မွလဲြ၍ လူေနအိမ္ပီပီသသကိုကား မေတြ့ရေတာ့ပါ။ သရက္၊ မာလကာ၊ ပိႏၷဲ၊ ေရွာက္ စသည့္ သီးစားပင္မ်ားသည္ ျမက္႐ိုင္းပင္မ်ားၾကားမွ အေပၚဘက္ဆီသို့ အားယူတိုးထြက္ေနၾကသည္။ ဇရာ၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တို့ျဖင့္ ကီ်းေပါင္းတက္ ရြတ္တြေနေသာ ပိႏၷဲ၊ သရက္ပင္အိုၾကီးမ်ားကို ေတြ့ရ ေသာအခါ တခိ်န္က ေခြးတေမာလူ့အဖဲြ့အစည္းေလးသည္ ဤေတာင္လက္ေမာင္းေပၚတြင္ ဆယ္ခုနွစ္အေတာ္ၾကာ တည္ရိွခဲ့ဖူး ပါသလားဟု သက္ျပင္းတခ်က္ ႐ႈိက္လိုက္မိပါသည္။
သံေခ်းတက္ ဓားကို်း၊ ေပါက္ျပားေဟာင္း၊ ေႀကြကြာသံဇလံုေပါက္၊ အေညႇာက္ပဲ့ ေျမေရေႏြးအိုး စသည္တို့ကို ဟိုတခု သည္တခု ေတြ့ရသည္။ စြယ္ေတာ္ရိုင္းပင္ေျခတြင္ ထီးရိုး၀ါးတပ္ လံုး၀န္း၀န္းအရာတခုကိုေတြ့၍ ေကာက္ယူၾကည့္မိသည္။ ရုတ္တရက္ဆိုလ်င္ ေရခပ္အုန္းမႈတ္ခြက္တလံုးဟု ထင္ရေသာ္လည္း ေၾကာင္ေရအုပ္ ႀကိဳးသံုးေခ်ာင္းတပ္ အုန္းမႈတ္တေယာေလးျဖစ္ေနသည္။ အုပ္ထား ေသာေၾကာင္ေရမွာ အစအနေလာက္သာ က်န္ေတာ့သည္။ ႀကိဳးတပ္ထီးရိုး၀ါးေလးသည္လည္း ထက္ပိုင္းကို်းေနေလျပီ။ လႊင့္မပစ္ရက္ ေသာေၾကာင့္ စြယ္ေတာ္ရိုင္းပင္ခြၾကားတြင္ အသာအယာတင္ထားလိုက္မိပါသည္။
မီးသင့္ထားေသာ ထုပ္၊ ေလ်ာက္၊ ဒိုင္း၊ ျမား တို့ ဖရိုဖရဲတဲြေလာင္းက်ေနသည့္ အေဆာက္အဦးပ်က္တခုကို ရြာေဟာင္းထိပ္တြင္ ေတြ့ရသည္။ တခိ်န္က ေခြးတေမာသားတို့ကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ရြာဦးေက်ာင္းျဖစ္ဟန္တူပါသည္။ မိုးဒဏ္ေလဒဏ္ေၾကာင့္ ေရစီးေၾကာင္းလိုက္ကာ အက္ေၾကာင္းမ်ားထင္ေနေသာ ငွက္ျမတ္နားတိုင္မွာ လဲၿပိဳေတာ့မေယာင္ ေစာင္းရဲြ့ေနပါသည္။ ေျမျပင္ေပၚမွာပင္ တံုးလံုး ပက္လက္ သီတင္းသံုးလ်က္ရိွေသာ ဦးေခါင္းေတာ္ျပတ္ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္တဆူကိုလည္း ဖူးေတြ့ရသည္။ ထို႐ုပ္ပြားေတာ္တ၀ိုက္တြင္ စဥ့္ေရသုတ္ေညာင္ေရအိုးကဲြ အစအနမ်ား ျပန့္ကဲ်လ်က္ရိွသည္။ မလွမ္းမကမ္းကုန္းမို့မို့ေပၚမွ ေက်ာက္ပံုေစတီငယ္သည္လည္း ေညာင္ၾကတ္ပင္က မို်ထားသျဖင့္ ေစတီပံုပန္းပင္ မပီသေတာ့။
ဤျမင္ကြင္းမ်ားသည္ တခိ်န္က လူ့အဖဲြ့အစည္းငယ္အျဖစ္ တည္ရိွခဲ့ဖူးေသာ ေက်းေတာဇနပုဒ္ေလး၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနွင့္ အလွတရားတို့ ပ်က္စီးဆံုးပါးခဲ့ရေလျပီ ဆိုေသာသေကၤတမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ခ်စ္ခင္စာနာစိတ္ျဖင့္ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၾကည့္လိုက္မွသာ ရြာေဟာင္း၏ ဘ၀အလွနွင့္ ေသာကဗ်ာပါဒမ်ားကို တေရးေရး ထင္ျမင္လာမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ရြာေဟာင္း၏ညက ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ ကင္းရဲေဘာ္မွအပ က်န္ရဲေဘာ္မ်ား အိပ္ေမာက်ေနၾကျပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီမွ ေခ် ေဟာက္သံကို ၾကားေနရသည္။ ထိုညက ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ့္အိပ္ယာေပၚသို့ ႏြဲ႔ငိုက္ အုပ္မိုးထားေသာ ၀ါး႐ံုကိုင္းဖ်ားတြင္ တေပါင္းညလျပည့္၀န္းက တဲြလဲြခိုေနပါသည္။
က်ေနာ့္နားထဲတြင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ ဘုရား၀တ္တက္သံ၊ အမွ်ေ၀ သာဓုေခၚသံ၊ ေၾကးစည္သံတို့ကို နာေပ်ာ္ဖြယ္ ၾကားေနရသည္။ လေရာင္နွင့္ သစ္ရိပ္ေအာက္မွ အထီးက်န္တေယာသမား၏ အုန္းမႈတ္တေယာသံႏြဲ႔ႏြဲ႔ကလည္း လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ပင္။ စြယ္ေတာ္႐ိုင္းပင္ရိပ္ေျခမွ ထင္းမီးဖိုေဘးတြင္ လံုမပို်တေယာက္ သက္ငယ္ပ်စ္ေနသည္။ သူနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ရိွ ကာလသား လူရြယ္က သက္ငယ္တံသတ္ရင္း ေမတၱာဘဲြ့ေတးသံကို ဆိုညည္းလ်က္ရိွပါသည္။ အမွတ္တမဲ့ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားၾကသည့္ သူတို့ နွစ္ဦး၏ မ်က္နက္၀န္းမ်ားထဲမွ သူတို့နွစ္ဦးတည္းသာ နားအလည္နိုင္ဆံုး ျဖစ္ဖြယ္ရိွေသာ သမုဒယ အလွတရားကို ထင္းမီးေရာင္ ၀ါလဲ့လဲ့တြင္ ဖ်တ္ကနဲ က်ေနာ္ျမင္လိုက္ရပါသည္။
ကေလးငယ္တသိုက္ကေတာ့ ေရႊယံုနွင့္ေရႊက်ား သက္ငယ္ရိတ္သြားပံုျပင္ကိုေျပာျပေနသည့္ အဖြားအိုတဦး၏ ပတ္လည္တြင္ ၀ိုင္းဖဲြ႔ကာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနွင့္ နားေထာင္ေနၾကသည္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေယာက်ာ္းၾကီးမ်ားက ေျပာင္းေကာက္ ေခါင္ခါးခါးကို ျမံ့ဳရင္း ေတာင္ယာမီး႐ႈိ႕ရက္ကို ေရြးေနၾကပါသည္။ ဂ်င္းေစ်း၊ နႏြင္းေစ်း၊ သစ္ေစးေစ်းတို့ကို အခ်င္းခ်င္းသတင္းေမး စနည္းနာ ေနၾကပါသည္။ သစ္ေစးေစ်းေကာင္းသည့္နွစ္တြင္မွ သစ္ေစးအထြက္ေလ်ာ့သျဖင့္ စုပ္သတ္ညည္းတြားေနၾကပါသည္။ တခို့်ကေတာ့ ေနာက္တေန့ ေတာင္ေျခခိ်န္းေစ်းသို့ ဂ်င္း၊ နႏြင္း ပို႔ရန္ ႏြား၀န္တင္ကုန္းမ်ားကို ျပင္ဆင္လွ်က္ ရိွပါသည္။
တေတာင္ဆင္း တေတာင္တက္၊ တလိွု်၀င္ တေျမာင္ထြက္၊ ၀ကၤဘာလူသြားလမ္းကေလးမ်ားသည္သာ သူတို့၏ အေကာင္းဆံုး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးျဖစ္ပါသည္။ ထိုလမ္းကေလးမ်ားအတိုင္း ေတာင္ေျခရိွငါးရက္တပတ္ေစ်းသို့ ႏြား၀န္တင္မ်ားျဖင့္ ဂ်င္း၊ နႏြင္း၊ သစ္ေစးပို႔ၾကရသည္။ လိုအပ္သမွ် အသံုးအေဆာင္ေလးမ်ားနွင့္ ငါးပိ ဆားျပားကို ခိ်န္းေစ်းမွပင္ ၀ယ္ျပန္ေလ့ရိွပါသည္။ ခိ်န္းေစ်း ဆိုသည္မွာ ေတာင္ေပၚကယာသမားနွင့္ ကြင္းကကုန္သည္ပဲြစားတို့ အျပန္အလွန္ ကုန္သြယ္ဖလွယ္ရာျဖစ္ပါသည္။
ၿမိ့ဳႀကီးျပၾကီးသို့မူ ေခြးတေမာရြာသားမ်ား အေရာက္အေပါက္သိတ္မရိွၾကပါ။ တညအိပ္ခရီးေလာက္သာေ၀းေသာ တပ္ကုန္းၿမိ့ဳ ေလးသို့ပင္ အမ်ားစုမေရာက္ဖူးၾကပါ။ ေရာက္ဖူးသူတဦးတေလကို ေခြးတေမာ၏ လည္၀ယ္နံွ႔စပ္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္တတ္ၾကပါသည္။ ကား၊ ရထား မျမင္ဖူး၊ မစီးဖူးဘဲ တဘ၀ဆံုးသြားၾကရသူေတြလည္း မနည္းလွပါ။ ေခြးတေမာတြင္ စာသင္ေက်ာင္း မရိွပါ၊ ေဆးေပးခန္း မရိွပါ၊ သတင္းစာ မဂၢဇင္း မရိွပါ။ ေရဒီယို ရုပ္သံလႊင့္ မရိွပါ။ ႐ိုးသားေဖာ္ေရြမႈနွင့္ ဆင္းရဲခို့်တဲ့ျခင္း၊ မတရားေစာ္ကား အနိုင္က်င့္ ခံရျခင္းတို့မွလဲြ၍ အျခားဘာမွမရိွပါ။ ထို ဘာမွမရိွေသာ ရြာေလးသည္ပင္ ယခုအခါ ဗမာျပည္ေျမျပင္ေပၚမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရျပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဆင္းရဲမဲြေတမႈမ်ားအၾကား၌သာ အသက္ရွင္သန္ခြင့္ရခဲ့ၾကေသာ ထိုဇနပုဒ္သားတို့သည္လည္း ကစဥ့္ကလ်ား တကဲြတျပား ျဖစ္သြားခဲ့ရပါျပီ။
သူတို့ဘ၀ကို အျမစ္ကဆဲြနႈတ္ပစ္ခဲ့ၾကေသာ ေခတ္အဆက္ဆက္အုပ္စိုးသူမ်ားက သူတို့ကို သူပုန္ဘက္ေတာ္သားမ်ားအျဖစ္ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ သူတို့ရြာငယ္ဇနပုဒ္မ်ားကို အဓမၼေျပာင္းေရႊ့ပစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ျငင္းဆန္လွ်င္ ရြာလံုးကြ်တ္ေျမလွန္ မီးတိုက္ပစ္ၾကပါသည္။
အမွန္တရားသည္ အဘယ္မွာနည္း။ တရားမွ်တမႈသည္ အဘယ္မွာနည္း။ ဤလူမႈစနစ္ၾကီးသည္ တခုမက အေတာ္မ်ားမ်ား မွားယြင္းေနသည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ကြ်မ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနေသာ ဤလူမႈစနစ္ၾကီးအတြင္း၌ ေထာက္ထားၾကင္နာမႈဆိုသည္မွာ ဒုလႅဘတရားသာျဖစ္ပါသည္။
ထိန္ထိန္ျငီးေနေသာ ေတာင္ေပၚေတာမီးမ်ားအလယ္တြင္ သားစဥ္ေျမးဆက္ ဆင္းရဲစြာ ႐ုန္းကန္ရွင္သန္ခဲ့ၾကရေသာ ထိုရြာငယ္ ေလးမ်ားသည္ ျပည္တြင္းစစ္မီးလံွ်၏ ၀ါးမို်မႈကိုခံလိုက္ရေသာအခါ ျပာပံုဘ၀သို့ ေရာက္ခဲ့ၾကရပါသည္။ စစ္ေၾကာင့္ ျပာက်ပ်က္စီးခဲ့ရ သည့္ ရြာေတြ ရွမ္းရိုးမေပၚမွာ၊ ပဲခူးရိုးမေပၚမွာ၊ ရခိုင္ရိုးမေပၚမွာ၊ တနသၤာရီရိုးမေပၚမွာ၊ ကခ်င္ေတာင္တန္း ခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ၊ အာရွ၊ အာဖရိက၊ လက္တင္အေမရိက၊ ကမၻာ႔ကုန္းေျမအနံွ႔ဆီမွာ ေရတြက္၍ပင္ ကုန္နိုင္ဖြယ္ရိွမည္မထင္ပါ။
ေမ့ရက္နိုင္စရာမရိွေသာ က်ေနာ္တို့ေခတ္၏ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ယခုအခါ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းႏြံအိုင္ထဲ၌ ထိုးနွစ္ထားျခင္း ခံေနရပါသည္။
ပုဂံ၊ ဗိႆနိုး၊ တေကာင္း စသည့္ ရာဇ၀င္ၿမိ့ဳမ်ားက ပေဒသရာဇ္ေခတ္လူမႈဘ၀႐ုပ္ပံုလႊာကို ျပန္လည္ေျပာျပနိုင္သည္မွာ မွန္ပါ သည္။ က်ေနာ္တို့ေခတ္ ပစၥဳပၸန္ရြာေဟာင္းမ်ားသည္လည္း လက္ရိွလူမႈစနစ္ၾကီး၏ အေၾကာင္းအကို်း အေကာင္းအဆိုးကို သက္ေသ ထြက္ဆိုနိုင္ၾကသည္သာျဖစ္ပါသည္။ ရာဇ၀င္ၿမိ့ဳေဟာင္းမ်ားကေတာ့ ကံၾကမၼာမ်က္နွာသာ ေပးခံၾကရသည္လားမသိ၊ အခိ်န္ကာလ၏ ေရးရိပ္မႈန္ျပာမႈေအာက္တြင္ ေမွးမိွန္တိမ္ျမဳပ္ေနရာမွ ေနွာင္းေခတ္လူသားတို့၏ ရွာေဖြတူးေဖာ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းကို ခံၾကရသည္။ က်ေနာ္တို့ေခတ္ ရြာေဟာင္းမ်ားမွာမူ ပစၥဳပၸန္လူသားတို့၏ ေမ့ေလ်ာ့ထားျခင္းကို ခံေနၾကရရွာသည္။
တန္ဖိုးကို ေ၀းလံလြန္းေသာ အတိတ္၌သာ ရွာေဖြလိုျခင္း၊ ပစၥဳပၸန္ကို ေအးစက္စြာေမ့ေလ်ာ့ထားတတ္ျခင္းသည္ လူသား၏ ကုစားရခက္ေသာေရာဂါ ျဖစ္ေလသည္လားမဆိုနိုင္ေတာ့။ ေ၀းလံေသာအတိတ္ကို အျမတ္တနိုး တူးေဖာ္ရွာေဖြၾကသေလာက္ လတ္တေလာပစၥဳပၸန္ကိုမူ အေလးဂရုမျုပဘဲ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းသြားတတ္ၾကသည္။ အတိတ္၏တန္ဘိုးကို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ရန္ က်ေနာ္ တိုက္တြန္းေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ယေန႔ပစၥဳပၸန္ကို ဥပကၡာျပဳမထားမိဖို႔ သတိေပးလိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ယေန႔ကမၻာၾကီးသည္ ပစၥဳပၸန္ တည္းဟူေသာ ရဲြကစားသမား၏ လက္ညိႇဳးဖ်ားေပၚမွ ျခာျခာလည္ေနေသာ ရဲြတလံုးျဖစ္ပါသည္။ ပစၥဳပၸန္ကို ေမ့ေလ်ာ့ထားျခင္းသည္ ကမၻာၾကီး က်ကဲြမည့္အနၱရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚရာ ေရာက္ပါသည္။
ေတြးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ ...။
“ပစၥဳပၸန္၏ အျပင္ဘက္တြင္ ဘယ္အရာမ်ား ရွင္သန္ရပ္တည္နိုင္ပါသလဲ ...”
ျမတ္နိုး
၁၉၊ ၆၊ ၀၄
(ေခတ္ၿပိဳင္ဝက္ဆိုက္ တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး)
အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ သူပုန္ေျပာက္က်ားတဦးအျဖစ္ ထိုေတာင္ျမင့္ၾကီးမ်ားေပၚသို့ အမွန္တကယ္ပင္ က်ေနာ္ ေရာက္သြားခဲ့ ပါသည္။ တခဏသာမက တဘ၀တာေလာက္ၾကာသည္ဟုပင္ ဆိုနိုင္ပါသည္။ သို့ေသာ္ ငယ္စဥ္ဘ၀ အေ၀းမွ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ခဲ့ရသလို အံ့ၾသၾကည္နူးျခင္းမို်း မရိွေတာ့ပါ။ ျပည္တြင္းစစ္၏ အနိ႒ာရံုမ်ား၊ စစ္ေၾကာင့္ျပာက်သြားခဲ့ရေသာ ရြာပ်က္ေဟာင္းမ်ားက က်ေနာ္၏ အာရံုခံစားမႈကို ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ၾကဟန္ရိွပါသည္။ ရြာပ်က္ေဟာင္းမ်ားသို့ေရာက္တိုင္း အမည္မေဖာ္တတ္ေသာ ေ၀ဒနာကို က်ေနာ္ခံစားရျမဲျဖစ္သည္။ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြျခင္းလား၊ စက္ဆုပ္နာက်ည္းျခင္းလား ခဲြျခားရခက္ပါသည္။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ရြာေဟာင္းသည္ ေၾကကဲြ၀မ္းနည္းဖြယ္အရိပ္ျဖင့္ မိႈင္းေနတတ္ပါသည္။ ထိုအခါမို်းတြင္ က်ေနာ္သည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းထဲမွ တစံုတရာကို ျမင္ေတြ့ေနရသလို ခံစားေနရသည္။
ေအးစက္နက္႐ႈိင္းေသာ အတိတ္၏ဆိတ္ျငိမ္မႈအတြင္းမွ အေမ့ေလ်ာ့ခံပံုရိပ္မ်ား၊ အသံမ်ားကို က်ေနာ္တို့ ျမင္ၾကားခံစားနိုင္ပါ သလား။ နွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု ဗမာျပည္၏ စစ္အာဏာရွင္အက်ဥ္းတိုက္ထဲမွ အက်ဥ္းသားတဦးသည္ သူနွင့္ သမိုင္းေခတ္မ်ားစြာ ကြာေ၀းေသာ ေက်းကြ်န္ေခတ္ေျမတိုက္အတြင္းမွ သံေျခခ်င္းခတ္ေက်းကြ်န္အက်ဥ္းသား၏ ေတာက္ေခါက္ညည္းတြားသံကို ခံစား ၾကားေယာင္နိုင္စြမ္းရိွသည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။ ထိုအတြက္ အဖိနိွပ္ခံေက်းကြ်န္ျပည္သူမ်ားအေပၚ နက္႐ႈိင္းေသာ ခ်စ္ခင္စာနာစိတ္ ရိွဖို့ေတာ့ လိုသည္ေပါ့။
သက္ျငိမ္စကၠူတခ်ပ္မွ်သာျဖစ္ေသာ ‘တပ္ကုန္း’ ေခါင္းစီးပါ စစ္သံုးေျမပံုေပၚသို့ အာရံု၀င္စားၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ စစ္ေတာင္းျမစ္ညာ ေပါင္းေလာင္း၀ဲယာရိွ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ၊ ေခ်ာင္းမဘယ္ညာ ကုန္းျမင့္ခင္ျပန့္ေတြေပၚမွာ ရြာငယ္ဇနပုဒ္ေလး မ်ားစြာကို ေတြ့နိုင္ပါသည္။
ေရဆိုး၊ ေခ်ာင္းဆံု၊ ၾကပ္ၾကီး၊ နန္းစကဲ၊ ၾကပ္ကေလး၊ နန္းပံုး၊ သစ္ေစးေတာင္၊ ေက်ာက္ဖား၊ လြယ္ထန္၊ ဆီဆဲြ၊ တေခါက္၊ ပန္းတင္၊ ေရေအး၊ ေခြးတေမာ ... စသည့္ စသည့္ ထိုရြာငယ္ဇနပုဒ္ေလးမ်ားသည္ ေျမပံုေပၚမွာသာ အမည္က်န္ရစ္ျပီး ေျမျပင္ေပၚတြင္မူ ပ်က္စီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၾကျပီျဖစ္ပါသည္။
က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး စခန္းခ်အိပ္စက္ခဲ့ေသာ ရြာပ်က္ေလးမွာ ေခြးတေမာျဖစ္သည္။ ေခြးမ်ားအတြက္ တေမာခရီးသာ ျဖစ္နိုင္ ေသာ္လည္း ခရီးပန္းလာေသာ က်ေနာ္တို့ ေျပာက္က်ားတပ္စုေလးအတြက္မူ တေမာနွင့္မေရာက္ပါ။ ေပါင္းေလာင္းကမ္းစပ္မွ ရြာေဟာင္းအထိ တနာရီၾကာတက္ခဲ့ရျပီး လမ္းတြင္ တေထာက္နားခဲ့ရေသးသည္။ ေတာအိုေတာင္ရိပ္ေအာက္က ဆင္လမ္းအတိုင္း တက္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္း အတားအဆီးေတာ့ မရိွပါ။ ဆင္သြားလွ်င္ လမ္းျဖစ္သည္ဆိုေသာစကားကို ထိုစဥ္ကမွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေတာင္လက္ေမာင္းေပၚမွ ရြာေဟာင္းသို့ ၀င္လိုက္သည္နွင့္ ျမင္ကြင္းက ရုတ္တရက္လင္းသြားသည္။ ပြင့္ေ၀ေနေသာ ေတာ ေနၾကာရိုင္းခင္းကိုေက်ာ္၍ အေနာက္ဘက္မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကိုပင္ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ မၾကာမီ၀င္ေတာ့မည့္ ႏြမ္းေနျခည္က ရွမ္းရိုးမကို နႈတ္ဆက္ေနသေယာင္။ ဆည္းဆာေနျခည္ေအာက္မွ ရြာေဟာင္းေလးမွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္ သက္ေနပါသည္။ အိမ္ေျခနွစ္ဆယ္ခန္႔သာ ရိွခဲ့ဟန္တူေသာ ရြာေဟာင္းေလးတြင္ မီးသင့္ေလာင္ကြ်မ္းထားေသာ အိမ္တိုင္ငုတ္တိုမည္းမည္းတို့မွလဲြ၍ လူေနအိမ္ပီပီသသကိုကား မေတြ့ရေတာ့ပါ။ သရက္၊ မာလကာ၊ ပိႏၷဲ၊ ေရွာက္ စသည့္ သီးစားပင္မ်ားသည္ ျမက္႐ိုင္းပင္မ်ားၾကားမွ အေပၚဘက္ဆီသို့ အားယူတိုးထြက္ေနၾကသည္။ ဇရာ၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တို့ျဖင့္ ကီ်းေပါင္းတက္ ရြတ္တြေနေသာ ပိႏၷဲ၊ သရက္ပင္အိုၾကီးမ်ားကို ေတြ့ရ ေသာအခါ တခိ်န္က ေခြးတေမာလူ့အဖဲြ့အစည္းေလးသည္ ဤေတာင္လက္ေမာင္းေပၚတြင္ ဆယ္ခုနွစ္အေတာ္ၾကာ တည္ရိွခဲ့ဖူး ပါသလားဟု သက္ျပင္းတခ်က္ ႐ႈိက္လိုက္မိပါသည္။
သံေခ်းတက္ ဓားကို်း၊ ေပါက္ျပားေဟာင္း၊ ေႀကြကြာသံဇလံုေပါက္၊ အေညႇာက္ပဲ့ ေျမေရေႏြးအိုး စသည္တို့ကို ဟိုတခု သည္တခု ေတြ့ရသည္။ စြယ္ေတာ္ရိုင္းပင္ေျခတြင္ ထီးရိုး၀ါးတပ္ လံုး၀န္း၀န္းအရာတခုကိုေတြ့၍ ေကာက္ယူၾကည့္မိသည္။ ရုတ္တရက္ဆိုလ်င္ ေရခပ္အုန္းမႈတ္ခြက္တလံုးဟု ထင္ရေသာ္လည္း ေၾကာင္ေရအုပ္ ႀကိဳးသံုးေခ်ာင္းတပ္ အုန္းမႈတ္တေယာေလးျဖစ္ေနသည္။ အုပ္ထား ေသာေၾကာင္ေရမွာ အစအနေလာက္သာ က်န္ေတာ့သည္။ ႀကိဳးတပ္ထီးရိုး၀ါးေလးသည္လည္း ထက္ပိုင္းကို်းေနေလျပီ။ လႊင့္မပစ္ရက္ ေသာေၾကာင့္ စြယ္ေတာ္ရိုင္းပင္ခြၾကားတြင္ အသာအယာတင္ထားလိုက္မိပါသည္။
မီးသင့္ထားေသာ ထုပ္၊ ေလ်ာက္၊ ဒိုင္း၊ ျမား တို့ ဖရိုဖရဲတဲြေလာင္းက်ေနသည့္ အေဆာက္အဦးပ်က္တခုကို ရြာေဟာင္းထိပ္တြင္ ေတြ့ရသည္။ တခိ်န္က ေခြးတေမာသားတို့ကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ရြာဦးေက်ာင္းျဖစ္ဟန္တူပါသည္။ မိုးဒဏ္ေလဒဏ္ေၾကာင့္ ေရစီးေၾကာင္းလိုက္ကာ အက္ေၾကာင္းမ်ားထင္ေနေသာ ငွက္ျမတ္နားတိုင္မွာ လဲၿပိဳေတာ့မေယာင္ ေစာင္းရဲြ့ေနပါသည္။ ေျမျပင္ေပၚမွာပင္ တံုးလံုး ပက္လက္ သီတင္းသံုးလ်က္ရိွေသာ ဦးေခါင္းေတာ္ျပတ္ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္တဆူကိုလည္း ဖူးေတြ့ရသည္။ ထို႐ုပ္ပြားေတာ္တ၀ိုက္တြင္ စဥ့္ေရသုတ္ေညာင္ေရအိုးကဲြ အစအနမ်ား ျပန့္ကဲ်လ်က္ရိွသည္။ မလွမ္းမကမ္းကုန္းမို့မို့ေပၚမွ ေက်ာက္ပံုေစတီငယ္သည္လည္း ေညာင္ၾကတ္ပင္က မို်ထားသျဖင့္ ေစတီပံုပန္းပင္ မပီသေတာ့။
ဤျမင္ကြင္းမ်ားသည္ တခိ်န္က လူ့အဖဲြ့အစည္းငယ္အျဖစ္ တည္ရိွခဲ့ဖူးေသာ ေက်းေတာဇနပုဒ္ေလး၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနွင့္ အလွတရားတို့ ပ်က္စီးဆံုးပါးခဲ့ရေလျပီ ဆိုေသာသေကၤတမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ခ်စ္ခင္စာနာစိတ္ျဖင့္ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၾကည့္လိုက္မွသာ ရြာေဟာင္း၏ ဘ၀အလွနွင့္ ေသာကဗ်ာပါဒမ်ားကို တေရးေရး ထင္ျမင္လာမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ရြာေဟာင္း၏ညက ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလွသည္။ ကင္းရဲေဘာ္မွအပ က်န္ရဲေဘာ္မ်ား အိပ္ေမာက်ေနၾကျပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီမွ ေခ် ေဟာက္သံကို ၾကားေနရသည္။ ထိုညက ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ့္အိပ္ယာေပၚသို့ ႏြဲ႔ငိုက္ အုပ္မိုးထားေသာ ၀ါး႐ံုကိုင္းဖ်ားတြင္ တေပါင္းညလျပည့္၀န္းက တဲြလဲြခိုေနပါသည္။
က်ေနာ့္နားထဲတြင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ ဘုရား၀တ္တက္သံ၊ အမွ်ေ၀ သာဓုေခၚသံ၊ ေၾကးစည္သံတို့ကို နာေပ်ာ္ဖြယ္ ၾကားေနရသည္။ လေရာင္နွင့္ သစ္ရိပ္ေအာက္မွ အထီးက်န္တေယာသမား၏ အုန္းမႈတ္တေယာသံႏြဲ႔ႏြဲ႔ကလည္း လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ပင္။ စြယ္ေတာ္႐ိုင္းပင္ရိပ္ေျခမွ ထင္းမီးဖိုေဘးတြင္ လံုမပို်တေယာက္ သက္ငယ္ပ်စ္ေနသည္။ သူနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ရိွ ကာလသား လူရြယ္က သက္ငယ္တံသတ္ရင္း ေမတၱာဘဲြ့ေတးသံကို ဆိုညည္းလ်က္ရိွပါသည္။ အမွတ္တမဲ့ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားၾကသည့္ သူတို့ နွစ္ဦး၏ မ်က္နက္၀န္းမ်ားထဲမွ သူတို့နွစ္ဦးတည္းသာ နားအလည္နိုင္ဆံုး ျဖစ္ဖြယ္ရိွေသာ သမုဒယ အလွတရားကို ထင္းမီးေရာင္ ၀ါလဲ့လဲ့တြင္ ဖ်တ္ကနဲ က်ေနာ္ျမင္လိုက္ရပါသည္။
ကေလးငယ္တသိုက္ကေတာ့ ေရႊယံုနွင့္ေရႊက်ား သက္ငယ္ရိတ္သြားပံုျပင္ကိုေျပာျပေနသည့္ အဖြားအိုတဦး၏ ပတ္လည္တြင္ ၀ိုင္းဖဲြ႔ကာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနွင့္ နားေထာင္ေနၾကသည္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေယာက်ာ္းၾကီးမ်ားက ေျပာင္းေကာက္ ေခါင္ခါးခါးကို ျမံ့ဳရင္း ေတာင္ယာမီး႐ႈိ႕ရက္ကို ေရြးေနၾကပါသည္။ ဂ်င္းေစ်း၊ နႏြင္းေစ်း၊ သစ္ေစးေစ်းတို့ကို အခ်င္းခ်င္းသတင္းေမး စနည္းနာ ေနၾကပါသည္။ သစ္ေစးေစ်းေကာင္းသည့္နွစ္တြင္မွ သစ္ေစးအထြက္ေလ်ာ့သျဖင့္ စုပ္သတ္ညည္းတြားေနၾကပါသည္။ တခို့်ကေတာ့ ေနာက္တေန့ ေတာင္ေျခခိ်န္းေစ်းသို့ ဂ်င္း၊ နႏြင္း ပို႔ရန္ ႏြား၀န္တင္ကုန္းမ်ားကို ျပင္ဆင္လွ်က္ ရိွပါသည္။
တေတာင္ဆင္း တေတာင္တက္၊ တလိွု်၀င္ တေျမာင္ထြက္၊ ၀ကၤဘာလူသြားလမ္းကေလးမ်ားသည္သာ သူတို့၏ အေကာင္းဆံုး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးျဖစ္ပါသည္။ ထိုလမ္းကေလးမ်ားအတိုင္း ေတာင္ေျခရိွငါးရက္တပတ္ေစ်းသို့ ႏြား၀န္တင္မ်ားျဖင့္ ဂ်င္း၊ နႏြင္း၊ သစ္ေစးပို႔ၾကရသည္။ လိုအပ္သမွ် အသံုးအေဆာင္ေလးမ်ားနွင့္ ငါးပိ ဆားျပားကို ခိ်န္းေစ်းမွပင္ ၀ယ္ျပန္ေလ့ရိွပါသည္။ ခိ်န္းေစ်း ဆိုသည္မွာ ေတာင္ေပၚကယာသမားနွင့္ ကြင္းကကုန္သည္ပဲြစားတို့ အျပန္အလွန္ ကုန္သြယ္ဖလွယ္ရာျဖစ္ပါသည္။
ၿမိ့ဳႀကီးျပၾကီးသို့မူ ေခြးတေမာရြာသားမ်ား အေရာက္အေပါက္သိတ္မရိွၾကပါ။ တညအိပ္ခရီးေလာက္သာေ၀းေသာ တပ္ကုန္းၿမိ့ဳ ေလးသို့ပင္ အမ်ားစုမေရာက္ဖူးၾကပါ။ ေရာက္ဖူးသူတဦးတေလကို ေခြးတေမာ၏ လည္၀ယ္နံွ႔စပ္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္တတ္ၾကပါသည္။ ကား၊ ရထား မျမင္ဖူး၊ မစီးဖူးဘဲ တဘ၀ဆံုးသြားၾကရသူေတြလည္း မနည္းလွပါ။ ေခြးတေမာတြင္ စာသင္ေက်ာင္း မရိွပါ၊ ေဆးေပးခန္း မရိွပါ၊ သတင္းစာ မဂၢဇင္း မရိွပါ။ ေရဒီယို ရုပ္သံလႊင့္ မရိွပါ။ ႐ိုးသားေဖာ္ေရြမႈနွင့္ ဆင္းရဲခို့်တဲ့ျခင္း၊ မတရားေစာ္ကား အနိုင္က်င့္ ခံရျခင္းတို့မွလဲြ၍ အျခားဘာမွမရိွပါ။ ထို ဘာမွမရိွေသာ ရြာေလးသည္ပင္ ယခုအခါ ဗမာျပည္ေျမျပင္ေပၚမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရျပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဆင္းရဲမဲြေတမႈမ်ားအၾကား၌သာ အသက္ရွင္သန္ခြင့္ရခဲ့ၾကေသာ ထိုဇနပုဒ္သားတို့သည္လည္း ကစဥ့္ကလ်ား တကဲြတျပား ျဖစ္သြားခဲ့ရပါျပီ။
သူတို့ဘ၀ကို အျမစ္ကဆဲြနႈတ္ပစ္ခဲ့ၾကေသာ ေခတ္အဆက္ဆက္အုပ္စိုးသူမ်ားက သူတို့ကို သူပုန္ဘက္ေတာ္သားမ်ားအျဖစ္ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ သူတို့ရြာငယ္ဇနပုဒ္မ်ားကို အဓမၼေျပာင္းေရႊ့ပစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ျငင္းဆန္လွ်င္ ရြာလံုးကြ်တ္ေျမလွန္ မီးတိုက္ပစ္ၾကပါသည္။
အမွန္တရားသည္ အဘယ္မွာနည္း။ တရားမွ်တမႈသည္ အဘယ္မွာနည္း။ ဤလူမႈစနစ္ၾကီးသည္ တခုမက အေတာ္မ်ားမ်ား မွားယြင္းေနသည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ကြ်မ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနေသာ ဤလူမႈစနစ္ၾကီးအတြင္း၌ ေထာက္ထားၾကင္နာမႈဆိုသည္မွာ ဒုလႅဘတရားသာျဖစ္ပါသည္။
ထိန္ထိန္ျငီးေနေသာ ေတာင္ေပၚေတာမီးမ်ားအလယ္တြင္ သားစဥ္ေျမးဆက္ ဆင္းရဲစြာ ႐ုန္းကန္ရွင္သန္ခဲ့ၾကရေသာ ထိုရြာငယ္ ေလးမ်ားသည္ ျပည္တြင္းစစ္မီးလံွ်၏ ၀ါးမို်မႈကိုခံလိုက္ရေသာအခါ ျပာပံုဘ၀သို့ ေရာက္ခဲ့ၾကရပါသည္။ စစ္ေၾကာင့္ ျပာက်ပ်က္စီးခဲ့ရ သည့္ ရြာေတြ ရွမ္းရိုးမေပၚမွာ၊ ပဲခူးရိုးမေပၚမွာ၊ ရခိုင္ရိုးမေပၚမွာ၊ တနသၤာရီရိုးမေပၚမွာ၊ ကခ်င္ေတာင္တန္း ခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ၊ အာရွ၊ အာဖရိက၊ လက္တင္အေမရိက၊ ကမၻာ႔ကုန္းေျမအနံွ႔ဆီမွာ ေရတြက္၍ပင္ ကုန္နိုင္ဖြယ္ရိွမည္မထင္ပါ။
ေမ့ရက္နိုင္စရာမရိွေသာ က်ေနာ္တို့ေခတ္၏ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ယခုအခါ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းႏြံအိုင္ထဲ၌ ထိုးနွစ္ထားျခင္း ခံေနရပါသည္။
ပုဂံ၊ ဗိႆနိုး၊ တေကာင္း စသည့္ ရာဇ၀င္ၿမိ့ဳမ်ားက ပေဒသရာဇ္ေခတ္လူမႈဘ၀႐ုပ္ပံုလႊာကို ျပန္လည္ေျပာျပနိုင္သည္မွာ မွန္ပါ သည္။ က်ေနာ္တို့ေခတ္ ပစၥဳပၸန္ရြာေဟာင္းမ်ားသည္လည္း လက္ရိွလူမႈစနစ္ၾကီး၏ အေၾကာင္းအကို်း အေကာင္းအဆိုးကို သက္ေသ ထြက္ဆိုနိုင္ၾကသည္သာျဖစ္ပါသည္။ ရာဇ၀င္ၿမိ့ဳေဟာင္းမ်ားကေတာ့ ကံၾကမၼာမ်က္နွာသာ ေပးခံၾကရသည္လားမသိ၊ အခိ်န္ကာလ၏ ေရးရိပ္မႈန္ျပာမႈေအာက္တြင္ ေမွးမိွန္တိမ္ျမဳပ္ေနရာမွ ေနွာင္းေခတ္လူသားတို့၏ ရွာေဖြတူးေဖာ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းကို ခံၾကရသည္။ က်ေနာ္တို့ေခတ္ ရြာေဟာင္းမ်ားမွာမူ ပစၥဳပၸန္လူသားတို့၏ ေမ့ေလ်ာ့ထားျခင္းကို ခံေနၾကရရွာသည္။
တန္ဖိုးကို ေ၀းလံလြန္းေသာ အတိတ္၌သာ ရွာေဖြလိုျခင္း၊ ပစၥဳပၸန္ကို ေအးစက္စြာေမ့ေလ်ာ့ထားတတ္ျခင္းသည္ လူသား၏ ကုစားရခက္ေသာေရာဂါ ျဖစ္ေလသည္လားမဆိုနိုင္ေတာ့။ ေ၀းလံေသာအတိတ္ကို အျမတ္တနိုး တူးေဖာ္ရွာေဖြၾကသေလာက္ လတ္တေလာပစၥဳပၸန္ကိုမူ အေလးဂရုမျုပဘဲ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းသြားတတ္ၾကသည္။ အတိတ္၏တန္ဘိုးကို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ရန္ က်ေနာ္ တိုက္တြန္းေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ယေန႔ပစၥဳပၸန္ကို ဥပကၡာျပဳမထားမိဖို႔ သတိေပးလိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ယေန႔ကမၻာၾကီးသည္ ပစၥဳပၸန္ တည္းဟူေသာ ရဲြကစားသမား၏ လက္ညိႇဳးဖ်ားေပၚမွ ျခာျခာလည္ေနေသာ ရဲြတလံုးျဖစ္ပါသည္။ ပစၥဳပၸန္ကို ေမ့ေလ်ာ့ထားျခင္းသည္ ကမၻာၾကီး က်ကဲြမည့္အနၱရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚရာ ေရာက္ပါသည္။
ေတြးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ ...။
“ပစၥဳပၸန္၏ အျပင္ဘက္တြင္ ဘယ္အရာမ်ား ရွင္သန္ရပ္တည္နိုင္ပါသလဲ ...”
ျမတ္နိုး
၁၉၊ ၆၊ ၀၄
(ေခတ္ၿပိဳင္ဝက္ဆိုက္ တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး)
Thursday, May 4, 2017
နာဂစ္
မေမ့နိုင္ေသာေန႔ (Nargis နာဂစ္)
#အေမေႂကြပ်က္ခဲ့ရေသာေမ၂ရက္၂၀၀၈ည
=======================
"ဝိွန္ ... ဝွိန္...ဖုန္း!"
က်ေနာ္မွတ္မိသည္။ ဒီအသံက က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္းရဲ႕ ဂါးေဖာင္သမား ကိုဘိေလးေမာင္းေသာ ပင္လယ္ေကာင္အေသးေလး။
က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္းက ပင္လယ္ေကာင္အားလံုးဆယ့္တစ္စီး႐ွိတယ္။(ပင္လယ္ေကာင္=ေရစီးၾကမ္းေသာပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ကိုအလြယ္တကူျဖတ္ေမာင္းႏိူင္ရန္ လက္သမားဆရာမ်ားက ေရခြင္းအားေကာင္းေအာင္အထူးတည္ေဆာက္ထားေသာေလွအႀကီးစားကိုျမင္းေကာင္ေရမ်ားေသာ ဂ်ပန္အင္ဂ်င္တပ္ထားသည့္ ပင္လယ္တြင္သာေမာင္းသည့္သေဘာၤ)
ဒီသေဘာၤဆယ့္တစ္စင္းရဲ႕အင္ဂ်င္အသံကိုက်ေနာ္တစ္ေရးႏိုးေတာင္အလႊတ္ရသည္။ အင္ဂ်င္တစ္ခါကိုင္လ်ွင္ေတာ့ တစ္ခါျပန္မွတ္ရေလသည္။
"ကိုႀကီးတင္စိုး! ကိုႀကီးတင္စိုး!"
က်ေနာ္ထင္သည့္အတိုင္း ကိုဘိေလး သေဘာၤးေလွႀကိဳးကို ကေသာ့ကေမ်ာ့ခ်ည္ၿပီးအိမ္ေပၚကိုေျပးတက္လာသည္။
"ကိုႀကီးတင္စိုး...က်ေနာ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းကသတင္းရခဲ့တယ္... BBC က မုန္တိုင္းသတင္းေၾကျငာတယ္တဲ့"
"ခဏခဏေၾကျငာေနတာကိုမ်ားအဆန္းလုပ္လို႔"
အေဖႀကီးက ကိုဘိေလးစကားကိုအေလးမထားဘဲ ရုပ္ရွင္မင္းသားမင္းကိုရဲ့ စေကၠာမဇာတ္ကားမပ်က္ဆက္ၾကည့္ေနတယ္။ အေဖတင္မဟုတ္ သံုးထပ္ကုန္းရြာပိုက္တန္းတစ္တန္းလံုးကို ဒီမုန္တိုင္းသတင္းလိုက္ေျပာလ်ွင္ေတာင္ ဘယ္သူကမ်ွအေရးတယူစကားျပန္ေျပာမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မုန္တိုင္းက်ရင္က်ေနာ္တို႔ေပ်ာ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းက ယေန႔မုန္တိုင္းက်လ်ွင္ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ဆို ငါးပုစြန္ပိုဆင္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
"မဟုတ္ဘူးအကိုႀကီး ဒီတစ္ခါမုန္တိုင္းက နာဂစ္ဆိုလား ဘာဆိုလားမသိဘူး... ေတာ္ေတာ္ျပင္းမယ္ေျပာတယ္ေနာ္"
"အလကားပါကြာ အိုက္ဘီဘီစီက မဟုတ္လည္းေျပာဟုတ္လည္းေျပာ"
အေဖက႐ိုးအီေနေသာ မုန္တိုင္းသတင္းအေပၚစိတ္မဝင္စားမူေၾကာင့္ ကိုဘိေလးလည္း ဘာမွဆက္မေျပာဘဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ အေခြဝင္ၾကည့္ေတာ့တယ္။
ကိုဘိေလးက မ်ွင္ေထာင္တဲ့ပင္လယ္ဂါးေဖာင္သမား။
အေဖတို႔က ပိုက္တန္းမွာပိုက္ေထာင္... ရြဲေကာက္။
သူတို႔ဂါးေဖာင္ေတြျမစ္ေရစီးေၾကာင္းလြဲလို႔ေဖာင္တန္းအေနာက္တန္းကိုေရႊ႔ၿပီးေရာက္လာတာ ႏွႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့ အေနာက္ပိုက္တန္းက အေဖနဲ႔ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ၿဖစ္ၿပီး ညီအကိုလိုခင္သြားတာ။ ပီးေတာ့ သူကေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္း ပိုက္ခ်က္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကို ကနက္ကြၽတ္ရင္အျမဲငုပ္ေပးေနသူ...ေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္သူ။
ဟိုဘက္ကမ္းဒီဖက္ကမ္း 1.8 kilometres ႐ွိတဲ့က်ေနာ္တို႔ဘိုကေလးၿမိဳ႕နယ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းျမစ္ရဲ႕အနက္ဟာ ခန္႔မွန္းေျခ အနက္ 0.1/0.2 kilometer ေလာက္႐ွိမယ္။
ဒါေပမဲ့ နာနက္ဝိုင္တစ္လံုးတိုက္ရင္ အေပါင္းအသင္းကဏၰအေနနဲ႔ ကိုဘိေလးက အဲ့သည့္ျမစ္ထဲကိုခါးႀကိဳးခ်ည္ဆင္းပီးကနက္တည္ေပးပါတယ္။
ဒီလိုေတြေၾကာင့္ ပိုက္တန္းတစ္တန္းလံုးက သူ႔ကိုခ်စ္ၾကသည္။
ထူးထူးျခားျခားအေမက ဒီေန႔ ေန႔လည္မွ ပဲနီေလးေရဖြေၾကာ္၊ ေတာၾကက္၊ ျငဳပ္သီးစိမ္းငပိခ်က္ကိုခ်က္ေနတယ္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုက ေလးေယာက္ပဲ႐ွိတယ္။
အေဖကဦးတင္စိုး၊အေမကေဒၚေထြးၾကည္၊က်ေနာ္ေဇာ္မိုးထက္နဲ႔ညီမေလးခ်ယ္ရီစိုး။
က်ေနာ္သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အေဖကလံုးဝပဲမစား။ ထို႔ေၾကာင့္အေမလည္း တခါမွပဲမခ်က္ေပ။ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔က်ေနာ္ တူတာတစ္ခ်က္က သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုး ျငဳပ္သီးအစပ္မစားႏိူင္ဘူး။ အေဖက အစပ္စားရင္ လည္ေခ်ာင္းထဲကပူသလို က်ေနာ္လည္းထိုနည္းတူမစားႏိူင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္အေမက က်ေနာ္နဲ႔အေဖ့အတြက္ ဘာခ်က္ခ်က္ အျဖဴထည္ဟင္းတစ္ခြက္ပါစျမဲ။
သို႔ေပမဲ့ဒီေန႔ညေနအေမကထူးျခားစြာ ပဲႏွင့္ျငဳပ္သီးစိမ္းငပိခ်က္ ခ်က္ေနသည္။
"ေဝါ...ေဝါ...ေဝါ..."
ညေနသံုးနာရီထိုးခါနီးေတာ့ ေလက တေဝါေဝါတိုက္လာတယ္။
က်ေနာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အဲ့သည့္ႏွစ္ ေမလက က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ အရမ္းပူေနတာဗ်။ ေလတိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေနသာထိုင္သာ႐ွိတာေပါ့။
ခဏၾကာေတာ့ ေလကပိုႀကမ္းလာတယ္။ ထင္းစင္ရဲ႕ေခါင္မိုးေပၚလွမ္းထားတဲ့ ငါးေခြးလ်ွာအေျခာက္ဗန္းေတြလႊင့္က်ကုန္တယ္။
ကိစၥမ႐ွိဘူး...ဒါက ခဏခဏျဖစ္ေနၾကေလ။ ေလနည္းနည္းၾကမ္းပီဆို ငါးေျခာက္ဗန္းေတြဂြၽမ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အေမနဲ႔ဝိုင္ကူၿပီးလိုက္ေကာက္ေပးေနက်။ေပ်ာ္ဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။
"အေဖႀကီးေရ...႐ွင့္တီဗြီပိတ္လိုက္ပါေတာ့လား တစ္မနက္လံုးလည္းထိုင္ၾကည့္ေနတာကို။အလုပ္ပ်က္တယ္"
အေဖကမသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳၿပီးဆက္ၾကည့္ေနတယ္။
"ဝုန္း!ဝုန္း!"
ျမစ္ထဲကမွာ ေရလိႈင္းေတြ႐ုတ္တရက္ထႀကီးၿပီး ကမ္းနေဖးကို႐ိုက္ေတာ့ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာရြဲစင္ေရာအိမ္ေရာ ေရာေဆာက္ထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔အိမ္ေပၚကိုေရစက္တစ္ခ်ဳိ့စင္လာတယ္။
အေဖက ေတြခနဲတစ္ခ်က္စဥ္းစားၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕တံတားစင္ေပၚကို မဆိုင္မတြလွမ္းေလ်ာက္သြားပါတယ္။ၿပီးေတာ့ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ ျမစ္ထဲၾကည့္ေနတယ္။
ခဏၾကာေတာ့
့" ေဇာ္မိုးထက္ တီဗြီပိတ္လိုက္ေတာ့သား"
"မေထြးၾကည္ ဒီကိုလာၾကည့္စမ္း"
"ဘာလဲ ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
အေမက ေမးလည္းေမးရင္း အေဖ့ဆီကိုဟင္းခ်က္ရင္းကေနေလ်ွာက္သြားတယ္။
ၿပီးေတာ့အေဖကအေမ့ကို
"မနက္ကေရဘယ္ႏွစ္နာရီက်တာလဲ"
"ဆယ့္တစ္နာရီေလ"
"အခုသံုးနာရီမို႔လား"
"အင္း...ဟုတ္တယ္"
အေမက အိမ္ထဲကတိုင္ကပ္နာရီကို လွည့္ၾကည့္ရင္းေၿဖလိုက္တယ္။
"ဒါဆိုရင္ ေတာ့ တစ္ခုခုလြဲေနၿပီ ။ ေရက က်တာေျခာက္နာရီမၾကာဘဲ ေလးနာရီအတြင္းမွာျပန္တက္လာတယ္။ မင္းျမစ္ထဲကိုၾကည့္လိုက္စမ္း"
"ဟင္"
"ဟာ...ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေရက က်ေနရင္းကေန ခ်က္ခ်င္းျပန္လွန္တက္လာတယ္"
ပင္လယ္ဖ်ံကိုဘိေလးပါတစ္အံ့တျသျဖစ္ရေလသည္။
ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရပ္ေဒသမဆို ေရတက္ေျခာက္နာရီေရက်ေျခာက္နာရီပဲ႐ွိတယ္။အတက္အက်ေလးႀကိမ္ဆို ဒါတစ္ရက္ပါ။
အခုက ႐ုတ္တရက္ ေလးနာရီအတြင္းျမစ္ေရက ေရဆန္ကိုျပန္လွန္တက္လာေတာ့ အားလံုးပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္အံ့ျသေနရသည္။
"ဟစ္ေယာင္ ဘိေလး ဟိုးမွာၾကည့္စမ္း ... ဇင္ေယာ္တစ္အုပ္ႀကီး။ ဒါ ပင္လယ္ကတက္လာတဲ့အေကာင္ေတြကြ။ နည္းတဲ့အေကာင္ႀကီးေတြမဟုတ္ဘူး"
"ဟုတ္တယ္အကိုႀကီးတင္စိုး။ ပံုမွန္ဆို က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ အေကာင္ေသးေတြနဲ႔ အမေတြဘဲ႐ွိတာ။အခုက အေကာင္အၾကီးေတြဆိုေတာ့ ဒါ ပင္လယ္မွာမုန္တိုင္းမွာအႀကီးအက်ယ္ျကမဲ့လကၡဏာပဲ"
ကိုဘိေလးစကားဆံုးတာနဲ႔အေဖက ေနာက္ေဖးပိုက္ဆင္ေဘးမွာထားတဲ့ ေရေပၚေပၚတဲ့ေဘာ့သီးအနက္ေတြဆီကို တန္းသြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေဘာ့သီးအလံုးသံုးဆယ္ေလာက္႐ွိတဲ့အတြဲကိဳု ိအိမ္ေပၚ ယဴလာၿပီး တံေဂးႀကိဳးအႀကီးေခြကို တစ္လံေလာက္ေတြျဖတ္... ႀကိဳးေသးျဖစ္ေအာင္မႊထုတ္ပါတယ္။
အေဖ့လုပ္ရပ္ကို က်ေနာ္နားမလည္ႏိူင္ပါ။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ဘာမွမေမးဘဲၾကည့္ေနတယ္။
" မေထြးၾကည္... သားနဲ႔သမီးကိုထမင္းေက်ြးထား"
"အခုမွသံုးနာရီ႐ွိေသးတာကို ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
"ေကြၽးမွာသာ ေကြၽးထားစမ္းပါ"
အေဖက ေျပာလည္းေျပာရင္း ေဘာ့သီးေတြကိုျဖဳတ္ၿပီး ငါးလံုးတစ္တြဲ ႀကိဳးနဲ႔အခိုင္အမာတစ္ခုခ်င္းတြဲေနပါတယ္။
အခ်ိန္က သံုးနာရီေက်ာ္ပဲ႐ွိေသးတာမို႔ က်ေနာ္ဗိုက္မဆာတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ထမင္းမစားပါ။
ညီမေလးကေတာ့ အေမႏွယ္ေပးတဲ့ ျငဳပ္သီးစိမ္းခ်က္အရည္ပါးပါးေလးရယ္ ပဲနီေလးေရဖြဲေၾကာ္ရယ္ ေတာၾကက္သားနဲ႔တစ္ေယာက္တည္းထိုင္စားေနတယ္။
ပီးေတာ့က်ေနာ္ တခါမွမလုပ္ဖူးတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တယ္။
"ညီမေလး ... ကိုကို႔ကို ထမင္းတစ္လုပ္ေလာက္ခြန္႔"
ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္တစ္ခါမွညီမေလးကိုထမင္းမခြန္႔ခိုင္းဖူးေပ။ အခုလို ျငဳပ္သီးစိမ္းနဲ႔ပဲနဲ႔ဆိုပိုေဝး။ အခုေတာ့ သူစားေနတာၾကည့္ၿပီးစားခ်င္လာတာေၾကာင့္က်ေနာ္ေတာင္းဆိုမိေလသည္။ ညီမေလးက အထူးအဆန္းလိုျဖစ္ၿပီး က်ေနာ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ထိုခဏအတြင္းက်ေနာ့္ရင္ထဲဘယ္လိုႀကီးမွန္းမသိ။
"အင့္... ပါးစပ္ဟေလ ကိုကို"
"အင္းေနာက္တစ္လုပ္ခြန္႔အံုး"
"အင့္"..."ေရာ့"
ညီမေလးခြန္႔တဲ့ထမင္းသံုးလုပ္ကို က်ေနာ္ပလုပ္ပေလာင္းစားၿပီး သူ႔ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကိုပြတ္သပ္က်ီစယ္လိုက္တယ္။ညီမေလးက က်ေနာ့္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး
" ကိုကိုေနာ္...ညီမေလးအစားက်ေတာ့စားပီး ကိုကို့့အစားက်ရင္လည္းညီမေလးကိုေကြၽးရမယ္"
အေဖက ငါးလံုးတစ္ခိုင္ေဘာ့သီးတြဲငါးတြဲကို ႀကိးေတြနဲ႔အခိုင္အမာခ်ည္ထားၿပီး တစ္ခိုင္ျခင္းစီမွာ ႀကိဳးစတစ္ခုစီထုတ္ထားပါတယ္။
ဒီေတာ့မွက်ေနာ္ "ဪ...ဒါမုန္တိုင္းက်ျပီးေရတက္လာရင္ ေရမနစ္ဖို့အတြက္ ေဘာ့သီးတစ္ေယာက္တစ္ခိုင္" ေပါ့လို့မေတြးရဲေတြးရဲေတြးလိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့ဒါက ျဖစ္မွမျဖစ္ႏိူင္တာကို။ အရင္လည္းမုန္တိုင္းက က်ေနက်ဘဲ။ မုန္တိုင္းက်ရင္ အျပင္းထန္ဆံုး အိမ္ေခါင္မိုးနည္းနည္းလန္ရံုေပါ့။ ေရက အိမ္ေပၚကို တစ္ခါမွမတက္တာ...ဒီေဘာ့သီးေတြဘာလုပ္ရမွာတုန္း။
က်ေနာ္ ကေလးပီပီ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာဘဲသာေနလိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့............
"ေဝါ...ေဝါ...ေဝါ..."
႐ုတ္တရက္ ေနပူၾကဲတဲႀကီးမိုးေတြရြာခ်လာတယ္။
"ဝူး ဝူး ဝူး"
မိုးတင္မဟုတ္ ေလပါအျပင္းပါလာပါသည္။
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အေတာအတြင္းေကာင္းကင္က မည္းညစ္စြာအံု႔စိုင္းသြားတယ္။
တကယ့္ကိုမယံုႏိူင္စရာပါဘဲ။ ျမစ္ေရက တ႐ွိန္ထိုးတက္လာတယ္။
ေသာင္ေပၚေနတဲ့ျမစ္ဆိပ္ကေန အိမ္ေ႐ွ႕တံတားတစ္ဝက္နီးပါးထိကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းတက္လာတဲ့ဒီေရက ေရကန္ထဲကိုေရေမာင္းထည့္ေနသည့္ႏွယ္။
ဒါေပမဲ့ ကိစၥမ႐ွိ။ သူ႔ဖာသာအခ်ိန္တန္ရင္ျပန္က်မွာပဲ။အခုက မိုးရိပ္ေၾကာင့္ ေရပါတခါတည္းတက္လာတာ။
သို႔ေသာ္...
"ဝုန္း!...ေျဖာင္း!"
အသံေၾကာင့္ကမ္းနားကိုေမးေငါ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာပိုင္းက ကိုဘိေလးေမာင္းလာတဲ့ပင္လယ္ေကာင္ လိႈင္းပုပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ တံတားကိုေျပးေဆာင့္ၿပီး တံတားေအာက္ေျခတိုင္ ႏွစ္တိုင္က်ဳိးသြားေလသည္။
အားလံုးပါးစပ္မွာ"ဟာ" ေသာ အာေမဋိတ္အသံေတြထြက္ကုန္သည္။
အေမ့ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမ့မ်က္လံုးအဝိုင္းသား။
နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငါးနာရီထိုးခါနီးၿပီ။
ေရကမ်က္စိေအာက္တြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းအသက္ဝင္လ်ွက္။
တံတားကေန ေရစင္ေအာက္ဖ်ားကိုစြဲလာတယ္။
ေရစင္ကေန အိမ္ကပန္းကိုစြဲလာတယ္။
မိနစ္ပိုင္းအတြင္းအေမွာင္စတ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလႊမ္းလာတယ္။
ပီးေတာ့အေမက ဘယ့္သူ႔ကိုမွဘာမွမေျပာဘဲ ဘီရိုကိုေျပးဖြင့္္တယ္။
သူ႔ရဲ႕လက္ဝတ္တန္ဆာေတြကိုတစ္ခုမက်န္အကုန္ဝတ္တယ္။
ပီးတန္ဖိုး႐ွိပစၥည္းေတြနဲ႔စာရြက္စာတမ္းအကုန္လံုးကိုေသတၱာတစ္ခုထဲထည့္တယ္။ ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ့ကိုခ်မ္းေနမွာဆိုးလို႔အေႏြးထည္တစ္ထည္စီးထုပ္ေပးၿပီးဝတ္ခိုင္းတယ္။ပီးေတာ့ မေန႔ကမွအေဖၿမိဳ႕ကဝယ္လာလို႔က်ေနာ္ဟိုလန္ၾကည့္ဒီလွန္ၾကည့္နဲ႔ပြေနတဲ့ ႐ွစ္တန္းပံုႏွိပ္စာအုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ခ်င္းစုေကာက္ၿပီးေသတၱာထဲထည့္တယ္။ အေဖကေတာ့ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းစဥ္းစားေနပံုနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနပါတယ္။
အေမက ဘီ႐ိုထဲကဟာေတြအကုန္ထုတ္...ဟိုဟာေကာက္ဒီဟာေကာက္နဲ႔ေသတၱာထဲသူထည့္ခ်င္တာေတြထည့္ၿပီးေတာ့
"ေဖႀကီး တို႔ဒီေသတၱာကို ေနာက္ေဖးထင္းစင္ဆီကိုပို႔ရေအာင္"
အေဖႀကီးကအေမ့ကိုဘာမွမေျပာဘဲ ေသတၱာကိုအေမတစ္ဖက္သူတစ္ဖက္ဆြဲၿပီး ေနာက္ေဖးထင္စင္ကိုထြက္သြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေဖကေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာၿပီး ကိုဘိေလးကို
"ဘိေလး...လာအံုး"
ကိုဘိေလးအေဖ့ေခၚရာေနာက္ကိုလိုက္သြားၿပီး ျပန္လာေတာ့ အေနာက္ထင္းစင္ကေန ထင္းအိပ္တစ္ေယာက္တစ္အိပ္စီထမ္းလာၾကတယ္။
ေရဒူးေခါင္းျမဳပ္နဲ႔မိုးထန္ေလထန္ထဲထင္းအိပ္ေတြကိုဘာ့ေၾကာင့္သယ္ေနသလဲမသိတာေၾကာင့္ က်ေနာ္နဲ႔ညီမေလးက အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ဒီလိုနဲ႔အေမရယ္အေဖကုိယ္ကိုဘိေလးရယ္ေၾကာင့္ အိမ္ေပၚက ထင္းအိပ္ေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္လာတယ္။
သူတို႔အိမ္ေပၚတက္လာေတာ့ အားလံုးစိုရႊဲေနၾကၿပီး။
အေမ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ေတာ့ သိပ္မေကာင္း။က်ေနာ္တို႔ကိုဘာမွလည္းမေျပာ။ သူ႔ေရစိုဝတ္ေတြကိုအဝတ္ေျခာက္ေတြနဲ႔စိတ္မပါစြဲလဲေနတာေတြ႔ရတယ္။
ကိုဘိေလးနဲ႔အေဖကေတာ့ အိမ္ေပၚမတ္တပ္ရပ္လ်ွက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လို႔ ျမစ္ထဲကိုၾကည့္လိုက္နဲ႔ မ်က္ႏွာေတြေအးစက္တည္ၿငိမ္ေနၾကသည္။
ဒီလိုနဲ႔ ေရက က်ေနာ္တို႔ေျခဖ်ားေတြထိ ထနလာလို႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမမတ္တပ္ရပ္လိုက္ရတယ္။
အိမ္ေ႐ွ႕က ပင္လယ္လမု (ကမ့္ပလာ) ပင္ေတြနဲ႔ အိမ္ရဲ႕အကာအရံေတြေၾကာင့္ အိမ္ထဲမွာေရက လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလာက္သာ႐ွိေပမဲ့ ျမစ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္လိႈင္းႀကီးေနမလဲဆိုတာ ျမစ္ကမ္းေဘးေနတဲ့က်ေနာ္ေတြးယူလို႔ရပါသည္။
ေျခဖဝါးကေန ေျခခံု...ေျခခံုကေနေျခသလံုး...ေျခသလံုးကေန ဒူးဇစ္ထိတက္လာေတာ့ အေဖနဲ႔ကိုဘိေလးက ဘီ႐ိုႀကီးကိုဆြဲလွဲလိုက္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အေမ၊ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ့္ကိုဘီ႐ိုေပၚတက္ခိုင္းပီးအသင့္လုပ္ထားတဲ့ ေဘာ့သီးခိုင္ေတြကို အေဖက ႀကိဳးနဲ႔ခါးကိုလိုက္ခ်ည္ေပးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေဖကတည္ၿငိမ္တဲ့ေလသံနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမကို...
"သားေရာသမီးေရာ အေဖႀကီးေျပျပမယ္နားေထာင္။ တကယ္လို႔ေရတက္လာလို႔ရင္ ဒီေဘာ့သီးႀကိဳးကိုခါးကေနမျဖဳတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္ ၾကားလား"
"ဟာ...အေဖႀကီးကလည္း ညီမေလးေရာသားေရာ ေရကူးတတ္တာဘဲကို ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
"အဲ့ဒါေတြမေျပာနဲ႔ အေျဖေျပာသလိုႀကိဳးကိုသာမျဖဳတ္ျပစ္လိုက္ၾကနဲ႔ၾကားလား"
ေျပာလည္းေျပာအေဖက က်ေနာ္တို႔ခါးမွာခ်ည္ထားတဲ့ေဘာ့သီးႀကိဳးေတြကို ေသခ်ာခိုင္ခံ့ေအာင္ထပ္ၿပီးခ်ည္လိုက္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အေမ့ကို
"အေမႀကီး ခ်မ္းေနပီလား။ မင္းေတာေ႐ွာက္ေဆးစိမ္ကိုအေဖႀကီးေသတၱာထဲထည့္လိုက္ပါတယ္ကြ"
ဟုတ္ပါတယ္...အေမက ေလငန္းေရာဂါရေတာ့အခ်မ္းမခံႏိူင္ဘူး။ ခ်မ္းရင္ေလငန္းထတတ္တာေၾကာင့္ ေတာေ႐ွာက္သီးကို အရက္နဲ႔စိမ္ထားႏွပ္ထားတဲ့ဟာကို ခႏၶာကိုယ္မွာလူးရတာ။
အေမကေတာ့ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာဘဲဒီအတုိင္းၾကည့္ေနပါသည္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမကိုလက္နဲ႔သိုင္းဖက္ၿပီးရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းလိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ခါးကေဘာ့သီးေတြဟာေရထဲမွာလိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလးေတြေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔တက္ထိုင္ေနတဲ့ဘီ႐ိုႀကီးျမဳပ္သြားေတာ့ ထင္းအိပ္ႏွစ္အိပ္ကို ကိုဘိေလးနဲ႔အေဖႀကီးကထပ္လိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ကိုအဲ့ေပၚတက္ထိုင္ခိုင္းရင္းအေဖနဲ႔ကိုဘိေလးလည္းေဘာ့သီးတြဲေတြကိုခါးမွာခ်ည္လိုက္ၾကပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့တင္လိုက္တဲ့ထင္းအိပ္ေတြထပ္ျမဳပ္ပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ေနာက္ိပ္ႏွစ္အိပ္ထပ္တင္လိုက္ရတယ္။ဒီေတာ့မွက်ေနာ္ေၾကာက္ရမွန္းသိလာတယ္။
ဒါကပံုမွန္ျဖစ္ေနၾကမဟုတ္ေတာ့။ေရတက္တိုင္းထင္းအိပ္ေတြထပ္တင္ရင္းကေနက်ေနာ္တို႔မိသားစုဟာတျဖည္းျဖည္းအိမ္ေခါင္နဲ႔နည္းကပ္လာပါတယ္။
"ဝုန္း!ဝုန္း!ဝူး. . . . ."
ေလနဲ႔မိုးနဲ႔ကေတာ့ သနားသျဖင့္ နည္းနည္းေလးမွရပ္မသြားပါ။ပို၍သာဆိုးလာသည္။
အေဖႀကီးက အေမွာင္ထဲမွာ ဓာတ္မီးတဝင္းဝင္းႏွင့္အလုပ္႐ႈပ္ေနသည္။လက္ထဲကဓားနဲ႔အိမ္ေခါင္ေပၚကိုတြယ္တက္သြားၿပီး ႀကိမ္ႏွီးနဲ႔တုပ္ထားတဲ့ဓနိေတြကို ခုတ္ျဖတ္ေနပါတယ္။အိမ္ေခါင္ပြင့္သြားေတာ့ အေဖႀကီးက က်ေနာ္အေမနဲ႔ညီမေလးကို ေရမြန္းမွာဆိုးလို႔ထုတ္တန္းေပၚေျခေထာက္နင္းေစၿပီးအေပၚကိုေခါင္းျပဳထြက္ေစပါတယ္။
ဒါေပမဲ့မရ။ ျပင္းထန္တဲ့ေလနဲ႔အတူက်လာတဲ့မိုးစက္ေတြက ေက်ာက္စရစ္ခဲနဲ႔ေခါင္းကိုျပစ္ေနသလို။ျမစ္ေရလိႈင္းကပါ တဝုန္းဝုန္း႐ုိက္တာေၾကာင့္ဘယ္လိုမွေခါင္းျပဴထြက္လို႔မရေခ်။သို႔ေပမဲ့ အိမ္အတြင္းထဲလည္းေရျပည့္ေနၿပီးအသက္႐ႈလို႔မရေတာ့တာေၾကာင့္အေဖကညီမေလးနဲ႔အေမ့ကို ဘယ္တစ္ဖက္ညာတစ္ဖက္ကိုင္ပီးအေပၚကိုထိုးထြက္ပါတယ္။အေမကေတာ့က်ေနာ့လက္ကိုက်စ္ေနေအာင္ဆုပ္ကိုင္ရင္း
"သားမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္...ေရေတြၿပီးရင္ျပန္က်သြားမွာ"
လိႈင္းပုပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ခႏၵာကိုယ္ယိမ္းထိုးေနရင္းၾကားရေနအေမက က်ေနာ့္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းပါတယ္။ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းကိုနမ္းရင္းေလသံလား႐ႈိက္သံလားမသဲကြဲတဲ့အသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္တယ္။
က်ေနာ္လည္းဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဝမ္းနည္းလာပါသည္။အေမ ဒီလိုေခါင္းကိုတစ္ခါမွမနမ္းဘူး။ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲက်စ္ေနေအာင္ဖက္ထားတယ္။
ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ္က တစ္ႏွစ္ပဲကြာတာေၾကာင့္ အေစာႀကီးႏို႔ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့က်ေနာ္ဟာ အခုအေမ့ရဲ႕ႏို႔ခ်ဳိႏွစ္လံုးျခားမွာမ်က္ႏွာအပ္ရင္းဝမ္းနည္းစြာမ်က္ရည္က်ေနရတယ္။အေမ့ရဲ႕ကိုယ္ခႏၵာအစိတ္အပိုင္းနဲ႔ထိစပ္ေနတဲ့က်ေနာ့္ရဲအသားေတြအကုန္လံုးေႏြးေထြးေနရပါတယ္။ ပီးေတာ့အေမက ညီမေလးကိုလက္လွမ္းဆြဲတယ္။ဒါေပမဲ့အေဖက ဟန္ခ်က္မညီဘဲ လိႈင္းဒဏ္နဲ႔ပါသြားမွာဆိုးလို႔ခြင့္မျပဳပါဘူး။အခုမွသတိထားမိတယ္။
အေဖက က်ေနာ္တို႔သားမိသံုးေယာက္စလံုးကိုဖက္ထားတယ္ဆိုတာ။
ဒီေလာက္ေလနဲ႔လိႈင္း႐ိုက္ခ်က္ေတြကိုအေဖႀကီးဘယ္လိုထိန္းထားသလဲက်ေနာ္ေတြး၍မရပါ။
"သမီးေလး"
အေမ့ရဲ႕အသံက ဟန္မေဆာင္ႏိူင္ပဲငိုသံပါသြားပါသည္။
"အေမ့ သမီးေၾကာက္တယ္"
ညီမေလးငိုၿပီးေအာ္ေျပာတယ္။
က်ေနာ္တို႔သားအမိေတြ ဇာတ္တိုက္ထားသလိုသံၿပိဳင္ငိုမိလိုက္ၾကတယ္။
အေမွာင္ထဲက အေဖ့မ်က္ႏွာက လ်ွပ္စီးတစ္ခ်က္လ်ွပ္တိုင္း မခ်ိတင္ကဲအံႀကိတ္ေနတာကိုအထင္သားျမင္ေနရတယ္။
သို႔ေသာ္နာဂစ္ႀကီးက က်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုအလြမ္းသယ္ဖို႔အခ်ိန္အၾကာႀကီးမေပးပါ...
"ဝုန္း!"
အသံတစ္ခုျပင္းထန္စြာနားထဲ။ရာအားလံုးေမွာင္သြားတယ္။ဘာဆိုဘာမွမသိလိုက္။အဲ့သည့္တစ္ခဏကိုက်ေနာ္ယေန႔ထိတိုင္ အာရံုထဲေဖာ္မရ။ ခဏျခင္းေလာကႀကီးတိတ္ဆိတ္ၿပီးအခ်ိန္ေတြရပ္တန္႔သြားသလို ဘာဆိုဘာမွမသိလိုက္တဲ့ထိုခဏ။
ေလာကရဲ႕ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈညဏ္ကကုန္သြားလို႔မ်ားအေမွာင္ျပကြက္တစ္ခုခ်လိုက္ေလသလား။
ဘာဆိုဘာမွမသိေတာ့ေပ။
က်ေနာ္သတိရေတာ့ပါးစပ္ထဲဆားငန္ေရေတြနဲ႔မိုးသီးစိေတြျပည့္ေနတယ္။အသက္႐ႈဖို႔ႀကိဳးစားရင္းကေနဆားငန္ေရေတြပါးစပ္ထဲဝင္တာဘယ္မနည္းမေနာ။က်ေနာ္ေရထဲကိုယ့္ေဖာ့ၿပီးေဘာ့သီးႀကိဳးကိုအဆံုးထိဆြဲယူေတာ့ေလးလိုက္တာ။ေပါ့ပါးတဲ့ေဘာ့သီးေတြဟာေရေပၚကိုေလ်ာေလ်ာ႐ႈ႐ႈပါမလာဘဲေလးလံေနတာေၾကာင့္က်ေနာ့္ခႏၵာကိုယ္သာေဘာ့သီးေနာက္ကိုပါသြားတယ္။အနားေရာက္မွသိလိုက္ရတာေဘာ့သီးမွာတစ္ခုခုၿငိေနၿပီဆိုတာပဲ။ က်ေနာ္လက္နဲ႔လိုက္ပတ္စမ္းၾကည့္ေတာ့ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း။ က်ေနာ္ဝမ္းသားသြားသည္။မိုးေရလ တအုန္းအုန္းခ်ေနလို႔ေမွာင္မိုက္တဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကိုမျမင္ရေပမဲ့ ဒီေဘာ့သီးခိုင္နဲ႔လာၿငိေနတဲ့ႀကိဳးဟာက်ေနာ္တို႔မိသားစုဝင္ထဲကတစ္ခုျဖစ္ရမယ္။
ထပ္စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာ့သီးအေရတြက္ကမ်ားေနတယ္။
"ဘယ္သူလဲအေဖႀကီးလားအေမလားညီမေလးလား"
က်ေနာ္ေအာ္ေခၚလိုက္ရင္းကေန ေဘာ့သီးႀကိဳးစကိုလက္နဲ႔ထိမိေတာ့ ႀကိဳးကေရထဲစိုက္ေနတယ္။ က်ေနာ္စိုးရိမ္စြာနဲ႔အလ်ွင္အျမန္ဆြဲတင္ၿပီးလူကိုစမ္းမိေတာ့အေမျဖစ္ေနတယ္။
က်ေနာ့္ကိုယ္ကို ေဘာ့သီးႏွစ္ခုအၾကားတင္ေစၿပီးအေမ့ကိုေရမမြန္းေအာင္ဆြဲတင္လိုက္တယ္။
အေမကမလႈပ္မယွက္နဲ႔ေခါင္းငိုက္စိုက္ၾကေနတယ္။
"အေမ! အေမ! အေမ! အေမ! အေမ!"
က်ေနာ္ဝမ္းနည္းတုန္လႈပ္စြာအသံျခစ္ေခၚရင္းအေမ့ကို႐ွိသမ်ွအားနဲ႔လႈပ္ရမ္းပါတယ္။
အေမကတႈပ္တႈပ္မ်ွမလႈပ္ေလ က်ေနာ္ေအာ္ေခၚေလ။
မိုးေရထဲအေမ့ေခါင္းနဲ႔က်ေနာ့္ေခါင္းေတြေၾကာကုန္းေတြကို မိုးသီးေတြက အ႐ွိန္ျပင္းစြာရြာခ်လို႔စပ္ဖ်င္းေနေအာင္နာတယ္။တခါတေလ ေရထဲေမ်ာပါလားတဲ့သစ္သားေခ်ာင္းေတြက လိႈင္းနဲ႔အတူက်ေနာ္နဲ႔အေမ့ကို႐ိုက္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းေထာက္မစြာေလဟာတစ္ဝက္ေလာက္ၿငိမ္သြားတယ္။
ပတ္ဝန္းက်င္ကငိုသံ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းသံေတြကိုၾကားေနရတယ္။
က်ေနာ္လည္းအေဖ့ကိုသတိရၿပီးေအာ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ့္ငိုသံပါနဲ႔ေအာ္ေခၚတာကိုအေဖၾကားၿပီး
"သားလား! ေဇာ္မိုးထက္လား"
"ဟုတ္တယ္အေဖႀကီး အေမလည္းဒီမွာ"
"ေအး အေဖလာၿပီ"
က်ေနာ့္တို႔သားမိအနားကိုအေဖကူးလာပါတယ္။
ၿပီးေတာ့အေမ့ကိုခါးကေနသိုင္းကိုင္ေပြ႔ၿပီးေအာ္ေခၚပါတယ္။
အေမကလံုးဝကိုမလႈပ္ေတာ့။ၿပီးေတာ့ အေဖက အေမ့ကိုရင္ဘတ္ေတြစမ္း ႏွာေခါင္းေတြစမး္လုပ္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အံႀကိတ္သံနဲ႔အေမ့နာမည္ကိုအႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚတယ္။
က်ေနာ္ကအေမ့အေႏြးထည္စကိုကိုင္ပီးအေဖနဲ႔အတူဝိုင္းကူမေပးပါတယ္။
အေဖကၿပီးမွသတိဝင္လာပံုနဲ႔
"သားမင္းေရာဘာျဖစ္သြားေသးလဲ။မင္းအေမကိုဘယ္လိုေတြ႔လဲ...မင္းညီမေလးအသံေရာၾကားလား"
"သားကဘာမွမျဖစ္ဘူး။အေမ့ကိုေတြ႔တာက အေမ့ေဘာ့သီးႀကိဳးနဲ႔သားေဘာ့သီးႀကိဳးနဲ႔လိမ္ၿပီးၿငိေနလို႔...ညီမေလးအသံေတာ့သားမၾကားဘူးအေဖႀကီး"
"ဘာ...မင္းအေမႀကိဳးနဲ႔မင္းႀကိဳးနဲ႔ၿငိေနတယ္ဟုတ္လား"
အေဖကေျပာေျပာဆိုဆို က်ေနာ့္ေဘာ့သီးနဲ႔အေမ့ေဘာ့သီးၿငိေနတာကိုလက္နဲ႔စမ္းၾကည့္တယ္။
ၿပီးေတာ့အေမ့ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး"မျဖစ္ဘူး။ျဖဳတ္မွရမယ္" ဆိုၿပီးက်ေနာ္နဲ႔အေမ့ေဘာ့သီးကိုျဖဳတ္တယ္။
အေဖျဖဳတ္လို႔မပီးခင္မွာ အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာကေန ေလဟာအသံမ်ဳိးစံုနဲ႔ထပ္ၿပီးတိုက္ခိုက္လာတယ္။လိႈင္းနဲ႔အက္ဆစ္လိုျပင္းထန္တဲ့မိုးသီးေတြဟာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်ေနာ္တို႔ကိုႏိွပ္စက္ဖို႔တစ္စခန္းျပန္ထလာၾကတယ္။
ႀကိဳးကဘယ္ေလာက္ထိလိမ္ပတ္ေနသည္မသိ အေဖေတာ္ေတာ္ကိုႀကိဳးစားျဖဳတ္ေနရသည္။
ပါးစပ္ကလည္း"သား...မင္းေဘာ့သီးကိုဘယ္ေတာ့မွမလႊတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္" လို႔တတြတ္တြတ္သတိေပးေနတယ္။
ဒါေပမဲ့ႀကိဳးျဖည္လို႔မပီးခင္မွာျပင္းထန္တဲ့လိႈင္းလံုးတစ္လံုးက်ေနာ္တို႔သားမိသားဖသံုးေယာက္ဆီကိုက်လာပါတယ္။
"ဝုန္း!"
ဒုတိယအႀကိမ္ေလာကႀကီးျပန္ၿပီးက်ေနာ့္အာရံုထဲတိတ္ဆိတ္သြားျပန္ပါတယ္။အေမွာင္တိုက္ႀကီးက်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚအခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ဖုန္းလြမ္းသြားသည္မိသိ က်ေနာ္သတိရေတာ့ က်ေနာ္ကအမိႈက္ေတြလိုအပံုၾကားထဲ ။ဘာမွလည္းေသခ်ာမျမင္ရ။က်ေနာ့္ခါးကိုစမ္းၾကည့္ေတာ့ေဘာ့သီးႀကိဳးက႐ွိေနသည္။ေဘာ့သီးႀကိဳးစမ္းရင္းမွအေမ့ကိုဖ်က္ကနဲသတိရလိုက္သည္။
အေမ...
ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။ႀကိဳးျပဳတ္သြားတာလား။ဒါမွမဟုတ္အေဖႀကီးနဲ႔ပါသြားတာလား။က်ေနာ္ေတြးရင္းလ်ွပ္စီးလ်ွပ္ခ်ိန္ေဘးကိုဝဲၾကည့္ေတာ့ လွစ္ကနဲလွစ္ကနဲမဲမဲနဲ႔ျမင္လိုက္ရတဲ့အရာေတြ။
ဘာေတြမွန္းမသိလို႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္လ်ွပ္စီးလ်ွပ္ခ်ိန္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့သစ္ပင္ေတြျဖစ္ေနတယ္။
ဒီေတာ့မွ ေရစီးအားကဒီေလာက္ထိကိုျမန္ေနရတာကိုသတိထားမိတယ္။
မယုတ္မလြန္ေျပာရရင္ အဲ့အခ်ိန္ေရစီးအားအလ်ွင္ဟာ အခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ပတ္ရထားအလ်ွင္ထက္မမ်ားရင္ေတာင္မေလ်ာ့ဘူး။
နာရီေတြအေတာ္ၾကာလာတဲ့ေနာက္ေရစီးအားဟာေလ်ာ့က်သြားတယ္။ေလေတြေရေတြလည္းေတာ္ေတာ္စဲသြားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ လ်ွပ္စီးအလင္းေရာင္နဲ႔အတူ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ဒီသစ္ပင္ေပၚကိုတက္ပီးေနခဲ့ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ဒီေရစီးနဲ႔လိုက္သြားလ်ွင္အိမ္နဲ႔အေတာ္ေဝးသြားႏိူင္သည္။သို႔ေသာ္သစ္ပင္ ပင္စည္ကိုလမ္းဖက္ခ်ိန္မွာ ေရစီးအားကိုေလ်ာ့တြက္မိတဲ့က်ေနာ္ဟာပင္စည္ကိုဖမ္းတဲ့ေနရာမွာလက္အာထြက္သြားသည္။
ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းေထာက္မစြာအေဖခ်ည္ေပးလိုက္တဲ့ေဘာ့သီးႀကိဳးဟာသစ္ပင္ကိုင္းနဲ႔ၿငိေနၿပီး က်ေနာ္အမႈိက္ပံုကလြတ္လို႔သစ္ပင္ေပၚက်န္ခဲ့တယ္။
တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစြာတဲ့ သစ္ပင္ေပၚမွာက်ေနာ္ မိုးလင္းသည္အထိေစာင့္ခဲ့တယ္။
နာရီေတြအေတာ္ၾကာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလင္းလာတယ္။
ေရေတြအားလံုးၿငိမ္သြားတယ္။မိုးေရေတြတစ္ေပါက္မွမက်ေတာ့ဘူး။ေလကလည္းၿငိမ္သြားတယ္။
ေရက ပင္စည္ကေနတစ္ရစ္ျခင္းစီက်ေနေတာ့က်ေနာ္အလိုက္သင့္လိုက္ဆင္းတယ္။ဒီလိုနဲ႔မိုးလည္းစင္စင္လင္းက်ေနာ္လည္းသစ္ပင္ေျခရင္းကိုေရာက္တယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ျခံစပ္ႀကီးတစ္ခုမွာ။ေဘးမွကလယ္ကြင္းေတြနဲ႔။ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေနျခည္ႏုႏုနဲ႔မေန႔ညကသူမဟုတ္သလို အျဖဴေရာင္မိုးသားေတြနဲ႔လင္းေနတယ္။
သစ္ပင္ေတြေတာ့လဲကြလို႔။ ကြင္းထဲမွာကြၽဲေတြေသေနတယ္။ ဝက္ေတြေသေနတယ္။ ဆိတ္ေတြေသေနတယ္။ ငါးအႀကီးႀကီးေတြဗိုက္အေဖြးသားႀကီးေတြနဲ႔ေသေနတယ္။ ေႁမြေတြေသေနတယ္။ယုတ္စြဆံုး ဘဲေတြမန္ဒါလီေတြပါေသေနတယ္။ၿပီးေတာ့ လယ္ကန္သင္းေဘာင္ေပၚကားယားခြေသေနတဲ့အယုတ္လတ္ျမတ္မေရြးလူေသေတြ...သစ္ပင္ေပၚမွာသစ္ခိုင္းေပၚကားယားခ်ိတ္ေသေနတဲ့သူေတြ...ေရအိုင္ထဲဝမ္းလ်ားေမွာက္ေသေနတဲ့လူေတြ...ေယာက်ာၤးမိန္းမမနည္း။
က်ေနာ္လွပတဲ့ေကာင္းကင္နဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းစရာေျမျပင္ကို ေသြးပ်က္မွင္သက္စြာအခ်ိန္ၾကာႀကီးၾကည့္ေနတုန္း...
"ဗြမ္း ... ဗြမ္း...ဗြမ္း"
အသံေၾကာင့္က်ေနာ္ရုတ္တရက္ထိတ္လန္႔သြားသည္။
လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကိုႀကီးႏွစ္ေယာက္ဦးႀကီးတစ္ေယာက္။
"ေကာင္းေလးမင္းလည္းေရစီးနဲ႔ပါလာတာလား"
"ဟုတ္ကဲ့"
သူ႔ကိုျပန္ေျပာလိုက္မွ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲေအာ္ကလိဆန္စရာေလေတြၿပိဳ႕တက္လာသည္။
က်ေနာ္မထိန္းႏိူင္ဘဲအန္ခ်လိုက္ေတာ့ ပင္လယ္ဆားငန္ေရေတြက အမိႈက္တစ္ခ်ဳိ့နဲ႔အတူထြက္လာတယ္။
"ေရေတြဗိုက္ထဲဝင္သြားတာျဖစ္မယ္"
ဦးေလးႀကီးကေျပာလည္းေျပာရင္း က်ေနာ့္ရင္ဘတ္နဲ႔ေၾကာကို ၾကင္နာစြာဖိေပးပါတယ္။
က်ေနာ့္အန္လို႔ပီးေတာ့
"မင္းကဘယ္ကလည္း"
"သားကသံုးထပ္ကုန္းကဦးဦး"
"ေအးဒါဆို ဦးတို႔နဲ႔လိုက္ခဲ့။ဦးတို႔က ႀကိမ္ေခ်ာင္းကိုျပန္မွာ"
က်ေနာ္လမ္းေတာက္ေလ်ာက္သူတို႔နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့တယ္။
ထမင္းမစားရၾကလို႔ အားလံုးကအားျပတ္ေနၿပီ။
ေရေတာထဲေတြျဖတ္ေလ်ွက္ေနေပမဲ့ေရငန္ေတြမို႔ေသာက္မရ။ ေခ်ာင္းေတြေတြ႔ရင္ တူရြင္းကို႐ွာပီးဓနိေဖာင္ကိုထိုးျဖတ္ေဖာင္လုပ္ပီးေရထဲေမ်ာကူးရတယ္။
ေစ်းဆိုင္အပ်က္ေတြကေမ်ာတဲ့မုန္႔ေတြက ေရေတြဝင္ေနတာမို႔ ဘယ္လိုမွစားမရ။
သူတို႔နဲ႔ ႏွစ္ရက္တိတိအျပင္းလမ္းေလ်ာက္ခဲ့ၿပီးမွ က်ေနာ္ဟာႀကိမ္ေခ်ာင္းကိုျပန္ေရာက္တယ္။ ႀကိမ္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေပၚကိုေရာက္ေတာ့ အမွတ္မထင္ဘဲက်ေနာ္တို႔ရြာက ကိုေက်ာ္ထြန္းက က်ေနာ့္ကိုလက္ေျပးဆြဲတယ္။
"ဟစ္ေယာင္ေလး မင္းကိုမင္းအေဖလိုက္႐ွာေနတယ္"
"ဟာ...ဟုတ္လား ဘယ္မွာလဲဦးေက်ာ္ထြန္း"
"ဟိုးကစည္ပိုင္းအစိမ္းေပၚထိုင္ေနတာမင္းအေဖပဲ"
တိုက္ပ်က္ ဆိုင္ပ်က္ အိမ္ပ်က္ ေက်ာင္းပ်က္ေတြနဲ႔ မေသတဲ့လူေတြဟာ ေရထဲေမ်ာလာတဲ့ေတြ႔ကရာအဝတ္ေတြကိုေကာက္ဝတ္ၿပီး အေရာင္အေသြးမ်ဳိးစံုနဲ႔အတံုးအရံုးလဲပီးတခ်ဳိ့အနားယူေနၾကတယ္။တခ်ဳိ့စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာထိုင္ေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ့ေသြး႐ူးေသြးတန္းေအာ္ဟစ္ေနၾကတယ္။တစ္ခ်ဳိ့က ကိုယ့္မိသားစုကိုေတြ႔လို႔ေတြ႔ျငားလိုက္႐ွာေနၾကတယ္။
က်ေနာ္အေဖ့ဆီကိုေျပးသြားၿပီး
"အေဖႀကီး..."
က်ေနာ့္ဝမ္းသာအားရေခၚလိုက္သံေၾကာင့္အေဖက စည္ပိုင္းေပၚမွာ ေငးမိႈင္ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနရင္းကအသက္ဝင္သြားတယ္။
ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကိုတစ္ဟုန္ထိုးေျပးလာၿပီး ခါးကေနေထြးေပြ႔ေျပးဖက္ဆြဲမလိုက္ျပီးတင္းၾကပ္စြာဖက္လိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ပါးျပင္ေတြနဲ႔နဖူးေတြကို ေနရာမလပ္အငန္းမရနမ္းရင္း က်ေနာ့္တစ္သက္တခါမွမျမင္ဖူးေသာအေဖ့မ်က္ရည္ေတြ ဆည္က်ဳိးသလိုတသြင္သြင္းစီးလားတယ္။
တစ္မိနစ္ေလာက္အေဖက်ေနာ့္ကိုရင္ဘတ္ထဲကခြာၾကည့္လိုက္ ေပ်ာက္သြားမွာဆိုးသည့္အလားျပန္ဖက္လိုက္နဲ႔ႏုတ္ဖ်ားက စကားေတြတစ္ခြန္းမွမဆိုႏိူင္။
"သားရယ္... အေဖမင္းကိုပါဆံုး႐ႈံးရၿပီထင္တာ။ေတာ္ေသးတာေပါ့"
ဆို႔နင့္ေၾကကြဲစြာနဲ႔အေဖက်ေနာ့္ကိုေျပတယ္။
"အေမနဲ႔ညီမေလးေရာအေဖႀကီး"
က်ေနာ္မဝံ့မရဲေမးေတာ့ေအဖကတိတ္ဆိတ္လ်ွက္မျေဖပါဘူး။
က်ေနာ့္ကိုသာရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းၿပီးအၾကာႀကီးၿငိမ္ေနတယ္။
က်ေနာ္အေဖ့ရင္ဘတ္ကိုတြန္းၿပီး
"အေမနဲ႔ညီမေလးေရာလို႔အေဖႀကီး"
အေဖႀကီးမ်က္ႏွာကိုတည္ၿငိမ္စြာျပဳျပင္ၿပီး
"သား...အေဖႀကီးေျပာတာကိုေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္စမ္း"
"ဟုတ္ကဲ့အေဖႀကီး"
"ညီမေလးကို ကေတာ့အသက္႐ွင္ႏိူင္ေသးတယ္။မင္းအေမကေတာ့ အေဖတို႔ေတြကတည္းက အသက္မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့အသက္႐ွင္ခ်င္လည္း႐ွင္ႏိူင္တယ္။အေဖျကီးတို႔အားမေလ်ာ့ပဲ႐ွာၾကတာေပါ့သား"
အေဖႀကီးကသူ႔စကားအ႐ွိန္လြန္သြားမွန္းသိၿပီးျပန္ထိန္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့က်ေနာ္သိေနၿပီပဲ။တစ္ကိုယ္လံုးခြန္အားေတြမဲ့သြားၿပီးေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးအဓိပၸါယ္မ႐ွိေတာ့သလို... ျဖစ္ႏိူင္လ်ွင္ က်ေနာ္ဒီေနရာကေန အေငြ႔ပ်ံသြားခ်င္ပါဘိ"
အ႐ုပ္ႀကိဳးပ်က္နဲ႔က်ေနာ္အေဖ့ရင္ခြင္ထဲကိုတိုးဝင္ၿပီးအေဖ့ခါးကိုမလြတ္တမ္းဖက္လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အသံအေဖ့ရင္ဘတ္ကေနပုဆိုးစအထိက်ေနာ့္မ်က္ရည္ေတြနာရီေပါင္းမ်ားစြာရႊဲနစ္ေစၿပီး က်ေနာ္အျပင္ေလာကႀကီးကိုမၾကည့္ရဲေတာ့။ အသံမထြက္ဘဲႀကိတ္ငိုရျခင္းကိုက်ေနာ္ငယ္ရြယ္စြာငိုတတ္သြားခဲ့တယ္။
တျဖည္းျဖည္းေနေစာင္းလာတယ္။ အေဖကေခါင္းကိုပြတ္ ေၾကာကိုသပ္တယ္။"သားေလးရယ္"ဆိုတဲ့ အေဖရဲ႕ေၾကကြဲတဲ့အသံကိုခဏခဏၾကားရတယ္။
ေနေရာင္ေတြတျဖည္းျဖည္းေဖ်ာ့လာတယ္။
အေဖေက်ာေပးထားတဲ့ျမစ္ျပင္ျကီးထဲကိုက်ေနာ္အေဖ့ရင္ခြင္ထဲကေနမရဲတရဲခိုးၾကည့္တယ္။
ၾကာၾကာၾကည့္ေလ ႐ုပ္႐ွင္အေႏွးျပကြက္ေတြလို အေမ့ရဲ႕ ေႏြးေထြးစြာေက်ာင္းလာႀကိဳခ်ိန္ေတြကိုျမင္ေနရတယ္။ ခဏခဏရန္ျဖစ္ၿပီးျပန္ခ်စ္တဲ့ညီမေလးရဲ႕ဆိုးႏြဲ႔ပံုေလးေတြလြင့္လာတယ္။
က်ေနာ္မၾကည့္ရဲ႕ေတာ့ ။ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုရင္ခြင္ထဲကဆြဲခြာ...ပခံုးကိုအသက္ပါပါကိုင္ၿပီး
"သား...အေဖႀကီးမွာ ဘဝတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။အဲ့ဒါသားပဲ။သားမွာလည္းဘဝတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါအေဖႀကီးပဲ။ ေလာကမွာေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာအေဖႀကီးနဲ႔သားပဲ႐ွိေတာ့တယ္"
က်ေနာ္ျမစ္ျပင္ႀကီးထဲမၾကည့္ရဲလို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ႏံုးခ်ိစြာအေဖ့ရင္ခြင္ထဲၿပိဳလဲလိုက္တယ္။
က်ေနာ့္လုိဘယ္သူေတြမ်ားအေမကုိ ခ်စ္မဝခင္ရက္ရက္စက္စက္ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရအံုးေလမလဲ. . . . .
(ဘဝျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေမမ်ားအတြက္ဂုဏ္ျပဴၿပီးအေမ့အတြက္ေရးသည္)
07:21pm (24.1.2016)
Credit-ZawMoeHtet(စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္)
.
Credit : ZawMoeHtet via Myo Myint Maung
#အေမေႂကြပ်က္ခဲ့ရေသာေမ၂ရက္၂၀၀၈ည
=======================
"ဝိွန္ ... ဝွိန္...ဖုန္း!"
က်ေနာ္မွတ္မိသည္။ ဒီအသံက က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္းရဲ႕ ဂါးေဖာင္သမား ကိုဘိေလးေမာင္းေသာ ပင္လယ္ေကာင္အေသးေလး။
က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္းက ပင္လယ္ေကာင္အားလံုးဆယ့္တစ္စီး႐ွိတယ္။(ပင္လယ္ေကာင္=ေရစီးၾကမ္းေသာပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ကိုအလြယ္တကူျဖတ္ေမာင္းႏိူင္ရန္ လက္သမားဆရာမ်ားက ေရခြင္းအားေကာင္းေအာင္အထူးတည္ေဆာက္ထားေသာေလွအႀကီးစားကိုျမင္းေကာင္ေရမ်ားေသာ ဂ်ပန္အင္ဂ်င္တပ္ထားသည့္ ပင္လယ္တြင္သာေမာင္းသည့္သေဘာၤ)
ဒီသေဘာၤဆယ့္တစ္စင္းရဲ႕အင္ဂ်င္အသံကိုက်ေနာ္တစ္ေရးႏိုးေတာင္အလႊတ္ရသည္။ အင္ဂ်င္တစ္ခါကိုင္လ်ွင္ေတာ့ တစ္ခါျပန္မွတ္ရေလသည္။
"ကိုႀကီးတင္စိုး! ကိုႀကီးတင္စိုး!"
က်ေနာ္ထင္သည့္အတိုင္း ကိုဘိေလး သေဘာၤးေလွႀကိဳးကို ကေသာ့ကေမ်ာ့ခ်ည္ၿပီးအိမ္ေပၚကိုေျပးတက္လာသည္။
"ကိုႀကီးတင္စိုး...က်ေနာ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းကသတင္းရခဲ့တယ္... BBC က မုန္တိုင္းသတင္းေၾကျငာတယ္တဲ့"
"ခဏခဏေၾကျငာေနတာကိုမ်ားအဆန္းလုပ္လို႔"
အေဖႀကီးက ကိုဘိေလးစကားကိုအေလးမထားဘဲ ရုပ္ရွင္မင္းသားမင္းကိုရဲ့ စေကၠာမဇာတ္ကားမပ်က္ဆက္ၾကည့္ေနတယ္။ အေဖတင္မဟုတ္ သံုးထပ္ကုန္းရြာပိုက္တန္းတစ္တန္းလံုးကို ဒီမုန္တိုင္းသတင္းလိုက္ေျပာလ်ွင္ေတာင္ ဘယ္သူကမ်ွအေရးတယူစကားျပန္ေျပာမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မုန္တိုင္းက်ရင္က်ေနာ္တို႔ေပ်ာ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းက ယေန႔မုန္တိုင္းက်လ်ွင္ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ဆို ငါးပုစြန္ပိုဆင္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
"မဟုတ္ဘူးအကိုႀကီး ဒီတစ္ခါမုန္တိုင္းက နာဂစ္ဆိုလား ဘာဆိုလားမသိဘူး... ေတာ္ေတာ္ျပင္းမယ္ေျပာတယ္ေနာ္"
"အလကားပါကြာ အိုက္ဘီဘီစီက မဟုတ္လည္းေျပာဟုတ္လည္းေျပာ"
အေဖက႐ိုးအီေနေသာ မုန္တိုင္းသတင္းအေပၚစိတ္မဝင္စားမူေၾကာင့္ ကိုဘိေလးလည္း ဘာမွဆက္မေျပာဘဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ အေခြဝင္ၾကည့္ေတာ့တယ္။
ကိုဘိေလးက မ်ွင္ေထာင္တဲ့ပင္လယ္ဂါးေဖာင္သမား။
အေဖတို႔က ပိုက္တန္းမွာပိုက္ေထာင္... ရြဲေကာက္။
သူတို႔ဂါးေဖာင္ေတြျမစ္ေရစီးေၾကာင္းလြဲလို႔ေဖာင္တန္းအေနာက္တန္းကိုေရႊ႔ၿပီးေရာက္လာတာ ႏွႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့ အေနာက္ပိုက္တန္းက အေဖနဲ႔ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ၿဖစ္ၿပီး ညီအကိုလိုခင္သြားတာ။ ပီးေတာ့ သူကေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္း ပိုက္ခ်က္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကို ကနက္ကြၽတ္ရင္အျမဲငုပ္ေပးေနသူ...ေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္သူ။
ဟိုဘက္ကမ္းဒီဖက္ကမ္း 1.8 kilometres ႐ွိတဲ့က်ေနာ္တို႔ဘိုကေလးၿမိဳ႕နယ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းျမစ္ရဲ႕အနက္ဟာ ခန္႔မွန္းေျခ အနက္ 0.1/0.2 kilometer ေလာက္႐ွိမယ္။
ဒါေပမဲ့ နာနက္ဝိုင္တစ္လံုးတိုက္ရင္ အေပါင္းအသင္းကဏၰအေနနဲ႔ ကိုဘိေလးက အဲ့သည့္ျမစ္ထဲကိုခါးႀကိဳးခ်ည္ဆင္းပီးကနက္တည္ေပးပါတယ္။
ဒီလိုေတြေၾကာင့္ ပိုက္တန္းတစ္တန္းလံုးက သူ႔ကိုခ်စ္ၾကသည္။
ထူးထူးျခားျခားအေမက ဒီေန႔ ေန႔လည္မွ ပဲနီေလးေရဖြေၾကာ္၊ ေတာၾကက္၊ ျငဳပ္သီးစိမ္းငပိခ်က္ကိုခ်က္ေနတယ္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုက ေလးေယာက္ပဲ႐ွိတယ္။
အေဖကဦးတင္စိုး၊အေမကေဒၚေထြးၾကည္၊က်ေနာ္ေဇာ္မိုးထက္နဲ႔ညီမေလးခ်ယ္ရီစိုး။
က်ေနာ္သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အေဖကလံုးဝပဲမစား။ ထို႔ေၾကာင့္အေမလည္း တခါမွပဲမခ်က္ေပ။ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔က်ေနာ္ တူတာတစ္ခ်က္က သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုး ျငဳပ္သီးအစပ္မစားႏိူင္ဘူး။ အေဖက အစပ္စားရင္ လည္ေခ်ာင္းထဲကပူသလို က်ေနာ္လည္းထိုနည္းတူမစားႏိူင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္အေမက က်ေနာ္နဲ႔အေဖ့အတြက္ ဘာခ်က္ခ်က္ အျဖဴထည္ဟင္းတစ္ခြက္ပါစျမဲ။
သို႔ေပမဲ့ဒီေန႔ညေနအေမကထူးျခားစြာ ပဲႏွင့္ျငဳပ္သီးစိမ္းငပိခ်က္ ခ်က္ေနသည္။
"ေဝါ...ေဝါ...ေဝါ..."
ညေနသံုးနာရီထိုးခါနီးေတာ့ ေလက တေဝါေဝါတိုက္လာတယ္။
က်ေနာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အဲ့သည့္ႏွစ္ ေမလက က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ အရမ္းပူေနတာဗ်။ ေလတိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေနသာထိုင္သာ႐ွိတာေပါ့။
ခဏၾကာေတာ့ ေလကပိုႀကမ္းလာတယ္။ ထင္းစင္ရဲ႕ေခါင္မိုးေပၚလွမ္းထားတဲ့ ငါးေခြးလ်ွာအေျခာက္ဗန္းေတြလႊင့္က်ကုန္တယ္။
ကိစၥမ႐ွိဘူး...ဒါက ခဏခဏျဖစ္ေနၾကေလ။ ေလနည္းနည္းၾကမ္းပီဆို ငါးေျခာက္ဗန္းေတြဂြၽမ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အေမနဲ႔ဝိုင္ကူၿပီးလိုက္ေကာက္ေပးေနက်။ေပ်ာ္ဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။
"အေဖႀကီးေရ...႐ွင့္တီဗြီပိတ္လိုက္ပါေတာ့လား တစ္မနက္လံုးလည္းထိုင္ၾကည့္ေနတာကို။အလုပ္ပ်က္တယ္"
အေဖကမသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳၿပီးဆက္ၾကည့္ေနတယ္။
"ဝုန္း!ဝုန္း!"
ျမစ္ထဲကမွာ ေရလိႈင္းေတြ႐ုတ္တရက္ထႀကီးၿပီး ကမ္းနေဖးကို႐ိုက္ေတာ့ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာရြဲစင္ေရာအိမ္ေရာ ေရာေဆာက္ထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔အိမ္ေပၚကိုေရစက္တစ္ခ်ဳိ့စင္လာတယ္။
အေဖက ေတြခနဲတစ္ခ်က္စဥ္းစားၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕တံတားစင္ေပၚကို မဆိုင္မတြလွမ္းေလ်ာက္သြားပါတယ္။ၿပီးေတာ့ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ ျမစ္ထဲၾကည့္ေနတယ္။
ခဏၾကာေတာ့
့" ေဇာ္မိုးထက္ တီဗြီပိတ္လိုက္ေတာ့သား"
"မေထြးၾကည္ ဒီကိုလာၾကည့္စမ္း"
"ဘာလဲ ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
အေမက ေမးလည္းေမးရင္း အေဖ့ဆီကိုဟင္းခ်က္ရင္းကေနေလ်ွာက္သြားတယ္။
ၿပီးေတာ့အေဖကအေမ့ကို
"မနက္ကေရဘယ္ႏွစ္နာရီက်တာလဲ"
"ဆယ့္တစ္နာရီေလ"
"အခုသံုးနာရီမို႔လား"
"အင္း...ဟုတ္တယ္"
အေမက အိမ္ထဲကတိုင္ကပ္နာရီကို လွည့္ၾကည့္ရင္းေၿဖလိုက္တယ္။
"ဒါဆိုရင္ ေတာ့ တစ္ခုခုလြဲေနၿပီ ။ ေရက က်တာေျခာက္နာရီမၾကာဘဲ ေလးနာရီအတြင္းမွာျပန္တက္လာတယ္။ မင္းျမစ္ထဲကိုၾကည့္လိုက္စမ္း"
"ဟင္"
"ဟာ...ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေရက က်ေနရင္းကေန ခ်က္ခ်င္းျပန္လွန္တက္လာတယ္"
ပင္လယ္ဖ်ံကိုဘိေလးပါတစ္အံ့တျသျဖစ္ရေလသည္။
ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရပ္ေဒသမဆို ေရတက္ေျခာက္နာရီေရက်ေျခာက္နာရီပဲ႐ွိတယ္။အတက္အက်ေလးႀကိမ္ဆို ဒါတစ္ရက္ပါ။
အခုက ႐ုတ္တရက္ ေလးနာရီအတြင္းျမစ္ေရက ေရဆန္ကိုျပန္လွန္တက္လာေတာ့ အားလံုးပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္အံ့ျသေနရသည္။
"ဟစ္ေယာင္ ဘိေလး ဟိုးမွာၾကည့္စမ္း ... ဇင္ေယာ္တစ္အုပ္ႀကီး။ ဒါ ပင္လယ္ကတက္လာတဲ့အေကာင္ေတြကြ။ နည္းတဲ့အေကာင္ႀကီးေတြမဟုတ္ဘူး"
"ဟုတ္တယ္အကိုႀကီးတင္စိုး။ ပံုမွန္ဆို က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ အေကာင္ေသးေတြနဲ႔ အမေတြဘဲ႐ွိတာ။အခုက အေကာင္အၾကီးေတြဆိုေတာ့ ဒါ ပင္လယ္မွာမုန္တိုင္းမွာအႀကီးအက်ယ္ျကမဲ့လကၡဏာပဲ"
ကိုဘိေလးစကားဆံုးတာနဲ႔အေဖက ေနာက္ေဖးပိုက္ဆင္ေဘးမွာထားတဲ့ ေရေပၚေပၚတဲ့ေဘာ့သီးအနက္ေတြဆီကို တန္းသြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေဘာ့သီးအလံုးသံုးဆယ္ေလာက္႐ွိတဲ့အတြဲကိဳု ိအိမ္ေပၚ ယဴလာၿပီး တံေဂးႀကိဳးအႀကီးေခြကို တစ္လံေလာက္ေတြျဖတ္... ႀကိဳးေသးျဖစ္ေအာင္မႊထုတ္ပါတယ္။
အေဖ့လုပ္ရပ္ကို က်ေနာ္နားမလည္ႏိူင္ပါ။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ဘာမွမေမးဘဲၾကည့္ေနတယ္။
" မေထြးၾကည္... သားနဲ႔သမီးကိုထမင္းေက်ြးထား"
"အခုမွသံုးနာရီ႐ွိေသးတာကို ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
"ေကြၽးမွာသာ ေကြၽးထားစမ္းပါ"
အေဖက ေျပာလည္းေျပာရင္း ေဘာ့သီးေတြကိုျဖဳတ္ၿပီး ငါးလံုးတစ္တြဲ ႀကိဳးနဲ႔အခိုင္အမာတစ္ခုခ်င္းတြဲေနပါတယ္။
အခ်ိန္က သံုးနာရီေက်ာ္ပဲ႐ွိေသးတာမို႔ က်ေနာ္ဗိုက္မဆာတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ထမင္းမစားပါ။
ညီမေလးကေတာ့ အေမႏွယ္ေပးတဲ့ ျငဳပ္သီးစိမ္းခ်က္အရည္ပါးပါးေလးရယ္ ပဲနီေလးေရဖြဲေၾကာ္ရယ္ ေတာၾကက္သားနဲ႔တစ္ေယာက္တည္းထိုင္စားေနတယ္။
ပီးေတာ့က်ေနာ္ တခါမွမလုပ္ဖူးတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တယ္။
"ညီမေလး ... ကိုကို႔ကို ထမင္းတစ္လုပ္ေလာက္ခြန္႔"
ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္တစ္ခါမွညီမေလးကိုထမင္းမခြန္႔ခိုင္းဖူးေပ။ အခုလို ျငဳပ္သီးစိမ္းနဲ႔ပဲနဲ႔ဆိုပိုေဝး။ အခုေတာ့ သူစားေနတာၾကည့္ၿပီးစားခ်င္လာတာေၾကာင့္က်ေနာ္ေတာင္းဆိုမိေလသည္။ ညီမေလးက အထူးအဆန္းလိုျဖစ္ၿပီး က်ေနာ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ထိုခဏအတြင္းက်ေနာ့္ရင္ထဲဘယ္လိုႀကီးမွန္းမသိ။
"အင့္... ပါးစပ္ဟေလ ကိုကို"
"အင္းေနာက္တစ္လုပ္ခြန္႔အံုး"
"အင့္"..."ေရာ့"
ညီမေလးခြန္႔တဲ့ထမင္းသံုးလုပ္ကို က်ေနာ္ပလုပ္ပေလာင္းစားၿပီး သူ႔ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကိုပြတ္သပ္က်ီစယ္လိုက္တယ္။ညီမေလးက က်ေနာ့္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး
" ကိုကိုေနာ္...ညီမေလးအစားက်ေတာ့စားပီး ကိုကို့့အစားက်ရင္လည္းညီမေလးကိုေကြၽးရမယ္"
အေဖက ငါးလံုးတစ္ခိုင္ေဘာ့သီးတြဲငါးတြဲကို ႀကိးေတြနဲ႔အခိုင္အမာခ်ည္ထားၿပီး တစ္ခိုင္ျခင္းစီမွာ ႀကိဳးစတစ္ခုစီထုတ္ထားပါတယ္။
ဒီေတာ့မွက်ေနာ္ "ဪ...ဒါမုန္တိုင္းက်ျပီးေရတက္လာရင္ ေရမနစ္ဖို့အတြက္ ေဘာ့သီးတစ္ေယာက္တစ္ခိုင္" ေပါ့လို့မေတြးရဲေတြးရဲေတြးလိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့ဒါက ျဖစ္မွမျဖစ္ႏိူင္တာကို။ အရင္လည္းမုန္တိုင္းက က်ေနက်ဘဲ။ မုန္တိုင္းက်ရင္ အျပင္းထန္ဆံုး အိမ္ေခါင္မိုးနည္းနည္းလန္ရံုေပါ့။ ေရက အိမ္ေပၚကို တစ္ခါမွမတက္တာ...ဒီေဘာ့သီးေတြဘာလုပ္ရမွာတုန္း။
က်ေနာ္ ကေလးပီပီ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာဘဲသာေနလိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့............
"ေဝါ...ေဝါ...ေဝါ..."
႐ုတ္တရက္ ေနပူၾကဲတဲႀကီးမိုးေတြရြာခ်လာတယ္။
"ဝူး ဝူး ဝူး"
မိုးတင္မဟုတ္ ေလပါအျပင္းပါလာပါသည္။
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အေတာအတြင္းေကာင္းကင္က မည္းညစ္စြာအံု႔စိုင္းသြားတယ္။
တကယ့္ကိုမယံုႏိူင္စရာပါဘဲ။ ျမစ္ေရက တ႐ွိန္ထိုးတက္လာတယ္။
ေသာင္ေပၚေနတဲ့ျမစ္ဆိပ္ကေန အိမ္ေ႐ွ႕တံတားတစ္ဝက္နီးပါးထိကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းတက္လာတဲ့ဒီေရက ေရကန္ထဲကိုေရေမာင္းထည့္ေနသည့္ႏွယ္။
ဒါေပမဲ့ ကိစၥမ႐ွိ။ သူ႔ဖာသာအခ်ိန္တန္ရင္ျပန္က်မွာပဲ။အခုက မိုးရိပ္ေၾကာင့္ ေရပါတခါတည္းတက္လာတာ။
သို႔ေသာ္...
"ဝုန္း!...ေျဖာင္း!"
အသံေၾကာင့္ကမ္းနားကိုေမးေငါ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာပိုင္းက ကိုဘိေလးေမာင္းလာတဲ့ပင္လယ္ေကာင္ လိႈင္းပုပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ တံတားကိုေျပးေဆာင့္ၿပီး တံတားေအာက္ေျခတိုင္ ႏွစ္တိုင္က်ဳိးသြားေလသည္။
အားလံုးပါးစပ္မွာ"ဟာ" ေသာ အာေမဋိတ္အသံေတြထြက္ကုန္သည္။
အေမ့ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမ့မ်က္လံုးအဝိုင္းသား။
နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငါးနာရီထိုးခါနီးၿပီ။
ေရကမ်က္စိေအာက္တြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းအသက္ဝင္လ်ွက္။
တံတားကေန ေရစင္ေအာက္ဖ်ားကိုစြဲလာတယ္။
ေရစင္ကေန အိမ္ကပန္းကိုစြဲလာတယ္။
မိနစ္ပိုင္းအတြင္းအေမွာင္စတ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလႊမ္းလာတယ္။
ပီးေတာ့အေမက ဘယ့္သူ႔ကိုမွဘာမွမေျပာဘဲ ဘီရိုကိုေျပးဖြင့္္တယ္။
သူ႔ရဲ႕လက္ဝတ္တန္ဆာေတြကိုတစ္ခုမက်န္အကုန္ဝတ္တယ္။
ပီးတန္ဖိုး႐ွိပစၥည္းေတြနဲ႔စာရြက္စာတမ္းအကုန္လံုးကိုေသတၱာတစ္ခုထဲထည့္တယ္။ ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ့ကိုခ်မ္းေနမွာဆိုးလို႔အေႏြးထည္တစ္ထည္စီးထုပ္ေပးၿပီးဝတ္ခိုင္းတယ္။ပီးေတာ့ မေန႔ကမွအေဖၿမိဳ႕ကဝယ္လာလို႔က်ေနာ္ဟိုလန္ၾကည့္ဒီလွန္ၾကည့္နဲ႔ပြေနတဲ့ ႐ွစ္တန္းပံုႏွိပ္စာအုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ခ်င္းစုေကာက္ၿပီးေသတၱာထဲထည့္တယ္။ အေဖကေတာ့ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းစဥ္းစားေနပံုနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနပါတယ္။
အေမက ဘီ႐ိုထဲကဟာေတြအကုန္ထုတ္...ဟိုဟာေကာက္ဒီဟာေကာက္နဲ႔ေသတၱာထဲသူထည့္ခ်င္တာေတြထည့္ၿပီးေတာ့
"ေဖႀကီး တို႔ဒီေသတၱာကို ေနာက္ေဖးထင္းစင္ဆီကိုပို႔ရေအာင္"
အေဖႀကီးကအေမ့ကိုဘာမွမေျပာဘဲ ေသတၱာကိုအေမတစ္ဖက္သူတစ္ဖက္ဆြဲၿပီး ေနာက္ေဖးထင္စင္ကိုထြက္သြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေဖကေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာၿပီး ကိုဘိေလးကို
"ဘိေလး...လာအံုး"
ကိုဘိေလးအေဖ့ေခၚရာေနာက္ကိုလိုက္သြားၿပီး ျပန္လာေတာ့ အေနာက္ထင္းစင္ကေန ထင္းအိပ္တစ္ေယာက္တစ္အိပ္စီထမ္းလာၾကတယ္။
ေရဒူးေခါင္းျမဳပ္နဲ႔မိုးထန္ေလထန္ထဲထင္းအိပ္ေတြကိုဘာ့ေၾကာင့္သယ္ေနသလဲမသိတာေၾကာင့္ က်ေနာ္နဲ႔ညီမေလးက အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ဒီလိုနဲ႔အေမရယ္အေဖကုိယ္ကိုဘိေလးရယ္ေၾကာင့္ အိမ္ေပၚက ထင္းအိပ္ေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္လာတယ္။
သူတို႔အိမ္ေပၚတက္လာေတာ့ အားလံုးစိုရႊဲေနၾကၿပီး။
အေမ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ေတာ့ သိပ္မေကာင္း။က်ေနာ္တို႔ကိုဘာမွလည္းမေျပာ။ သူ႔ေရစိုဝတ္ေတြကိုအဝတ္ေျခာက္ေတြနဲ႔စိတ္မပါစြဲလဲေနတာေတြ႔ရတယ္။
ကိုဘိေလးနဲ႔အေဖကေတာ့ အိမ္ေပၚမတ္တပ္ရပ္လ်ွက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လို႔ ျမစ္ထဲကိုၾကည့္လိုက္နဲ႔ မ်က္ႏွာေတြေအးစက္တည္ၿငိမ္ေနၾကသည္။
ဒီလိုနဲ႔ ေရက က်ေနာ္တို႔ေျခဖ်ားေတြထိ ထနလာလို႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမမတ္တပ္ရပ္လိုက္ရတယ္။
အိမ္ေ႐ွ႕က ပင္လယ္လမု (ကမ့္ပလာ) ပင္ေတြနဲ႔ အိမ္ရဲ႕အကာအရံေတြေၾကာင့္ အိမ္ထဲမွာေရက လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလာက္သာ႐ွိေပမဲ့ ျမစ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္လိႈင္းႀကီးေနမလဲဆိုတာ ျမစ္ကမ္းေဘးေနတဲ့က်ေနာ္ေတြးယူလို႔ရပါသည္။
ေျခဖဝါးကေန ေျခခံု...ေျခခံုကေနေျခသလံုး...ေျခသလံုးကေန ဒူးဇစ္ထိတက္လာေတာ့ အေဖနဲ႔ကိုဘိေလးက ဘီ႐ိုႀကီးကိုဆြဲလွဲလိုက္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အေမ၊ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ့္ကိုဘီ႐ိုေပၚတက္ခိုင္းပီးအသင့္လုပ္ထားတဲ့ ေဘာ့သီးခိုင္ေတြကို အေဖက ႀကိဳးနဲ႔ခါးကိုလိုက္ခ်ည္ေပးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေဖကတည္ၿငိမ္တဲ့ေလသံနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမကို...
"သားေရာသမီးေရာ အေဖႀကီးေျပျပမယ္နားေထာင္။ တကယ္လို႔ေရတက္လာလို႔ရင္ ဒီေဘာ့သီးႀကိဳးကိုခါးကေနမျဖဳတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္ ၾကားလား"
"ဟာ...အေဖႀကီးကလည္း ညီမေလးေရာသားေရာ ေရကူးတတ္တာဘဲကို ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
"အဲ့ဒါေတြမေျပာနဲ႔ အေျဖေျပာသလိုႀကိဳးကိုသာမျဖဳတ္ျပစ္လိုက္ၾကနဲ႔ၾကားလား"
ေျပာလည္းေျပာအေဖက က်ေနာ္တို႔ခါးမွာခ်ည္ထားတဲ့ေဘာ့သီးႀကိဳးေတြကို ေသခ်ာခိုင္ခံ့ေအာင္ထပ္ၿပီးခ်ည္လိုက္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အေမ့ကို
"အေမႀကီး ခ်မ္းေနပီလား။ မင္းေတာေ႐ွာက္ေဆးစိမ္ကိုအေဖႀကီးေသတၱာထဲထည့္လိုက္ပါတယ္ကြ"
ဟုတ္ပါတယ္...အေမက ေလငန္းေရာဂါရေတာ့အခ်မ္းမခံႏိူင္ဘူး။ ခ်မ္းရင္ေလငန္းထတတ္တာေၾကာင့္ ေတာေ႐ွာက္သီးကို အရက္နဲ႔စိမ္ထားႏွပ္ထားတဲ့ဟာကို ခႏၶာကိုယ္မွာလူးရတာ။
အေမကေတာ့ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာဘဲဒီအတုိင္းၾကည့္ေနပါသည္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမကိုလက္နဲ႔သိုင္းဖက္ၿပီးရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းလိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ခါးကေဘာ့သီးေတြဟာေရထဲမွာလိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလးေတြေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔တက္ထိုင္ေနတဲ့ဘီ႐ိုႀကီးျမဳပ္သြားေတာ့ ထင္းအိပ္ႏွစ္အိပ္ကို ကိုဘိေလးနဲ႔အေဖႀကီးကထပ္လိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ကိုအဲ့ေပၚတက္ထိုင္ခိုင္းရင္းအေဖနဲ႔ကိုဘိေလးလည္းေဘာ့သီးတြဲေတြကိုခါးမွာခ်ည္လိုက္ၾကပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့တင္လိုက္တဲ့ထင္းအိပ္ေတြထပ္ျမဳပ္ပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ေနာက္ိပ္ႏွစ္အိပ္ထပ္တင္လိုက္ရတယ္။ဒီေတာ့မွက်ေနာ္ေၾကာက္ရမွန္းသိလာတယ္။
ဒါကပံုမွန္ျဖစ္ေနၾကမဟုတ္ေတာ့။ေရတက္တိုင္းထင္းအိပ္ေတြထပ္တင္ရင္းကေနက်ေနာ္တို႔မိသားစုဟာတျဖည္းျဖည္းအိမ္ေခါင္နဲ႔နည္းကပ္လာပါတယ္။
"ဝုန္း!ဝုန္း!ဝူး. . . . ."
ေလနဲ႔မိုးနဲ႔ကေတာ့ သနားသျဖင့္ နည္းနည္းေလးမွရပ္မသြားပါ။ပို၍သာဆိုးလာသည္။
အေဖႀကီးက အေမွာင္ထဲမွာ ဓာတ္မီးတဝင္းဝင္းႏွင့္အလုပ္႐ႈပ္ေနသည္။လက္ထဲကဓားနဲ႔အိမ္ေခါင္ေပၚကိုတြယ္တက္သြားၿပီး ႀကိမ္ႏွီးနဲ႔တုပ္ထားတဲ့ဓနိေတြကို ခုတ္ျဖတ္ေနပါတယ္။အိမ္ေခါင္ပြင့္သြားေတာ့ အေဖႀကီးက က်ေနာ္အေမနဲ႔ညီမေလးကို ေရမြန္းမွာဆိုးလို႔ထုတ္တန္းေပၚေျခေထာက္နင္းေစၿပီးအေပၚကိုေခါင္းျပဳထြက္ေစပါတယ္။
ဒါေပမဲ့မရ။ ျပင္းထန္တဲ့ေလနဲ႔အတူက်လာတဲ့မိုးစက္ေတြက ေက်ာက္စရစ္ခဲနဲ႔ေခါင္းကိုျပစ္ေနသလို။ျမစ္ေရလိႈင္းကပါ တဝုန္းဝုန္း႐ုိက္တာေၾကာင့္ဘယ္လိုမွေခါင္းျပဴထြက္လို႔မရေခ်။သို႔ေပမဲ့ အိမ္အတြင္းထဲလည္းေရျပည့္ေနၿပီးအသက္႐ႈလို႔မရေတာ့တာေၾကာင့္အေဖကညီမေလးနဲ႔အေမ့ကို ဘယ္တစ္ဖက္ညာတစ္ဖက္ကိုင္ပီးအေပၚကိုထိုးထြက္ပါတယ္။အေမကေတာ့က်ေနာ့လက္ကိုက်စ္ေနေအာင္ဆုပ္ကိုင္ရင္း
"သားမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္...ေရေတြၿပီးရင္ျပန္က်သြားမွာ"
လိႈင္းပုပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ခႏၵာကိုယ္ယိမ္းထိုးေနရင္းၾကားရေနအေမက က်ေနာ့္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းပါတယ္။ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းကိုနမ္းရင္းေလသံလား႐ႈိက္သံလားမသဲကြဲတဲ့အသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္တယ္။
က်ေနာ္လည္းဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဝမ္းနည္းလာပါသည္။အေမ ဒီလိုေခါင္းကိုတစ္ခါမွမနမ္းဘူး။ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲက်စ္ေနေအာင္ဖက္ထားတယ္။
ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ္က တစ္ႏွစ္ပဲကြာတာေၾကာင့္ အေစာႀကီးႏို႔ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့က်ေနာ္ဟာ အခုအေမ့ရဲ႕ႏို႔ခ်ဳိႏွစ္လံုးျခားမွာမ်က္ႏွာအပ္ရင္းဝမ္းနည္းစြာမ်က္ရည္က်ေနရတယ္။အေမ့ရဲ႕ကိုယ္ခႏၵာအစိတ္အပိုင္းနဲ႔ထိစပ္ေနတဲ့က်ေနာ့္ရဲအသားေတြအကုန္လံုးေႏြးေထြးေနရပါတယ္။ ပီးေတာ့အေမက ညီမေလးကိုလက္လွမ္းဆြဲတယ္။ဒါေပမဲ့အေဖက ဟန္ခ်က္မညီဘဲ လိႈင္းဒဏ္နဲ႔ပါသြားမွာဆိုးလို႔ခြင့္မျပဳပါဘူး။အခုမွသတိထားမိတယ္။
အေဖက က်ေနာ္တို႔သားမိသံုးေယာက္စလံုးကိုဖက္ထားတယ္ဆိုတာ။
ဒီေလာက္ေလနဲ႔လိႈင္း႐ိုက္ခ်က္ေတြကိုအေဖႀကီးဘယ္လိုထိန္းထားသလဲက်ေနာ္ေတြး၍မရပါ။
"သမီးေလး"
အေမ့ရဲ႕အသံက ဟန္မေဆာင္ႏိူင္ပဲငိုသံပါသြားပါသည္။
"အေမ့ သမီးေၾကာက္တယ္"
ညီမေလးငိုၿပီးေအာ္ေျပာတယ္။
က်ေနာ္တို႔သားအမိေတြ ဇာတ္တိုက္ထားသလိုသံၿပိဳင္ငိုမိလိုက္ၾကတယ္။
အေမွာင္ထဲက အေဖ့မ်က္ႏွာက လ်ွပ္စီးတစ္ခ်က္လ်ွပ္တိုင္း မခ်ိတင္ကဲအံႀကိတ္ေနတာကိုအထင္သားျမင္ေနရတယ္။
သို႔ေသာ္နာဂစ္ႀကီးက က်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုအလြမ္းသယ္ဖို႔အခ်ိန္အၾကာႀကီးမေပးပါ...
"ဝုန္း!"
အသံတစ္ခုျပင္းထန္စြာနားထဲ။ရာအားလံုးေမွာင္သြားတယ္။ဘာဆိုဘာမွမသိလိုက္။အဲ့သည့္တစ္ခဏကိုက်ေနာ္ယေန႔ထိတိုင္ အာရံုထဲေဖာ္မရ။ ခဏျခင္းေလာကႀကီးတိတ္ဆိတ္ၿပီးအခ်ိန္ေတြရပ္တန္႔သြားသလို ဘာဆိုဘာမွမသိလိုက္တဲ့ထိုခဏ။
ေလာကရဲ႕ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈညဏ္ကကုန္သြားလို႔မ်ားအေမွာင္ျပကြက္တစ္ခုခ်လိုက္ေလသလား။
ဘာဆိုဘာမွမသိေတာ့ေပ။
က်ေနာ္သတိရေတာ့ပါးစပ္ထဲဆားငန္ေရေတြနဲ႔မိုးသီးစိေတြျပည့္ေနတယ္။အသက္႐ႈဖို႔ႀကိဳးစားရင္းကေနဆားငန္ေရေတြပါးစပ္ထဲဝင္တာဘယ္မနည္းမေနာ။က်ေနာ္ေရထဲကိုယ့္ေဖာ့ၿပီးေဘာ့သီးႀကိဳးကိုအဆံုးထိဆြဲယူေတာ့ေလးလိုက္တာ။ေပါ့ပါးတဲ့ေဘာ့သီးေတြဟာေရေပၚကိုေလ်ာေလ်ာ႐ႈ႐ႈပါမလာဘဲေလးလံေနတာေၾကာင့္က်ေနာ့္ခႏၵာကိုယ္သာေဘာ့သီးေနာက္ကိုပါသြားတယ္။အနားေရာက္မွသိလိုက္ရတာေဘာ့သီးမွာတစ္ခုခုၿငိေနၿပီဆိုတာပဲ။ က်ေနာ္လက္နဲ႔လိုက္ပတ္စမ္းၾကည့္ေတာ့ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း။ က်ေနာ္ဝမ္းသားသြားသည္။မိုးေရလ တအုန္းအုန္းခ်ေနလို႔ေမွာင္မိုက္တဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကိုမျမင္ရေပမဲ့ ဒီေဘာ့သီးခိုင္နဲ႔လာၿငိေနတဲ့ႀကိဳးဟာက်ေနာ္တို႔မိသားစုဝင္ထဲကတစ္ခုျဖစ္ရမယ္။
ထပ္စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာ့သီးအေရတြက္ကမ်ားေနတယ္။
"ဘယ္သူလဲအေဖႀကီးလားအေမလားညီမေလးလား"
က်ေနာ္ေအာ္ေခၚလိုက္ရင္းကေန ေဘာ့သီးႀကိဳးစကိုလက္နဲ႔ထိမိေတာ့ ႀကိဳးကေရထဲစိုက္ေနတယ္။ က်ေနာ္စိုးရိမ္စြာနဲ႔အလ်ွင္အျမန္ဆြဲတင္ၿပီးလူကိုစမ္းမိေတာ့အေမျဖစ္ေနတယ္။
က်ေနာ့္ကိုယ္ကို ေဘာ့သီးႏွစ္ခုအၾကားတင္ေစၿပီးအေမ့ကိုေရမမြန္းေအာင္ဆြဲတင္လိုက္တယ္။
အေမကမလႈပ္မယွက္နဲ႔ေခါင္းငိုက္စိုက္ၾကေနတယ္။
"အေမ! အေမ! အေမ! အေမ! အေမ!"
က်ေနာ္ဝမ္းနည္းတုန္လႈပ္စြာအသံျခစ္ေခၚရင္းအေမ့ကို႐ွိသမ်ွအားနဲ႔လႈပ္ရမ္းပါတယ္။
အေမကတႈပ္တႈပ္မ်ွမလႈပ္ေလ က်ေနာ္ေအာ္ေခၚေလ။
မိုးေရထဲအေမ့ေခါင္းနဲ႔က်ေနာ့္ေခါင္းေတြေၾကာကုန္းေတြကို မိုးသီးေတြက အ႐ွိန္ျပင္းစြာရြာခ်လို႔စပ္ဖ်င္းေနေအာင္နာတယ္။တခါတေလ ေရထဲေမ်ာပါလားတဲ့သစ္သားေခ်ာင္းေတြက လိႈင္းနဲ႔အတူက်ေနာ္နဲ႔အေမ့ကို႐ိုက္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းေထာက္မစြာေလဟာတစ္ဝက္ေလာက္ၿငိမ္သြားတယ္။
ပတ္ဝန္းက်င္ကငိုသံ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းသံေတြကိုၾကားေနရတယ္။
က်ေနာ္လည္းအေဖ့ကိုသတိရၿပီးေအာ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ့္ငိုသံပါနဲ႔ေအာ္ေခၚတာကိုအေဖၾကားၿပီး
"သားလား! ေဇာ္မိုးထက္လား"
"ဟုတ္တယ္အေဖႀကီး အေမလည္းဒီမွာ"
"ေအး အေဖလာၿပီ"
က်ေနာ့္တို႔သားမိအနားကိုအေဖကူးလာပါတယ္။
ၿပီးေတာ့အေမ့ကိုခါးကေနသိုင္းကိုင္ေပြ႔ၿပီးေအာ္ေခၚပါတယ္။
အေမကလံုးဝကိုမလႈပ္ေတာ့။ၿပီးေတာ့ အေဖက အေမ့ကိုရင္ဘတ္ေတြစမ္း ႏွာေခါင္းေတြစမး္လုပ္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အံႀကိတ္သံနဲ႔အေမ့နာမည္ကိုအႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚတယ္။
က်ေနာ္ကအေမ့အေႏြးထည္စကိုကိုင္ပီးအေဖနဲ႔အတူဝိုင္းကူမေပးပါတယ္။
အေဖကၿပီးမွသတိဝင္လာပံုနဲ႔
"သားမင္းေရာဘာျဖစ္သြားေသးလဲ။မင္းအေမကိုဘယ္လိုေတြ႔လဲ...မင္းညီမေလးအသံေရာၾကားလား"
"သားကဘာမွမျဖစ္ဘူး။အေမ့ကိုေတြ႔တာက အေမ့ေဘာ့သီးႀကိဳးနဲ႔သားေဘာ့သီးႀကိဳးနဲ႔လိမ္ၿပီးၿငိေနလို႔...ညီမေလးအသံေတာ့သားမၾကားဘူးအေဖႀကီး"
"ဘာ...မင္းအေမႀကိဳးနဲ႔မင္းႀကိဳးနဲ႔ၿငိေနတယ္ဟုတ္လား"
အေဖကေျပာေျပာဆိုဆို က်ေနာ့္ေဘာ့သီးနဲ႔အေမ့ေဘာ့သီးၿငိေနတာကိုလက္နဲ႔စမ္းၾကည့္တယ္။
ၿပီးေတာ့အေမ့ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး"မျဖစ္ဘူး။ျဖဳတ္မွရမယ္" ဆိုၿပီးက်ေနာ္နဲ႔အေမ့ေဘာ့သီးကိုျဖဳတ္တယ္။
အေဖျဖဳတ္လို႔မပီးခင္မွာ အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာကေန ေလဟာအသံမ်ဳိးစံုနဲ႔ထပ္ၿပီးတိုက္ခိုက္လာတယ္။လိႈင္းနဲ႔အက္ဆစ္လိုျပင္းထန္တဲ့မိုးသီးေတြဟာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်ေနာ္တို႔ကိုႏိွပ္စက္ဖို႔တစ္စခန္းျပန္ထလာၾကတယ္။
ႀကိဳးကဘယ္ေလာက္ထိလိမ္ပတ္ေနသည္မသိ အေဖေတာ္ေတာ္ကိုႀကိဳးစားျဖဳတ္ေနရသည္။
ပါးစပ္ကလည္း"သား...မင္းေဘာ့သီးကိုဘယ္ေတာ့မွမလႊတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္" လို႔တတြတ္တြတ္သတိေပးေနတယ္။
ဒါေပမဲ့ႀကိဳးျဖည္လို႔မပီးခင္မွာျပင္းထန္တဲ့လိႈင္းလံုးတစ္လံုးက်ေနာ္တို႔သားမိသားဖသံုးေယာက္ဆီကိုက်လာပါတယ္။
"ဝုန္း!"
ဒုတိယအႀကိမ္ေလာကႀကီးျပန္ၿပီးက်ေနာ့္အာရံုထဲတိတ္ဆိတ္သြားျပန္ပါတယ္။အေမွာင္တိုက္ႀကီးက်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚအခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ဖုန္းလြမ္းသြားသည္မိသိ က်ေနာ္သတိရေတာ့ က်ေနာ္ကအမိႈက္ေတြလိုအပံုၾကားထဲ ။ဘာမွလည္းေသခ်ာမျမင္ရ။က်ေနာ့္ခါးကိုစမ္းၾကည့္ေတာ့ေဘာ့သီးႀကိဳးက႐ွိေနသည္။ေဘာ့သီးႀကိဳးစမ္းရင္းမွအေမ့ကိုဖ်က္ကနဲသတိရလိုက္သည္။
အေမ...
ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။ႀကိဳးျပဳတ္သြားတာလား။ဒါမွမဟုတ္အေဖႀကီးနဲ႔ပါသြားတာလား။က်ေနာ္ေတြးရင္းလ်ွပ္စီးလ်ွပ္ခ်ိန္ေဘးကိုဝဲၾကည့္ေတာ့ လွစ္ကနဲလွစ္ကနဲမဲမဲနဲ႔ျမင္လိုက္ရတဲ့အရာေတြ။
ဘာေတြမွန္းမသိလို႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္လ်ွပ္စီးလ်ွပ္ခ်ိန္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့သစ္ပင္ေတြျဖစ္ေနတယ္။
ဒီေတာ့မွ ေရစီးအားကဒီေလာက္ထိကိုျမန္ေနရတာကိုသတိထားမိတယ္။
မယုတ္မလြန္ေျပာရရင္ အဲ့အခ်ိန္ေရစီးအားအလ်ွင္ဟာ အခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ပတ္ရထားအလ်ွင္ထက္မမ်ားရင္ေတာင္မေလ်ာ့ဘူး။
နာရီေတြအေတာ္ၾကာလာတဲ့ေနာက္ေရစီးအားဟာေလ်ာ့က်သြားတယ္။ေလေတြေရေတြလည္းေတာ္ေတာ္စဲသြားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ လ်ွပ္စီးအလင္းေရာင္နဲ႔အတူ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ဒီသစ္ပင္ေပၚကိုတက္ပီးေနခဲ့ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ဒီေရစီးနဲ႔လိုက္သြားလ်ွင္အိမ္နဲ႔အေတာ္ေဝးသြားႏိူင္သည္။သို႔ေသာ္သစ္ပင္ ပင္စည္ကိုလမ္းဖက္ခ်ိန္မွာ ေရစီးအားကိုေလ်ာ့တြက္မိတဲ့က်ေနာ္ဟာပင္စည္ကိုဖမ္းတဲ့ေနရာမွာလက္အာထြက္သြားသည္။
ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းေထာက္မစြာအေဖခ်ည္ေပးလိုက္တဲ့ေဘာ့သီးႀကိဳးဟာသစ္ပင္ကိုင္းနဲ႔ၿငိေနၿပီး က်ေနာ္အမႈိက္ပံုကလြတ္လို႔သစ္ပင္ေပၚက်န္ခဲ့တယ္။
တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစြာတဲ့ သစ္ပင္ေပၚမွာက်ေနာ္ မိုးလင္းသည္အထိေစာင့္ခဲ့တယ္။
နာရီေတြအေတာ္ၾကာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလင္းလာတယ္။
ေရေတြအားလံုးၿငိမ္သြားတယ္။မိုးေရေတြတစ္ေပါက္မွမက်ေတာ့ဘူး။ေလကလည္းၿငိမ္သြားတယ္။
ေရက ပင္စည္ကေနတစ္ရစ္ျခင္းစီက်ေနေတာ့က်ေနာ္အလိုက္သင့္လိုက္ဆင္းတယ္။ဒီလိုနဲ႔မိုးလည္းစင္စင္လင္းက်ေနာ္လည္းသစ္ပင္ေျခရင္းကိုေရာက္တယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ျခံစပ္ႀကီးတစ္ခုမွာ။ေဘးမွကလယ္ကြင္းေတြနဲ႔။ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေနျခည္ႏုႏုနဲ႔မေန႔ညကသူမဟုတ္သလို အျဖဴေရာင္မိုးသားေတြနဲ႔လင္းေနတယ္။
သစ္ပင္ေတြေတာ့လဲကြလို႔။ ကြင္းထဲမွာကြၽဲေတြေသေနတယ္။ ဝက္ေတြေသေနတယ္။ ဆိတ္ေတြေသေနတယ္။ ငါးအႀကီးႀကီးေတြဗိုက္အေဖြးသားႀကီးေတြနဲ႔ေသေနတယ္။ ေႁမြေတြေသေနတယ္။ယုတ္စြဆံုး ဘဲေတြမန္ဒါလီေတြပါေသေနတယ္။ၿပီးေတာ့ လယ္ကန္သင္းေဘာင္ေပၚကားယားခြေသေနတဲ့အယုတ္လတ္ျမတ္မေရြးလူေသေတြ...သစ္ပင္ေပၚမွာသစ္ခိုင္းေပၚကားယားခ်ိတ္ေသေနတဲ့သူေတြ...ေရအိုင္ထဲဝမ္းလ်ားေမွာက္ေသေနတဲ့လူေတြ...ေယာက်ာၤးမိန္းမမနည္း။
က်ေနာ္လွပတဲ့ေကာင္းကင္နဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းစရာေျမျပင္ကို ေသြးပ်က္မွင္သက္စြာအခ်ိန္ၾကာႀကီးၾကည့္ေနတုန္း...
"ဗြမ္း ... ဗြမ္း...ဗြမ္း"
အသံေၾကာင့္က်ေနာ္ရုတ္တရက္ထိတ္လန္႔သြားသည္။
လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကိုႀကီးႏွစ္ေယာက္ဦးႀကီးတစ္ေယာက္။
"ေကာင္းေလးမင္းလည္းေရစီးနဲ႔ပါလာတာလား"
"ဟုတ္ကဲ့"
သူ႔ကိုျပန္ေျပာလိုက္မွ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲေအာ္ကလိဆန္စရာေလေတြၿပိဳ႕တက္လာသည္။
က်ေနာ္မထိန္းႏိူင္ဘဲအန္ခ်လိုက္ေတာ့ ပင္လယ္ဆားငန္ေရေတြက အမိႈက္တစ္ခ်ဳိ့နဲ႔အတူထြက္လာတယ္။
"ေရေတြဗိုက္ထဲဝင္သြားတာျဖစ္မယ္"
ဦးေလးႀကီးကေျပာလည္းေျပာရင္း က်ေနာ့္ရင္ဘတ္နဲ႔ေၾကာကို ၾကင္နာစြာဖိေပးပါတယ္။
က်ေနာ့္အန္လို႔ပီးေတာ့
"မင္းကဘယ္ကလည္း"
"သားကသံုးထပ္ကုန္းကဦးဦး"
"ေအးဒါဆို ဦးတို႔နဲ႔လိုက္ခဲ့။ဦးတို႔က ႀကိမ္ေခ်ာင္းကိုျပန္မွာ"
က်ေနာ္လမ္းေတာက္ေလ်ာက္သူတို႔နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့တယ္။
ထမင္းမစားရၾကလို႔ အားလံုးကအားျပတ္ေနၿပီ။
ေရေတာထဲေတြျဖတ္ေလ်ွက္ေနေပမဲ့ေရငန္ေတြမို႔ေသာက္မရ။ ေခ်ာင္းေတြေတြ႔ရင္ တူရြင္းကို႐ွာပီးဓနိေဖာင္ကိုထိုးျဖတ္ေဖာင္လုပ္ပီးေရထဲေမ်ာကူးရတယ္။
ေစ်းဆိုင္အပ်က္ေတြကေမ်ာတဲ့မုန္႔ေတြက ေရေတြဝင္ေနတာမို႔ ဘယ္လိုမွစားမရ။
သူတို႔နဲ႔ ႏွစ္ရက္တိတိအျပင္းလမ္းေလ်ာက္ခဲ့ၿပီးမွ က်ေနာ္ဟာႀကိမ္ေခ်ာင္းကိုျပန္ေရာက္တယ္။ ႀကိမ္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေပၚကိုေရာက္ေတာ့ အမွတ္မထင္ဘဲက်ေနာ္တို႔ရြာက ကိုေက်ာ္ထြန္းက က်ေနာ့္ကိုလက္ေျပးဆြဲတယ္။
"ဟစ္ေယာင္ေလး မင္းကိုမင္းအေဖလိုက္႐ွာေနတယ္"
"ဟာ...ဟုတ္လား ဘယ္မွာလဲဦးေက်ာ္ထြန္း"
"ဟိုးကစည္ပိုင္းအစိမ္းေပၚထိုင္ေနတာမင္းအေဖပဲ"
တိုက္ပ်က္ ဆိုင္ပ်က္ အိမ္ပ်က္ ေက်ာင္းပ်က္ေတြနဲ႔ မေသတဲ့လူေတြဟာ ေရထဲေမ်ာလာတဲ့ေတြ႔ကရာအဝတ္ေတြကိုေကာက္ဝတ္ၿပီး အေရာင္အေသြးမ်ဳိးစံုနဲ႔အတံုးအရံုးလဲပီးတခ်ဳိ့အနားယူေနၾကတယ္။တခ်ဳိ့စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာထိုင္ေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ့ေသြး႐ူးေသြးတန္းေအာ္ဟစ္ေနၾကတယ္။တစ္ခ်ဳိ့က ကိုယ့္မိသားစုကိုေတြ႔လို႔ေတြ႔ျငားလိုက္႐ွာေနၾကတယ္။
က်ေနာ္အေဖ့ဆီကိုေျပးသြားၿပီး
"အေဖႀကီး..."
က်ေနာ့္ဝမ္းသာအားရေခၚလိုက္သံေၾကာင့္အေဖက စည္ပိုင္းေပၚမွာ ေငးမိႈင္ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနရင္းကအသက္ဝင္သြားတယ္။
ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကိုတစ္ဟုန္ထိုးေျပးလာၿပီး ခါးကေနေထြးေပြ႔ေျပးဖက္ဆြဲမလိုက္ျပီးတင္းၾကပ္စြာဖက္လိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ပါးျပင္ေတြနဲ႔နဖူးေတြကို ေနရာမလပ္အငန္းမရနမ္းရင္း က်ေနာ့္တစ္သက္တခါမွမျမင္ဖူးေသာအေဖ့မ်က္ရည္ေတြ ဆည္က်ဳိးသလိုတသြင္သြင္းစီးလားတယ္။
တစ္မိနစ္ေလာက္အေဖက်ေနာ့္ကိုရင္ဘတ္ထဲကခြာၾကည့္လိုက္ ေပ်ာက္သြားမွာဆိုးသည့္အလားျပန္ဖက္လိုက္နဲ႔ႏုတ္ဖ်ားက စကားေတြတစ္ခြန္းမွမဆိုႏိူင္။
"သားရယ္... အေဖမင္းကိုပါဆံုး႐ႈံးရၿပီထင္တာ။ေတာ္ေသးတာေပါ့"
ဆို႔နင့္ေၾကကြဲစြာနဲ႔အေဖက်ေနာ့္ကိုေျပတယ္။
"အေမနဲ႔ညီမေလးေရာအေဖႀကီး"
က်ေနာ္မဝံ့မရဲေမးေတာ့ေအဖကတိတ္ဆိတ္လ်ွက္မျေဖပါဘူး။
က်ေနာ့္ကိုသာရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းၿပီးအၾကာႀကီးၿငိမ္ေနတယ္။
က်ေနာ္အေဖ့ရင္ဘတ္ကိုတြန္းၿပီး
"အေမနဲ႔ညီမေလးေရာလို႔အေဖႀကီး"
အေဖႀကီးမ်က္ႏွာကိုတည္ၿငိမ္စြာျပဳျပင္ၿပီး
"သား...အေဖႀကီးေျပာတာကိုေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္စမ္း"
"ဟုတ္ကဲ့အေဖႀကီး"
"ညီမေလးကို ကေတာ့အသက္႐ွင္ႏိူင္ေသးတယ္။မင္းအေမကေတာ့ အေဖတို႔ေတြကတည္းက အသက္မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့အသက္႐ွင္ခ်င္လည္း႐ွင္ႏိူင္တယ္။အေဖျကီးတို႔အားမေလ်ာ့ပဲ႐ွာၾကတာေပါ့သား"
အေဖႀကီးကသူ႔စကားအ႐ွိန္လြန္သြားမွန္းသိၿပီးျပန္ထိန္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့က်ေနာ္သိေနၿပီပဲ။တစ္ကိုယ္လံုးခြန္အားေတြမဲ့သြားၿပီးေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးအဓိပၸါယ္မ႐ွိေတာ့သလို... ျဖစ္ႏိူင္လ်ွင္ က်ေနာ္ဒီေနရာကေန အေငြ႔ပ်ံသြားခ်င္ပါဘိ"
အ႐ုပ္ႀကိဳးပ်က္နဲ႔က်ေနာ္အေဖ့ရင္ခြင္ထဲကိုတိုးဝင္ၿပီးအေဖ့ခါးကိုမလြတ္တမ္းဖက္လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အသံအေဖ့ရင္ဘတ္ကေနပုဆိုးစအထိက်ေနာ့္မ်က္ရည္ေတြနာရီေပါင္းမ်ားစြာရႊဲနစ္ေစၿပီး က်ေနာ္အျပင္ေလာကႀကီးကိုမၾကည့္ရဲေတာ့။ အသံမထြက္ဘဲႀကိတ္ငိုရျခင္းကိုက်ေနာ္ငယ္ရြယ္စြာငိုတတ္သြားခဲ့တယ္။
တျဖည္းျဖည္းေနေစာင္းလာတယ္။ အေဖကေခါင္းကိုပြတ္ ေၾကာကိုသပ္တယ္။"သားေလးရယ္"ဆိုတဲ့ အေဖရဲ႕ေၾကကြဲတဲ့အသံကိုခဏခဏၾကားရတယ္။
ေနေရာင္ေတြတျဖည္းျဖည္းေဖ်ာ့လာတယ္။
အေဖေက်ာေပးထားတဲ့ျမစ္ျပင္ျကီးထဲကိုက်ေနာ္အေဖ့ရင္ခြင္ထဲကေနမရဲတရဲခိုးၾကည့္တယ္။
ၾကာၾကာၾကည့္ေလ ႐ုပ္႐ွင္အေႏွးျပကြက္ေတြလို အေမ့ရဲ႕ ေႏြးေထြးစြာေက်ာင္းလာႀကိဳခ်ိန္ေတြကိုျမင္ေနရတယ္။ ခဏခဏရန္ျဖစ္ၿပီးျပန္ခ်စ္တဲ့ညီမေလးရဲ႕ဆိုးႏြဲ႔ပံုေလးေတြလြင့္လာတယ္။
က်ေနာ္မၾကည့္ရဲ႕ေတာ့ ။ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုရင္ခြင္ထဲကဆြဲခြာ...ပခံုးကိုအသက္ပါပါကိုင္ၿပီး
"သား...အေဖႀကီးမွာ ဘဝတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။အဲ့ဒါသားပဲ။သားမွာလည္းဘဝတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါအေဖႀကီးပဲ။ ေလာကမွာေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာအေဖႀကီးနဲ႔သားပဲ႐ွိေတာ့တယ္"
က်ေနာ္ျမစ္ျပင္ႀကီးထဲမၾကည့္ရဲလို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ႏံုးခ်ိစြာအေဖ့ရင္ခြင္ထဲၿပိဳလဲလိုက္တယ္။
က်ေနာ့္လုိဘယ္သူေတြမ်ားအေမကုိ ခ်စ္မဝခင္ရက္ရက္စက္စက္ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရအံုးေလမလဲ. . . . .
(ဘဝျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေမမ်ားအတြက္ဂုဏ္ျပဴၿပီးအေမ့အတြက္ေရးသည္)
07:21pm (24.1.2016)
Credit-ZawMoeHtet(စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္)
.
Credit : ZawMoeHtet via Myo Myint Maung
Monday, February 13, 2017
ေခါင္းက ဘုသီးေလးေပ်ာက္သြားမွာေတာင္ႏွေမ်ာတယ္... ။
"ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ အမွတ္တရ"
ငါ့ကြာ......သူေခါက္ထားတဲ့ေ
--------------------------
က်ေနာ္ကလည္း ၁၀ ျပားဖိုးေလာက္သိရရင္
၁၀၀ ဖိုးေလာက္သိသလို တတ္သလိုလို
ေရွ႕မီေနာက္မီလိုလို သိပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း
ေျပာရဦးမယ္။ ကိုယ္ေတြ႕ကိုယ္ေတြ႕။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႕ ေတြ႕မလားဗ်၊
က်ဳပ္ကအခုမွ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလးဟာကို။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ပန္းကန္ျပားနဲ႕ ေခါက္တာခံခဲ့ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးနဲ႕
ကိုယ္ေတြ႕ၾကံုခဲ့ရတာကို ေသာက္ႂကြားပိုမလို႕။
အေရးအခင္းျပီး ခါစ တစ္ႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့ဗ်ာ။
က်ေနာ္ကလည္း လူၾကီးေတြစကားဝိုင္းဆိုဝင္ဝ
ျပီးရင္ ၾကားဖူးနားဝ၊ ဖတ္ဖူးရံုေလာက္ကို
ခ်ဲ႕ကားျပီး အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ကိုယ
ဘာလိုလို ခပ္တည္တည္ဝင္ဖိန္႕တတ္ေတာ့
လူၾကီးေတြက ခင္တယ္ဗ်။
မနက္မနက္ လၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ဖို႕ ဝင္ဝင္ ေခၚၾကတဲ့အထဲ
ဂီတစာဆိုကိုေၾကးမံု ရယ္ ဗိုလ္မႉးၾကီးေမာင္ေက်ာ္ရယ္က
ထိုင္တာကလည္း သူတို႕ရဲ့ တရပ္ကြက္တည္းသား
စ သုံးလုံး အရာရွိျဖစ္ေနသူရဲ့ မိဘလၻက္ရည္ဆိုင္။
ေျပာေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ န၊ဝ၊တ မေကာင္းေၾကာင္း။
တစ္ေန႕ ရပ္ကြက္တည္ေဆာက္ျပဳျပင္ကိုလ
ဆိုင္ေရွ႕ ခပ္လွန္းလွန္းမွာ ေသာက္ပိုးမၾကိဳးပဲ
ေဆာင့္ႂကြားႂကြားနဲ႕ ရပ္ျပီး ေငါက္ငန္းေနတဲ့
ဗိုလ္ေပါက္စတစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ေနမိတယ္။
ခဏလည္းေနေရာ
သူ႕ထက္ၾကီးတဲ့တစ္ေကာင္ႂကြလာ
ေျပးျပီး ဖင္လ်က္ ဆားျဖဴး မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး
ထီးလိုက္မိုးေပးျပီး ဖားသဗ်။
ဟိုကိုယ္ေတာ္ကလည္း
သူ႕ကိုယ္သူ ဓႏုျဖဴခံတပ္ကို ေရႊထီးေတာ္မိုးနဲ႕ တပ္စစ္တဲ့
လဥ ဗုံးမွန္ခါနီး စစ္သူၾကီး ဗႏၶဳလ စတိုင္နဲ႕။
ကာနယ္ေမာင္ေက်ာ္က
ၾကည့္ျပီးေခါင္းတစ္ညွိမ့္ညွ
အေတာ္ၾကာ သေကာင့္သားေတြ ျပန္သြားေတာ့မွ
ေတာ္လွန္ေရးကာလ သူ႕ကိုယ္ေတြ႕ ေျပာျပပါတယ္။
ကိုယ္တို႕က တပ္ထဲဝင္တာ
တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္က
ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မထားဘူး။ ေသေသ ျပတ္ျပတ္
အဂၤလိပ္ကိုပဲခ်ရခ်ရ၊ ဂ်ာပန္ကိုပဲ ေဆာ္ရေဆာ္ရ
အားမွ်တာ မမွ်တာ ဘာမွ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။
လစာလည္း နားမလည္ဘူး၊ ဝတ္စံုလည္းမသိဘူး၊
ရာထူးတိုးတာ မတိုးတာဂ႐ုမစိုက္ဘူး။
ေအး ဒါေပမယ့္ တပ္မေတာ္သားပီပီ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဆိုတာကိုေတာ့
အရွင္လတ္လတ္ၾကီးျမင္ဖူးခ်င္
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လက္ကေလးပဲကိုင္ရကိုင္ရ၊
အနီးကပ္ပဲၾကည့္ရၾကည့္ရ
ေသေပ်ာ္တယ္ ဆိုတာ စစ္သားတိုင္းရဲ့ခံစားခ်က္ကြ
တစ္ေန႕ ကိုယ္တို႕ တပ္စြဲတဲ့ေနရာကို
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လာစစ္မယ္လို႕ ေၾကးနန္းရသကြ။
ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္းကြာ။
တပ္မႉးက ကိုယ့္ကိုေျပာတယ္၊
အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္ကခ်ာတိတ္ကေလး
တပ္ၾကပ္ၾကီးေမာင္ေက်ာ္ ဘဝ။
ေမာင္ေက်ာ္ေရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရာက္မယ့္အခ်ိန္
ဆက္ထြက္မယ့္အခ်ိန္ ေန႕လည္စာ တို႕ဆီမွာေကြၽးျဖစ္မယ္၊
မင္းအေကာင္းဆုံးစီစဥ္ကြာ တဲ့။ ကိုယ့္ကိုတာဝန္ေပးတာ။
ဘာေျပာေကာင္းမလဲကြာ ေျခေထာက္နဲ႕
ေျမၾကီးထိရဲ့လားေတာင္ေအာင္း
ရြာထဲသြား ၾကက္ နဲ႕ဟင္းစားသြားဝယ္တာေပါ့။
ငါတို႕အတြက္ေတာင္ ရွိရွိမရွိရွိ အတင္းေပး
အတင္းေကြၽးလုပ္တဲ့ရြာသားေတြ
ငါက ဗိုလ္ခ်ဳပ္အတြက္လို႕လည္းေျပ
အိုး ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ
ပိုက္ဆံမယူတဲ့အျပင္ စံုေနေအာင္ထည့္ေပးၾက၊
သူတို႕ဘယ္နားကဘယ္လိုၾကိဳမယ္
တပ္မႉးကိုလည္း ရြာသားေတြပိုက္ဆံ
ဘယ္လိုေပးေပးမယူတာကို
သက္ေသနဲ႕ ေသခ်ာရွင္းရတယ္ေဟ့ေကာင္ေရ့၊
ႏို႕မို႕ ရြာသားေတြကို ဗိုလ္က်လာသလားကြ ဆိုျပီး
နားရင္းအအုပ္ခံရမွာကြ။
ငါမွာခ်က္ျပဳတ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရာက္လာကာမွ သတိရတယ္။
ေႂကြးစရာ ပန္းကန္ျပားေကာင္းေကာင္းမရွ
အဲ့ဒါနဲ႕ အမိန္႕မရပဲ တပ္နဲ႕အနီးဆုံး
တဲကိုေျပး ျပီး ပန္းကန္ငွါးေတာ့
ခပ္ညံ့ညံ့ ေႂကြရည္သုတ္ပန္းကန္ျပား သုံးခ်ပ္ရလာတယ္။
ပန္းကန္ကို အက်အနတိုက္ခြၽတ္ေဆးေက်ာ
ထမင္းေတြဟင္းေတြခူးျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုအရင္ေကြၽး
က်န္ပါလာတဲ့ PSO နဲ႕ေနာက္တစ္ေယာက္ကို
တပ္မႉးက သူနဲ႕မွ အတူစားမယ္လုပ္ရတာေပါ့။
ထမင္းစားဖို႕ ျပင္လည္းျပင္ေရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က
တပ္မႉးနဲ႕ သူ႕ PSO ကို သူနဲ႕အတူစားရမယ္လုပ္ပါေလေရာ
တပ္မႉးက က်ေနာ္ ငွက္ေပ်ာဖက္ခင္းစားမွစားတတ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို႕လိမ္ေတာ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကရယ္ျပီး..... ေမာင္ေက်ာ္လာဦးတဲ့။
ငါ့ေပ်ာ္လိုက္တာကြာ
တပ္မႉးမိတ္ဆက္ေပးတာသူနာမည္ မေမ့ဘူး။
ငါသူ႕နားသတိဆြဲျပီးသြားရပ္ေ
ငါ့ကို Easy တဲ့၊
ငါလည္းသက္ေတာင့္သက္သာရပ္လို
ေမာင္ေက်ာ္ ဒီပန္းကန္ေတြ ဘယ္ကငွါးလာလဲ တဲ့။
ငါက မေျဖႏိုင္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနတာေပါ့
အနားက ငွက္ေပ်ာဖက္ကိုယူ
က်က်နနခင္း
သူ႕အကၤ်ီ လက္နဲ႕သုတ္၊
ပန္းကန္ထဲက ထမင္းကို ငွက္ေပ်ာဖက္ေပၚပံုလည္း ျပီးေရာ
ပန္းကန္ျပားလြတ္နဲ႕ ငါ့ေခါင္းကို ခြပ္ကနဲ ေခါက္လိုက္တယ္။
တပ္မႉးကအစ အားလုံး ေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကတာေပါ့။
သူ႕မ်က္ႏွာအေတာ္မေကာင္းတာ ငါသတိထားမိတယ္။
ျပီးမွ ငါ့ပုခုံးကိုပုတ္ျပီး
ငါ့ကိုဒီလို မလိမ္ၾကပါနဲ႕ကြ၊
မင္းတို႕အားလုံး ဖက္နဲ႕စားေနရတဲ့ဘဝ၊
ငါလည္း ဖက္နဲ႕စားရေကာ ဘာျဖစ္မွာမို႕လဲ၊
ၾကားလား ေမာင္ေက်ာ္ တဲ့။
ျပီးေတာ့
တပ္မႉးနဲ႕ သူ႕PSO တို႕ကို သူနဲ႕အတူ
ငွက္ေပ်ာ္ဖက္ခင္းျပီး အတူဝင္စားခိုင္းတယ္။
ငါ့ကြာ
သူေခါက္ထားတဲ့ ေခါင္းက ဘုသီးေလး
ေပ်ာက္သြားမွာေတာင္ ႏွေျမာတယ္။
..........................
မူရင္းေရးသားသူ >> Patrick Tan
ငါ့ကြာ......သူေခါက္ထားတဲ့ေ
--------------------------
က်ေနာ္ကလည္း ၁၀ ျပားဖိုးေလာက္သိရရင္
၁၀၀ ဖိုးေလာက္သိသလို တတ္သလိုလို
ေရွ႕မီေနာက္မီလိုလို သိပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း
ေျပာရဦးမယ္။ ကိုယ္ေတြ႕ကိုယ္ေတြ႕။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႕ ေတြ႕မလားဗ်၊
က်ဳပ္ကအခုမွ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလးဟာကို။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ပန္းကန္ျပားနဲ႕ ေခါက္တာခံခဲ့ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးနဲ႕
ကိုယ္ေတြ႕ၾကံုခဲ့ရတာကို ေသာက္ႂကြားပိုမလို႕။
အေရးအခင္းျပီး ခါစ တစ္ႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့ဗ်ာ။
က်ေနာ္ကလည္း လူၾကီးေတြစကားဝိုင္းဆိုဝင္ဝ
ျပီးရင္ ၾကားဖူးနားဝ၊ ဖတ္ဖူးရံုေလာက္ကို
ခ်ဲ႕ကားျပီး အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ကိုယ
ဘာလိုလို ခပ္တည္တည္ဝင္ဖိန္႕တတ္ေတာ့
လူၾကီးေတြက ခင္တယ္ဗ်။
မနက္မနက္ လၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ဖို႕ ဝင္ဝင္ ေခၚၾကတဲ့အထဲ
ဂီတစာဆိုကိုေၾကးမံု ရယ္ ဗိုလ္မႉးၾကီးေမာင္ေက်ာ္ရယ္က
ထိုင္တာကလည္း သူတို႕ရဲ့ တရပ္ကြက္တည္းသား
စ သုံးလုံး အရာရွိျဖစ္ေနသူရဲ့ မိဘလၻက္ရည္ဆိုင္။
ေျပာေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ န၊ဝ၊တ မေကာင္းေၾကာင္း။
တစ္ေန႕ ရပ္ကြက္တည္ေဆာက္ျပဳျပင္ကိုလ
ဆိုင္ေရွ႕ ခပ္လွန္းလွန္းမွာ ေသာက္ပိုးမၾကိဳးပဲ
ေဆာင့္ႂကြားႂကြားနဲ႕ ရပ္ျပီး ေငါက္ငန္းေနတဲ့
ဗိုလ္ေပါက္စတစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ေနမိတယ္။
ခဏလည္းေနေရာ
သူ႕ထက္ၾကီးတဲ့တစ္ေကာင္ႂကြလာ
ေျပးျပီး ဖင္လ်က္ ဆားျဖဴး မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး
ထီးလိုက္မိုးေပးျပီး ဖားသဗ်။
ဟိုကိုယ္ေတာ္ကလည္း
သူ႕ကိုယ္သူ ဓႏုျဖဴခံတပ္ကို ေရႊထီးေတာ္မိုးနဲ႕ တပ္စစ္တဲ့
လဥ ဗုံးမွန္ခါနီး စစ္သူၾကီး ဗႏၶဳလ စတိုင္နဲ႕။
ကာနယ္ေမာင္ေက်ာ္က
ၾကည့္ျပီးေခါင္းတစ္ညွိမ့္ညွ
အေတာ္ၾကာ သေကာင့္သားေတြ ျပန္သြားေတာ့မွ
ေတာ္လွန္ေရးကာလ သူ႕ကိုယ္ေတြ႕ ေျပာျပပါတယ္။
ကိုယ္တို႕က တပ္ထဲဝင္တာ
တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္က
ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မထားဘူး။ ေသေသ ျပတ္ျပတ္
အဂၤလိပ္ကိုပဲခ်ရခ်ရ၊ ဂ်ာပန္ကိုပဲ ေဆာ္ရေဆာ္ရ
အားမွ်တာ မမွ်တာ ဘာမွ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။
လစာလည္း နားမလည္ဘူး၊ ဝတ္စံုလည္းမသိဘူး၊
ရာထူးတိုးတာ မတိုးတာဂ႐ုမစိုက္ဘူး။
ေအး ဒါေပမယ့္ တပ္မေတာ္သားပီပီ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဆိုတာကိုေတာ့
အရွင္လတ္လတ္ၾကီးျမင္ဖူးခ်င္
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လက္ကေလးပဲကိုင္ရကိုင္ရ၊
အနီးကပ္ပဲၾကည့္ရၾကည့္ရ
ေသေပ်ာ္တယ္ ဆိုတာ စစ္သားတိုင္းရဲ့ခံစားခ်က္ကြ
တစ္ေန႕ ကိုယ္တို႕ တပ္စြဲတဲ့ေနရာကို
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လာစစ္မယ္လို႕ ေၾကးနန္းရသကြ။
ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္းကြာ။
တပ္မႉးက ကိုယ့္ကိုေျပာတယ္၊
အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္ကခ်ာတိတ္ကေလး
တပ္ၾကပ္ၾကီးေမာင္ေက်ာ္ ဘဝ။
ေမာင္ေက်ာ္ေရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရာက္မယ့္အခ်ိန္
ဆက္ထြက္မယ့္အခ်ိန္ ေန႕လည္စာ တို႕ဆီမွာေကြၽးျဖစ္မယ္၊
မင္းအေကာင္းဆုံးစီစဥ္ကြာ တဲ့။ ကိုယ့္ကိုတာဝန္ေပးတာ။
ဘာေျပာေကာင္းမလဲကြာ ေျခေထာက္နဲ႕
ေျမၾကီးထိရဲ့လားေတာင္ေအာင္း
ရြာထဲသြား ၾကက္ နဲ႕ဟင္းစားသြားဝယ္တာေပါ့။
ငါတို႕အတြက္ေတာင္ ရွိရွိမရွိရွိ အတင္းေပး
အတင္းေကြၽးလုပ္တဲ့ရြာသားေတြ
ငါက ဗိုလ္ခ်ဳပ္အတြက္လို႕လည္းေျပ
အိုး ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ
ပိုက္ဆံမယူတဲ့အျပင္ စံုေနေအာင္ထည့္ေပးၾက၊
သူတို႕ဘယ္နားကဘယ္လိုၾကိဳမယ္
တပ္မႉးကိုလည္း ရြာသားေတြပိုက္ဆံ
ဘယ္လိုေပးေပးမယူတာကို
သက္ေသနဲ႕ ေသခ်ာရွင္းရတယ္ေဟ့ေကာင္ေရ့၊
ႏို႕မို႕ ရြာသားေတြကို ဗိုလ္က်လာသလားကြ ဆိုျပီး
နားရင္းအအုပ္ခံရမွာကြ။
ငါမွာခ်က္ျပဳတ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရာက္လာကာမွ သတိရတယ္။
ေႂကြးစရာ ပန္းကန္ျပားေကာင္းေကာင္းမရွ
အဲ့ဒါနဲ႕ အမိန္႕မရပဲ တပ္နဲ႕အနီးဆုံး
တဲကိုေျပး ျပီး ပန္းကန္ငွါးေတာ့
ခပ္ညံ့ညံ့ ေႂကြရည္သုတ္ပန္းကန္ျပား သုံးခ်ပ္ရလာတယ္။
ပန္းကန္ကို အက်အနတိုက္ခြၽတ္ေဆးေက်ာ
ထမင္းေတြဟင္းေတြခူးျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုအရင္ေကြၽး
က်န္ပါလာတဲ့ PSO နဲ႕ေနာက္တစ္ေယာက္ကို
တပ္မႉးက သူနဲ႕မွ အတူစားမယ္လုပ္ရတာေပါ့။
ထမင္းစားဖို႕ ျပင္လည္းျပင္ေရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က
တပ္မႉးနဲ႕ သူ႕ PSO ကို သူနဲ႕အတူစားရမယ္လုပ္ပါေလေရာ
တပ္မႉးက က်ေနာ္ ငွက္ေပ်ာဖက္ခင္းစားမွစားတတ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို႕လိမ္ေတာ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကရယ္ျပီး..... ေမာင္ေက်ာ္လာဦးတဲ့။
ငါ့ေပ်ာ္လိုက္တာကြာ
တပ္မႉးမိတ္ဆက္ေပးတာသူနာမည္ မေမ့ဘူး။
ငါသူ႕နားသတိဆြဲျပီးသြားရပ္ေ
ငါ့ကို Easy တဲ့၊
ငါလည္းသက္ေတာင့္သက္သာရပ္လို
ေမာင္ေက်ာ္ ဒီပန္းကန္ေတြ ဘယ္ကငွါးလာလဲ တဲ့။
ငါက မေျဖႏိုင္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနတာေပါ့
အနားက ငွက္ေပ်ာဖက္ကိုယူ
က်က်နနခင္း
သူ႕အကၤ်ီ လက္နဲ႕သုတ္၊
ပန္းကန္ထဲက ထမင္းကို ငွက္ေပ်ာဖက္ေပၚပံုလည္း ျပီးေရာ
ပန္းကန္ျပားလြတ္နဲ႕ ငါ့ေခါင္းကို ခြပ္ကနဲ ေခါက္လိုက္တယ္။
တပ္မႉးကအစ အားလုံး ေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကတာေပါ့။
သူ႕မ်က္ႏွာအေတာ္မေကာင္းတာ ငါသတိထားမိတယ္။
ျပီးမွ ငါ့ပုခုံးကိုပုတ္ျပီး
ငါ့ကိုဒီလို မလိမ္ၾကပါနဲ႕ကြ၊
မင္းတို႕အားလုံး ဖက္နဲ႕စားေနရတဲ့ဘဝ၊
ငါလည္း ဖက္နဲ႕စားရေကာ ဘာျဖစ္မွာမို႕လဲ၊
ၾကားလား ေမာင္ေက်ာ္ တဲ့။
ျပီးေတာ့
တပ္မႉးနဲ႕ သူ႕PSO တို႕ကို သူနဲ႕အတူ
ငွက္ေပ်ာ္ဖက္ခင္းျပီး အတူဝင္စားခိုင္းတယ္။
ငါ့ကြာ
သူေခါက္ထားတဲ့ ေခါင္းက ဘုသီးေလး
ေပ်ာက္သြားမွာေတာင္ ႏွေျမာတယ္။
..........................
မူရင္းေရးသားသူ >> Patrick Tan
Sunday, February 12, 2017
သတၱိရွိရွိ၊ ယံုၾကည္မႈရွိရွိျဖင့္ လက္မွတ္ထိုးၾကရန္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တိုက္တြန္း
သတၱိရွိရွိ၊ ယံုၾကည္မႈရွိရွိျဖင့္ လက္မွတ္ထိုးၾကရန္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တိုက္တြန္း
•By ဒီဗီြဘီ
• 12 February 2017
အပစ္ရပ္လက္မွတ္မထိုးေသးတဲ့ တိုင္းရင္းသားတပ္ဖြဲ႔တို႔အေနနဲ႔ သတၱိရွိရွိ ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးၾကဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တိုက္တြန္း ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။
•By ဒီဗီြဘီ
• 12 February 2017
အပစ္ရပ္လက္မွတ္မထိုးေသးတဲ့ တိုင္းရင္းသားတပ္ဖြဲ႔တို႔အေနနဲ႔ သတၱိရွိရွိ ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးၾကဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တိုက္တြန္း ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။
ရွမ္းျပည္နယ္၊ ပင္လံုၿမိဳ႕မွာ ဒီေန႔ က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ ႏွစ္ ၇၀ ျပည့္
ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခမ္းအနားမွာ ႏိုင္ငံေတာ္၏အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္မထိုးရေသးတဲ့အဖြဲ႕ေတြကို အထူးပဲေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ သတၱိရွိရွိ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ပါ။ က်မတို႔ရဲ႕ ၂၁ ရာစုပင္လံုထဲမွာ ပါဝင္လိုက္ၾကပါ။ က်မတို႔ အားလံုးဟာ ျပည္သူျပည္သားအားလံုးဟာ ဒီပါဝင္မႈေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္းေအးခ်မ္းၾကမလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေက်းဇူးတင္ၾကမလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပီတိျဖစ္ၾကမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားၾကပါ။”
ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ျပဳလုပ္တဲ့ ပင္လံုျပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနားကို ပင္လံုစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးတုန္းက ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ားရဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ရွမ္းျပည္တြင္း အေျခစိုက္တဲ့ အာစီအက္စ္အက္စ္ ရွမ္းလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔နဲ႔ ပအို႔တပ္ဖြဲ႔တို႔က ကိုယ္စားလွယ္မ်ားလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကျပီး အခမ္းအနားကို ပရိသတ္ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ တက္ေရာက္ခဲ့တာပါ။
ျပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနား အစီအစဥ္အတြင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ တိုင္းရင္းသား ၁၂ ဦးတို႔ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား၀ိုင္းကုိ ထည့္သြင္းျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ၁ နာရီခြဲေလာင္ၾကာတဲ့ စကား၀ိုင္းမွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈထားၿပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ ပါ၀င္ဖို႔ ထပ္မံတိုက္တြန္း ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ ပါ၀င္ၾကည့္ၿပီးမွ မေက်နပ္ရင္လည္း ထြက္သြားပါလို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေဆြးေႏြး ေျပာၾကားသြားပါတယ္။
“ပါလို႔ရေအာင္ လုပ္ေပးပါဆို က်မတို႔ လုပ္ေပးေနပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ လံုး၀ ေဆြးေႏြးပြဲတံခါးကို မပိတ္ပါဘူး၊ ခုထက္ထိ တခ်ိန္လံုးပဲ အန္စီေအကို လက္မွတ္မထိုးရေသးတဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ေရာ၊ လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ေရာ ဆက္တိုက္ဆက္တိုက္ ေဆြးေႏြးေနပါတယ္။ က်မတို႔က ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းျခင္းကို လံုး၀အယံုအၾကည္ ရွိပါတယ္။ ဒီနည္းနဲ႔သာလ်င္ က်မတို႔ၾကားမွာ ရင္ၾကားေစ့ႏိုင္မယ္၊ ဒီနည္းနဲ႔သာလ်င္ က်မတို႔ ညီညြတ္မွု ရႏိုင္မယ္ဆိုတာ က်မတို႔ လံုး၀ လံုး၀ လက္ခံထားၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ က်မတို႔ ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီျပည္ေထာင္စုတခု ထူေထာင္ဖို႔ ဆိုလို႔ရွိရင္ က်မတို႔ရဲ႔ တိုင္းရင္းသားမ်ားဟာ ဒီ ညီလာခံထဲကို ပါ၀င္လာရမယ္၊ ညီလာခံမွာ က်မတို႔ ေဆြးေႏြးမယ္၊ ညီလာခံမွာ ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ ဘယ္လို ျပည္ေထာင္စုတခု ထူေထာင္မလဲ ဆိုတာ အဲ့ဒါေတြကို က်မတို႔ သေဘာတူညီမႈ ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီ ညီလာခံမွာ မပါ၀င္ႏိုင္ရတာလည္း၊ သတၱိရွိရွိနဲ႔ ပါ၀င္လိုက္ပါ၊ ေဆြးေႏြးလိုက္ပါ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ညီလာခံထဲ ၀င္ေဆြးေႏြး၊ မေက်နပ္လည္း ထြက္သြားေပါ့။”
http://burmese.dvb.no/archives/189002
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္မထိုးရေသးတဲ့အဖြဲ႕ေတြကို အထူးပဲေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ သတၱိရွိရွိ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ပါ။ က်မတို႔ရဲ႕ ၂၁ ရာစုပင္လံုထဲမွာ ပါဝင္လိုက္ၾကပါ။ က်မတို႔ အားလံုးဟာ ျပည္သူျပည္သားအားလံုးဟာ ဒီပါဝင္မႈေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္းေအးခ်မ္းၾကမလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေက်းဇူးတင္ၾကမလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပီတိျဖစ္ၾကမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားၾကပါ။”
ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ျပဳလုပ္တဲ့ ပင္လံုျပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနားကို ပင္လံုစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးတုန္းက ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ားရဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ရွမ္းျပည္တြင္း အေျခစိုက္တဲ့ အာစီအက္စ္အက္စ္ ရွမ္းလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔နဲ႔ ပအို႔တပ္ဖြဲ႔တို႔က ကိုယ္စားလွယ္မ်ားလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကျပီး အခမ္းအနားကို ပရိသတ္ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ တက္ေရာက္ခဲ့တာပါ။
ျပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနား အစီအစဥ္အတြင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ တိုင္းရင္းသား ၁၂ ဦးတို႔ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား၀ိုင္းကုိ ထည့္သြင္းျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ၁ နာရီခြဲေလာင္ၾကာတဲ့ စကား၀ိုင္းမွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈထားၿပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ ပါ၀င္ဖို႔ ထပ္မံတိုက္တြန္း ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ ပါ၀င္ၾကည့္ၿပီးမွ မေက်နပ္ရင္လည္း ထြက္သြားပါလို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေဆြးေႏြး ေျပာၾကားသြားပါတယ္။
“ပါလို႔ရေအာင္ လုပ္ေပးပါဆို က်မတို႔ လုပ္ေပးေနပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ လံုး၀ ေဆြးေႏြးပြဲတံခါးကို မပိတ္ပါဘူး၊ ခုထက္ထိ တခ်ိန္လံုးပဲ အန္စီေအကို လက္မွတ္မထိုးရေသးတဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ေရာ၊ လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ေရာ ဆက္တိုက္ဆက္တိုက္ ေဆြးေႏြးေနပါတယ္။ က်မတို႔က ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းျခင္းကို လံုး၀အယံုအၾကည္ ရွိပါတယ္။ ဒီနည္းနဲ႔သာလ်င္ က်မတို႔ၾကားမွာ ရင္ၾကားေစ့ႏိုင္မယ္၊ ဒီနည္းနဲ႔သာလ်င္ က်မတို႔ ညီညြတ္မွု ရႏိုင္မယ္ဆိုတာ က်မတို႔ လံုး၀ လံုး၀ လက္ခံထားၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ က်မတို႔ ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီျပည္ေထာင္စုတခု ထူေထာင္ဖို႔ ဆိုလို႔ရွိရင္ က်မတို႔ရဲ႔ တိုင္းရင္းသားမ်ားဟာ ဒီ ညီလာခံထဲကို ပါ၀င္လာရမယ္၊ ညီလာခံမွာ က်မတို႔ ေဆြးေႏြးမယ္၊ ညီလာခံမွာ ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ ဘယ္လို ျပည္ေထာင္စုတခု ထူေထာင္မလဲ ဆိုတာ အဲ့ဒါေတြကို က်မတို႔ သေဘာတူညီမႈ ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီ ညီလာခံမွာ မပါ၀င္ႏိုင္ရတာလည္း၊ သတၱိရွိရွိနဲ႔ ပါ၀င္လိုက္ပါ၊ ေဆြးေႏြးလိုက္ပါ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ညီလာခံထဲ ၀င္ေဆြးေႏြး၊ မေက်နပ္လည္း ထြက္သြားေပါ့။”
http://burmese.dvb.no/archives/189002
Friday, April 4, 2014
အရုိးရွင္းဆုံး ေစတနာမ်ား
== အရုိးရွင္းဆုံး ေစတနာမ်ား ==
နင္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြကလဲ ဒီက်ည္ဆံေလး တေဘာက္ ႏွစ္ေဘာက္နဲ႔ ေရွ႕တန္းကုိ ဆင္းလာရတယ္လုိ႔ -- မ်ားမ်ားသယ္လာပါလား။ ငါအားမရလုိက္တာဟယ္ -- ဟုိ စစ္တပ္မွာဆုိရင္ က်ည္ဆံေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ ေပၚတာေတြနဲ႔ေတာင္ သယ္လာၾကတယ္ -- တဲ့။
အေမရယ္ သူတုိ႔မွာက က်ည္ဆံ၊ ေသနတ္ထုတ္တဲ့ စက္ရုံေတြ၊ ႀကီးျပားထုတ္တဲ့ စက္ရုံေတြရွိတာကုိး လုိ႔ -- က်ေနာ္က ေျပာေတာ့၊
နင္တု႔ိမွာေရာ မရွိဘူးလားတဲ့ --
ဘယ္ကလာ ရွိရမွာလဲ အေမရယ္ -- ဆုိေတာ့။
ဒီက်ည္ဆံနဲနဲေလးနဲ႔ ဟုိက ပစ္ရင္ နင္တုိ႔ ေသကုန္မွာေပါ့တဲ့ -- စိတ္ညစ္ပါတယ္ -- နင္တုိ႔အတြက္ ရုပ္သီးလုိ အပင္စုိက္လုိ႔ရရင္ ငါ့ေတာင္ယာ တျပင္လုံး စုိက္ထားပါတယ္ေအတဲ့ -- က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အားမရတဲ့ ေရွ႕တန္းက အေမတေယာက္ရဲ႕ ေစတနာ။။။။။။။။။။။
သားတုိ႔ တခ်က္တည္းနဲ႔ ဒီေကာင္ေတြ တတပ္လုံးျပဳတ္မဲ့ လက္နက္၀ယ္ကြာ၊ အဘ ကြ်ဲတရွဥ္းေပးမယ္၊ မေလာက္ရင္ လယ္ကြက္ပါေရာင္းေပးမယ္တဲ့။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အားေပးတဲ့ ေရွ႕တန္းက အဘရဲ႕ေစတနာ။။။။။။
ဒီေကာင္ေတြ အင္အားအရမ္းမ်ားတယ္ -- သြားမတုိက္နဲ႔ မင္းတုိ႔ခံရမယ္ --ေလွဆိပ္မွာ အဘေလွရွိတယ္ -- ယူသြား -- ေရွာင္သြား။။။။။။
အေျခအေနၾကည့္ၿပီး အဘထမင္းလာပုိ႔မယ္ -- အရက္ေတြဘာေတြလဲ သိပ္မေသာက္ၾကနဲ႔အုံး -- ဒီေကာင္ေတြ ရြာထဲကထြက္ရင္ အဘ ၀က္တေကာင္သတ္ၿပီး မင္းတုိ႔ကုိ ေကြ်းအုံးမယ္တဲ့။။။။။။
နင္တုိ႔ဟာ ငါ့သားေတြ ေဟာဒီမွာ ထမိန္အထက္ဆင္ေလးေတြ ငါ အားလုံးအတြက္ ျဖတ္လာတယ္ -- ငါ ဥပုဒ္ေစာင့္တုံးက တခါပဲ႔၀တ္ရေသးတယ္-- ေလ်ွာ္ၿပီးသား -- နင္တုိ႔ လည္ပင္းမွာ မ၀တ္ခ်င္ေတာင္ လက္မွာ၀တ္ထား ဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကုိ စုိးရိမ္ပူပန္တဲ့ ေရွ႕တန္းက အေမ။။။။။
ေဟာဒီမွာ သိမ္၀င္ပစၥည္း၊ ဒီမွာက ေသနတ္ပီးတယ္-- ယူသြား -- ကုိယ္နဲ႔ အၿမဲေဆာင္ထားေနာ္ -- ဆုိတဲ့ ေရွ႕တန္းက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အကုိေတြ၊ ဦးေလးေတြ၊ အဘေတြ။။။။။
ရြာထဲကုိ ဒီေကာင္ေတြ၀င္လာတာ အဘ ႏွီးတေခ်ာင္းကုိ တေယာက္ ႏႈန္းနဲ႔ ျဖာထားတာ အားလုံး ၂၂၆ ေယာက္ရွိတယ္ -- အရပ္ျမင့္ျမင့္ ဗုိက္ရြဲ႕ရြဲ႕နဲ႔အေကာင္က စစ္ေၾကာင္းမွဴးျဖစ္မယ္ -- အဲဒီ အေကာင္ကုိသာ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ပစ္လုိက္ -- ဒီေကာင္ႀကီးက်သြားရင္ ဒီေကာင္ေတြအားလုံး လွန္ၿပီ လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ရန္သူသတင္းေပးရွာတဲ့ ေရွ႕တန္းက အဘ။။။။။။
အေမအိမ္ကုိ သိတယ္ဟုတ္။ သားတုိ႔အားလုံး ငတ္တဲ့အခ်ိန္လာစား -- စားခ်င္တာ ေျပာ အေမ ခ်က္ထားမယ္ -- ဟုိအေကာင္ေတြလာတုံးက အဖြားႀကီး ဒီတခါ ေက်ာင္းသားေတြလာလုိ႔ ထမင္းေကြ်းရင္ အိမ္ကုိ မီးရႈိ႕မယ္တဲ့ -- ငါဂရုမစုိက္ဘူး -- နင္တု႔ိဟာ ငါ့သားးးးးးးးဆုိတဲ့ အေမေတြ။။။။။။။။
နင္တုိ႔ ရဲေဘာ္ ၂ေယာက္က်သြားတယ္ဆုိ -- က်ေနာ္က မဟုတ္ပါဘူးအေမရယ္ဆုိေတာ့ -- ငါၾကားၿပီးၿပီေနာ -- မလိမ္နဲ႔ -- ကဲဒါဆုိ ဘယ္မွာလဲ အင္စုိး နဲ႔ ေရြဦး ဆုိၿပီးက်ဆုံးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကုိ ေမးၿပီး ငုိပါေလေရာ-- ခဏၾကာေတာ့ ငါ့သား အငယ္ေကာင္ ေနာင္ႏွစ္ဆုိရင္ေသနတ္ကုိင္ႏုိင္ၿပီ၊ ရြာထိပ္က ေအးတင္ သားေလးလဲ သူ႔အေဖက နင္တုိ႔ေက်ာင္းသားထဲထည့္မယ္လုိ႔ ေျပာေနတယ္ -- နင္တုိ႔ လုံး၀ စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ ဆုိတဲ့ တပ္သားသစ္ စုေဆာင္းေပးတဲ့ အေမ။။။။။။။
နင္တုိ႔ ေနပူမေရွာင္ မုိးရြာမေရွာင္ ေျပးလႊား သြားလာေနရတာ ငါသနားလုိက္တာ နင္တုိ႔လုိခ်င္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ ငါဓနိေတာေရာင္းၿပီး၀ယ္ေပးလုိက္ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ အေမမုဆုိးႀကီးးးးးး ရဲ့ ေစတနာ။။။။။
။။။။။ဗုိလ္ေအာင္ေက်ာ္က်ဆုံးေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္လုိ သားမ်ဳိး ထပ္မေမြးႏုိင္မွာကုိ ၀မ္းနဲ႔လုိ႔ငုိတဲ့ ေအာင္ေက်ာ္ေမေမလုိ။။။။။
က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕(၂၀၃)တပ္ခြဲမွဴး၀င္းရွိန္ တုိက္ပဲြမွာက်ေတာ့ ရဲေဘာ္အားလုံး ယူက်ဳံးမရျဖစ္ ၀မ္းနဲေၾကကြဲေနတုံး ၀င္းရွိန္ေမေမက ဘာေျပာလဲသိလား။ ငါ့သားတုိ႔ နင္တုိ႔တပ္ခြဲမွဴးက်လုိ႔ ဘာမွ စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ -- အေမ ၀င္းရွိန္လုိသားမ်ဳိး ေနာက္တေယာက္ထပ္ေမြးၿပီး ဒီေကာင္ေတြကို တုိက္ခုိင္းအုံးမယ္တဲ့ -- အဲဒီလုိ ရဲရဲေတာက္အေမကုိ က်ေနာ္တုိ႔ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။။။။။။
မကဒတ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ဆုိရင္ ခ်စ္ခင္အားေပးတဲ့ အေမေတြ၊ အဘေတြ၊ အကုိေတြ၊ အမေတြက လာမဲ့ ဧၿပီလ (၆)ရက္ေန႔မွာ (၂၅)ႏွစ္အတြင္း ေတာင္ပုိင္းေဒသတုိက္ပြဲအသီးသီး၌ က်ဆုံးသြားေသာ သူတုိ႔ရဲ႕ သားအရင္းအပါအ၀င္ သားအာဇာနည္အေပါင္းအား ေရစက္သြန္းခ် အမ်ွေပးေ၀ ပါေတာ့မည္။။။။။။။။။
မွတ္ခ်က္။ ။(ဘိတ္အေခၚ) ရုပ္သီး = ငရုပ္သီး။ ႀကီးျပား = ပုိက္ဆံ
ရဲေဘာ္အားလုံးကုိ ဦးညႊတ္ အေလးျပဳလ်ွက္
ခြန္တာဇံ (မကဒတ)
၄၊ ၄၊ ၂၀၁၄။
နင္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြကလဲ ဒီက်ည္ဆံေလး တေဘာက္ ႏွစ္ေဘာက္နဲ႔ ေရွ႕တန္းကုိ ဆင္းလာရတယ္လုိ႔ -- မ်ားမ်ားသယ္လာပါလား။ ငါအားမရလုိက္တာဟယ္ -- ဟုိ စစ္တပ္မွာဆုိရင္ က်ည္ဆံေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ ေပၚတာေတြနဲ႔ေတာင္ သယ္လာၾကတယ္ -- တဲ့။
အေမရယ္ သူတုိ႔မွာက က်ည္ဆံ၊ ေသနတ္ထုတ္တဲ့ စက္ရုံေတြ၊ ႀကီးျပားထုတ္တဲ့ စက္ရုံေတြရွိတာကုိး လုိ႔ -- က်ေနာ္က ေျပာေတာ့၊
နင္တု႔ိမွာေရာ မရွိဘူးလားတဲ့ --
ဘယ္ကလာ ရွိရမွာလဲ အေမရယ္ -- ဆုိေတာ့။
ဒီက်ည္ဆံနဲနဲေလးနဲ႔ ဟုိက ပစ္ရင္ နင္တုိ႔ ေသကုန္မွာေပါ့တဲ့ -- စိတ္ညစ္ပါတယ္ -- နင္တုိ႔အတြက္ ရုပ္သီးလုိ အပင္စုိက္လုိ႔ရရင္ ငါ့ေတာင္ယာ တျပင္လုံး စုိက္ထားပါတယ္ေအတဲ့ -- က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အားမရတဲ့ ေရွ႕တန္းက အေမတေယာက္ရဲ႕ ေစတနာ။။။။။။။။။။။
သားတုိ႔ တခ်က္တည္းနဲ႔ ဒီေကာင္ေတြ တတပ္လုံးျပဳတ္မဲ့ လက္နက္၀ယ္ကြာ၊ အဘ ကြ်ဲတရွဥ္းေပးမယ္၊ မေလာက္ရင္ လယ္ကြက္ပါေရာင္းေပးမယ္တဲ့။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အားေပးတဲ့ ေရွ႕တန္းက အဘရဲ႕ေစတနာ။။။။။။
ဒီေကာင္ေတြ အင္အားအရမ္းမ်ားတယ္ -- သြားမတုိက္နဲ႔ မင္းတုိ႔ခံရမယ္ --ေလွဆိပ္မွာ အဘေလွရွိတယ္ -- ယူသြား -- ေရွာင္သြား။။။။။။
အေျခအေနၾကည့္ၿပီး အဘထမင္းလာပုိ႔မယ္ -- အရက္ေတြဘာေတြလဲ သိပ္မေသာက္ၾကနဲ႔အုံး -- ဒီေကာင္ေတြ ရြာထဲကထြက္ရင္ အဘ ၀က္တေကာင္သတ္ၿပီး မင္းတုိ႔ကုိ ေကြ်းအုံးမယ္တဲ့။။။။။။
နင္တုိ႔ဟာ ငါ့သားေတြ ေဟာဒီမွာ ထမိန္အထက္ဆင္ေလးေတြ ငါ အားလုံးအတြက္ ျဖတ္လာတယ္ -- ငါ ဥပုဒ္ေစာင့္တုံးက တခါပဲ႔၀တ္ရေသးတယ္-- ေလ်ွာ္ၿပီးသား -- နင္တုိ႔ လည္ပင္းမွာ မ၀တ္ခ်င္ေတာင္ လက္မွာ၀တ္ထား ဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကုိ စုိးရိမ္ပူပန္တဲ့ ေရွ႕တန္းက အေမ။။။။။
ေဟာဒီမွာ သိမ္၀င္ပစၥည္း၊ ဒီမွာက ေသနတ္ပီးတယ္-- ယူသြား -- ကုိယ္နဲ႔ အၿမဲေဆာင္ထားေနာ္ -- ဆုိတဲ့ ေရွ႕တန္းက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အကုိေတြ၊ ဦးေလးေတြ၊ အဘေတြ။။။။။
ရြာထဲကုိ ဒီေကာင္ေတြ၀င္လာတာ အဘ ႏွီးတေခ်ာင္းကုိ တေယာက္ ႏႈန္းနဲ႔ ျဖာထားတာ အားလုံး ၂၂၆ ေယာက္ရွိတယ္ -- အရပ္ျမင့္ျမင့္ ဗုိက္ရြဲ႕ရြဲ႕နဲ႔အေကာင္က စစ္ေၾကာင္းမွဴးျဖစ္မယ္ -- အဲဒီ အေကာင္ကုိသာ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ပစ္လုိက္ -- ဒီေကာင္ႀကီးက်သြားရင္ ဒီေကာင္ေတြအားလုံး လွန္ၿပီ လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ရန္သူသတင္းေပးရွာတဲ့ ေရွ႕တန္းက အဘ။။။။။။
အေမအိမ္ကုိ သိတယ္ဟုတ္။ သားတုိ႔အားလုံး ငတ္တဲ့အခ်ိန္လာစား -- စားခ်င္တာ ေျပာ အေမ ခ်က္ထားမယ္ -- ဟုိအေကာင္ေတြလာတုံးက အဖြားႀကီး ဒီတခါ ေက်ာင္းသားေတြလာလုိ႔ ထမင္းေကြ်းရင္ အိမ္ကုိ မီးရႈိ႕မယ္တဲ့ -- ငါဂရုမစုိက္ဘူး -- နင္တု႔ိဟာ ငါ့သားးးးးးးးဆုိတဲ့ အေမေတြ။။။။။။။။
နင္တုိ႔ ရဲေဘာ္ ၂ေယာက္က်သြားတယ္ဆုိ -- က်ေနာ္က မဟုတ္ပါဘူးအေမရယ္ဆုိေတာ့ -- ငါၾကားၿပီးၿပီေနာ -- မလိမ္နဲ႔ -- ကဲဒါဆုိ ဘယ္မွာလဲ အင္စုိး နဲ႔ ေရြဦး ဆုိၿပီးက်ဆုံးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကုိ ေမးၿပီး ငုိပါေလေရာ-- ခဏၾကာေတာ့ ငါ့သား အငယ္ေကာင္ ေနာင္ႏွစ္ဆုိရင္ေသနတ္ကုိင္ႏုိင္ၿပီ၊ ရြာထိပ္က ေအးတင္ သားေလးလဲ သူ႔အေဖက နင္တုိ႔ေက်ာင္းသားထဲထည့္မယ္လုိ႔ ေျပာေနတယ္ -- နင္တုိ႔ လုံး၀ စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ ဆုိတဲ့ တပ္သားသစ္ စုေဆာင္းေပးတဲ့ အေမ။။။။။။။
နင္တုိ႔ ေနပူမေရွာင္ မုိးရြာမေရွာင္ ေျပးလႊား သြားလာေနရတာ ငါသနားလုိက္တာ နင္တုိ႔လုိခ်င္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ ငါဓနိေတာေရာင္းၿပီး၀ယ္ေပးလုိက္ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ အေမမုဆုိးႀကီးးးးးး ရဲ့ ေစတနာ။။။။။
။။။။။ဗုိလ္ေအာင္ေက်ာ္က်ဆုံးေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္လုိ သားမ်ဳိး ထပ္မေမြးႏုိင္မွာကုိ ၀မ္းနဲ႔လုိ႔ငုိတဲ့ ေအာင္ေက်ာ္ေမေမလုိ။။။။။
က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕(၂၀၃)တပ္ခြဲမွဴး၀င္းရွိန္ တုိက္ပဲြမွာက်ေတာ့ ရဲေဘာ္အားလုံး ယူက်ဳံးမရျဖစ္ ၀မ္းနဲေၾကကြဲေနတုံး ၀င္းရွိန္ေမေမက ဘာေျပာလဲသိလား။ ငါ့သားတုိ႔ နင္တုိ႔တပ္ခြဲမွဴးက်လုိ႔ ဘာမွ စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ -- အေမ ၀င္းရွိန္လုိသားမ်ဳိး ေနာက္တေယာက္ထပ္ေမြးၿပီး ဒီေကာင္ေတြကို တုိက္ခုိင္းအုံးမယ္တဲ့ -- အဲဒီလုိ ရဲရဲေတာက္အေမကုိ က်ေနာ္တုိ႔ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။။။။။။
မကဒတ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ဆုိရင္ ခ်စ္ခင္အားေပးတဲ့ အေမေတြ၊ အဘေတြ၊ အကုိေတြ၊ အမေတြက လာမဲ့ ဧၿပီလ (၆)ရက္ေန႔မွာ (၂၅)ႏွစ္အတြင္း ေတာင္ပုိင္းေဒသတုိက္ပြဲအသီးသီး၌ က်ဆုံးသြားေသာ သူတုိ႔ရဲ႕ သားအရင္းအပါအ၀င္ သားအာဇာနည္အေပါင္းအား ေရစက္သြန္းခ် အမ်ွေပးေ၀ ပါေတာ့မည္။။။။။။။။။
မွတ္ခ်က္။ ။(ဘိတ္အေခၚ) ရုပ္သီး = ငရုပ္သီး။ ႀကီးျပား = ပုိက္ဆံ
ရဲေဘာ္အားလုံးကုိ ဦးညႊတ္ အေလးျပဳလ်ွက္
ခြန္တာဇံ (မကဒတ)
၄၊ ၄၊ ၂၀၁၄။
Wednesday, December 4, 2013
မဇိၥ်မ ခြပ္ေဒါင္း ....
ကိုညိဳ( ေအာ္စလို)
December 4, 2013 at 4:09pm
မဇိၥ်မ ခြပ္ေဒါင္း
၂၅နွစ္ကိုလည္ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေလာကဓာတ္ပညာမၾကြယ္၀တဲ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္တေယာက္သက္သက္္သာျဖစ္ေနပါတယ္။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ တိုင္းျပည္ၾကီးကို တေန႔ထက္တေန႔ပိုခ်စ္လာေအာင္သံေယာဇင္ အထပ္ထပ္ ရစ္ပတ္ေပးတာကလဲြလို႔ စစ္က်ြန္ဘ၀က လံုး၀ လြတ္က်ြတ္သြားဖို႔ေတာ့ မစြမ္းေဆာင္နိုင္ခဲ့ဘူး။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ အတူတိုက္ေဖာ္တိုက္ဖက္၊ ငတ္ေဖာ္ငတ္ဖက္ ေတြနဲ႔ တစစီခဲြေပးလိုက္သလို၊ တလမ္းစီလည္းေလွ်ာက္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ ကံၾကမၼာက သူ႔ရဲ႔လက္ထဲ ဆန္ကဲြတဆုပ္ ဆုပ္ယူပက္ၾကဲလိုက္သလို က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အားလံုးကိုတေယာက္တနိုင္ငံ၊ တျမိဳ႔တနယ္စီ လြင့္စင္ျပန္႔ၾကဲသြားေစပါတယ္။
ဒါေပမဲ့..အဲဒီ ၂၅နွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ နွလံုးသားေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ နဲ႔ ဘ၀ေတြကိုထာ၀ရရွင္သန္ေနေအာင္ေတာ့ လွလွပပထုဆစ္ေပးခဲ့တာပါ။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ဘ၀အစိတ္အပိုင္းတခုျဖစ္ခဲ့သလို၊ ျမန္မာျပည္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႔ေတာ္လွန္ေရး ေရေသာက္ျမစ္ၾကီးလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ဓာတ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနတာကိုအသိအမွတ္ျပဳေပးလိုက္တယ္။
…………
သစၥာ ေမွ်ာ္မွန္း၊ ျမတ္ေသာလမ္းမွာ
ေျခလွမ္း ဆတ္ဆတ္ တုန္႔မရပ္ခဲ့
ခြပ္လပ္ေဒသ မဇိၥ်မခရီးေရာက္ခဲ့ျပီ။
(ျမတ္ထက္ ၏ မဇၥ်ိမ ခရီးသည္ ကဗ်ာမွ)
-----------------
မူလရည္မွန္းခ်က္ကအေနာက္ဖက္ေဒသမွာတပ္ဦးတခုဖြင့္ဘို႔ဘဲ။ ဘယ္အေရာင္၊ ဘယ္၀ါဒ၊ ဘယ္သူပုန္ေတြရဲ႔ အရိပ္မွ မမိုးပဲ ခတ္သန္႔သန္႔ေက်ာင္းသားတပ္ဦး ရိွမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ကိုယ္စီမက္ခဲ့ၾကတယ္။အေရွ႔ဘက္မွာ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားသူပုန္အဖဲြ႔အစည္းေတြရိွတယ္၊ သူတို႔ နယ္ေျမသြားရင္သူတို႔ကိုမွီခိုရမယ္၊ သူတို႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမယ္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ရိွၾကတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔သူပုန္သူကန္မရိွတဲ့ အေနာက္ဖက္ စစ္မ်က္နွာမွာ ေက်ာင္းသားတပ္ဦးအလံတလက္စိုက္ဖို႔ပါဘဲ..။စစ္အာဏာသိမ္းျပီး နွစ္လအတြင္းမွာ တမူး၊ ကေလး၊ မံုရြာ၊ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြနဲ႔၀န္ထမ္းေတြ အရပ္သားေတြ မဏိပူရ စခန္းကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ ေရခဲလုမတတ္ေအးစိမ့္ေနတဲ့ မဏိပူရေတာင္တန္းၾကီးေတြၾကားက အမွတ္(၈) မဏိပူရ ၇ိုင္ဖယ္ စစ္တပ္ အနီး ေတာင္ကုန္းတခုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ေဆးရံုအေဆာက္အဦးသစ္မွာ ယာယီေနထိုင္ၾကတယ္။ေဘးပတ္ပတ္လည္ သံဆူးၾကိဳးေတြနဲ႔ ၀န္းခတ္ထားေတာ့သူပုန္ေက်ာင္းသားတပ္ဦးစခန္းနဲ႔မတူပဲ ေခ်ြးတပ္စခန္းနဲ႔ ပိုတူတယ္။ ေစာင္မလံုေလာက္ဘူး၊အိမ္သာမေလာက္ဘူး၊ သမံသလင္းေပၚ ေကာက္ရိုးခင္းျပီး ရဲေဘာ္အားလံုး ၀ဲစို ၀ဲေျခာက္ေတြကိုယ္စီနဲ႔။ ၄-၅ လေလာက္ေလထန္ကုန္းၾကီးမွာ ေလၾကမ္းၾကမ္းရႈ၊ မိႈတက္ေနတဲ့ ခဲ၊ သလဲ အျပည့္ ဆန္ကဲြဆန္ၾကမ္းနဲ႔ပဲနီဟင္းၾကဲၾကဲ၊ အာလူးဖတ္ လက္သဲခံြေလာက္ေလးကို ေန႔စဥ္ ျမိန္ေရရွက္ေရစားျပီး ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းအဆိုမျပတ္ခဲ့ဘူး။
“ ဘာစိတ္ဓာတ္လဲ…ခြတ္ေဒါင္းစိတ္ဓာတ္”
“ ဘာလုပ္ေနလဲ..ေလ့က်င့္ေနတယ္”
“ ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ…ျပည္သူ႔အတြက္”
“ ဘာလိုခ်င္လဲ..ဒီမိုကေရစီ”
မနက္ေစာေစာအစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ၾကတယ္။ ယူနီေဖာင္းမရိွဘူး၊ အေႏြးထည္မရိွဘူး၊ေဆး၀ါးမရိွဘူး၊ ကားတာရာ ၾကိဳးသိုင္းဘိနပ္ၾကမ္းေတြေပါက္လို႔ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းေတြနဲ႔စစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရင္း စိတ္ဓာတ္ေတြသံလိုမာခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံတျပား တခ်ပ္မွလည္းမရ၊ အစားလည္းငတ္၊ ရာသီဥတုကဆိုး၊ အ၀တ္အထည္မလံုမလဲ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လည္း မေနရေပမဲ့က်ေနာ္တို႔ ၾကိတ္မွိတ္သီးခံျပီး လႈပ္ရွားခဲ့ၾကတယ္။ အေမ့အိမ္မွာ စည္းမရိွ၊ကမ္းမရွိ၊အကိုအမေတြ ေငါက္ငမ္းခိုင္းတာကိုေတာင္ အေရးမစိုက္ထင္ရာစိုင္းေနခဲ့ေပမဲ့ ဒီစခန္းထဲမွာေတာ့ စာရြက္ေပၚက စည္းကမ္းခ်က္ေလးတေခါက္ဖတ္မိျပီးမိမိဘိနပ္ကို အမ်ားသူငါလို စီစီရီရီ ခ်ြတ္၊ အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ အိပ္ရာေစာင္ ေတြကို သပ္သပ္ယပ္ယပ္ေခါက္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို တိတိက်က်လုပ္တတ္လာတယ္။ ကိုယ့္တင္ထားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္အမိန္႔ကိုသူ႔ေက်းဇူးလည္းမရိွ၊ ကိုယ္နဲ႔လည္း အသက္အရြယ္မကြာေပမဲ့ တေလးတစားလိုက္နာတတ္ၾကတယ္။ အေမ့အိမ္မွာေနဖင္ထိုးမွ အိပ္ရာထျပီး အဆင္သင့္ခူးခတ္ထားတဲ့ မနက္စာကို အခန္႔သားစားခဲ့တဲ့ သူေတြ မနက္ေစာေစာခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးဇိမ္နဲ႔ မနွပ္နိုင္ပဲ (ဘယ္သူမွ အတင္းခိုင္းေစေနတာမဟုတ္ပဲ) ခြတ္ေဒါင္းအလံေတာ္ေအာက္မွာေက်ာင္းသားသမဂ သီခ်င္းကို မာန္ပါပါဟစ္ေအာ္ခဲ့ၾကတာဟာ အေရးေတာ္ပံုရဲ႔ မ်က္နွာနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးသစၥာသက္သက္ေၾကာင့္သာျဖစ္တယ္။အနယ္နယ္က မတေထာင္ တေကာင္ဘြားေတြ၊ ဆရာ့ဆရာၾကီးေတြၾကီး လာစုေနေပမဲ့ တပ္စုမႈးစကားကို သိုးငယ္ေတြလိုက်ိဳးက်ိဳးႏံႊႏံႊနားေထာင္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ထမ္းၾကတာလည္း အာဏာရွင္စနစ္တိုက္ဖ်က္ဖို႔ ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္ကလဲြလို႔ မာန္မာနတစိုးတစိမွ မရိွခဲ့ၾကဘူး။ ပိုက္ဆံတျပားတခ်ပ္မွ မရပဲ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔၀ံ႔တယ္ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးရဲ႔ ဘ၀တေလွ်ာက္ အျမင့္မားဆံုး တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္သက္သက္သာျဖစ္တယ္။တနည္းေျပာရရင္ အာဏာရွင္စနစ္ကို ရံြမုန္းတိုက္ဖ်က္ခ်င္စိတ္က ေသြးေၾကာေတြထိ ပ်ံ႔နွံ႔ေနျပီးရိုးတြင္းခ်င္ဆီအထိစိမ့္၀င္ေနတယ္။
အျပင္အလည္မထြက္ရလို႔ မဏိပူရ စစ္တပ္ အာဏာပိုင္ေတြကပိတ္ပင္ထားတဲ့ၾကားက ေတာင္ေအာက္က ရြာေလးဆီ ခိုးထြက္ျပီး ကသဲ လဘက္ေရ “က်ငန္း”( ကရေ၀းရြက္ထည့္ၾကိဳထားတဲ့လဘက္ေျခာက္နွပ္ရည္က်ဲက်ဲထဲ သၾကားနည္းနည္းထဲ့ေသာက္တဲ့ မဏိပူရ လဘက္ေရ) ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ၾကတယ္။အိမ္ေျခ နွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္သာရိွတဲ့ ကသဲရြာေလးက လဘက္ေရက်ဲက်ဲေသာက္ျပီး တကၠသိုလ္ မွာ ထိုင္ေနက် လဘက္ေရဆိုင္ကို လြမ္းၾက၊သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလြမ္းၾက၊ အိမ္ကိုလြမ္းၾက၊အေမကိုလြမ္းၾက ျပီးေတာ့ ခ်စ္သူကို တမ္းတၾကနဲ႔ေပါ့။ အေတာ္ခံရခက္တဲ့ အိမ္အလြမ္းစိတ္ပါ။ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔၊ လက္နက္ကိုင္ဖို႔လာၾကသူေတြက ကသဲလက္နက္ကိုင္စစ္သားေတြလံုလံုျခံဳျခံဳေစာင့္ၾကပ္ျပီးအက်ဥ္းစခန္းနဲ႔တူတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းၾကီးထဲ ေနၾကရတဲ့ဘ၀ကို မေၾကနပ္ၾကေပမဲ့ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့အသိတခုထဲနဲ႔ဘ၀မွာ တခါမွ မရိွခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ္ရွည္သီးခံမႈေတြ ေမြးျမဴျပီး ေအာက္သက္သက္နဲ႔ရပ္တည္ခဲ့ၾကတယ္။အျပင္ခိုးထြက္လို႔ မိသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို မၾကာခန လံုျခံဳေရးအေစာင့္စစ္သားေတြကဖမ္းမိျပီးျပစ္ဒါဏ္ေပးတာ၊ ၾကိမ္နဲ႔ ရိုက္တာကို မေက်နပ္ေပမဲ့ ေဒါသကို အံၾကိတ္ျမိဳခ်ခဲ့ၾကတယ္။
စိတ္ဆင္းရဲမႈ၊အဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ ငတ္မြတ္မႈ၊ ရာသီဥတုဆိုးျပီး အ၀တ္အစားလံုလံုျခံဳျခံဳ မ၀တ္နိုင္ၾကေပမဲ့က်ေနာ္တို႔အားလံုး သီးခံျပီး ေစာင့္စားေနတဲ့အရာဟာ တခုတည္းရိွတယ္။ အဲဒါက…လက္နက္ပါ။ ေသနပ္ပါ။စစ္ေရးအကူအညီပါ။ က်ေနာ္တို႔ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာလည္း အထက္အရာရိွေတြကတဆင့္ အစိုးရနားထဲေပါက္ေအာင္တမ်ိဳး၊ ကလကတၱားနဲ႔ မဏိပူရအေျခစိုက္မီဒီယာေတြကတဖံု သတင္းစကားပါးခဲ့ျပီးျပီ။ ဒါေပမဲ့ထူးမျခားနား။ ၾကာေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။ အဓိပၸါယ္မရိွပဲ အခ်ီးနွီးဒုကၡခံ ရပ္တည္ေနဖို႔ဒီလူေတြက ခံစားခ်က္မဲ့တဲ့ စက္ရုပ္ေတြမဟုတ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဆီလက္နက္မလာရင္ လက္နက္ရိွရာကိုယ္သြားရမယ္ဆိုတဲ့သေဘာတရားေတြ၀င္လာတယ္။ ဒီေနရာဟာ ဗလာပဲ ဆိုတဲ့ အသိေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒီအေတြးအေခၚေတြကကိုယ့္ကို လံုျခံဳေရးအရ တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ အမွတ္(၈) မဏိပူရ စစ္တပ္ အရာရိွေတြနဲ႔ထိတ္တိုက္လာေတြ႔ဖို႔ အေၾကာင္းတရားျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုး လံုျခံဳေရးရဲေတြ ျပစ္ဒါဏ္ေပးမႈကိုမေက်နပ္လို႔ စခန္းက ရဲေဘာ္ေတြအားလံုး သပိတ္ေမွာက္ဆႏၵျပၾကတယ္။ ကသဲစစ္တပ္က အထုတ္ကုိယ္စီနဲ႔တန္းစီျပီး ထြက္ခါြဖို႔ျပင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို တားတယ္။ ဘားတိုက္ထဲျပန္ေနဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံေပမဲ့က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ အမာရြတ္ေတြရိွေနၾကျပီ။ ေနာက္ဆံုး ဒီဒုကၡသည္စခန္းၾကီးထဲ မေနေတာ့ဘူး၊ နယ္စပ္ကိုပို႔ေဆာင္ေပးဖို႔ေတာင္းဆိုၾကတယ္။စစ္တပ္အာဏာပိုင္ေတြက ညအခ်ိန္မေတာ္ တိတ္တဆိတ္ ျမန္မာနယ္စပ္ဆီ ကားနဲ႔ ပို႔လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ဗမာျပည္ထဲျပန္၀င္၊တခ်ိဳ႔က နယ္စပ္မွာပဲ ကုပ္ကက္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ မဏိပူရကေန ခ်င္းနယ္စပ္ မီဇိုရမ္ျပည္နယ္ထဲထြက္ခါြၾက။အသိုက္ေတြပ်က္သြားေပမဲ့ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ေတြက တစိုးတစိမွ ပ်က္ျပယ္သြားၾကတာမဟုတ္။ဒါေပမဲ့ မွီခိုစရာေနရာတခုေတာ့ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။
မိမိအတြက္ရပ္တည္ဖို႔ လြတ္ေျမာက္ရာ ေနရာတခုမရိွပဲ အမ်ားျပည္သူလြတ္ေျမာက္ေရးကို အိပ္မက္ မက္ေနလို႔မရပါ။
ရက္ေပါင္းအတန္ၾကာ လံုျခံဳရာအရပ္မရိွပဲ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေတာထဲလွည့္ပတ္က်က္စားခဲ့ရတယ္။ေနာက္ဆံုး ေနရာေဟာင္းကို ေခါင္းေဆာင္မႈအသစ္နဲ႔ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ တခ်ိန္က ျပည္ခ်စ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မွႈးေဒါက္တာမန္းျမင့္ဆိုင္က လြင့္စင္သြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ျပန္လည္ေကာက္သင္းေကာက္စည္းရံုးခဲ့တယ္။မူလ အမွတ္(၈) ရိုင္ဖယ္တပ္နယ္ေျမထဲမွာ ဆိုေပမဲ့ သီးျခားေတာင္ကုန္းတခုမွာ ဘားတိုက္နွစ္ခုေဆာက္ျပီး တသီးတျခားေနၾကတယ္။ လြတ္လပ္မႈအနည္းအက်ဥ္းရိွလာတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာျပန္လည္ထူေထာင္တယ္။က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြနဲ႔အတူ စစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြျပန္လုပ္ၾကတယ္။ လူသစ္တခ်ိဳ႔စခန္းထဲေရာက္လာတယ္။ ဒီကေန႔ ေအဘီအက္စ္ ဒီအက္ဖ္ ဥကၠဌ ကိုသံခဲနဲ႔ ကိုသံဒုတ္တို႔ ညီအကိုလည္းျပည္တြင္းကေန ေရာက္လာတယ္။ အရင္ကလို မဟုတ္၊ လက္နက္ကိုင္ျပီး စစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ေနနိုင္ျပီ။စစ္သားလက္နက္္အစစ္ေတာ့မဟုတ္၊ သစ္သားလက္နက္အတု။ ဒါေပမဲ့ မျငီးမျငဴ တစ္ကျပန္စတယ္။ တပ္မေတာ္ကဗိုလ္မႈးစိုးျမင့္က တပ္မေတာ္စစ္ပညာေတြ မျခြင္းမခ်န္သင္ေပးတယ္။ ဆရာမန္းျမင့္ဆိုင္က ေျပာက္က်ားစစ္ပညာသင္ေပးတယ္။ လက္နက္စစ္စစ္မကိုင္ရေပမဲ့ ဗိုလ္သင္တန္းအဆင့္ စစ္ပညာစစ္စစ္ေတာ့ သင္ၾကားခြင့္ရၾကတယ္။လက္နက္အေၾကာင္းေတြသာမက၊ စစ္ခ်ီ၊ စစ္ဆင္၊ စစ္ထိုး၊ တပ္ဆုတ္၊ တပ္ခါြ၊ စစ္ေရးနည္းဗ်ဴဟာေတြသင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္ လက္နက္စစ္စစ္ မကိုင္နိုင္တာကလဲြလို႔ စစ္သည္ေတာ္ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္လို႔။ယူနီေဖာင္းေတြဘာေတြနဲ႔။
မဇၥ်ိမကား
အားေမြးရာတည့္...
မဇၥ်ိမကား
တရားေႏႊးရာတည့္...
မဇၥ်ိမကား
ဓားေသြးရာတည့္...။
(ျမတ္ထက္ ၏ မဇၥ်ိမ ခရီးသည္ ကဗ်ာမွ)
ရွာေဖြသူေတြအဖို႔ လမ္းဆံုးတခုကိုေရာက္ေတာ့ လမ္းသစ္တခုကိုျပန္ေတြ႔တယ္။
က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႔ မဏိပူရေထာင္ထဲမွာ လေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ျပီးတဲ့ေနာက္ နယူးေဒလီျမိဳ႔ မွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ျဖစ္လာတယ္။ UNHCR (ကုလသမဂ မဟာမင္းၾကီးရံုး ရဲ႔ ဒုကၡသည္အျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈဟာ ရပ္တည္ဖို႔အေျခအေနအခြင့္အေရးတခုပါ။ လအနည္းငယ္ ၾကံဳရာက်ဘမ္း အလုပ္ၾကမ္းေတြလုပ္ျပီး ၀မ္းစာကို တဖက္ကရွာၾကတယ္။ေနာက္ေတာ့ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အၾကမ္းမဖက္ နိုင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ျဖစ္လာတယ္။အေနာက္ဖက္ေဒသမွာ နိုင္ငံေရးအရ ထိုးေဖာက္ဖို႔ ေက်ာင္းသားအဖဲြ႔အစည္းကို စနစ္တက်ထူေထာင္ၾကတယ္။နယ္စပ္က ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းလႈပ္ရွားတယ္။ ျမန္မာသံရံုးေရွ႔ဆႏၵျပပဲြေတြ၊ သံတမန္ေလာကၾကားထိုးေဖာက္လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ပန္းခ်ီျပပဲြ၊ အနုပညာျပပဲြ ေတြ တဖက္ကလုပ္သလို၊ အိႏိၵယက သံတမန္ေတြ၊ နိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊နိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြ၊ တတ္သိပညာရွင္ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအဖဲြ႔အစည္းေတြ နဲ႔ပူးေပါင္းျပီး ျမန္မာ့အေရးေဆြးေႏြးပဲြေတြ၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္ အိႏိၵယ အစိုးရအပါအ၀င္နိုင္ငံတကာ အားေပးေထာက္ခံမႈေတြရေအာင္ လမ္းေဖာက္နိုင္ခဲ့တယ္။ အိႏိၵယေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကို နိုင္ငံတကာသိေအာင္ အရိွန္ျမွင့္လုပ္နိုင္ခဲ့တယ္။ထံုးစံအတိုင္း အရွိန္ေလးလည္းွေလးရလာေရာ ေငြထုတ္ပိုက္ျပီး အေပၚစည္းက ခြထိုင္မဲ့ နိုင္ငံေရးစားဖားေတြအေ၀းကေန ေရာက္လာတယ္။ အခြင့္ေရးသမားေတြ၊ ခါေတာ္မွီနိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီးငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြလုပ္ၾကတယ္။ အေစာဆံုး အနစ္နာခံ လမ္းေဖာက္ျပီး အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္လႈပ္ရွားခဲ့သူေတြရဲ႔ က႑ေတြကို ျပစ္ပယ္ျပီး ေငြနဲ႔ ေရြးေကာက္တဲ့ အင္ဂ်ီအို နိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈကအရိွန္ၾသဇာၾကီးသြားတယ္။ တခ်ိန္က ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား ဘတ္စ္ကားစီး ျပီး နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူရဲ႔ခြပ္ေဒါင္းအလံကို ပ်က္ရယ္ျပဳျပီး အင္ဂ်ီအို အလံေတြ တလူလူလႊင့္လာတယ္။ လူနွစ္ေယာက္တပိုင္းနဲ႔နာမည္ခံ အဖဲြ႔အစည္းေတြမိႈလိုေပါက္လာတယ္။ အခြင့္ေရးသမားေတြ ေတာထလာသလို နာမည္ခံ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပဲြေတြ၊ အေယာင္ျပ သင္တန္းေတြ၊ ဟန္ေဆာင္ လူ႔အခြင့္အေရးပညာေပးေတြလိႈင္လိႈင္ၾကီးလုပ္လာတယ္။ တကယ့္ ျပည္တြင္းထိုးေဖာက္ စည္းရံုးလႈပ္ရွားရမဲ့ နိုင္ငံေရးကိုမ်က္ေျချဖတ္ျပီး အေပၚယံ အက်ိဳးစီးပြားရွာ အမည္ခံ နိုင္ငံေရး လိႈင္းစီးျပီး မိန္းေမာခဲ့ၾကတယ္။လက္ေတြ႔မက်တဲ့၊ အနွစ္သာရ ကင္းမဲ့တဲ့ ေရေပၚဆီနိင္ငံေရးေတြကို အလုအယက္ တြန္းတိုက္ ခဲြတမ္းခ်လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြပ္ေဒါင္းေတြကို ေရာင္းစားခဲ့တယ္။ လက္ငင္းအာဏာရွင္စနစ္္ တိုက္ဖ်က္ေရးလမ္းစဥ္ကို အတြင္းလူေတြနဲ႔ ပူးေပါင္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမဲ့အစား၊ လိင္တူျခင္းခ်စ္ခြင့္ေတြ၊အမ်ိဳးသမီး ရာခိုင္နႈံုးဘယ္ေလာက္ပါ၀င္ေရးဆိုတဲ့ မုန္႔ဆီေၾကာ္နဲ႔ နႈတ္ခမ္းနာ ေပၚလစီေတြကိုNGO ေတြက ေဘးတီးေပးတယ္။ (ဒီကေန႔ျပည္တြင္းမွ ျဖစ္ေနတဲ့ NGO နိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈဟာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ ၂၀ေလာက္က ျပည္ပမွာ ကြန္႔ျမဴးခဲ့တယ္) ခြတ္ေဒါင္းအေရာင္ေတြမွိန္ေမွးခဲ့တယ္။ အတူတူငတ္ခဲ့တုန္းကညီညြတ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ေငြထုတ္ကိုင္ အင္ဂ်ီအိုေတြ၀င္လာေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပိဳယိုင္သြားခဲ့ၾကတယ္။အရင္က အရက္မေသာက္ဖူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြေတာင္ ဘီယာၾကိဳက္တတ္သြားတယ္။ သားသမီးရင္ေသြးေတြကအစည္းအေ၀းလုပ္တမ္းေဆာ့ျပီး အရက္ေသာက္ခန္္းပါထည့္သြင္းကစားၾကတယ္။ ခြပ္ေဒါင္းေတြ အနစ္နာခံလႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ေတာ္လွန္ေရး မွာ အျမီးက်က္ အျမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားအခြင့္အေရးရွာ သူဖုန္းစားေတြနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာညိႈးႏြမ္းၾကရတယ္။
--------------------
အားမာန္လွ်ံျဖိဳး
အသိတိုးခ်ိန္
အိမ္ျပန္ေအာင္ပြဲ၊ မုခ်ႏႊဲမည္
မဇၥ်ိမရဲ႕ ခရီးသည္...။
(ျမတ္ထက္ ၏ မဇၥ်ိမ ခရီးသည္ ကဗ်ာမွ)
“တာတိုမွာ ခြန္အား၊ တာလတ္မွာ အဆံုးအျဖတ္၊ တာေ၀းမွာ စိတ္ဓာတ္”ဆိုတဲ႔ ကြယ္လြန္သူ အဆိုေတာ္စိုင္းထီးဆိုင္သီဆိုခဲ့တဲ့ တာေ၀းအေျပးသမားသီခ်င္းေလးကိုစာဖတ္သူတခ်ိဳ႕ၾကားဖူးလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဒီကေန႔ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးဟာ တာေ၀းေျပးလမ္းတခုေပၚေရာက္ေနပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြ၊ ဓနဥစၥာၾကြယ္၀သူေတြ ဟာ အခိုက္အတန္႔ေတာ့ ခြန္အားျပည့္ေနပါလိမ့္မယ္။သူတို႔ဟာ တာတိုခရီးေတာ့ ေျပးနိုင္မွာပါ။ တပဲြတိုးပညာရွင္ေတြ၊ အေရးေတာ္ပံုမင္းသားေတြ၊ပူးစား ေပါင္းစား နိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႔ သက္တမ္းကေတာ့ အားၾကီးသူေတြရဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ေပၚမွာပဲ မွီတည္ေနမွာပါ။တကယ့္ ထိေရာက္တဲ့ အေျပာင္းအလဲကို စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာမႈနဲ႔သာ ဦးေဆာင္နိုင္ပါတယ္။ ခရီးၾကာလာတာနဲ႔စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ရင့္က်က္ခိုင္မာမႈက ပိုအေရးပါလာတယ္။ ၈၈ ခြပ္ေဒါင္းေတြဟာ အဖန္ဖန္မီးထဲက်ေပမဲ႔ ေလာင္ၾကြမ္းမသြားပဲလတ္ဆတ္ ပ်ိဳျမစ္တဲ့ ဖီးနစ္ငွက္ေတြလို ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းရမဲ့လူငယ္ဘ၀ေတြကို အရြယ္နဲ႔ မမွ်တဲ႔ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြေပြ႕ပိုက္ျပီးခရီးဆက္လာရတာျဖစ္တယ္။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တို႔ ရလိုက္တာက ခံနိုင္ရည္စြမ္းအားအျပည့္နဲ႔ ရင့္က်က္တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြသာျဖစ္တယ္။ ၂၅နွစ္ကို လည္ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔မွာ စည္းစိမ္ဥစၥာလည္းမရိွ၊ေျမယာ အိုးအိမ္လည္းမပိုင္၊ ဘဲြ႔လြန္ပညာေတြလည္း မတတ္ၾကပါ။ က်ေနာ္တို႔ပိုင္ဆိုင္တာ က်ေနာ္အားလံုးတေန႔ထက္တေန႔ ပိုျပီးခ်စ္လာတဲ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ဓာတ္ နဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႔ ရင့္က်က္တဲ့ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီထက္ပိုျပီး ဘာမွ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကပါ။ ဒီအရာေတြထက္ ပိုမိုျပီးလည္းဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါ။ စိတ္ဓာတ္အားမာန္နဲ႔ ရင့္က်က္တည္ျငိမ္မႈ ဒိုင္းလႊားကိုကိုင္စဲြျပီးသာ တာေ၀းခရီးျပင္း ဆက္နွင္ၾကအံုးမွာပါ..။
ကိုညိဳ( ေအာ္စလို)
၂၀ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၃။
(ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ၂၅ နွစ္ျပည့္ ေငြရတု ဂ်ာနယ္အတြက္ ေပးပို႔ထားတဲ့ ေဆာင္းပါး)
၂၅နွစ္ကိုလည္ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေလာကဓာတ္ပညာမၾကြယ္၀တဲ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္တေယာက္သက္သက္္သာျဖစ္ေနပါတယ္။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ တိုင္းျပည္ၾကီးကို တေန႔ထက္တေန႔ပိုခ်စ္လာေအာင္သံေယာဇင္ အထပ္ထပ္ ရစ္ပတ္ေပးတာကလဲြလို႔ စစ္က်ြန္ဘ၀က လံုး၀ လြတ္က်ြတ္သြားဖို႔ေတာ့ မစြမ္းေဆာင္နိုင္ခဲ့ဘူး။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ အတူတိုက္ေဖာ္တိုက္ဖက္၊ ငတ္ေဖာ္ငတ္ဖက္ ေတြနဲ႔ တစစီခဲြေပးလိုက္သလို၊ တလမ္းစီလည္းေလွ်ာက္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ ကံၾကမၼာက သူ႔ရဲ႔လက္ထဲ ဆန္ကဲြတဆုပ္ ဆုပ္ယူပက္ၾကဲလိုက္သလို က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အားလံုးကိုတေယာက္တနိုင္ငံ၊ တျမိဳ႔တနယ္စီ လြင့္စင္ျပန္႔ၾကဲသြားေစပါတယ္။
ဒါေပမဲ့..အဲဒီ ၂၅နွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ နွလံုးသားေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ နဲ႔ ဘ၀ေတြကိုထာ၀ရရွင္သန္ေနေအာင္ေတာ့ လွလွပပထုဆစ္ေပးခဲ့တာပါ။
အဲဒီ၂၅နွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ဘ၀အစိတ္အပိုင္းတခုျဖစ္ခဲ့သလို၊ ျမန္မာျပည္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႔ေတာ္လွန္ေရး ေရေသာက္ျမစ္ၾကီးလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ဓာတ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနတာကိုအသိအမွတ္ျပဳေပးလိုက္တယ္။
…………
သစၥာ ေမွ်ာ္မွန္း၊ ျမတ္ေသာလမ္းမွာ
ေျခလွမ္း ဆတ္ဆတ္ တုန္႔မရပ္ခဲ့
ခြပ္လပ္ေဒသ မဇိၥ်မခရီးေရာက္ခဲ့ျပီ။
(ျမတ္ထက္ ၏ မဇၥ်ိမ ခရီးသည္ ကဗ်ာမွ)
-----------------
မူလရည္မွန္းခ်က္ကအေနာက္ဖက္ေဒသမွာတပ္ဦးတခုဖြင့္ဘို႔ဘဲ။ ဘယ္အေရာင္၊ ဘယ္၀ါဒ၊ ဘယ္သူပုန္ေတြရဲ႔ အရိပ္မွ မမိုးပဲ ခတ္သန္႔သန္႔ေက်ာင္းသားတပ္ဦး ရိွမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ကိုယ္စီမက္ခဲ့ၾကတယ္။အေရွ႔ဘက္မွာ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားသူပုန္အဖဲြ႔အစည္းေတြရိွတယ္၊ သူတို႔ နယ္ေျမသြားရင္သူတို႔ကိုမွီခိုရမယ္၊ သူတို႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမယ္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ရိွၾကတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔သူပုန္သူကန္မရိွတဲ့ အေနာက္ဖက္ စစ္မ်က္နွာမွာ ေက်ာင္းသားတပ္ဦးအလံတလက္စိုက္ဖို႔ပါဘဲ..။စစ္အာဏာသိမ္းျပီး နွစ္လအတြင္းမွာ တမူး၊ ကေလး၊ မံုရြာ၊ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြနဲ႔၀န္ထမ္းေတြ အရပ္သားေတြ မဏိပူရ စခန္းကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ ေရခဲလုမတတ္ေအးစိမ့္ေနတဲ့ မဏိပူရေတာင္တန္းၾကီးေတြၾကားက အမွတ္(၈) မဏိပူရ ၇ိုင္ဖယ္ စစ္တပ္ အနီး ေတာင္ကုန္းတခုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ေဆးရံုအေဆာက္အဦးသစ္မွာ ယာယီေနထိုင္ၾကတယ္။ေဘးပတ္ပတ္လည္ သံဆူးၾကိဳးေတြနဲ႔ ၀န္းခတ္ထားေတာ့သူပုန္ေက်ာင္းသားတပ္ဦးစခန္းနဲ႔မတူပဲ ေခ်ြးတပ္စခန္းနဲ႔ ပိုတူတယ္။ ေစာင္မလံုေလာက္ဘူး၊အိမ္သာမေလာက္ဘူး၊ သမံသလင္းေပၚ ေကာက္ရိုးခင္းျပီး ရဲေဘာ္အားလံုး ၀ဲစို ၀ဲေျခာက္ေတြကိုယ္စီနဲ႔။ ၄-၅ လေလာက္ေလထန္ကုန္းၾကီးမွာ ေလၾကမ္းၾကမ္းရႈ၊ မိႈတက္ေနတဲ့ ခဲ၊ သလဲ အျပည့္ ဆန္ကဲြဆန္ၾကမ္းနဲ႔ပဲနီဟင္းၾကဲၾကဲ၊ အာလူးဖတ္ လက္သဲခံြေလာက္ေလးကို ေန႔စဥ္ ျမိန္ေရရွက္ေရစားျပီး ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းအဆိုမျပတ္ခဲ့ဘူး။
“ ဘာစိတ္ဓာတ္လဲ…ခြတ္ေဒါင္းစိတ္ဓာတ္”
“ ဘာလုပ္ေနလဲ..ေလ့က်င့္ေနတယ္”
“ ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ…ျပည္သူ႔အတြက္”
“ ဘာလိုခ်င္လဲ..ဒီမိုကေရစီ”
မနက္ေစာေစာအစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ၾကတယ္။ ယူနီေဖာင္းမရိွဘူး၊ အေႏြးထည္မရိွဘူး၊ေဆး၀ါးမရိွဘူး၊ ကားတာရာ ၾကိဳးသိုင္းဘိနပ္ၾကမ္းေတြေပါက္လို႔ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းေတြနဲ႔စစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရင္း စိတ္ဓာတ္ေတြသံလိုမာခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံတျပား တခ်ပ္မွလည္းမရ၊ အစားလည္းငတ္၊ ရာသီဥတုကဆိုး၊ အ၀တ္အထည္မလံုမလဲ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လည္း မေနရေပမဲ့က်ေနာ္တို႔ ၾကိတ္မွိတ္သီးခံျပီး လႈပ္ရွားခဲ့ၾကတယ္။ အေမ့အိမ္မွာ စည္းမရိွ၊ကမ္းမရွိ၊အကိုအမေတြ ေငါက္ငမ္းခိုင္းတာကိုေတာင္ အေရးမစိုက္ထင္ရာစိုင္းေနခဲ့ေပမဲ့ ဒီစခန္းထဲမွာေတာ့ စာရြက္ေပၚက စည္းကမ္းခ်က္ေလးတေခါက္ဖတ္မိျပီးမိမိဘိနပ္ကို အမ်ားသူငါလို စီစီရီရီ ခ်ြတ္၊ အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ အိပ္ရာေစာင္ ေတြကို သပ္သပ္ယပ္ယပ္ေခါက္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို တိတိက်က်လုပ္တတ္လာတယ္။ ကိုယ့္တင္ထားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္အမိန္႔ကိုသူ႔ေက်းဇူးလည္းမရိွ၊ ကိုယ္နဲ႔လည္း အသက္အရြယ္မကြာေပမဲ့ တေလးတစားလိုက္နာတတ္ၾကတယ္။ အေမ့အိမ္မွာေနဖင္ထိုးမွ အိပ္ရာထျပီး အဆင္သင့္ခူးခတ္ထားတဲ့ မနက္စာကို အခန္႔သားစားခဲ့တဲ့ သူေတြ မနက္ေစာေစာခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးဇိမ္နဲ႔ မနွပ္နိုင္ပဲ (ဘယ္သူမွ အတင္းခိုင္းေစေနတာမဟုတ္ပဲ) ခြတ္ေဒါင္းအလံေတာ္ေအာက္မွာေက်ာင္းသားသမဂ သီခ်င္းကို မာန္ပါပါဟစ္ေအာ္ခဲ့ၾကတာဟာ အေရးေတာ္ပံုရဲ႔ မ်က္နွာနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးသစၥာသက္သက္ေၾကာင့္သာျဖစ္တယ္။အနယ္နယ္က မတေထာင္ တေကာင္ဘြားေတြ၊ ဆရာ့ဆရာၾကီးေတြၾကီး လာစုေနေပမဲ့ တပ္စုမႈးစကားကို သိုးငယ္ေတြလိုက်ိဳးက်ိဳးႏံႊႏံႊနားေထာင္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ထမ္းၾကတာလည္း အာဏာရွင္စနစ္တိုက္ဖ်က္ဖို႔ ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္ကလဲြလို႔ မာန္မာနတစိုးတစိမွ မရိွခဲ့ၾကဘူး။ ပိုက္ဆံတျပားတခ်ပ္မွ မရပဲ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔၀ံ႔တယ္ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးရဲ႔ ဘ၀တေလွ်ာက္ အျမင့္မားဆံုး တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္သက္သက္သာျဖစ္တယ္။တနည္းေျပာရရင္ အာဏာရွင္စနစ္ကို ရံြမုန္းတိုက္ဖ်က္ခ်င္စိတ္က ေသြးေၾကာေတြထိ ပ်ံ႔နွံ႔ေနျပီးရိုးတြင္းခ်င္ဆီအထိစိမ့္၀င္ေနတယ္။
အျပင္အလည္မထြက္ရလို႔ မဏိပူရ စစ္တပ္ အာဏာပိုင္ေတြကပိတ္ပင္ထားတဲ့ၾကားက ေတာင္ေအာက္က ရြာေလးဆီ ခိုးထြက္ျပီး ကသဲ လဘက္ေရ “က်ငန္း”( ကရေ၀းရြက္ထည့္ၾကိဳထားတဲ့လဘက္ေျခာက္နွပ္ရည္က်ဲက်ဲထဲ သၾကားနည္းနည္းထဲ့ေသာက္တဲ့ မဏိပူရ လဘက္ေရ) ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ၾကတယ္။အိမ္ေျခ နွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္သာရိွတဲ့ ကသဲရြာေလးက လဘက္ေရက်ဲက်ဲေသာက္ျပီး တကၠသိုလ္ မွာ ထိုင္ေနက် လဘက္ေရဆိုင္ကို လြမ္းၾက၊သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလြမ္းၾက၊ အိမ္ကိုလြမ္းၾက၊အေမကိုလြမ္းၾက ျပီးေတာ့ ခ်စ္သူကို တမ္းတၾကနဲ႔ေပါ့။ အေတာ္ခံရခက္တဲ့ အိမ္အလြမ္းစိတ္ပါ။ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔၊ လက္နက္ကိုင္ဖို႔လာၾကသူေတြက ကသဲလက္နက္ကိုင္စစ္သားေတြလံုလံုျခံဳျခံဳေစာင့္ၾကပ္ျပီးအက်ဥ္းစခန္းနဲ႔တူတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းၾကီးထဲ ေနၾကရတဲ့ဘ၀ကို မေၾကနပ္ၾကေပမဲ့ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့အသိတခုထဲနဲ႔ဘ၀မွာ တခါမွ မရိွခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ္ရွည္သီးခံမႈေတြ ေမြးျမဴျပီး ေအာက္သက္သက္နဲ႔ရပ္တည္ခဲ့ၾကတယ္။အျပင္ခိုးထြက္လို႔ မိသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို မၾကာခန လံုျခံဳေရးအေစာင့္စစ္သားေတြကဖမ္းမိျပီးျပစ္ဒါဏ္ေပးတာ၊ ၾကိမ္နဲ႔ ရိုက္တာကို မေက်နပ္ေပမဲ့ ေဒါသကို အံၾကိတ္ျမိဳခ်ခဲ့ၾကတယ္။
စိတ္ဆင္းရဲမႈ၊အဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ ငတ္မြတ္မႈ၊ ရာသီဥတုဆိုးျပီး အ၀တ္အစားလံုလံုျခံဳျခံဳ မ၀တ္နိုင္ၾကေပမဲ့က်ေနာ္တို႔အားလံုး သီးခံျပီး ေစာင့္စားေနတဲ့အရာဟာ တခုတည္းရိွတယ္။ အဲဒါက…လက္နက္ပါ။ ေသနပ္ပါ။စစ္ေရးအကူအညီပါ။ က်ေနာ္တို႔ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာလည္း အထက္အရာရိွေတြကတဆင့္ အစိုးရနားထဲေပါက္ေအာင္တမ်ိဳး၊ ကလကတၱားနဲ႔ မဏိပူရအေျခစိုက္မီဒီယာေတြကတဖံု သတင္းစကားပါးခဲ့ျပီးျပီ။ ဒါေပမဲ့ထူးမျခားနား။ ၾကာေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။ အဓိပၸါယ္မရိွပဲ အခ်ီးနွီးဒုကၡခံ ရပ္တည္ေနဖို႔ဒီလူေတြက ခံစားခ်က္မဲ့တဲ့ စက္ရုပ္ေတြမဟုတ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဆီလက္နက္မလာရင္ လက္နက္ရိွရာကိုယ္သြားရမယ္ဆိုတဲ့သေဘာတရားေတြ၀င္လာတယ္။ ဒီေနရာဟာ ဗလာပဲ ဆိုတဲ့ အသိေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒီအေတြးအေခၚေတြကကိုယ့္ကို လံုျခံဳေရးအရ တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ အမွတ္(၈) မဏိပူရ စစ္တပ္ အရာရိွေတြနဲ႔ထိတ္တိုက္လာေတြ႔ဖို႔ အေၾကာင္းတရားျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုး လံုျခံဳေရးရဲေတြ ျပစ္ဒါဏ္ေပးမႈကိုမေက်နပ္လို႔ စခန္းက ရဲေဘာ္ေတြအားလံုး သပိတ္ေမွာက္ဆႏၵျပၾကတယ္။ ကသဲစစ္တပ္က အထုတ္ကုိယ္စီနဲ႔တန္းစီျပီး ထြက္ခါြဖို႔ျပင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို တားတယ္။ ဘားတိုက္ထဲျပန္ေနဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံေပမဲ့က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ အမာရြတ္ေတြရိွေနၾကျပီ။ ေနာက္ဆံုး ဒီဒုကၡသည္စခန္းၾကီးထဲ မေနေတာ့ဘူး၊ နယ္စပ္ကိုပို႔ေဆာင္ေပးဖို႔ေတာင္းဆိုၾကတယ္။စစ္တပ္အာဏာပိုင္ေတြက ညအခ်ိန္မေတာ္ တိတ္တဆိတ္ ျမန္မာနယ္စပ္ဆီ ကားနဲ႔ ပို႔လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ဗမာျပည္ထဲျပန္၀င္၊တခ်ိဳ႔က နယ္စပ္မွာပဲ ကုပ္ကက္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ မဏိပူရကေန ခ်င္းနယ္စပ္ မီဇိုရမ္ျပည္နယ္ထဲထြက္ခါြၾက။အသိုက္ေတြပ်က္သြားေပမဲ့ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ေတြက တစိုးတစိမွ ပ်က္ျပယ္သြားၾကတာမဟုတ္။ဒါေပမဲ့ မွီခိုစရာေနရာတခုေတာ့ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။
မိမိအတြက္ရပ္တည္ဖို႔ လြတ္ေျမာက္ရာ ေနရာတခုမရိွပဲ အမ်ားျပည္သူလြတ္ေျမာက္ေရးကို အိပ္မက္ မက္ေနလို႔မရပါ။
ရက္ေပါင္းအတန္ၾကာ လံုျခံဳရာအရပ္မရိွပဲ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေတာထဲလွည့္ပတ္က်က္စားခဲ့ရတယ္။ေနာက္ဆံုး ေနရာေဟာင္းကို ေခါင္းေဆာင္မႈအသစ္နဲ႔ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ တခ်ိန္က ျပည္ခ်စ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မွႈးေဒါက္တာမန္းျမင့္ဆိုင္က လြင့္စင္သြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ျပန္လည္ေကာက္သင္းေကာက္စည္းရံုးခဲ့တယ္။မူလ အမွတ္(၈) ရိုင္ဖယ္တပ္နယ္ေျမထဲမွာ ဆိုေပမဲ့ သီးျခားေတာင္ကုန္းတခုမွာ ဘားတိုက္နွစ္ခုေဆာက္ျပီး တသီးတျခားေနၾကတယ္။ လြတ္လပ္မႈအနည္းအက်ဥ္းရိွလာတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာျပန္လည္ထူေထာင္တယ္။က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြနဲ႔အတူ စစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြျပန္လုပ္ၾကတယ္။ လူသစ္တခ်ိဳ႔စခန္းထဲေရာက္လာတယ္။ ဒီကေန႔ ေအဘီအက္စ္ ဒီအက္ဖ္ ဥကၠဌ ကိုသံခဲနဲ႔ ကိုသံဒုတ္တို႔ ညီအကိုလည္းျပည္တြင္းကေန ေရာက္လာတယ္။ အရင္ကလို မဟုတ္၊ လက္နက္ကိုင္ျပီး စစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ေနနိုင္ျပီ။စစ္သားလက္နက္္အစစ္ေတာ့မဟုတ္၊ သစ္သားလက္နက္အတု။ ဒါေပမဲ့ မျငီးမျငဴ တစ္ကျပန္စတယ္။ တပ္မေတာ္ကဗိုလ္မႈးစိုးျမင့္က တပ္မေတာ္စစ္ပညာေတြ မျခြင္းမခ်န္သင္ေပးတယ္။ ဆရာမန္းျမင့္ဆိုင္က ေျပာက္က်ားစစ္ပညာသင္ေပးတယ္။ လက္နက္စစ္စစ္မကိုင္ရေပမဲ့ ဗိုလ္သင္တန္းအဆင့္ စစ္ပညာစစ္စစ္ေတာ့ သင္ၾကားခြင့္ရၾကတယ္။လက္နက္အေၾကာင္းေတြသာမက၊ စစ္ခ်ီ၊ စစ္ဆင္၊ စစ္ထိုး၊ တပ္ဆုတ္၊ တပ္ခါြ၊ စစ္ေရးနည္းဗ်ဴဟာေတြသင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္ လက္နက္စစ္စစ္ မကိုင္နိုင္တာကလဲြလို႔ စစ္သည္ေတာ္ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္လို႔။ယူနီေဖာင္းေတြဘာေတြနဲ႔။
ဘယ္လိုပဲ
စိတ္ဓာတ္ေတြ အရင္းတည္ျပီး ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အားထုတ္ၾကေပမဲ့ေနာက္ဆံုးေတာ့
အိႏိၵယအစိုးရဆီက ဘာမွ မရနိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အေျဖဘဲျပန္ထြက္လာပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တယ္၊လူငယ္ေတြရဲ႔ အားမာန္ေတြ က်ဆင္းခဲ့တယ္။ ထူးျခားတာက
ကိုယ္လိုခ်င္တာမရၾကေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဘ၀ေတြက လံုးလံုးလွ်ားလွ်ား
ေၾကမသြားခဲ့ဘူး။က်ေနာ္တို႔ စခန္းထဲက ရဲေဘာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မဏိပူရ
အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ေတြကို
ဒုကၡေတြကမလႊမ္းမိုးဘူး။ စခန္းထဲမွာ ဦးေဆာင္မဲ့
ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္းမရိွေတာ့ဘူး၊ ျပည္ပအျပီးအပိုင္ထြက္သြားသူနဲ႔၊
ျပည္တြင္းမွာ ဇာတ္ျမႈပ္သြားၾကသူနဲ႔၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ရဲေဘာ္ေတြပဲ
က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ လက္နက္ကိုင္ခြင့္မရတဲ့ အရပ္မွာ လက္နက္ကိုင္ဖို႔
မေရမရတဲ့အခ်ိန္ကာလေတြကိုသီးခံေစာင့္စားရတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး၊
ေခါင္းေဆာင္မဲ့တဲ့ကာလေတြမွာ စိတ္ဓာတ္ဖရိုဖရဲနဲ႔ အကာအကြယ္မဲ့တဲ့
ဘ၀ေတြျဖစ္မသြားေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတဲ့စိတ္ၾကံ႔ခိုင္ကို လက္ေတြ႔မွာ
လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လြယ္ကူတာေတာ့မဟုတ္။
အာဏာသိမ္းစစ္အစိုးရကနယ္စပ္ၾကိဳဆိုေရးစခန္းေတြဖြင့္ျပီး ဖိတ္ေခၚေနတာကို
မိမိယံုၾကည္ခ်က္မစြန္႔ပဲ အသလြတ္ဒုကၡကို ရင္ေကာ့ခံ အံတုရတဲ့စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးပါ။
ေနာက္ဆံုးကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ တာ၀န္ယူျပီး ကိုယ္တိုင္
ရွင္သန္ဖို႔က်ိဳးစားၾကရတယ္၊ ထူေထာင္ၾကရတယ္။ကိုယ့္အရည္အေသြး
ကိုယ္ျမွင့္ယူရတယ္။ တခ်ိဳ႕ရဲေဘာ္ေတြက လက္နက္ရိွတဲ့ ကခ်င္ဘက္နဲ႔၊
ထိုင္းနယ္စပ္ဘက္ေရာက္သြားတယ္။တခ်ိဳ႔က နယူးေဒလီကိုခ်ီတက္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႔က
လြတ္ေျမာက္ရာနယ္ေျမတခုအျဖစ္ ဆုတ္ကိုင္ထားတယ္။
မဇၥ်ိမကား
အားေမြးရာတည့္...
မဇၥ်ိမကား
တရားေႏႊးရာတည့္...
မဇၥ်ိမကား
ဓားေသြးရာတည့္...။
(ျမတ္ထက္ ၏ မဇၥ်ိမ ခရီးသည္ ကဗ်ာမွ)
ရွာေဖြသူေတြအဖို႔ လမ္းဆံုးတခုကိုေရာက္ေတာ့ လမ္းသစ္တခုကိုျပန္ေတြ႔တယ္။
က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႔ မဏိပူရေထာင္ထဲမွာ လေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ျပီးတဲ့ေနာက္ နယူးေဒလီျမိဳ႔ မွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ျဖစ္လာတယ္။ UNHCR (ကုလသမဂ မဟာမင္းၾကီးရံုး ရဲ႔ ဒုကၡသည္အျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈဟာ ရပ္တည္ဖို႔အေျခအေနအခြင့္အေရးတခုပါ။ လအနည္းငယ္ ၾကံဳရာက်ဘမ္း အလုပ္ၾကမ္းေတြလုပ္ျပီး ၀မ္းစာကို တဖက္ကရွာၾကတယ္။ေနာက္ေတာ့ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အၾကမ္းမဖက္ နိုင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ျဖစ္လာတယ္။အေနာက္ဖက္ေဒသမွာ နိုင္ငံေရးအရ ထိုးေဖာက္ဖို႔ ေက်ာင္းသားအဖဲြ႔အစည္းကို စနစ္တက်ထူေထာင္ၾကတယ္။နယ္စပ္က ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းလႈပ္ရွားတယ္။ ျမန္မာသံရံုးေရွ႔ဆႏၵျပပဲြေတြ၊ သံတမန္ေလာကၾကားထိုးေဖာက္လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ပန္းခ်ီျပပဲြ၊ အနုပညာျပပဲြ ေတြ တဖက္ကလုပ္သလို၊ အိႏိၵယက သံတမန္ေတြ၊ နိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊နိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြ၊ တတ္သိပညာရွင္ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအဖဲြ႔အစည္းေတြ နဲ႔ပူးေပါင္းျပီး ျမန္မာ့အေရးေဆြးေႏြးပဲြေတြ၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္ အိႏိၵယ အစိုးရအပါအ၀င္နိုင္ငံတကာ အားေပးေထာက္ခံမႈေတြရေအာင္ လမ္းေဖာက္နိုင္ခဲ့တယ္။ အိႏိၵယေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကို နိုင္ငံတကာသိေအာင္ အရိွန္ျမွင့္လုပ္နိုင္ခဲ့တယ္။ထံုးစံအတိုင္း အရွိန္ေလးလည္းွေလးရလာေရာ ေငြထုတ္ပိုက္ျပီး အေပၚစည္းက ခြထိုင္မဲ့ နိုင္ငံေရးစားဖားေတြအေ၀းကေန ေရာက္လာတယ္။ အခြင့္ေရးသမားေတြ၊ ခါေတာ္မွီနိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီးငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြလုပ္ၾကတယ္။ အေစာဆံုး အနစ္နာခံ လမ္းေဖာက္ျပီး အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္လႈပ္ရွားခဲ့သူေတြရဲ႔ က႑ေတြကို ျပစ္ပယ္ျပီး ေငြနဲ႔ ေရြးေကာက္တဲ့ အင္ဂ်ီအို နိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈကအရိွန္ၾသဇာၾကီးသြားတယ္။ တခ်ိန္က ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား ဘတ္စ္ကားစီး ျပီး နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူရဲ႔ခြပ္ေဒါင္းအလံကို ပ်က္ရယ္ျပဳျပီး အင္ဂ်ီအို အလံေတြ တလူလူလႊင့္လာတယ္။ လူနွစ္ေယာက္တပိုင္းနဲ႔နာမည္ခံ အဖဲြ႔အစည္းေတြမိႈလိုေပါက္လာတယ္။ အခြင့္ေရးသမားေတြ ေတာထလာသလို နာမည္ခံ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပဲြေတြ၊ အေယာင္ျပ သင္တန္းေတြ၊ ဟန္ေဆာင္ လူ႔အခြင့္အေရးပညာေပးေတြလိႈင္လိႈင္ၾကီးလုပ္လာတယ္။ တကယ့္ ျပည္တြင္းထိုးေဖာက္ စည္းရံုးလႈပ္ရွားရမဲ့ နိုင္ငံေရးကိုမ်က္ေျချဖတ္ျပီး အေပၚယံ အက်ိဳးစီးပြားရွာ အမည္ခံ နိုင္ငံေရး လိႈင္းစီးျပီး မိန္းေမာခဲ့ၾကတယ္။လက္ေတြ႔မက်တဲ့၊ အနွစ္သာရ ကင္းမဲ့တဲ့ ေရေပၚဆီနိင္ငံေရးေတြကို အလုအယက္ တြန္းတိုက္ ခဲြတမ္းခ်လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြပ္ေဒါင္းေတြကို ေရာင္းစားခဲ့တယ္။ လက္ငင္းအာဏာရွင္စနစ္္ တိုက္ဖ်က္ေရးလမ္းစဥ္ကို အတြင္းလူေတြနဲ႔ ပူးေပါင္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမဲ့အစား၊ လိင္တူျခင္းခ်စ္ခြင့္ေတြ၊အမ်ိဳးသမီး ရာခိုင္နႈံုးဘယ္ေလာက္ပါ၀င္ေရးဆိုတဲ့ မုန္႔ဆီေၾကာ္နဲ႔ နႈတ္ခမ္းနာ ေပၚလစီေတြကိုNGO ေတြက ေဘးတီးေပးတယ္။ (ဒီကေန႔ျပည္တြင္းမွ ျဖစ္ေနတဲ့ NGO နိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈဟာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ ၂၀ေလာက္က ျပည္ပမွာ ကြန္႔ျမဴးခဲ့တယ္) ခြတ္ေဒါင္းအေရာင္ေတြမွိန္ေမွးခဲ့တယ္။ အတူတူငတ္ခဲ့တုန္းကညီညြတ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ေငြထုတ္ကိုင္ အင္ဂ်ီအိုေတြ၀င္လာေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပိဳယိုင္သြားခဲ့ၾကတယ္။အရင္က အရက္မေသာက္ဖူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြေတာင္ ဘီယာၾကိဳက္တတ္သြားတယ္။ သားသမီးရင္ေသြးေတြကအစည္းအေ၀းလုပ္တမ္းေဆာ့ျပီး အရက္ေသာက္ခန္္းပါထည့္သြင္းကစားၾကတယ္။ ခြပ္ေဒါင္းေတြ အနစ္နာခံလႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ေတာ္လွန္ေရး မွာ အျမီးက်က္ အျမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားအခြင့္အေရးရွာ သူဖုန္းစားေတြနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာညိႈးႏြမ္းၾကရတယ္။
--------------------
အားမာန္လွ်ံျဖိဳး
အသိတိုးခ်ိန္
အိမ္ျပန္ေအာင္ပြဲ၊ မုခ်ႏႊဲမည္
မဇၥ်ိမရဲ႕ ခရီးသည္...။
(ျမတ္ထက္ ၏ မဇၥ်ိမ ခရီးသည္ ကဗ်ာမွ)
“တာတိုမွာ ခြန္အား၊ တာလတ္မွာ အဆံုးအျဖတ္၊ တာေ၀းမွာ စိတ္ဓာတ္”ဆိုတဲ႔ ကြယ္လြန္သူ အဆိုေတာ္စိုင္းထီးဆိုင္သီဆိုခဲ့တဲ့ တာေ၀းအေျပးသမားသီခ်င္းေလးကိုစာဖတ္သူတခ်ိဳ႕ၾကားဖူးလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဒီကေန႔ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးဟာ တာေ၀းေျပးလမ္းတခုေပၚေရာက္ေနပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြ၊ ဓနဥစၥာၾကြယ္၀သူေတြ ဟာ အခိုက္အတန္႔ေတာ့ ခြန္အားျပည့္ေနပါလိမ့္မယ္။သူတို႔ဟာ တာတိုခရီးေတာ့ ေျပးနိုင္မွာပါ။ တပဲြတိုးပညာရွင္ေတြ၊ အေရးေတာ္ပံုမင္းသားေတြ၊ပူးစား ေပါင္းစား နိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႔ သက္တမ္းကေတာ့ အားၾကီးသူေတြရဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ေပၚမွာပဲ မွီတည္ေနမွာပါ။တကယ့္ ထိေရာက္တဲ့ အေျပာင္းအလဲကို စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာမႈနဲ႔သာ ဦးေဆာင္နိုင္ပါတယ္။ ခရီးၾကာလာတာနဲ႔စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ရင့္က်က္ခိုင္မာမႈက ပိုအေရးပါလာတယ္။ ၈၈ ခြပ္ေဒါင္းေတြဟာ အဖန္ဖန္မီးထဲက်ေပမဲ႔ ေလာင္ၾကြမ္းမသြားပဲလတ္ဆတ္ ပ်ိဳျမစ္တဲ့ ဖီးနစ္ငွက္ေတြလို ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းရမဲ့လူငယ္ဘ၀ေတြကို အရြယ္နဲ႔ မမွ်တဲ႔ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြေပြ႕ပိုက္ျပီးခရီးဆက္လာရတာျဖစ္တယ္။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တို႔ ရလိုက္တာက ခံနိုင္ရည္စြမ္းအားအျပည့္နဲ႔ ရင့္က်က္တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြသာျဖစ္တယ္။ ၂၅နွစ္ကို လည္ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔မွာ စည္းစိမ္ဥစၥာလည္းမရိွ၊ေျမယာ အိုးအိမ္လည္းမပိုင္၊ ဘဲြ႔လြန္ပညာေတြလည္း မတတ္ၾကပါ။ က်ေနာ္တို႔ပိုင္ဆိုင္တာ က်ေနာ္အားလံုးတေန႔ထက္တေန႔ ပိုျပီးခ်စ္လာတဲ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ဓာတ္ နဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႔ ရင့္က်က္တဲ့ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီထက္ပိုျပီး ဘာမွ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကပါ။ ဒီအရာေတြထက္ ပိုမိုျပီးလည္းဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါ။ စိတ္ဓာတ္အားမာန္နဲ႔ ရင့္က်က္တည္ျငိမ္မႈ ဒိုင္းလႊားကိုကိုင္စဲြျပီးသာ တာေ၀းခရီးျပင္း ဆက္နွင္ၾကအံုးမွာပါ..။
ကိုညိဳ( ေအာ္စလို)
၂၀ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၃။
(ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ၂၅ နွစ္ျပည့္ ေငြရတု ဂ်ာနယ္အတြက္ ေပးပို႔ထားတဲ့ ေဆာင္းပါး)
Tuesday, October 1, 2013
Tuesday, August 13, 2013
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဆံုးမစာ
============================
( ယခုေခတ္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြနဲ႔ ထပ္တူပါဘုရား.. )
တရားကိုေတးလိုဆို၊
အဖကို သားကဆဲ၊
ေဆြမ်ိဳးထဲကဓားျပတိုက္၊
မိုက္ရဲလွ်င္ ေသာတပန္၊
မေကာင္းၾကံကသမာဓိ၊
ေရႊရွိမွလူလိမၼာ၊
လိမ္ႏိုင္မွသစၥာရွင္၊
ရုိးသားသူကိုအရူးလို႔ထင္၊
အက်ၤီပါးႏွင့္ဥပုသ္သည္၊
ဇရပ္အလည္ ကို႔ယိုးကားယား၊
လူဆင္းရဲကသူေဌးေယာင္ေဆာင္၊
အ၀တ္ေျပာင္မွ လူရုိေသ၊
ေရႊရွိဘုရားမွရွိခိုးခ်င္၊
ဇာတ္သမားမွလူေခၚခ်င္၊
အပ်ိဳငယ္က၊လင္ေနေစာ၊
အမ်ိဳးေကာင္းသမီးက ပိုက္ဆံရွာ၊
လင္ရွိမယားကအပိ်ဳလုပ္၊
ဆယ္ႏွစ္သမီးက အိမ္ေထာင္ခ်င္၊
ဖိုးသူေတာ္က ဘိုစေတာက္ခ်၊
အပ်ိဳေပါက္စ ႏွစ္လင္ယူ၊
လူရင္းႏွီးေတာ့ အတိုးခ်၊
ခိုးဓားျပက လူလို႔ေအာ္၊
ဆယ္အိမ္ေခါင္းကစိတ္ၾကီး၀င္၊
မယ္သီလက အႏုေဆးေဖၚ၊
မေရွာင္တမ္းတိုးတာ တစ္ခုလပ္၊
အမွန္ေျပာေတာ့အမုန္းပြား၊
ဥပုသ္ေစာင့္ရင္းအတင္းေျပာ၊
ေခတ္ၾကီးကိုေတာ့ အျပစ္ဆို၊
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ျဖင့္ အေကာင္းထင္၊
အလွဴေပးရင္းထမင္းေရာင္း၊
မသာပို႔ရင္း အပ်ိဳလွည့္၊
သူေတာ္ေကာင္းတို႔တရားပ်က္ၾကျပီ။
(ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္)
Thursday, August 8, 2013
လူထု စာေပ
8888
30Jul13
၈ေလးလုံးအေၾကာင္းေရးဖို႔
ေျပာလာသူ ရွိလာေသာအခါ
လူတရုံးရုံးႏွင့္ ရွိခဲ့ေသာ တလကို ျပန္စဥ္းစား ရသည္။ နယ္ၿမိဳ႕တခ်ိဳ႕တြင္
အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပ်က္၍ ဝန္ထမ္းမ်ား လုံၿခံဳရာ ဇာတိ ရပ္ရြာ ျပန္ရသည္
ကိုလည္းေကာင္း၊ လမ္းတေလွ်ာက္ စစ္ေဆးေရး ဆိုေသာ ပုဂၢိဳလ္ တခ်ိဳ႕၏ အာဏာစက္
ျပင္းပုံ ကိုလည္းေကာင္း၊ ထိုထက္ ေထာင္ေထာင္ ေထာင္ေထာင္ လုပ္သည့္
ပါတီေကာင္စီ အာဏာပိုင္ တခ်ိဳ႕ လက္လြန္ ေျခကြ်ံတြင္ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္
သည္ကိုလည္း
ျမင္ပါ၏။ ထိုထက္ စစ္ကိုင္း၊ ရန္ကုန္ စသည့္ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ေသြးထြက္ သံယို
ႀကီးစြာ ျဖစ္ရေသာ အမႈတို႔မွာ လူ႔သမိုင္း၏ အမည္းစက္ ႀကီးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ဆုံး အာဏာသိမ္း သည့္ရက္ ႏွင့္ ပစ္တုန္း ခတ္တုန္း မာရွယ္ေလာ လမ်ားကို
တခ်ိဳ႕ေမ့ၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ စစ္ကိုင္းတန္းက တိုက္ႀကီးတလုံးမွာ
မ်က္ႏွာစာ ရွိ ျပတင္းမွန္သမွ် ပက္ပက္စက္စက္ ကြဲေက် ေနသည့္ ရႈခင္းမွာ
စြဲေနေတာ့သည္။
ဆႏၵျပပြဲ ဤမွ်ႀကီးရသည္မွာ လူထု
ပိုင္ဆိုင္မႈ ဆုံး႐ႈံးခ်က္ နာလွ၍ ျဖစ္သလား၊ ေက်ာင္းသားတို႔ ထိခိုက္
ေသေၾကရသည္ကို နာၾကည္းၾက ေသာေၾကာင့္ ပူးေပါင္းလာသည္လား၊ ထိုထက္ အပစ္ရပ္ခ်ိန္
တြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေျပာင္းအလဲကို ျမင္လာၾက၍ လား ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ လုပ္စရာ
မ်ားပါသည္။ ပိုသိလိုသည္က ထိုသို႔ အုံၾကြမႈမ်ိဳး ထပ္မေပၚ ေတာ့သည္က
ဘိႏွိပ္မႈေၾကာင့္လား၊ လူထု စိတ္အခံ ေျပာင္း၍လား ၊ ႏိုင္ငံေရး ဘက္က
ဦးေဆာင္ႏိုင္မႈ နိမ့္ေသာေၾကာင့္ လား အေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ဤျဖစ္ရပ္ကို
သမိုင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ေလ့လာမႈ ဘက္ေပါင္းစုံ မွ ေလ့လာခဲ့ ဖူးေပါင္း
မ်ားပါပီ။ လတ္တေလာ အီဂ်စ္ ျဖစ္ရပ္မ်ားက ၈ေလးလုံးကို အမွတ္ရစရာ ျဖစ္သလို
စစ္ႀကီးစိုးေသာ တိုင္းျပည္မ်ားက လူ႔အေဆာက္ အအုံ မ်ားကို ပို၍ ထိုးထြင္း
သိျမင္ဖို႔ လိုပုံကိုလည္း ေျပာပါလို၏။
ျမန္မာ၏ ႏိုင္ငံေရး
ျဖစ္ေပၚပုံမွာ လူလတ္တန္းစား ပညာတတ္ ဦးေဆာင္မႈမွ လက္နက္ကိုင္ ႏိုင္ငံေရး
အုပ္စုမ်ား လက္သို႔ စစ္ပီးခ်ိန္က စေရာက္ပါသည္။ စစ္ပီး ေရြးေကာက္ပြဲ
မ်ားတြင္ ယမ္းေငြ႔ေဝသည္ ကိုလည္း ေျပာစမွတ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုထက္ ပါလီမန္
ဆိုသည္မ်ားက ဗိုလ္နာမည္ခံ အမတ္မ်ား၊ ဦးနာမည္ခံပီး ဓားျပဂိုဏ္းႀကီး
ေထာင္ထားသူမ်ား
စသည့္ ဖိလစ္ပိုင္က လူမိုက္ ႏိုင္ငံေရး လည္း ထိုေခတ္ကပင္ ရွိခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၂
မတိုင္ခင္ကို ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟု လုံးေထြး ေခၚသည္ထက္ လူႀကိဳက္ခံ
အာဏာပိုင္စနစ္ဟု ဆိုက သင့္မည္လား ေျပာပါမည္။ ဒီမိုကေရစီ
သူရဲေကာင္းႀကီးမ်ား၊ အေျခခံဥပေဒ ကို ကာကြယ္မည့္ တပ္မွဴးႀကီးမ်ား၊
ဆိုရွယ္လစ္ ဝါဒီႀကီးမ်ား အားလုံး၏ ဘုံတူခ်က္မွာ ေတာ္လွန္ စစ္ခင္းေနသည့္
အင္အားစုမ်ား
ေခ်မႈန္းေရးႏွင့္ ေနာက္လိုက္ တသင္းတို႔ အခြင့္ထူးခံသည့္ အာဏာစက္
တည္ေထာင္ေရး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုထဲက ထူး၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အဂၢမဟာ သီရိသုဓမၼ
ေနဝင္းက တပင္တပန္း အာဏာယူသည္မွာ အာဏာငတ္ ေသာေၾကာင့္ သက္သက္ မဟုတ္တန္ရာ။
ႏိုင္ငံေရးတြင္
စစ္တပ္က လက္ေႏွးမည္ မဟုတ္ သည္ကို ၄၈-၄၉ ႏွစ္ေတြ ကထဲက သိခဲ့ပါသည္။ အီဂ်စ္၊
ယူဂိုႏွင့္ တရုတ္ျပည္၊ ဆိုဗီယက္ တို႔တြင္လည္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား၊ မာရွယ္ႀကီးမ်ား ဒုတိယ ကမၻာစစ္ သူရဲေကာင္း
တံဆိပ္ခ်ိတ္မ်ား ႀကီးျမင့္ ေနသည္ကိုလည္း သူတို႔ သိပါသည္။ အေမရိကန္ တြင္ပင္
ထရူးမင္းႏွင့္ မက္အာသာတို႔ ကိုရီးယားေရး သေဘာကြဲမႈ၊ အိုက္ဆင္ေဟာင္းဝါး
သမၼတျဖစ္မႈ စသည့္ စစ္ဘက္ ၾကယ္တာရာတို႔ နကၡတ္စီးေနသလို သခင္ေဟာင္း ဘိလပ္တခို
တြင္လည္း ေလာ့ဒ္ ေမာင့္ဘက္တန္ ေအာ့ဘားမား စသည့္ စစ္သားႀကီး မ်ား၏ အရွိန္က
သာမန္ နန္းရင္းဝန္မ်ား ထက္ ျမင့္မားေပသည္။ ေဘးခ်င္း ကပ္ရက္တြင္ လည္း
ဆီးတိုး ထီးရိပ္ ေအာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ အာဏာ ေခတ္က အႏွစ္ ၃-၄ဝ ငုပ္ခ်ည္
ေပၚခ်ည္ ရွိလွည့္ပါသည္။ ထိုေခတ္ အာရွ တေၾကာ ဒီမိုကေရစီ အရပ္ဘက္ အာဏာကို
တူတူ တန္တန္ ျပႏိုင္ သည္က စစ္တပ္မရွိသည့္ ဂ်ပန္ႏွင့္ ဓနသဟာယ ထဲက
ဒိပ္ဒိပ္က်ဲ အိႏၵိယသာ ျဖစ္ပါသည္။
ပထမ ၂ ခါ အာဏာ ယူစဥ္က ထူးတလည္
ကန္႔ကြက္အုံၾကြမႈ
မရွိဘဲ ရခဲ့သည့္ ျမန္မာတပ္ အဖို႔ အာဏာမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြႏွင့္ အၿပိဳင္
လွည့္ရသည့္ လုပ္ငန္းႀကီး ျဖစ္ဟန္တူသည္။ အေၾကာင္းမွာ အာဏာတြင္ စီးပြားေရး
ခံကတုပ္ကို တည္ေဆာက္မႈက အၿမဲေရွ႕က ေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ ဘီအီးဒီစီ၊
ျပည္သူ႔ေကာ္ပိုေရးရွင္း၊ ဦးပိုင္ စသည့္တို႔မွာ တပ္၏ ေျခေထာက္မ်ား
ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္တြက္ေၾကာင့္ အာဏာယူယူ၊ တိုင္းျပည္ေငြကို ကိုယ့္အိတ္ထဲ
ထည့္ရသည္က
ဒုတိယ၊ တတိယ ကမၻာတို႔၏ ဓေလ့ေပလား မသိပါ။ ထိုေငြတြက္ အာဏာကို ခိုင္ေအာင္
ခ်ည္ရျပန္ပါသည္။
ဆိုရလွ်င္ တပ္အာဏာထူသည္ကို မခံႏိုင္သည့္
ႏိုင္ငံေရး သမားမ်ား ကလည္း တပ္ႏွင့္ပင္ အာဏာ လုဖို႔ ႀကံပါသည္။ မည္သူမွ်
ျပည္သူ႔ အာဏာ ဆိုသည့္ လမ္းကို မနင္းၾကပါ။ ထိုတြက္ ၈၈ ခုႏွစ္ အေရာက္တြင္
ႏိုင္ငံေရးသမား ရွိပီး ႏိုင္ငံေရး မရွိေသာ တိုင္းျပည္ ျဖစ္ပါရသည္။ စစ္တပ္
ဘိစီးမႈေၾကာင့္ထက္ ႏိုင္ငံေရး ကိုယ္တိုင္က လူၾကားက လာသည့္ ဒီမိုကေရစီ
မဟုတ္ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အထက္က ဦးေဆာင္ ခ်ီတက္ သည့္ အေလ့မွာ
ဆိုရွယ္လစ္ ေခတ္ေျပာင္း ေလာက တြင္ေရာ၊ သမၼတႀကီး မ်ား၏ ျပဳျပင္ေျပာင္း
ေခတ္တြင္ပါ မရိုးႏိုင္ စရာပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါတီစုံခ်င္ ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္
သူမ်ားမွာ လိုခ်င္သည့္ အရာကို ရနည္း လည္း မရွိ၊ ႏိုင္ငံေရး ကလည္း မလုပ္တတ္
ၾကရကား
ဂ်ာေအး ပတ္ခ်ာရိုက္ ေနပါေတာ့သည္။
ႏွစ္အစိတ္ လုံးလုံး
စစ္တပ္ေၾကာင့္ ေျပာသည္ထက္ တိုင္းျပည္ ကိုယ္ႏႈိက္က ကိုယ့္စိတ္သေဘာကို
ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ သင့္ပါသည္။ ဆႏၵခပ္သိမ္း ျပည့္ဝေစဖို႔က ဘယ္ႏိုင္ငံေရးတြင္မွ
မရွိ။ လူမ်ိဳးႀကီး ဘာသာႀကီး ဝါဒ ထူေထာင္မည့္ ေပၚပ်ဴလစ္ အာဏာပိုင္ စနစ္
သြားမည္လား၊ ဖက္ဒရယ္ႏွင့္ လူနည္းစုမ်ား အေရးကို ျမန္မာထုက ေသခ်ာ
သိႏိုင္သလား၊ ခရိုနီ
လက္ၾကားက ယိုက်သမွ်ႏွင့္ လူလတ္တန္းစား အသစ္ မတည္ႏိုင္လွ်င္ ျပည္နယ္ေလးေတြ
ဝယ္ႏိုင္သည့္ ေျမရွင္ႀကီး စနစ္ကို သြားမည္လား အလွဴခံ ႏိုင္ငံေရးပဲ အာရုံ
လာေနသူမ်ား ေခါင္းသုံးဖို႔ ေကာင္းပါပီ။ အခန္႔မသင့္က လႊတ္ေတာ္
အတက္အဆင္းႏွင့္ မင္းတိုင္ပင္ေခတ္ ျပန္ေရာက္ဖို႔ ရွိပါသည္။ ယခုပင္ ပါတီ
အဖြဲ႔အစည္း မ်ား လႈပ္ရွားပုံမွာ မေန႔တေန႔က ၉၆၉ ကို ေနာက္ေကာက္က်
ေနပီျဖစ္ရကား
ဝံသာႏု ဘူးအသင္းမ်ားႏွင့္ ဖီဆန္ခဲ့ၾကသည့္၊ လူလတ္တန္းစား ႏိုင္ငံေရး ကို
စနစ္တက် ဒီမိုကေရစီ သုံးပီး ထူေထာင္ခဲ့သည့္ ျမန္မာ အသင္းခ်ဳပ္ႀကီး
ေခတ္ကိုမွ မမီႏိုင္ေသးလွ်င္ ပေဒသရာဇ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာႀကီး ဗ်ဴရိုကရက္ ေခတ္
ေလာက္ပဲ ရွိမည့္ အမ်ိဳး ဘာသာ ႏိုင္ငံေရး ကိုပဲ လိုက္စားသင့္ပါသည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)