"သူေတာင္းစား နဲ႔ ဘုန္းႀကီး "

ဆရာေတာ္အစဥ္အဆက္က ေျပာျပခဲ႔တဲ႔ ဓမၼပံု ဝတၱဳေလးတစ္ပုဒ္ကို အရင္ေျပာရေအာင္ပါ ။
တစ္ခါတုန္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္ ။
ေက်ာင္းေပၚေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးကို အသင့္ေတြ႔တာနဲ႔ . .

"ဘုန္းႀကီးဘုရား , ဆြမ္းက်န္ေလးမ်ားရွိရင္ စြန္႔ပါ ဘုရား"
ဒီေတာ့ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးက. . .
"မင္းမွာ ေျခ,လက္ အေကာင္းႀကီး ,ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လုပ္စားပါလား ? ဘာျဖစ္လို႔ ေတာင္းစားေနရတာလဲ ? သြား မေပးနိုင္ဘူး , အခု ဆင္းသြား " လို႔ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလး ေျပာလိုက္ပါတယ္ ။
သူေတာင္းစားက ခ်က္ခ်င္းမဆင္းေသးဘဲ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီၿပီး. .
"ဘုန္းႀကီးဘုရား , တပည့္ေတာ္ အခုပဲ ဆင္းပါ့မယ္ ဘုရား ၊ မဆင္းခင္ လကၤာေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့ျပီး ဆင္းပါရေစဘုရား"
ဘုန္းႀကီးကလည္း ဆြမ္းစားခါနီးေနျပီဆိုေတာ့ " မင္းကန္ေတာ့မွာျဖင့္ ျမန္ျမန္ကန္ေတာ့ , ကန္ေတာ့ျပီးရင္ ဆင္းေတာ့" လို႔ ခပ္မာမာေလး ထပ္ေျပာလိုက္တယ္ ။
သူေတာင္းစားလည္း ေစာင့္ေၾကာင့္ကေလးထိုင္ ၊ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီၿပီး . . .
-ေရွးကေကာင္းလို႔ ခုေကာင္းပါသည္ ၊
-ခုေကာင္းရင္ ေနာင္ေကာင္းပါလိမ့္မည္ ၊
-ေရွးကမေကာင္းလို႔ ခုမေကာင္းပါသည္ ၊
-ခုမေကာင္းရင္ ေနာင္မေကာင္းပါလိမ့္မည္။"
လို႔ ဆိုျပီး ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ ။ ကန္ေတာ့ျပီး ျပန္ဆင္းမယ္လည္း လုပ္ေရာ ဘုန္းႀကီးက. .
" ဟဲ႔ . . ကိုရင္ လာစမ္း ၊ ဟိုျပင္ထားတဲ႔ ဆြမ္းအုပ္ ထဲက တစ္ေယာက္စာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ထည့္ေပးလိုက္" လို႔ ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္ ။
သူေတာင္းစားလည္း ဆြမ္းထုပ္ရသြားေတာ့ ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေက်ာင္းေပၚက ဆင္းသြားပါတယ္ ။
------------------------------------------------
သူေတာင္းစား ဆိုသြားတဲ႔ လကၤာေလးက သိပ္ကို တာသြားတာပါ ။ ဒီလကၤာေလးကို အေျခခံၿပီး အေတြးေလးခ်က္ ေတြးလို႔ ရပါတယ္ ။
ေရွးက ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ ျပဳခဲ႔လို႔ အခုဘဝ ေကာင္းေနတယ္ ။ ခုဘဝ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ ဆက္ျပဳေနရင္ ေနာင္ဘဝလည္း ဆက္ေကာင္း ေနဦးမယ္ ။
ေရွးက ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ မျပဳခဲ႔လို႔ အခုဘဝ မေကာင္းဘူး ။ ခုဘဝ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ျပဳေနရင္ ေနာင္ဘဝ ေကာင္းမွာပဲ ။
စိတ္ေနစိတ္ထားဘက္ လွည့္ေတြးမယ္ ဆိုရင္လည္း ေရွးဘဝ စိတ္ထားေကာင္းလို႔ ခုဘဝ ေကာင္းေနတယ္ ။ ခုဘဝ စိတ္ထား မေကာင္းရင္ ေနာင္ဘဝ မေကာင္းဦးမွာပဲ ။
အေတြးေလးခ်က္က ဆင့္ပြား ထြက္လာတာပါ ။
---------------------------------------------
လူဆိုတာ သူ႔ကံနဲ႔သူ ၊ ကိုယ့္ကံနဲ႔ကိုယ္ပါ ။
ဥပမာ . . .ဌာန ၊ ရံုး ၊ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ကိုယ့္ထက္ သာေနတဲ႔လူ ဆိုတာ ရွိေနတတ္ပါတယ္ ။
တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ သာေနတဲ႔ သူတပါးရဲ႕ ကံကို အားက်ရမွာပါ ။ မနာလိုရမွာ မဟုတ္ပါဘူး ။ မနာလိုတဲ႔စိတ္ ျဖစ္ေနတာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ မွားေနတာပါ ။
ကိုယ့္ထက္သာတဲ႔လူနဲ႔ေတြ႔တဲ႔အခါ ႏွလံုးသြင္း မွန္ဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္ ။ ႏွလံုးသြင္းမွားရင္ နစ္သထက္ နစ္သြားပါလိမ့္မယ္ ။
ႏွလံုးသြင္းမွန္ဖို႔ကေတာ့ သိပ္မခက္လွပါဘူး ။ အထက္က လကၤာေလးကို ျပန္အာရံုျပဳ လိုက္ရံုပါပဲ ။
----------------------------------------------
"ေၾသာ္. . . သူက ေရွးကေကာင္းလို႔ ခုေကာင္းေနတာ ၊ ငါက ေရွးက မေကာင္းလို႔ ခု မေကာင္းေနရတာ ။ သူ႔လို ေကာင္းေအာင္ ခုဘဝမွာေတာ့ ေကာင္းေအာင္ပဲေနမယ္ ။ " လို႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ ဆင့္ကာ ဆင့္ကာ ျပဳေနဖို႔ပါပဲ ။
ကုသိုလ္ဆိုလို႔ ေက်ာင္းႀကီးေတြ ေဆာက္လွဴမွ ကုသိုလ္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး ။
မနက္အိပ္ယာထတာနဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေလးပြား ၊ ေမတၱာေလးပြား ၊ ဝိပႆနာေလး ပြားေနလိုက္ ရင္လည္း ပိုက္ဆံမကုန္ဘဲ ကုသိုလ္ ျဖစ္ေနတာပါ ။
ေနာက္ငါးပါးသီလကို ေန႔စဥ္အထူး ေစာင့္ထိန္းျပီး ရွစ္ရက္ , ဆယ့္ငါးရက္ ဥပုသ္ေန႔ ေတြမွာလည္း ရွစ္ပါးသီလ , ကိုးပါးသီလေတြကို ဝတ္တစ္ခုလို ေစာင့္ထိန္းသြားမယ္ ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကိုလည္း ျမင့္ျမတ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ သြားမယ္ဆိုရင္ မၾကာခင္အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေမ်ွာ္လင့္တဲ႔ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ရလာမွာပါ ။
-------------------------------------------
ေနာက္တစ္ခု သတိရတာ ေျပာရရင္ စာထဲမွာ အဆင့္ေလးဆင့္ ျပထားတယ္ ။
ပထမအဆင့္က ဗဟုသုတျဖစ္ေအာင္ တရားနာပါ ။
ဒုတိယအဆင့္က ဖတ္ထားတဲ႔ တရားထဲ စာထဲက ေဆာင္သင့္ေဆာင္ထိုက္တာကို ေဆာင္ထားပါတဲ႔ ။
တတိယအဆင့္က ေဆာင္ထားတဲ႔တရားထဲက ႀကံစည္စဥ္းစားပါတဲ႔ ။
စတုတၳအဆင့္က ႀကံစည္စဥ္းစားရံုတင္ ရပ္မထားဘဲ လက္ေတြ႔အသံုးခ်ပါတဲ႔ ။
လူဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ ရပ္တည္လို႔ မရတာ ဆိုေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ေသသည္အထိ ရွိေနမွာပါပဲ ။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အမွီျပဳၿပီး ခံစားခ်က္ မ်ိဳးစံု ဝင္လာမွာပါပဲ ။
ပတ္ဝန္းက်င္ကို မွီၿပီး ခံစားခ်က္ ဝင္လာရင္ ႏွလံုးသြင္း မွန္ဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္ ။
ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္ထက္သာတဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ ႀကံဳၿပီး မနာလိုစိတ္ ဝင္ခဲ႔ရင္ေတာ့ ေအာက္ပါလကၤာေလးကို တိုးတိုးေလးသာ ရြတ္ၾကည့္လိုက္ပါေတာ့. . .။
ေရွးကေကာင္းလို႔ ခုေကာင္းပါသည္
ခုေကာင္းရင္ ေနာင္ေကာင္းပါလိမ့္မည္
ေရွးကမေကာင္းလို႔ ခုမေကာင္းပါသည္
ခုမေကာင္းရင္ ေနာင္မေကာင္းပါလိမ့္မည္
------------------------
က်မ္းကိုး
သဗၺမဂၤလဓမၼေဒသနာ ( အရွင္ဝါသဝါဘိဝံသ)
ရေဝႏြယ္-အင္းမ (အေတြးမ်ားနွင့္ မိတ္ဖြဲ႔ျခင္း )
( စာ-၂၃-၂၈ )
Credit - ဓမၼ ႏွစ္သက္သူ

သန္းစုိး(ခ)ရဲရင့္ ၏ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပခ်က္

Zaw Zaw Hein

 

ဒီအ​ေၾကာင္​းအရာဟာ ျမန္​မာမာ့ဒီမိုက​ေရစီ အ​ေရးမွာ ၈၈ အ​ေရးအခင္​ ​ေနာက္​ပိုင္​း RIT ​ေက်ာင္​းသား တစ္​​ေယာက္​ ပါဝင္​းလုပ္​႐ွားခဲ့တဲ့ ကမာၻ​ေက်ာ္​ အျဖစ္​အပ်က္​တစ္​ခုပါ ။ သူ႔ရဲ႕ လုပ္​​ေဆာင္​ခ်က္​​ေၾကာင္​့ ျမန္​မာ့ဒီမိုက​ေရစီအ​ေရးကို ကမာၻက ဂ႐ုျပဳမိလာတယ္​ ဆိုရင္​ မွားမယ္​ မထင္​ပါဘူး...

သမိုင္​းကိုသိ​ေစခ်င္​လို႔ မ်ွ​ေဝ​ေပးပရ​ေစ..

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္းပုိင္ ေလယာဥ္တစ္စီးအား ဆပ္ျပာတံုးတစ္တံုးကုိ ဗုံးပံုစံအတုျပဳလုပ္​၍ ထုိင္းႏုိင္ငံသုိ႔ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္း ဆင္းသက္ေစကာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးကုိ ႏုိင္ငံတကာက အာ႐ံုျပဳေစခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ

သန္းစုိး(ခ)ရဲရင့္ ၏ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပခ်က္


အပိုင္​း(၁)
ကြ်န္ေတာ့္အမည္ သန္းစိုး ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမန္မာ အသိုင္းအဝိုင္း မွာ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရဲရင့္ လုိ႔လည္း သိၾကပါ တယ္။
၁၉၈၈ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လူထုဟာ  အေထြေထြ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ မဆလ အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီး ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးတြင္ ဒီမိုကေရစီအေရးကို ေတာင္းဆိုဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ထုိအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ဟာ ႏုိင္ငံေရး အေတြ႕အၾကံဳ မရိွေသးေသာ ေက်ာင္းသားလူငယ္တစ္ဦးသာ ျဖစ္ၿပီး ဤသမိုင္းဝင္ ၈ ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားမႈတြင္ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ လူထုႀကီးႏွင့္အတူ ေန႔စဥ္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ လွည့္လည္ ဆႏၵျပမႈမ်ားတြင္ လည္း ပါဝင္ခဲ့ ပါတယ္။
၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္၌ ေသြးထြက္သံယိုမႈမ်ားႏွင့္ စစ္အာဏာသိမ္းမႈအၿပီး မွာ ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ  ထိုင္း၊ ျမန္မာ နယ္စပ္ ဘက္ သုိ႔ တိမ္းေရွာင္ကာ ေတာတြင္းမွ အစုိးရအား ဆန္႔က်င္လ်က္ ဒီမိုကေရစီအေရး ကို ဆက္လက္ လႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္း ၊ ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ ေနထိုင္စဥ္ မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဟာ  ေတာတြင္းေရာက္ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ အတူ အာဏာရွင္စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး ၊ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရအေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစေရးအတြက္ ကိုယ္ တတ္ စြမ္းႏုိင္သမွ် အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။
စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္လုိသည့္ ျမန္မာလူထုတို႔၏ ျပင္းျပသည့္စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ အင္အားကုိ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႕ ႀကံဳဆံုခဲ့ရသျဖင့္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ အေကာင္းျမင္ၿပီး  ( အလြန္ဆံုး) တစ္ႏွစ္ေလာက္ျဖင့္ အိမ္ျပန္ကာ မိဘ ေဆြမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ကာ ေပါင္းဆံုႏိုင္ လိမ့္ မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားဟာ ျမန္မာျပည္တြင္း မွာ ေရာ ထိုင္းျမန္မာ နယ္စပ္ဧရိယာတြင္ပါ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္သည္ထက္ မ်ားစြာ ဆိုးရြားခဲ့ပါတယ္။
၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္တြင္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈ ပံုရိပ္ျဖစ္ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို စစ္အစုိးရက ထိန္းသိမ္းလိုက္ပါသည္။ (ထိုအခ်ိန္က အင္တာနက္ မရိွေသးသျဖင့္ ယေန႔ေခတ္ကဲ့သို႔ သတင္းအခ်က္အလက္ကုိ လွ်င္ျမန္ က်ယ္ျပန္႔စြာ မရရိွႏိုင္ေခ်။) ျမန္မာ ႏုိင္ငံတြင္း  တြင္ ျဖစ္ ေပၚ ေနခဲ့ ေသာ  အလြန္ဆိုးရြားေသာ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားျဖစ္သည့္ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားအား ႏိုင္ငံတကာ လူ႔အသိုက္အဝန္းမွ အာရံုစိုက္မႈ မ်ား လိုအပ္လာ ခဲ့ပါ တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ  စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရးကုိ အရွိန္ဟုန္ျမႇင့္ႏုိင္ရန္ အတြက္၊ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ႏိုင္ငံေရးအရျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ မ်ား အျဖစ္ ေပၚေပါက္လာေစရန္ ၊  ႏုိင္ငံတကာဖိအား မ်ား ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ျမန္မာ ႏုိင္ငံတြင္း ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမ်ား ဟာ ပိုမို၍သာ ဆိုးရြားလာ ခဲ့ ရပါ တယ္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ား ဟာ ဒီမုိကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ ပို၍ပင္ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ ေရး အတြက္ ကို ပုိမုိခုိင္မာက်စ္ လစ္ စြာ ဖဲြ႕စည္း လုပ့္ ေဆာင္ လာ ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ထို႔ျပင္ ထင္ရွားေသာ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီအေရး ဦးေဆာင္ၾက သူမ်ားကို ဖမ္းဆီးျခင္း (သို႔) တိုင္းျပည္မွ ထြက္ခြါ သြားရန္ တြန္းအားေပးျခင္းတို႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ႏုိင္ငံတကာ လူ႔အသုိက္အဝန္းမွလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားကို အာ႐ံုစုိက္မႈနည္းပါးျခင္း (သုိ႔) လံုးဝနီးပါး အာ႐ံုစိုက္မႈ မရိွ ေတာ့ျခင္း၊ ေမ့ ေလွ်ာ ့ ထား ခံရျခင္း တို႔ျဖင့္သာ ၾကံဳေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ေလွ်ာ့ပါး ေပ်ာက္ဆံုးလာခဲ့ၾကရ ပါ တယ္။  အာဏာသိမ္း၊ စစ္ဘက္အရာရိွမ်ား ဟာ  အၾကြင္းမဲ့အာဏာကို ခိုင္မာစြာ တည္ ေဆာက္ ခြင့္ ကို ရရိွ လာခဲ့ ၾကပါ ေတာ့ တယ္။။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း မွ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ လူမဆန္စြာ ႏွိပ္ကြပ္ သတ္ျဖတ္ ေန မႈမ်ား ဟာ  တရုတ္ ႏိုင္ ငံ ရဲ့  Tiananmen Square မွ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ခံ ရ မႈ၏ လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္တြင္ ေမွးမွိန္သြား ရကာျမန္မာ့ ဒီမို ကေရစီ အေရးဟာ ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာမ်ားက  ေနေမ႔ေပ်ာက္သြားခဲ့ၾကရ ပါတယ္။  ဒါ ့ ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေတာတြင္း ယာယီစခန္းမ်ား မွာ  ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းအၾကား မွာ ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာ ရဲ့ အာရံုစိုက္မႈကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ ရန္ အတြက္ ကို တစ္ဦးခ်င္းအေနျဖင့္ မည္ သို ့ ငါ တို႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္ကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾက ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္မွာ  ကြ်န္ေတာ္ဟာ နယ္စပ္ရိွ ေတာတြင္း ယာယီစခန္းမ်ား မွာ  တစ္ႏွစ္နီးပါး ေနထိုင္ေနခဲ့ၿပီး ျဖစ္ ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားမွာ ဆံုးရံႈးေတာ့ မလုိျဖစ္လာ ေန တာ ေၾကာင့္၊  ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တဦး ျဖစ္သူ (ရဲသီဟ) တုိ႔ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ "ျပင္ပ" တြင္ တစ္ စံု တခု ့ ကို ထိုးေဖါက္  ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔  ကို ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

 စစ္အာဏာရွင္မ်ားက ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ  မီဒီယာမ်ား ကို သူတို ့စိတ္ တိုင္းက် ထိန္းခ်ဳပ္ထား တာ ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တြင္း မွ ဒီမုိကေရစီအေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ ႏိုင္ငံတကာ၏ အာ႐ံုစုိက္မႈကုိ ျပည္္တြင္းမွ ရ ယူ ႏိုင္ ရန္ မွာ မလြယ္ကူေပ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၏ ဒီမုိကေရစီအေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားကုိ ႏုိင္ငံတကာက သိရွိၿပီး ဖိအားေပးလာႏုိင္ရန္ လိုအပ္ေနသည္ဟု ယူဆ လာပါတယ္။   ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ  ႏိုင္ငံတကာ၏ အာရံုစိုက္မႈ မ်ား ရရွိ ႏိုင္ ရန္အတြက္ ျမန္မာမွ ထိုင္းသို႔ သြားသည့္ ျပည္တြင္း ေလယာဥ္တစ္စီးအား ေခ်ာဆြဲရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။
 က်ေနာ္ တို ့အေနျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ႏိုင္ မႈ အတြက္  က်ေနာ္ တို ့၏ ေနာက္ဆံုး ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈအေနျဖင့္ ကူညီခဲ့ ၾက ရန္ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ ၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ တြင္ ယၡဳ ့ လို အေတြ႕အႀကဳံ၊ ေငြေၾကး အေထာက္အပံ့ႏွင့္  စံႏွစ္ တက် ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးမႈ မ်ား တစ္စံုတစ္ရာ မရိွခဲ့ ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ ေတာတြင္းစခန္းမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေဆာင္ရြက္ရန္ အစီအစဥ္ကို ၾကံမိၾကံရာ ႀကဳိးပမ္းမႈ တစ္ရပ္အေနျဖင့္ က်ေနာ္ တို ့ ဘာ သာ က်ေနာ္ တို ့ မနား မေန ကို  နည္းလမ္းရွာႀကံခဲ့ၾက ရပါတယ္။

ထုိသုိ႔ေဆာင္ရြက္ရန္ အစီအစဥ္ခ်ျခင္းႏွင့္ ခရီးလမ္းေၾကာင္းရွာျခင္းမ်ားတြင္ မ်ားစြာေသာ အခက္အခဲမ်ားကို ေက်ာ္လႊားၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႔ ေကာ့ေသာင္းမွတစ္ဆင့္ ၁၉၈၉ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္တြင္ လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ ဝင္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။

အမွန္ဆုိလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဟာ စစ္ ေထွာက္လွမ္း ေရး မ်ား မွ ဖမ္းမိ သြား မည္ကို အလြန္ေၾကာက္ရြ႔႕ံေနမိ ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္ရိွေနေသာ အေျခအေနမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဲ့ ဒီ အစီအစဥ္ကို မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ရန္ တြန္းပုိ႔ ေနခဲ့ တယ္ လို ့ လည္း  ခံစားခဲ့ရ မိပါတယ္။  ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏  လ ွ်ိဳ ့ ဝွက္  ဝင္ေရာက္လာမႈကုိ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ေန ၾက သည္ဟု လည္း ခံစားၾကရ ပါတယ္။
မည္သို ့ပင္ ျဖစ္ ေစကားမူ  ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ  ၁၉၈၉ ေအာက္တုိဘာ ၆ရက္ ညေနတြင္ ျမန္မာ ျပည္တြင္း ေလယာဥ္တစ္စီးကို ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ဆပ္ျပာဗူးတစ္ဗူးကုိ ဗံုးဟု လိမ္ညာလ်က္ ေအာင္ျမင္စြာ လမ္းေၾကာင္းလႊဲႏုိင္ခဲ့ ၾကပါတယ္။
အစပိုင္းတြင္ ခရီးသည္မ်ားမွာ အလြန္ေၾကာက္ရြံ႕ေနခဲ့ၾက ပါတယ္။  ရဲသီဟက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဟာ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး နယ္စပ္ေတာတြင္းစခန္းမ်ားတြင္ ေနထိုင္ ခဲ့ ၾက သူ၊ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွား ေနၾက သူ၊  ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

ေလယာဥ္ ခရီး သည္ ေတြ ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လုပ္ေဆာင္မႈ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ ေတာင္းဆိုမႈ (၇) ခ်က္ႏွင့္ ေလယာဥ္ ဟာ ယိုးဒယားႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ ျမိဳ ့ သို႔ ဦးတည္ေနေၾကာင္း စသည္ တို႔ကို ၾကားသိရၿပီးေနာက္ မွာ ေတာ့  စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ားမွ သက္သာရာ ရပံုေပၚ လာ ၿပီး ခရီးသည္မ်ား ကလည္း က်ေနာ့္ တို ့အေပၚ  စိတ္ခ်သြားကာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၾက ပါတယ္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ အသက္ အားျဖစ္ ငယ္ရြယ္ၿပီး၊  ႏုိင္ငံေရးအရ အေတြ႕အၾကံဳႏုနယ္လြန္း ပါေသးတယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာ စြမ္းရည္မွာလည္း အလြန္အားနည္းပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ေဆာင္မႈ၏ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ ထုတ္ျပန္ခ်က္ႏွင့္ အဆိုျပဳမႈမ်ားကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရဲသီဟတို႔၏ ေသြးလက္ေဗြမ်ားျဖင့္ (၃) မ်က္ႏွာရွည္လွ်ား ေအာင္ ေရးသားထားေသာ္လည္း ထိုင္းအစိုးရ၏ ျဖန္ေျဖေရးအဖြဲ႕ႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ အဂၤလိပ္ စကား မတတ္တတတ္ျဖင့္ ေျပာဆိုခဲ့ၾကရ ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လုပ္ေဆာင္မႈအတြင္း ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ ေလယာဥ္ အမွဳ ထမ္း မ်ား၏ ေဘးကင္းလံုျခံဳမႈမွာ အေရးႀကီးဆံုးဟု အစကတည္း က ခံယူ ထား ခဲ့ၾၾက ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟာ ေလယာဥ္မွဴး၊ တြဲဖက္ ေလယာဥ္မွဴးႏွင့္ ေလယာဥ္ေမာင္ (၂)ဦးျဖစ္သည့္ ေလယာဥ္ အမွ ု ထမ္း မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ မႀကိဳးစားခဲ့ ၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေလယာဥ္ အမွ ု ထမ္း မ်ားႏွင့္ ခရီးသည္မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မည္သူျဖစ္သည္၊ လုပ္ေဆာင္ရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မည္သည့္ ေနရာသို႔ သြားေနသည္ကုိ နား လည္ ေအာင္ ရွင္းျပခဲ့ ၾကပါတယ္။  ေလယာဥ္မွဴးႏွင့္ တြဲဖက္ေလယာဥ္မွဴးတို႔ အား ေလယာဥ္မွဴးအခန္းကို အျပည့္အဝထိန္းခ်ဳပ္မႈႏွင့္ လြတ္လပ္မႈတို႔  ကို ေပး ထား ခဲ့ၿပီး အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔အား လွည့္စားကာ (ထိုင္းႏိုင္ငံအစား) ရန္ကုန္သို႔ ပ်ံသန္းခဲ့လွ်င္ပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိရိွခဲ့မည္ မဟုတ္ေခ်။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

သန္းစုိး(ခ)ရဲရင့္ ၏ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပခ်က္
အပိုင္​း(၂)
ေလယာဥ္မွဴး၏ အဆိုအရ ၿမိတ္မွ ရန္ကုန္ ပ်ံသန္းသည့္ ခရီးစဥ္၏ ကုဒ္ အမည္မွာ XYADW-Whisky ျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္အမည္မွာ F28 Fokker ျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္ တြင္ ခရီးသည္ စုစုေပါင္း ၈၅ ဦး ပါရိွခဲ့သည္။ ၎တို႔ထဲမွ ၾကည္းတပ္ႏွင့္ ေရတပ္မွ ၂၅ ဦးနီးပါး ပါခဲ့သည္။
ေလယာဥ္မွဴးက ထိုင္း ေလေၾကာင္းလိုင္း ထိန္းခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈမ်ားအားလံုးကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၿပီး ထိုင္း အစုိးရႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အၾကား ဘာသာျပန္အျဖစ္ ကူညီခဲ့သည္။ သူ၏ ကူညီမႈႏွင့္ လမ္းညႊန္မႈသည္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားေလသည္။
ထိုင္းအာဏာပုိင္မ်ား၏ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ေလယာဥ္ကုိ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕အစား U-Tapao ထုိင္းေရတပ္ စခန္းတြင္ ဆင္းသက္ရန္ သေဘာတူခဲ့သည္။ ထိုင္းအစိုးရ၏ ေတာင္းဆိုမႈမွန္သမွ်ကို ကြ်န္ေတာ္ တို႔ ကန္႔ကြက္မႈ မျပဳခဲ့ေခ်။ ထိုင္းေရတပ္စခန္းကို ည​ေန ၅ နာရီ ၄၅ မိနစ္ခန္႔တြင္ ေလယာဥ္ကို ဆင္းသက္ခဲ့သည္။
ေလယာဥ္ ဆင္းသက္ၿပီး ထိုင္းမွ ျဖန္ေျဖသူမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေရး တည္ေဆာက္ၿပီးေနာက္ ထုိင္းအစိုးရ ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦး ေလယာဥ္ေပၚသို႔ ေရာက္ရိွလာခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ျမန္မာ စစ္အစိုးရ (ႏိုင္ငံေတာ္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးႏွင့္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ (SLORC) ထံသုိ႔ အခ်က္ ၇ ခ်က္ပါေသာ ႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆိုမႈ တစ္ခု ျပဳခဲ့သည္။
(၁) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျခြင္းခ်က္မရိွ ျပန္လႊတ္ေပးရန္
(၂) ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကို ျခြင္းခ်က္မရိွ ျပန္လႊတ္ေပးရန္
(၃) စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ သတ္မွတ္ခ်ိန္အတြင္း အျပင္မထြက္ရ အမိန္႔ကို ျပန္လည္ ႐ုတ္သိမ္းေပးရန္
(၄) စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ ပုဂိၢဳလ္မ်ားအားလံုး စစ္တန္းလ်ားျပန္ရန္
(၅) ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရးႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားကို တည္ေဆာက္ရာ၌ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕၏ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈမ်ားကို ခြင့္ျပဳရန္။ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားတိုင္ ရွည္ၾကာခဲ့သည့္ တုိင္းရင္းသား ျပည္တြင္းစစ္မ်ားကို ဟန္႔တားရပ္စဲရန္ႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးအတြက္ ေရရွည္ခံေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရိွေစရန္၊
(၆) SLORC ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူ အုပ္စုမ်ားအၾကား ႏိုင္ငံေရးအရ ေက်ေအးမႈကို ကမာၻ႕ကုလသမဂၢ မွ ေစာင့္ၾကည့္ႀကီးၾကပ္ခြင့္ျပဳရန္
(၇) လူထုအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ ႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ယူဆခြင့္ ျပဳေရး အာမခံ ကတိျပဳရန္ တုိ႔ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ထိုသူကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ အခ်က္ (၇) ခ်က္ပါ ႏိုင္ငံေရးေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ေရးသားထားေသာ စာရင္းကို SLORC ထံ လက္ဆင့္ကမ္းေပးရန္ ေျပာဆိုခဲ့ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို ရွင္းျပခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ထိုင္းအစိုးရ အၾကား ဆက္ဆံေရးျဖစ္ေျမာက္ရန္ ေလယာဥ္မွဴးကို ကူညီ​ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham (ေနာင္တြင္ ေတာ္ဝင္ထိုင္းအစိုးရ၏ ဒုတိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာသူ) သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ပထမဆံုး အဆက္အသြယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေလယာဥ္အနီးေဘးတြင္ ထိုသူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ကေလးမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ သက္ႀကီးရြယ္အို ခရီးသည္မ်ားအားလံုးကို ေလယာဥ္မွ ထြက္ခြာၿပီး ေလဆိပ္ထြက္ေပါက္သို႔ သြားခြင့္ျပဳရန္ စီစဥ္ခဲ့ၾကသည္။
ညဘက္ ၁၀း၀၀ နာရီခန္႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham က SLORC မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ အခ်က္ (၇) ခ်က္ပါ ႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လံုးဝပယ္ခ်လိုက္ေၾကာင္း ေျပာခဲ့သည္။ SLORC မွ ပယ္ခ်မႈသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ အဆန္းမဟုတ္ေခ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဤလုပ္ရပ္အတြက္ ေတာတြင္းစခန္းတြင္ စီစဥ္ စဥ္ကပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေတာင္းဆိုမႈကို SLORC မွ သေဘာတူမည္ မဟုတ္ဟု ခန္႔မွန္းထားၿပီးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ဤလုပ္ရပ္မွ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ႏိုင္ငံတကာ လူ႔ အသိုက္အဝန္း၏ အာရံုစိုက္မႈကို ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာမွတစ္ဆင့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆြဲေဆာင္ရန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္း ဆိုးရြားေသာ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည့္ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနကို သိရိွေစရန္ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ခရီးသြားမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆိုမႈမ်ားကို SLORC မွ ပယ္ခ်ေၾကာင္း ရွင္းျပျပီး က်န္ရိွေနေသးေသာ ခရီးသြားမ်ားကို ေလဆိပ္အ​ေဆာက္​အဦးစီသို႔ တစ္ဦးလွ်င္ (၇) မိနစ္ျခားစီ သြားခြင့္ျပဳ ခဲ့ၾကသည္။ ခရီးသြားမ်ား၊ ေလယာဥ္ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham ကို ဤသို႔ တစ္ေယာက္ (၇) မိနစ္ၾကား လႊတ္ရသည့္ နည္းလမ္းမွာ BBC(Burmese) ႏွင့္ VOA(Burmese) တို႔၏ မနက္ခင္း သတင္းထုတ္လႊင့္မႈကို ေစာင့္ဆိုင္းရန္ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပခဲ့သည္။ ဤေလယာဥ္၏ ျဖစ္ရပ္ကို ျပသျပီး ႏိုင္ငံတကာအသိုက္အဝန္းမွ အာ႐ံုစိုက္မႈ လိုအပ္ေနေသာ တိုင္းျပည္၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ႏိုင္ငံေရး အေျခအေန အေၾကာင္း ကမာၻကို အသားေပးေဖာ္ျပႏိုင္ရန္အတြက္ ျဖစ္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham က အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ျမန္မာ သံအမတ္ႏွင့္ သံရံုးဝန္ထမ္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham က ျမန္မာ သံအမတ္ႏွင့္ သံရံုး ဝန္ထမ္းမ်ားကို ယင္းျငင္းဆိုမႈအတြက္ စိတ္ပ်က္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham က သူသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ထိုင္းအစိုးရ ျဖန္ေျဖေရးအဖြဲ႕ႏွင့္ ပူးေပါင္းမႈကို အလြန္ေလးစား ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham သည္ သူဆႏၵရိွသလို ေလဆိပ္ထြက္ေပါက္ႏွင့္ ေလယာဥ္ အၾကား အသြားအျပန္ျပဳႏိုင္​​ေအာင္​ ခြင္​့ျပဳ​ေပးခဲ့ပါသည္​။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တားျမစ္မႈ မျပဳခဲ့ေခ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သူႏွင့္ ေလယာဥ္မွဴးကိုပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါဝင္နားေထာင္ျခင္းမရိွဘဲ သီးျခားစကားေျပာဆိုရန္ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။
ေအာက္တိုဘာ (၇) ရက္ မနက္ (၂း၀၀) ခန္႔ အေစာပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai Sirisanpham ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို The Nation သတင္းစာႏွင့္ Bangkok Post သတင္းစာတို႔၏ မနက္ပိုင္းထုတ္ေဝမႈတြင္ ေလယာဥ္ ျဖစ္ရပ္အေၾကာင္း ေရွ႕မ်က္ႏွာဖံုး ဇာတ္လမ္း၏ စာရြက္မိတၱဴကို ျပခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အဓိက ပန္းတိုင္ေရာက္ရိွသြားေသာေၾကာင့္ ေလဆိပ္ထြက္ေပါက္သို႔ အနည္းငယ္သာ က်န္ရိွေသာ ခရီးသည္မ်ားကို သြားခြင့္ျပဳရန္ သေဘာတူခဲ့သည္။
ခရီးသည္မ်ား ေလယာဥ္မွ ေလဆိပ္သို႔ ထြက္ခြာသည့္ အခ်ိန္တိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရျခင္းမ်ားအတြက္ ခရီးသည္ တစ္ဦးခ်င္းစီအား အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ခဲ့ၾကသည္။
ယခုအခါ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳႏွင့္ ရင့္က်က္မႈ ပိုမိုရိွလာေသာ အရြယ္ေရာက္သူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သည္ ခရီးသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမွ် အႏၱရာယ္ျပဳရန္ ရည္ရြယ္ျခင္းမရိွခဲ့ေသာ္လည္း သူတို႔၏ အသက္ေဘးအတြက္ ခရီးစဥ္အတြင္းတြင္ ေသခ်ာေပါက္ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔စြာ ေနရမည္ကုိ ေတြးတုိင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရသည္။ ခရီးသည္မ်ားကလဲ ကြ်န္​​ေတာ္​တို႔ ႏွင္​့ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈအတြက္ ဤခရီးစဥ္ တစ္ေလ်ာက္တြင္ အေထာက္အကူ ဝိုင္​းဝန္​း​ေပးခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လုပ္ရပ္မွာ ေလယာဥ္စီး ခရီးသည္မ်ားအတြက္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ထိခုိက္မႈျဖစ္ခဲ့ရသည္ဟု ေတြးမိတုိင္းမွာ ၀မ္းနည္း ခံစားရပါသည္။
ခရီးသည္မ်ားအားလံုး ​ေလဆိပ္​အ​ေဆာက္​အဦးသို႔ ​ေရာက္​သြားၿပီး​ေနာက္​ ေလယာဥ္မွဴး၊ တြဲဖက္ေလယာဥ္မွဴး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သည္ ေလယာဥ္ ျပင္ပတြင္ ရပ္လ်က္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ မည္သို႔ ဆက္လက္ ရမည္ကို မသိရိွဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလံႈခြင့္ (သို႔) တစ္စံုတစ္ရာႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား အေၾကာင္း ၾကံစည္ထားမႈ မရိွခဲ့ေခ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခံစားရသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ႏုိင္သည္ကို လုပ္ကိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ အေပါင္းပါ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာ ျပည္သူမ်ားလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ မၿပီးဆံုးေသးေသာ တာဝန္ကို ဆက္လက္ ထမ္းေဆာင္မည္ဟူ၍ ယံုၾကည္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ဤ လုပ္ရပ္အတြက္ နဂို အဆံုးသတ္အစီအစဥ္မွာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား အားလံုးၿပီးစီးပါက လက္ေကာက္ဝတ္ကို ခဲတံခြ်န္သည့္ ဓားျဖင့္ လွီးၿပီး ေသေၾကာင္းၾကံရန္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ မ်ားစြာေသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ ဒီမိုကေရစီ ရရိွႏိုင္ရန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ စြန္႔လႊတ္မႈကို ေဖာ္ျပႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိသို႔ မလုပ္ေဆာင္မီ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ထိုင္းအစိုးရကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai မွတစ္ဆင့္ စာျဖင့္ ေရးသားၿပီး အခ်က္ (၃)ခ်က္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

သန္းစုိး(ခ)ရဲရင့္ ၏ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပခ်က္
အပိုင္​း(၃)
၁) ထိုင္းႏိုင္ငံအစိုးရသည္ ျမန္မာေလယာဥ္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ သိမ္းဆည္းထားၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရ ရရိွသည္ထိ ထိန္းသိမ္းထားရန္။
၂) ျမန္မာခရီးသည္မ်ား ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ရိွေနစဥ္ ထုိင္းအစိုးရက ကူညီ ေထာက္ပံ့ေပးရန္။
၃) ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ခရီးသည္မ်ား ျပန္သြားေသာအခါ ျမန္မာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတို႔၏ စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးမႈ မရွိေစရန္ ထုိင္းအစိုးရက ခရီးသည္မ်ား၏ ေဘးကင္း လံုျခံဳမႈကို အာမခံရန္ တုိ႔ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ထုိင္းအစုိးရက ေတာင္းဆိုခ်က္ (၃) ခုလံုး (အထူးသျဖင့္ ပထမဆံုး ေတာင္းဆိုခ်က္ျဖစ္သည့္ ေလယာဥ္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ထိန္းသိမ္းထားရန္) ကုိ သေဘာတူမည္ဟု မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ ၾကေပ။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai က ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ (၃) ခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္း သေဘာတူညီခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အသက္ဆံုးရံႈးရန္ ၾကံစည္ခြင့္ျပဳမည္မဟုတ္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ မိမိတို႔ကိုယ္ကို သတ္ေသမႈ မျပဳလုပ္မွသာလွ်င္ ေတာင္းဆိုခ်က္ (၃) ခ်က္ကို သေဘာတူမည္ဟု အေပးအယူျပဳသည္။ ေလယာဥ္မွဴးကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai ႏွင့္ သေဘာထား တူသည္။ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္းကဲ့သို႔ေသာ အသံုးမဝင္သည့္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ဳိး မျပဳလုပ္ရန္ ေျဖာင္းဖ်သည္။ ရဲသီဟႏွင့္ ေဆြးေႏြးၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသေၾကာင္းၾကံရန္ အၾကံအစည္ကို လက္ေလ်ာ့ခဲ့ၾကသည္။
ေလယာဥ္မွဴးႏွင့္ သူ၏ တြဲဖက္ေလယာဥ္မွဴးတို႔အား ဤခရီးစဥ္အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ေတာင္းပန္စကားဆုိကာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai ႏွင့္ လိုက္ပါခဲ့သည္။ သူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေလဆိပ္​မွ မနက္ (၄) နာရီခန္႔တြင္ ေခၚေဆာင္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလံႈခြင့္ ကဲ့သုိ႔ ထိုင္းအစိုးရ ထံမွ တစ္စံုတစ္ရာ ေတာင္းဆိုမႈ မျပဳခဲ့ေခ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ထုိင္း အာဏာပိုင္မ်ားထံ ေတာင္းဆုိျခင္း၊ ေမးျမန္းျခင္း တစ္စံုတစ္ရာ မျပဳဘဲ အလြယ္တကူ အဖမ္းခံခဲ့သည္။
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Thienchai က သူ၏ သ​ေဘာတူညီမႈကို ခ်ဳိးဖ်က္ကာ ျမန္မာေလယာဥ္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေအာက္တိုဘာ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ျပန္လည္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာင္အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္ဆံုေတြ႕ျဖစ္ခ်ိန္တြင္ သူ႔ကို ေစာဒက မတက္ခဲ့ပါ။)
ဤသည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ (၂၉) ႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ ေက်ာ္ၾကားရန္မဟုတ္။ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလံုးကုိယ္စား အာဏာသိမ္း စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ျခင္းဟု ခံယူသည္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဒုကၡမ်ားကို ႏိုင္ငံတကာက သတိျပဳမိေစရန္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး အၾကမ္းမဖက္ေသာ ႏိုင္ငံေရး ႀကဳိးပမ္းမႈ တစ္ခုဟု ယေန႔တုိင္ ယံုၾကည္ပါသည္။
ေလယာဥ္ အပိုင္စီးခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အသက္ (၂၀) သာရိွေသးသည္။ မဆလ အစုိးရ၏ တံခါးပိတ္၀ါဒေအာက္ တစ္ဘဝလံုး ရွင္သန္ခဲ့ရ ေသာေၾကာင့္ ျပင္ပကမၻာမွ အသိပညာ ဗဟုသုတမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္ မည္သည့္ အက်ဳိးဆက္မ်ား ေပၚေပါက္လာမည္ကို မွန္ကန္စြာ ခန္႔မွန္းႏုိင္စြမ္း မရွိခဲ့ေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရဲသီဟ သည္ ေတာ္ဝင္ထုိင္းတရားရံုးမွ မတ္လ (၂၁) ရက္ (၁၉၉၀) ခုႏွစ္တြင္ ေထာင္ဒဏ္ ေျခာက္ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဤျဖစ္စဥ္တြင္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ အၾကမ္းမဖက္ေသာ သေဘာသဘာဝ တို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ အျပစ္ဒဏ္ကို တစ္ဝက္ေလ်ာ့ခ်ေပးခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ထိုင္း တရားရံုးမွ ႏိုင္ငံေရး အရ ထိန္းသိမ္းခံရသူအေနျဖင့္ (၃) ႏွစ္သာ ေနထိုင္ေစရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေတာ္ဝင္ထိုင္း ရဲတပ္ဖြဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေရးေက်ာင္း၏ အထူး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရး စင္တာ (SDC) တြင္ ထိန္းသိမ္း ထားရိွခဲ့ျပီး ပံုမွန္ ေထာင္သားမ်ားႏွင့္ ခြဲျခားထားခဲ့သည္။ ထိုင္းမိဘုရား၏ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ျဖင့္ ၾသဂုတ္ (၁၉၉၂) တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ဤျဖစ္စဥ္တြင္ ရဲရင့္ဟု သိရိွခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိမိဘာသာ သုိသိုသိပ္သိပ္ သာ ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အမည္ကို ရဲရင့္ဟု အလြန္ သံုးခဲသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ပံုမွန္ ၈၈ ဒီမိုကေရစီ အေရး လႈပ္ရွားသူ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ခံရသူတစ္ဦး အေနျဖင့္သာ ေနထိုင္လိုသည္။ ၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ခံရသူမ်ားႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား အေပါင္းပါမ်ားနည္းတူသာ ျဖစ္လိုသည္။
UNHCR (ထိုင္းႏိုင္ငံ ရံုးခြဲ) က ဘန္ေကာက္တြင္ ၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာ ၁၉၉၅ ၌ ကြ်န္ေတာ့္ကို Person of Concern အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ UNHCR ဒုကၡသည္ အမွတ္မွာ NI-8000 ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ထုိင္းအစိုးရမွ တာဝန္ယူူ ဖြင့္ လင့္ ထားျပီး UNHCR မွ ေထာက္ပံ့ ထား သည့္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားစခန္းလံုျခံဳေသာ ဧရိယာဟု ေခၚ ေသာ (Burmese Student Safe Area) ဒုကၡ သည္ စခန္း သို ့ ဝင္ ေရာက္ ေစခဲ့ ျပီး အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သို ့ ပညာ ေတာ္ သင္ေစလြတ္ျခင္း၊   အေရြး ခံ ခဲ့ ရပါသည္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု ၏ (USIA) မွ တာဝန္ယူကာ ၁၉၉၆ ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္တြင္ USA သုိ႔ တရာဝင္ ပညာေတာ္ သင္ ပို႔ေဆာင္ခံခဲ့ရသည္။
USIA မွ အာမခံေပး ျပီး ႏိုင္ငံေရး ခိုလံႈခြင့္ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေသာ္လည္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ေနထိုင္ခြင့္ကို ပယ္ခ်ခံရ သည္။ ၎ေနာက္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလံႈခြင့္ ဝန္ေဆာင္မႈမ်ား (INS) ၏ (၁၉၉၇) တစ္လခန္႔ ထိန္းသိမ္းျခင္းကုိ ခံခဲ့ရသည္။
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု INS မွ လြတ္ေပး လိုက္ ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ကို အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ဆက္လက္ ေနထိုင္ရန္ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ US တကၠသိုလ္ တြင္ ကြ်န္ေတာ္၏ တကၠသုိလ္ပညာေရးကုိ ဆက္လက္သင္ယူခြင့္ ရခဲ့ ေသာ္လည္း အေမရိကားတြင္ တိက်  ေရရာေသာ တရားဝင္ ေနထိုင္ခြင့္မ်ဳိး မရ ရွိခဲ့ပါ။
ကြ်န္ေတာ့္ကို US  INS အဖြဲ ့ မွ ၂၀၀၂ ဇူလိုင္ ၁၂ တြင္  ေနာက္ ထပ့္ တခါ  ျပန္လည္ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ သည္ ဒုတိယဘြဲ႕ အတြက္ ပညာသင္ၾကားရင္း အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးမွ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အက်ဥ္းခ်ခံရၿပီး USA ရိွ ေထာင္အေတာ္မ်ားမ်ား သို ့ ပို ့ေဆာင္ ခ်ဳပ့္ေနာင္ျခင္း ခံ ခဲ့ရ ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ သည္ US ၌ ေနထိုင္ စဥ္ ကာလ မ်ား တြင္ အေမရိကန္ ဥပေဒ မ်ား ကို တစ္စံုတစ္ရာ ခ်ိဳး ေဖါက္ခဲ့ ျခင္း ရာဇဝတ္မႈ မွတ္တမ္းမရွိေခ်။ ကြ်န္ေတာ့္ကို နာခံလိုက္နာရန္ အလြန္တင္းက်ပ္ေသာ အေျခအေနမ်ား စဥ္းကမ္း ခ်က္မ ်ား သတ္မွတ္ေပးၿပီး အက်ဥ္းခ်ထားရာမွ လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုသို ့ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ အဖြဲ ့စည္း မ်ား မွ လိုက္နာရန္ သတ္မွတ္ေပးေသာ စဥ္းကမ္း ခ်က္မ်ား၊  အေျခအေနမ်ားအတြင္း တြင္ လိုက္နာ  ေနထိုင္ ပါေသာ္ လည္း  US အာဏာပိုင္မ်ားကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္နည္းနည္းျဖင့္ မူလတိုင္းျပည္သို ့ ျပန္ပို ့ ရန္ ႏွင့္ တျခားသူမ်ားကဲ့သို ့  တရားဝင္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ဥပေဒ ေဘာင္ တြင္းမွ ရရွိႏိုင္ေသာ အေျခခံ အခြင့္ ေရးမ်ား အေနျဖင့္ ေတာင္ လြတ္လပ့္ ေအးခ်မ္းစြာသြားလာ လွဳပ့္ရွား  ေနထိုင္ ခြင့္မျပဳခဲ့ ပါ။ 
ထို႔ေၾကာင့္
၁) ကြ်န္ေတာ့္တြင္ US ၌ တစ္စံုတစ္ရာ ေလးနက္ေသာ တရားဝင္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး အဆင့္ လံုးဝမရိွ။
၂) ကြ်န္ေတာ့္တြင္ US ၌ ျပည္တြင္း( ခြင့္ ျပဳ ကန္ ့သတ္ နယ္ ေျမမ်ား မွ အပ)၊  ျပည္ပခရီးသြားခြင့္ လံုးဝ မရိွ။
၃) ကြ်န္ေတာ့္တြင္ US ၌ ေရႊ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္အ ျဖစ္ခံယူ ခြင့္ အခြင့္အေရး လံုးဝမရိွ။
၄) ကြ်န္ေတာ့္တြင္ US ၌ တိက် ခိုင္မာသည့္ ဘဝ ရပ့္ တည္မူ ့ အေျခ အေနတခု ့(သို ့) အေျဖ တစ္ခုရရန္ က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လံုးဝ မရိွေခ်။
US လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးမွ ခ်မွတ္ေသာ  ျပစ္ဒဏ္မွ ေနာက္ ဆံုး အၾကိမ္ လႊတ္ေပးၿပီးေနာက္တြင္၊  ကြ်န္ေတာ္သည္ လႊတ္ေပးလိုက္ ျပန္ဖမ္းလိုက္ စိတ္ပ်က္ စရာ သံသရာကို အဆံုးသတ္ ႏိုင္ ရန္ အတြက္ ကေနဒါသို႔ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕၏ ကူညီ ေထာက္ပံ့မႈျဖင့္ ကေနဒါ နယ္စပ့္ ကို တရားမဝင္ ျဖတ္ ေက်ာ္ ဝင္ေရာက္ ခဲ့သည္။ ဒုကၡသည္ ကာကြယ္ေရးေခါင္းစဥ္ ေအာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကေနဒါ၌ ၂၀၀၃ ႏိုဝင္ဘာ ၂၈ မွစ၍ ခုိလႈံေနခြင့္ ရခ့ဲ၏။
( US သို႔ တကၠသိုလ္​ တတ္​ခြင္​့ရရန္​ USIA မွ စီစဥ္ ေပးလာ ေသာ သူတို ့၏ စီစဥ္တခု ့​ သာျဖစ္​ၿပီး မိမိမွ ​ေလ်ွာက္​ထားခဲ့ျခင္​း မ႐ွိခဲ့ပါ ။ တကၠသိုလ္​ တတ္​​ေနစဥ္​ ၂၀၀၁ စက္​တင္​ဘာ ၁၁ ရက္​တြင္​ အ​ေမရိကန္​ႏိုင္​ငံက World Trade Center ကို ​ေလယာဥ္​ ျပန္​​ေပးသမားမ်ားက ျပန္ေပးဆြဲ ကာ အၾကမ္းဖက္ တိုက္​ခိုက္​လိုက္​တဲ့ အက်ိဳးဆက္​​ေၾကာင္​့ US INS က ကြၽန္​​ေတာ္​ကို US တြင္​ ​ေနထိုင္​ခြင္​့​ေပးရန္​ ဥပ​ေဒ​ေၾကာင္း ​အရ လုပ္​​ေဆာင္​​ေပးရန္မည္သို ့မွ ​ မျဖစ္​ႏိုင္​​ေတာ့ပါ။ )
ကေနဒါႏိုင္ငံ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး အာဏာပိုင္မ်ားထံ ဒုကၡသည္ကာကြယ္ေရး ေလွ်ာက္လႊာကို ၂၀၀၃ ဒီဇင္ဘာ (၄) ရက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ တရားဝင္တင္ခဲ့ ပါ သည္။ တရား မဝင္ နယ္စပ့္ ျဖတ္ ေက်ာ္ ဝင္ေရာက္ လာမူ ့ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကေနဒါ ႏိုင္ငံတြင္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးက (၂) လ ထိန္းသိမ္းထားခဲ့ပါ သည္။ ကံ မေကာင္း အေၾကာင္းမလွစြာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ ဒုကၡသည္ ကာကြယ္ေရး ေလွ်ာက္လႊာတင္မႈကို ( ဒုကၡသည္ အျဖစ္ ေလွ်ာက္ ထား မွ ု ကို ) ကေနဒါႏိုင္ငံ၏ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ဒုကၡသည္မ်ား ဘုတ္အဖြဲ႕ (IRB) မွ ပယ္ခ်ျခင္း ခံခဲ့ရ ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူူတို ့ လိုက္ နာ ေစလို ေသာ အခ်ိဳ႕အေျခအေနမ်ားအား နာခံလိုက္နာရန္ သတ္မွတ္ေပး ၿပီး အက်ဥ္း ခ် ထား ရာ မွ လႊတ္ေပးခဲ့ပါ သည္။ က်ေနာ့္ ကို သူတို ့ လိုက္ နာ လုပ့္ ေဆာင္ ေစလို ေသာ တခ်ိဳ ့ ကန္ ့သန္ ့ ခ်က္မ်ားမွာ ၊  ဥပမာ- လစဥ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးရံုးမွ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးဦး ထံ သို ့ တလတၾကိမ္ သတ္မွတ္ ရက္ တြင္ မပ်က္ မကြက္ အစီရင္ခံရၿပီး ပညာ သင္ၾကားျခင္း (သို႔) ေလ့က်င့္သင္ၾကားမႈမ်ား ရယူျခင္း (ေက ်ာင္း တက္ခြင့္ ) ကို ခြင့္မျပဳ ပါ။ ဤ ျပ႒ာန္းထားေသာ အေျခအေနမ်ား ဟာ  ယခုထက္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္၏ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ကိစၥရပ္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသး ျပီး ယေန ့ တိုင္ ဆက္လက္ ေဆာင္ ရြက္ ေပး ေန ရပါ သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူတို ့ေတာင္း ဆို ထား သည့္ ဤအစီအစဥ္မ်ားကို မခ်ဳိးေဖာက္ခဲ့ပါ။
ကေနဒါ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး မွ အႏၱရာယ္ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္ (PRRA) အရာရိွက (အရင္ စစ္ တပ့္ ဘက္က အစိုး ရ လက္ထက္ ေတြ မွာ ) ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပန္လည္လႊတ္ပါက ႏိွပ္စက္ညႇင္းပန္းမႈ ခံရႏိုင္ဖြယ္ရိွေသာ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳ ကာ လက္ခံ ထား ခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ ဒုကၡသည္ကာကြယ္ေရး ေလွ်ာက္လႊာအတြက္ ေနာက္ဆံုး ဆံုး ျဖတ္ခ်က္ကို ႏိုင္ငံသားျဖစ္မႈႏွင့္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး၊ ကေနဒါ (CIC) အဆင့္ျမင့္ အႀကီးတန္း၊ ကေနဒါ လူဝင္မႈ ၾကီးၾကပ္ေရး အရာရိွမ်ားက ဆိုင္းငံ့ထားခဲ့သည္။
ထို ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ကေနဒါႏိုင္ငံ၌ ၾကီး ေလး ေသာ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး ျပစ္မွ ု အေနထား  မရိွေသာ ေၾကာင့္  CIC  အဖြဲ ့က ယာယီအလုပ္လုပ္ပိုင္ခြင့္အတြက္ ေလွ်ာက္ ထားေသာ ကြ်န္ေတာ့္ ေလွ်ာက္လႊာကို ၂၀၀၇ ခု ့ႏွစ္ တြင္ စတင္ျပီး အတည္ျပဳ ေပးခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ယာယီ အလုပ္လုပ္ခြင့္ေလွ်ာက္လႊာကို အသစ္ တဖန္ ျပန္လည္ေလွ်ာက္ လႊာ တင္ခဲ့ ရပါသည္။ မည္သို႔ပင္ ခက္ခဲသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္သည္ အေကာင္းျမင္ရန္ ႀကဳိးစားခဲ့ပါသည္​။
ယၡဳ ့ အခ်ိန္တြင္ ျမန္မာျပည္ တြင္ လူထု က ေရြး ေကာက္ တင္ ေျမာက္ ထားေသာ NLD အစိုး ရ တက္ ေနျပီ ျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ့ ကို ျပန္ ပို ့ပါကအႏၱရာယ္ ကင္းစြာ ျဖစ္  ျပန္ ပို ့လို ့ရ ႏိုင္ ျပီဟု ယူဆလာကာ  ျပန္ ပို ့ရန္ က်ိဳး စားေန ၾကျပီျဖစ္ သည္။
--------------------------------------------------------------------------------------------

သူ႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ထုိင္နယ္စပ္ကုိ ေတာခုိသြားခဲ့ကတည္းက ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နီးပါး ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမွ တရား၀င္ ေနထုိင္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ အတြက္ လူသားတေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ တရား၀င္ ေနထုိင္ခြင့္ ရခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
“က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကလည္း ၁၉၈၈ကစၿပီးေတာ့ ဘယ္တိုင္းျပည္မွာမွ တရား၀င္ ေနထုိင္ခြင့္မရွိခဲ့ဘူး ဆိုေတာ့ မွတ္ပံုတင္ကတ္ေလးေတာ့ က်ေနာ္လည္း တကယ္လိုခ်င္ပါတယ္။ထိုင္းႏိုင္ငံပဲေပးေပး၊ ျမန္မာပဲ ေပးေပး၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုပဲ ေပးေပး ၊ ကေနဒါက ပဲ ေပးေပး။ လက္ရွိကေတာ့ က်ေနာ္က ကေနဒါေရာက္ေနတာ့ ကေနဒါအစိုးရအေနနဲ႕ေတာ့ တရား၀င္ ေနထုိင္ခြင့္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုလူသားတေယာက္အျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာမိမွာပါ။”
ကိုသန္းစိုး (ခ) ရဲ ရင့္

သူခိုးႀကီးေနဝင္းရဲ႕အေၾကာင္း

ေဇ လင္း added 5 new photos — with Ko Zay Lin and 2 others.

April 6 at 2:37pm ·

သူခိုးႀကီးေနဝင္းရဲ႕အေၾကာင္း
သူ႔ေျမး ေအးေနဝင္းကို ေျပာျပလိုက္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ျဖစ္လာမယ့္ သခင္႐ူေမာင္
ဦးေနဝင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ျဖစ္လာမယ့္ သခင္႐ူေမာင္ကနဂိုက ေရႊဂံုတိုင္စာတိုက္မွာစာတိုက္ စာေရး ဗ်။မနက္ပိုင္းစာေဝ စာပို႔ကိစၥေတြၿပီး ရင္ေန႔လယ္ေလာက္ဆိုအခု ခံုး ေက်ာ္တံတားေဆာက္ ေနတဲ့ ေရႊဂံုတိုင္မီးပြိဳင့္ရဲ႕ အေနာက္ ေျမာက္ေထာင့္က စာတိုက္ေရွ႕က ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ က်ားပဲထိုးထိုး ေနတာ။ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕က်ားထိုးေန တာပဲ။ သူက က်ားထိုးတာကို ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ ထိုးတတ္တယ္။ သားနဲ႔မယားနဲ႔ရွိေပမယ့္ စာတိုက္စာ ေရးလခနဲ႔ ဘာနဲ႔္ဆိုေတာ့ ထမင္း ေတာ့ ဝေအာင္စားႏိုင္တာေပါ့ဗ်ာ။ က်ားသမားဆိုေတာ့ အကြက္က ျမင္တတ္တယ္။ ကြက္ေက်ာ္ျမင္ တတ္တယ္။ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးထဲ ဝင္ထားေပမယ့္သူ႔ကိုဘယ္သခင္က မွ သိပ္ဖက္လွဲတကင္း မရွိလွပါ ဘူး။ သခင္ေအာင္ဆန္းတို႔ သခင္ လွေဖတို႔၊ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း တို႔ကို ဘယ္ေျခဖ်ားမီမလဲ။
ဒါေပမဲ့ သူ႔အစ္ကိုအရင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သခင္ဗစိန္ရဲ႕ဇနီး မိသားစုကိုေတာ့ အပိုင္ေပါင္းထား ႏိုင္တယ္။ အထူးသျဖင့္သခင္ဗစိန္ရဲ႕ မိန္းမႀကီးက သူ႕ကို အေတာ္ခင္ မင္တယ္ဗ်ာ။ ဒါေလးကလည္း ျမန္မာ့သမိုင္း ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ ျဖစ္ လာေစခဲ့တာပဲဗ်ာ။
က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာျပည္ကလည္း ကံဆိုးပါတယ္။ ဂ်ပန္ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဆူဇူကီး၊ (ဗိုလ္မိုးႀကိဳး)နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ သခင္လွၿမိဳင္တို႔တ႐ုတ္ ျပည္ အမြိဳင္ၿမိဳ႕မွာ ေတြၾကၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဂ်ပန္ေခၚသြား၊ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရးစီမံခ်က္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကေရးဆြဲၿပီး ဗိုလ္မိုးႀကိဳး က တစ္ဆင့္ ဂ်ပန္စစ္ဦးစီးအဖြဲ႕ကို တင္ျပသေဘာတူေတာ့ ရဲေဘာ္သံုး က်ိပ္ကိုအသုတ္လိုက္ေဖာ္မိုဆာကြၽန္း မွာ စစ္ပညာသင္ဖို႔ ေခၚေတာ့တာ ေပါ့။ သခင္ေအာင္ဆန္းက ဗိုလ္ ေတဇအျဖစ္၊ သခင္လွေဖက ဗိုလ္ လက္်ာအျဖစ္၊သခင္ေအာင္သန္းက ဗိုလ္စႀကၤာအျဖစ္၊ကိုေရႊကဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ အျဖစ္၊ဗိုလ္ေဇယ် စတာေတြျဖစ္ၾက ၿပီး။ စစ္ျဖစ္ခါနီးဆိုေတာ့ လူက လည္း လိုေနေတာ့ သခင္ဗစိန္ဘက္ အျခမ္းကလူလိုေနတာနဲ႔ တစ္ေန႔ လယ္ခင္းမွာ သခင္ဗစိန္ဇနီးက သခင္႐ူေမာင္ကိုသတိရၿပီးသူကိုယ္တိုင္ လူလႊတ္ၿပီး ေရႊဂုံတိုင္လမ္းဆံုက စာတိုက္စာေရး သခင္႐ူေမာင္ကို ေခၚခိုင္းလိုက္တယ္။
သခင္ဘစိန္ဘက္ကအျခမ္းက ဂ်ပန္ပို႔ဖို႔ လူလိုေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သခင္ထြန္းအုပ္က အဂၤလိပ္ ပုလိပ္ လိုက္လို႔ အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႕ ထပ္ခိုးမွာ ပုန္းေနရတုန္း အိမ္ေရွ႕လမ္းထဲက သခင္႐ူေမာင္ (ဗိုလ္ေနဝင္း)ျဖတ္ သြားတာ ျမင္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သခင္ထြန္းအုပ္လည္း အဲ့ဒီအိမ္က ကေလးတစ္ေယာက္ကို လိုက္ေခၚ ခိုင္းၿပီး ဂ်ပန္ကို ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ အျဖစ္နဲ႔ ထည့္လိုက္တာ ျဖစ္တယ္ လို႔(သခင္ထြန္းအုပ္ကိုယ္တိုင္က ျပန္ေျပာတာကို က်ဳပ္မိတ္ေဆြ ကိုယ္တိုင္ နားေထာင္ခဲ့ရတယ္)
အဲ့ဒါကစၿပီး သခင္ဗစိန္ ဘက္အုပ္စုကေန ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္သခင္ ႐ူေမာင္ဂ်ပန္ ျပည္ကိုပါသြားၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္း ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဗမာျပည္ ကံဆိုးပံုက,
သခင္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ သခင္ လွၿမိဳင္က ဂ်ပန္ျပည္ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္တြင္းက ၂၈ ေယာက္ေခၚရတာေပါ့ဗ်ာ။ သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းနဲ႔ သခင္ျမဘက္ အျခမ္းကတစ္ဝက္ေခၚတာေပါ့ဗ်ာ။ သခင္လွေဖ(ဗိုလ္လက္်ာ)တို႔ဗိုလ္ေဇယ် တို႔ကိုေရႊ(ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ)တို႔ဗိုလ္ရဲထြဋ္ တို႔ေပါ့ဗ်ာ။ သခင္ဗစိန္၊ သခင္ထြန္း အုပ္ဘက္အျခမ္းကလည္း သခင္ေအာင္သန္း(ဗိုလ္စႀကၤာ) နဲ႔ သင့္ေတာ္မယ့္သူေတြ ေရြးပို႔ၾကတာ ေပါ့ဗ်ာ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူပ်ိဳလူလြတ္ေတြ မွီခိုမဲ့သူမရွိသူ ေတြပဲ ေရြးတာပါ။ ဗမာျပည္မ်ား ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သခင္ဗစိန္ ဇနီးႀကီးက သခင္႐ူေမာင္ကို ခင္မင္ မႈရွိေနေတာ့ သြားသတိရၿပီး စဥ္းစား မိတယ္။ သခင္ဗစိန္ ကိုယ္တိုင္ ကေတာ့ သတိရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဇနီးကေျပာေတာ့ သခင္႐ူေမာင္ မွာက သားနဲ႔မယားနဲ႔မို႔ သိပ္သေဘာ မေတြ႔ဘူး။ သခင္ ဗစိန္ဇနီးကပဲ ထပ္ထပ္ေျပာေနတာနဲ႔ သခင္ ႐ူေမာင္လည္း သခင္ဗစိန္ ကေတာ္ရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႔ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ ထဲပါသြားတာ။ က်ဳပ္တို႔ ဗမာျပည္ ရာဇဝင္က အဲ့ဒီလို မိန္းမေတြဝင္ဝင္ ၿပီး ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရးေတြမွာ ဝင္ဝင္ၿပီးပါတာကေန ဒီကေန႔ တိုင္းျပည္ပ်က္ရတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ရတာပဲ။ သခင္ဗစိန္က ေတာ္က လူလႊတ္ၿပီးအခ်ိန္မရွိေတာ့ ဘူး ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းက ဂ်ပန္ကုန္ သေဘၤာကလည္း တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ အတြင္း ထြက္မွာမို႔ေရႊဂံုတိုင္စာတိုက္ ေရွ႕ပလက္ေဖာင္းမွာက်ားကစားေန တဲ့ သခင္႐ႈေမာင္ကို အျမန္အေခၚ လႊတ္လိုက္ၿပီး ဂ်ပန္ျပည္ကို ပါသြား ေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ ေနာက္ျမန္မာ ျပည္ကို အာဏာရွင္စံနစ္စတင္ မ်ဳိးေစ့ခ်မယ့္လုပ္ေပါက္ကို ပြတ္ကာ သီကာ လူလိုေနတဲ႔ အေၾကာင္း တရားေတြေၾကာင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ မေရြးၾကဘဲ လက္သင့္ရာ လက္တို႔ ၿပီး ေခၚခဲ့တဲ့ ေရြးၾကတဲ့ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာရာဇဝင္ရဲ႕ ဓေလ့စနစ္ဆိုး ေၾကာင့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ထဲကို အာ ဏာရွင္ႀကီးျဖစ္လာမယ့္ဗိုလ္ေနဝင္း ကိုေရြးထုတ္မိခဲ့ၾကတာပါပဲဗ်ာ။ (အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းၾကတာပါပဲ)
သမိုင္းေၾကာင္း႐ိုင္းသြားေစတဲ့မုန္႔ဟင္းခါး
သိုက္ဆရာကို ေလွေပၚ တင္ခဲ့မိတဲ့ ဇာတ္လမ္းကဒီလိုဗ်ာ။ (ဖဆပလ)ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးဗေဆြ(ထားဝယ္)သူ႕ဇနီးတို႕ပါပဲ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း က ေဒၚခင္ေမသန္းနဲ႔ ခဏခဏ ေတြ႕ပါမ်ားေတာ့ နီးစပ္ရာက ႀကိဳက္ သြားၾကၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းက ေဒၚခင္ေမသန္းကို လက္ထပ္ယူ လိုက္တယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ ေဒၚခင္ေမသန္းကလက္ရွိေယာက္်ား ႀကီးငုတ္တုတ္နဲ႔ဗ်ာ။ သူ႕ေယာက္်ား ႀကီးက အဂၤလန္မွာေရာက္ေနတဲ့ ေဒါက္တာေတာင္ႀကီး။သူ႔ေယာက္်ားႀကီးနဲ႔ကေလး ပါရွိတယ္။ သီတာဝင္း၊ လဲ့လဲ့ဝင္း၊ ေသာ္တာဝင္းတို႔ျဖစ္တယ္။
ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ေယာက္်ား လက္ရွိကာမပိုင္ရွိ႔ သူ႕တစ္ပါး မယားကို ေျဗာင္ယူတဲ့အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကို လံုးဝ စိတ္ဆိုး တယ္။ ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး၊ ႏိုင္ငံေခါင္း ေဆာင္တစ္ဦးက ျပည္သူ ျပည္သား မ်ားေရွ႕မွာစံျပေကာင္းအက်င့္ စာရိတၴမ႑ိဳင္ ႀက့ံခိုင္ျပသင့္လွ်က္ သားနဲ႔ အခုလို သူမ်ားမယား ၾကာခို တာမ်ဳိးကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုက လက္မခံဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကို တပ္မေတာ္မွ ထုတ္ပယ္တဲ့စာကို ေရးၿပီး တပ္မေတာ္မွ ႏုတ္ထြက္ရန္ အမိန္႔ကို အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကာကြယ္ ေရးဝန္ႀကီးဦးဗေဆြ(က်ားႀကီးဗေဆြ) ကို ၫႊန္ၾကားလိုက္တယ္။ ဦးဗေဆြ ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကို တပ္မ ေတာ္မွ ႏုတ္ထြက္ခိုင္းတဲ့စာကို ႐ိုက္ ၿပီးၿပီ။ လက္မွတ္ထိုးဖို႔နဲ႔ တရားဝင္ ေၾကညာဖို႔ပဲ က်န္ေတာ့တာ။ဒီၾကားထဲ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ဦးဗေဆြက ႐ုတ္တရက္ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္တစ္ခု ေကာက္ကနဲ ထသြား လိုက္ရတယ္။ ျပန္လာမွ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာမယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဗမာျပည္ လည္း ကံ ဆိုးကိုဆိုးပါတယ္။ ဒီၾကားေလးထဲမွာ ေရႊဂံုတိုင္ ပလက္ ေဖာင္းမွာက်ားေရႊ႕ေနတဲ့ဗိုလ္ေနဝင္း က သိပ္လ်င္တယ္။ ဦးဗေဆြေနတဲ့ ရန္ကုန္အလံုလမ္းက အိမ္ႀကီးရဲ႕ အေပၚထပ္ ဧည့္ခန္းေဆာင္ကို မနက္မနက္ ဦးဗေဆြနဲ႔ ဇနီးတို႔ဆီကို မုန္႕ဟင္းခါး ခ်ိဳင့္ႀကီး၊ ခ်ိဳင့္ငယ္ အေၾကာ္အစံုအလင္နဲ႔ မနက္မနက္ယူယူလာၿပီး ငုတ္တုတ္လာလာ ထိုင္ေနတယ္။ နံနက္ငါးနာရီခြဲေျခာက္နာရီေလာက္ဆို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကမုန္႔ဟင္းခါးခ်ိဳင့္ႀကီး နဲ႔ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဦးဗေဆြ အိမ္ဧည့္ခန္းထဲမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ၿပီး အသနားခံေနတယ္။ မနက္ အိပ္ယာကထလာတဲ့ ဦးဗေဆြ ဇနီးက ဧည့္ခန္းထဲေရာက္ ၿပီး မုန္႕ဟင္းခါးခ်ဳိင့္နဲ႔ဗိုလ္ေနဝင္း ကို ေတြ႕ပါမ်ားေတာ့ အားနာလာတယ္။ ပထမေတာ့ ဦးဗေဆြကထြက္မေတြ႕ ဘူး။ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆိုေတာ့ ဦးဗေဆြဇနီးကလည္း သနားလာ တယ္။ ဦးဗေဆြကို ထြက္ေတြ႕ဖို႔ ေဖ်ာင္းဖ်လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲဦးဗေဆြ လည္း စိတ္ေတြအရည္ေပ်ာ္ၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းကို တပ္မေတာ္ကေန ထုတ္မပစ္ဖို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုကို နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ နားခ်ပါေတာ့ တယ္။ ဘယ္၍ဘယ္ပံုအနစ္နာခံ ခဲ့ေတာ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခြင့္လႊတ္သင့္ ပါတယ္ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ။
ဒါနဲ႔ ဦးႏုလည္း နားေယာင္ သြားၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ေျပာင္းျပန္ လွန္ေတာ့မယ့္အာဏာရွင္ႀကီးကို ဦးႏု၊ ဦးဗေဆြနဲ႕ဇနီးတို႔က အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းခဲ့မိၾကျပန္ပါေပါ့ဗ်ာ။ ၁၉၆၂ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာ သိမ္းေတာ့ ဦးႏုေရာ၊ ဦးဗေဆြေရာ ေထာင္ေတြထဲ ႏွစ္လရွည္ေရာက္ သြားၾကတာပါပဲ။ ဦးႏုဆို ၁၉၆၂ မတ္ ၂ ရက္ အာဏာသိမ္းေတာ့ အဖမ္းခံရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေနဝင္းေရာ အေျခအေနေကာင္း ရဲ႕လားလို႔ ေမးေတာ့ေမးခဲ့တယ္ ေျပာတယ္။
က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြအားလံုးနဲ႔ ျပည္သူ အားလံုးဟာ လူလည္လူပါးလူနပ္ တစ္ဦးတစ္ေလ လက္စြမ္းျပတာနဲ႔ ေျဗာင္လိမ့္ခံၾကရေတာ့ တာပါပဲ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး တမ်ဳိးသားလံုးကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းကေနပိပိရိရိ ေျဗာင္လိမ္သြားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္တာ့ ေရႊဂံုတိုင္ စာတိုက္ေရွ႕မွာ က်ားကစားေနတဲ့ (သခင္႐ူေမာင္) ဗိုလ္ေနဝင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ျဖစ္လာၿပိး သခင္ဗစိန္၊ ဦးႏု၊ ဦးဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း စတဲ့အားလံုး ေသာဆရာသမားေတြကိုေထာင္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ဗိုလ္လက္်ာ လည္း ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ေတာခိုရင္း ဳၿ႕ သတ္လို႔ေသ။ ဗိုလ္ေဇယ်၊ သခင္လွၿမိဳင္ တို႔ အားလံုးလည္း ''ပဲခူး႐ိုးမ''ထဲမွာ ေတာခိုရင္း ဗ.က.ပ ျဖဳတ္၊ထုတ္၊သတ္နဲ႔ အသတ္ခံၾကရ။ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာလည္း တ႐ုတ္ျပည္ နယ္စပ္ေတာခိုရင္း မႏွစ္ကပဲ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ကြယ္လြန္သြား တယ္။ ဗိုလ္စႀကၤာက ဘန္ေကာက္ မွာဆံုးသြားတယ္။ အားလံုးေသာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္း ေဆာင္ေတြနဲ႔ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ေတြ တစ္ေယာက္ မက်န္ အျဖစ္ဆိုးနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသြား ရတာပါပဲ။
ဒါက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ျမန္မာ့ သမိုင္းနဲ႔ တပ္မေတာ္သမိုင္းရဲ႕ အျဖစ္ဆိုးေတြပါ ရင္နင့္စရာေတြပါ။
ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ေတြအားလံုး နီးပါးလည္းဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေဝခဲ့ တာပါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းၿပီး ရင္ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္အဆင့္ရွိတဲ့ သခင္လွေဖ(ဗိုလ္လက္်ာ)ဆို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတပ္မေတာ္က ထြက္ၿပီး ဖဆပလဥကၠ႒ ဦးေအာင္ ဆန္းျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္လက္်ာက ဗမာ့တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေန႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း နဲ႔ အဆင္မေျပတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၁၉၆၂ ေနာက္ပိုင္း ထိုင္း ျမန္မာနယ္စပ္ကို ေျပးရတာပဲ။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု၊ ဦးသြင္တို႔နဲ႔ ျပည္ ခ်စ္တပ္မေတာ္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ဳၿ႕ သတ္လို႔ နယ္ စပ္မွာ က်ဆံုးခဲ့ရတယ္။ ဗိုလ္လက္်ာ လည္း အသက္ခံလိုက္ရတာပဲ။ ဗိုလ္ေဇယ်၊ သခင္လွၿမိဳင္(ဗိုလ္ရန္ ေအာင္)တို႔လည္း ဗကပရွိတဲ့ ပဲခူး ႐ိုးမထဲသြားေပါင္းၿပီး ေတာခိုေတာ့ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ဗကပျဖဳတ္၊ ထုတ္၊သတ္ထဲပါသြားၿပီးက်ဆံုးသြား ရရွာတယ္။ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာလည္း တ႐ုတ္နယ္စပ္ေျပးရတာပါပဲ။(တေလာကေတာ့ ဆံုးသြားပါၿပီ) ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ကေတာ့ ရွစ္ေလးလံုး အထိ ပါေသးတယ္။ ရွစ္ေလးလံုး ၿပီးမွ ဆံုးတာ။ ခုဆို ဗိုလ္ရဲထြဋ္ တစ္ေယာက္ပဲ ေနာက္ဆံုးက်န္ ေတာ့တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ဆရာသ မားေတြအားလံုးလည္းေထာင္ထဲထည့္။ လက္တြဲခဲ့တဲ့ တိုက္ေဖာ္တိုက္ဖက္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ေတြကိုလည္းေတာ ထဲေမာင္းထုတ္။ အကုန္ရွင္းခဲ့ တာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ လည္းျပန္အရွင္းခံသြားရတာပါပဲ။ သူ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အခ်မ္း သာဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခုကေန ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံ ဴီဃ ႏိုင္ငံ စာရင္းထဲ ပါသြားရေတာ့တာပါပဲ။
ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းကို ေျပာင္းသြားေစခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ လို စုန္းျပဴးေတြ အထြတ္အထိပ္ ေရာက္လာဖို႔ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္း မိတဲ့သူေတြတခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ သမိုင္း ျမန္မာျပည္ဒီဘဝဆိုးက် ေရာက္ခဲ့ရတာ။
ဂဠဳန္ဦးေစာ
သူ႕နာမည္က ဦးေစာပါ။ အဂၤလိပ္ေခတ္ ေျခာက္တန္းအထိ ပဲ ေက်ာင္းတက္ဖူးတယ္။ သိပ္ၿပီး ႀကိဳးစားေတာ့ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံနဲ႔ ျငင္းႏိုင္ခုန္ႏိုင္တဲ့အထိ အဂၤလိပ္ စကားေျပာက ေကာင္းတယ္။ ပညာေရးကလည္း နိမ့္၊ ဘဝကလည္း ေအာက္ေျခက တက္လာေတာ့ သိပ္ႀကိဳးစားလို႔ျဖစ္ ေျမာက္လာေပမယ့္ ပညာပါရမီ နည္းတာေၾကာင့္ ပညာတတ္တစ္ ေယာက္ရဲ႕အေတြးအေခၚအယူအဆ ေတြ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သေဘာ ထားမႀကီးႏိုင္ဘူး။ တရားမရွိဘူး။ ဦးေစာက နန္းရင္းဝန္ (ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္) ဦးပုကို အယံုအၾကည္မရွိ (ၿသည ဃသည္ငိနညအ ဠသအန) လႊတ္ေတာ္ထဲ မွာ တင္သြင္းေတာ့ ဦးပုအစိုးရ ႐ႈံးနိမ့္ၿပီး ႏုတ္ထြက္ေပးလိုက္ ရတယ္။ အဆိုတင္ တဲ့ကိစၥက ၁၃ဝဝ ျပည့္ အေရး ေတာ္ပံု ေရနံေျမသပိတ္ တပ္နဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ဂယက္ေတြေၾကာင့္ ဦးေစာဆိုတဲ့ သမိုင္းဖ်က္မယ့္စုန္းျပဴး တစ္ေယာက္ ေပၚထြက္လာဖို႔ အေၾကာင္းဖန္ခဲ့ျပန္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဦးေစာက သူ႔ဆရာ သူ႔ေက်းဇူးရွင္ အရင္းျဖစ္တဲ့ ဘႀကီးဘေဖကိုလည္း ေက်းဇူးကန္ၿပီး တန္ျပန္ခဲ့တာပဲ။
ဒါနဲ႔ ဒုတိယကမၻာစစ္မျဖစ္မီ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအစိုးရ နန္းရင္းဝန္အျဖစ္ ဦးေစာျဖစ္လာ ခဲ့တယ္။ ရာဇပလႅင္ ေခြးတက္အိပ္ သလိုျဖစ္ေနလို႔ ထင္ပါတယ္။ ၾကာ ၾကာမခံပါဘူး။ စစ္ႀကီးျဖစ္လာေတာ့ ဦးေစာလည္း ေဖပုရွိန္လို သူရဲ ေကာင္းျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ဘိလပ္သြား ၿပီး ၿဗိတိသွ်ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဝင္စတန္ခ်ာ ခ်ီဆီသြားၿပီး လြတ္လပ္ေရးေတာင္း ဆိုတယ္။ ဦးေစာ ဝင္စတန္ခ်ာခ်ီနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္က ဥေရာပတိုက္မွာ နာဇီဂ်ာမဏီက ပိုလန္ကို သိမ္း ပိုက္လိုက္ၿပီး က်န္အေနာက္ဥေရာပ ႏိုင္ငံေတြကို ဆက္တိုက္သိမ္းလာ ေနၿပီ အဂၤလန္ေတာင္ ေန႔က် မလား၊ ညက်မလား က်ီးလန္႔စာ စားေနရတဲ့ အခ်ိန္ႀကီးဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ ခ်ာခ်ီက ဦးေစာကို ေဟာက္ပစ္ လိုက္တယ္။ ဒီအခ်ိန္က လြတ္လပ္ ေရးေတာင္းရမယ့္အခ်ိန္မဟုတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္ကို အိႏိၵယနဲ႔ ျမန္မာျပည္က လက္တြဲအကူအညီေပးၿပီး စစ္ကို အႏိုင္တိုက္ရမယ့္အခ်ိန္ဆိုၿပီး အေဟာက္ခံလိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဦးေစာလည္း အေမရိကန္ျပည္ ေရာက္သြားတယ္။ သမၼတ ႐ုစဗက္္နဲ႔ ေတြ႕လိုက္ေသးတယ္။ အေမရိကန္မွာ ဂ်ပန္ေထာက္ လွမ္းေရးနဲ႔ ဆက္သြယ္ စပိန္မွာ ဂ်ပန္သံ႐ံုးသြား ဝင္ေတြ႕ၿပီး ဦးေစာ က ဂ်ပန္ဆီက လက္နက္ အကူအ ညီ ေတာင္းၿပီး အဂၤလိပ္ကို ျပန္ခ်ဖို႔ လုပ္တဲ့အေထာက္အထား ေတြ ေတြ႔လို႔ ဦးေစာေလယာဥ္ ပါလက္ စတိုင္း ခဏဆင္းေတာ့ ဦးေစာနဲ႔ ဦးတင္ထြဋ္တို႔ကိုအဂၤလိပ္ ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းလိုက္ တယ္။ ဦးတင္ထြဋ္ကို ျပန္လႊတ္ေပး လိုက္ၿပီး ဦးေစာကို ယူဂႏၶာမွာ ေထာင္ထဲထည့္ထားလိုက္တယ္။
ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးလို႔ ဦးေစာဗမာျပည္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဗမာျပည္က ေျပာင္းလဲေနၿပီ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းဦးေခါင္းေဆာင္တဲ့ ဖဆပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးပန္းတိုင္ဆီကို ခ်ီတက္ ေနၾကၿပီ။ ဦးေစာ စိတ္ထဲ မုဒိတာ မထားႏိုင္ဘူး။
ဦးေစာ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္တယ္ၾကားေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဦးေစာအိမ္မွာသြားႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဧည့္ခန္း ထဲမွာ အေရးမပါသလို အၾကာႀကီး ထိုင္ေစာင့္ခိုင္းထားတယ္။ ဦးေစာ နဲ႔ အဂၤလိပ္အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ထမင္း စားခန္းထဲမွာ စားလိုက္ ေသာက္လိုက္ ရီလိုက္ ေမာလိုက္ လုပ္ေနၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဧည့္ခန္း ထဲအၾကာႀကီး ထုိင္ေစာင့္ခိုင္းထား တယ္။တမင္ခ်ိဳးတာေပါ့ဗ်ာ။ ဦးေစာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကို အဲဒီလိုလုပ္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားလာတယ္။ အဆိုးဆံုးက ၁၉၄၇ ဇန္နဝါရီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ဘိလပ္သြားေတာ့ အဂၤလိပ္ အစိုးရေဒၚမန္စမစ္ဘက္အျခမ္း က ဦးေစာလည္းဘိလပ္မွာ ျမန္မာကိုယ္ စားလွယ္အဖြဲ႕မွာ ပါတယ္။ ေအာင္ ဆန္းအက္တလီစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ၾက ေတာ့ ဦးေစာနဲ႔ သခင္ဗစိန္က လက္မွတ္မထိုးဘူး။ျမန္မာ့လြတ္လပ္ ေရးေနာက္ဆံုးအဆင့္ ေရာက္ခါနီး မွာ ဦးေစာက ကပ်က္ယပ်က္ လုပ္္ ပစ္တာ။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္း -အက္တလီစာခ်ဳပ္မွာ ဦးေစာနဲ႔ ဝန္ႀကီးသခင္ဗစိန္တို႔ လက္မွတ္ မထိုးေၾကာင္း မွတ္ခ်က္နဲ႔စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ခဲ့ရတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ က အငယ္တန္း ဒုတိယတန္း ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က ဦးေစာကို အျပတ္ ရွင္းဖို႔ ႀကံစည္ၾကတယ္။ ရန္ကုန္ ဘေဆြကဆိုရွယ္လစ္ပါတီကဗိုလ္ျမ ဟန္ဆီမွာေတာ္မီဂန္းေသနတ္သြား ငွားတယ္။ ဗိုလ္ျမဟန္က သန္လ်င္ က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း မွာ ဆီစိမ္စကၠဴနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ပတ္ၿပီးဝွက္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ေတာ္မီဂန္းေသနတ္ကို ရန္ကုန္ဘေဆြကို ေပးလိုက္တယ္။
ရန္ကုန္ဘေဆြရယ္ တျခားဆို ရွယ္လစ္ပါတီကရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ ရယ္ သူရိယသတင္းစာတိုက္ကဦးေစာ ထြက္အလာကို ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဦးေစာထြက္လာေတာ့ ဦးေစာကားေနာက္ကို သူတို႔ ဂ်စ္ကားက ယွဥ္တက္ၿပီး ေသနတ္ နဲ႔ ကပ္ပစ္တယ္။ ရန္ကုန္ဘေဆြ ပစ္တဲ့ ေသနတ္က က်ည္မထြက္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ႏွစ္ရွည္လမ်ား ဆီ နဲ႔သုတ္ၿပီးမွ သိမ္းထားတဲ့ ေသနတ္ မို႔ ႐ုတ္တရက္ ဂ်မ္းျဖစ္သြားတယ္) ဒါကို ဦးေစာကားကေတြ႕ေတာ့ အရွိန္တင္ၿပီးေမာင္းေျပးတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ ေသနတ္နဲ႔ ထပ္ပစ္ေတာ့ ဦးေစာကို မထိဘဲ ကားမွန္ကို ထိၿပီး ဦးေစာ မ်က္စိထဲ မွန္စေတြ ဝင္သြားတယ္။ ဦးေစာကို ရန္ကုန္ဘေဆြတို႔ လုပ္ႀကံတာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။ ဦးေစာလည္း အဂၤလန္အထိ ေတာင္သြားၿပီး သူ႔ မ်က္လံုးထဲက မွန္စေတြ သြားထုတ္တယ္။ အကုန္ထုတ္လို႔မရဘူး။ က်န္ ေနတယ္။
ဒီကစၿပီး ဦးေစာက သူ႕ကို လုပ္ႀကံတဲ့သူေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတပည့္ေတြဆိုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ႀကံဖို႔ လက္နက္ေတြစုေဆာင္းေတာ့တာပဲ ေနာက္ဆံုးေကာင္းတဲ့ဘက္က အၾကမ္းဖက္ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ဘေဆြ တို႔ရဲ႕လုပ္ႀကံမႈကမေအာင္ျမင္ေပမယ့္ မေကာင္းတဲ့ဘက္က လုပ္ႀကံမႈျဖစ္ တဲ့ ဦးေစာရဲ႕လူေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတို႔ကို လုပ္ႀကံတာ ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ျမန္မာ့သမိုင္း ဟာ ႐ိုင္းတယ္ဗ်ာ။
က်ဳပ္ဘယ္အၾကမ္းဖက္ လုပ္ ႀကံတာမ်ဳိးကိုမွ လက္မခံပါဘူး။ မေထာက္ခံပါဘူး။ အျပင္းအထန္ကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ဂဠဳန္ဦးေစာကို ရန္ကုန္ဘေဆြတို႔က လုပ္ႀကံတာ ေရာ မေထာက္ခံသလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတို႔ကို ဂဠဳန္ဦးေစာ လုပ္ႀကံတာကိုေရာ လံုးဝ႐ႈပ္ခ်ကန္႔ ကြက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာသမိုင္းရဲ႕ ကံဆိုးပံုကို ယူက်ံဳး မရျဖစ္တာပါ။ ဦးေစာကို ပစ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ဘေဆြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ၾကည္ညိဳေထာက္ခံတဲ့ ဂ်ပန္ေတာ္ လွန္ေရး၊ အဂၤလိပ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ေရွ႕တန္းကပါဝင္ခဲ့တဲ့ ေပ်ာက္က်ား ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးသာ ျဖစ္တယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ပတ္သက္မႈမရွိဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က လည္း ဘာတာဝန္မွ မေပးခဲ့ဘူး။ သူ႕ဘာသာ မခံႏိုင္လြန္းလို႔ စိတ္ မထိန္းႏိုင္ပဲ သူ႕ရွင္းတတ္တဲ့ နည္း လမ္းနဲ႔ သြားရွင္းတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဦးေစာ မေသေတာ့ ပ်ားအံုကို တုတ္ နဲ႔ထိုးမိသလို ျဖစ္သြားခဲ့တာပဲ။ ရန္ ကုန္ဘေဆြတို႔ ဦးေစာကို ေသနတ္ နဲ႔မပစ္လည္း တစ္ေန႔မွာတာ့ ဦးေစာ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို တစ္ နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းေတာ့ လုပ္ႀကံမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဦးေစာ ဟာ တရားမဲ့သူ မုဒိတာ မထားႏိုင္ သူ။ ကိုယ္က်ိဳးရွာ ႏိုင္ငံေရးသမား အညံ့စားျဖစ္တယ္ဗ်။ ႀကိဳးစင္ေပၚ တက္တာေတာင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ၿပံဳးၿပီးတက္သြားခဲ့တယ္လို႔ ေျပာ တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သူ႔လုပ္ရပ္ကို မမွားဘူး မွန္တယ္လို႔ ယူဆၿပီး တရားမဲ့စြာ ေသဆံုးသြားတဲ့ လူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ဦးေစာလို လူမ်ဳိးေတြ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ အတိတ္က ေခါင္း ေဆာင္ေတြ နန္းရင္းဝန္ေတြ ျဖစ္ ခဲ့ၾကသလို ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္မလာဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ႏိုင္ငံ ေရး ၿပိဳင္ဘက္ကို မႏိုင္ေတာ့လို႔ လုပ္ႀကံဖို႔ ႀကိဳးစားမႈ မွန္သမွ်ဟာ ဂဠဳန္ဦးေစာ ဝါဒသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီပဲယင္းလုပ္ႀကံမႈဟာ ဂဠဳန္ဦးေစာ လက္သစ္ေတြရဲ႕ ဂဠဳန္ဦးေစာဝါဒ လမ္းစဥ္သာ ျဖစ္တယ္ဗ်။
ဝဋ္ဆိုတာ ဒီဘဝခ်က္ခ်င္း လည္တတ္တယ္
၁၉၈၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ မွာ ေငြစကၠဴေတြ တရားမဝင္ေတာ့ ေၾကာင္း ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္း ေၾက ညာတာ ခင္ဗ်ာတို႔ မွတ္မိၾကမွာပါ။ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး မြဲသြားတ့ဲ ေန႔ေပါ့ဗ်ာ။ ၾ<ြကက္တစ္ေကာင္ မဖမ္းႏိုင္တာနဲ႔ စပါးက်ီကို မီး႐ႈိ႕တာ ေပါ့ဗ်ာ။ မဆလ ဦးေနဝင္း အစိုးရ က ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးကို ဂ႐ုမစိုက္ တဲ့ လုပ္ရပ္ေပါ့။ ငါတို႔လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရင္ရတယ္။ မင္းတို႔အားလံုး ခံရ မွာပဲေပါ့။ ၇၅ က်ပ္တန္၊ ၃၅ က်ပ္ တန္ စတဲ့ ေငြစကၠဴေတြ ဖ်က္သိမ္း ေၾကာင္းကို ပံု/စိန္လြင္ဆိုၿပီး ေၾက ညာခဲ့တာ ေၾကညာတုန္းက ဦးစိန္လြင္ဟာ မဆလပါတီရဲ႕ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးျဖစ္တယ္။
သံသရာတေကြ႕မွာ ျပန္ဆံုၾက ေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ေလာက္ေပါ့။ က်ဳပ္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ဦးစိန္လြင္ အိမ္ လိုက္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ က်ဳပ္ မိတ္ေဆြက ဦးစိန္လြင္ကို ေငြအတိုး သြားေပးတာ ဦးစိန္လြင္ ဧည့္ခန္း ထဲထြက္လာၿပီး သူေခ်းေပးထားတဲ့ ေငြေလးေပၚက ရတဲ့ အတိုးေငြကို ေရတြက္ေနတာ က်ဳပ္မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ လိုက္ရဖူးတယ္။ အသက္ကလည္း ႀကီး မ်က္စိကလည္း မႈန္ေတာ့ အတိုးရတဲ့ေငြ တစ္ေသာင္းႏွစ္ ေသာင္းကို ႏွစ္ခါ သံုးခါ ျပန္ျပန္ၿပီး ျပည့္မျပည့္ ေရတြက္ေနလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ကို အလုပ္႐ႈပ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။
တစ္ရံေရာအခါကလြန္ခဲ့ေသာ ရွစ္ႏွစ္ခန္႔က ေငြစကၠဴေတြ တရား မဝင္ေတာ့ေၾကာင္း ရာဇသံနဲ႔ ျခေသၤ့ ဟိန္းတဲ့အသံနဲ႔ တစ္ျပည္လံုးကို ေၾကညာခဲ့တဲ့ဦးစိန္လြင္တစ္ေယာက္ အခုေတာ့ ေငြတစ္ရာသံုးက်ပ္တိုးနဲ႔ အတိုးေပးစားတဲ့ ဘဝကို ေရာက္ခဲ့ ရၿပီး လစဥ္အတိုးလာေပးတာကို ေမွ်ာ္ၿပီး ေစာင့္ေနရတဲ့ အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ ၁ဝ၉/၁၁ဝ ဘဝကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းပါပဲ ဗ်ာ။ ဦးစိန္လြင္က ေျပာေသးတယ္ ေက်းဇူးတင္တယ္ သားရယ္။ ေနာက္ထပ္ အဘဆီမွာရွိတဲ့ ပိုက္ဆံ ေလးကို စိတ္ခ်ရတဲ့လူရွိရင္ ေခ်းေပး ပါအံုးတဲ့ ငါအတိုးေလးနဲ႔ပဲ စားေန ရတာတဲ့။ က်ဳပ္လည္း ေတာ္ေတာ္ တရားက်သြားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ကို တစ္သက္လံုး ဖိႏွိပ္လာခဲ့တဲ့ ျခေသၤ့ ႀကီးတစ္ေကာင္ဟာ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဝံပုေလြေပါက္ကေလးေတြ ေနခ်င္း ညခ်င္း ျဖစ္သြားၾကပါေရာဗ်ာ။ က်ဳပ္အာဃာတမထားပါဘူး။ တစ္ကယ္ေတာ့ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ဦးစိန္လြင္အမိန္႔ေပးလို႔လံုထိန္းေတြ အ႐ိုက္အႏွက္ခံခဲ့ရတဲ့ ဦးစိန္လြင္ရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဝဋ္ဆို တာ ဒီဘဝတြင္ပဲ လည္တယ္ဆိုတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ေနာက္တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ လည္းၾကာေရာ ဦးေနဝင္းကို အက်ယ္ခ်ဳပ္ထား လိုက္သလို ဦးစိန္လြင္လည္း သူ႕အိမ္ထဲမွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႔ ေနသြားခဲ့ရတာပါပဲ။
ဳၿီဥ ေခါင္းေဆာင္ေစာဘ ဦးႀကီးကို သထံုခ႐ိုင္ထဲက စစ္ဆင္ ေရးမွာ အေသဖမ္းဆီးမိခဲ့တဲ့ (တကယ္က ေစာဘဦးႀကီးကို ဒဏ္ရာရၿပီး မေျပးႏိုင္ေတာ့လို႔ ဖမ္း မိလိုက္တာကို သူ႔အမိန္႔နဲ႔ ရွင္းပစ္ လိုက္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဘယ္ဟာ မွန္တယ္ မွားတယ္ဆိုတာေတာ့ တစ္ေန႔က်ရင္ သမိုင္းမွာေပၚလာမွာ ပါ။ ဘယ္စစ္သံု႔ပန္း ဏဥႊၽ ကို ဂ်ီနီဗာကြန္းဗင္းရွင္းအရ အရွင္မိရင္ အရွင္ပဲ ဖမ္းရမွာပါ။ ဒါေတြက ေနာက္က်မွ ရွင္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ။) ဳၿီဥ ေခါင္းေဆာင္ ေစာဘဦးကို မိသြားလို႔ တစ္ဟုန္ထိုး နာမည္ႀကီး ၿပီး ဦးေနဝင္း ေျမႇာက္စားခဲ့တာက စလို႔ ၁၉၈၇-၈၈ ခုႏွစ္မွာ အထြတ္ အထိပ္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့သူပါ။ ဦးစိန္လြင္လည္း ဇာတ္သိမ္းမလွပါ။ ေဒါသနဲ႔ ေသခဲ့ရတာပါပဲ။ ဒီကေန႔ ဦးစိန္လြင္ဆိုတာ သမိုင္းမွာ ေပ်ာက္ ကြယ္ၿပီး မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ ဘယ္သူ မွ မသိၾကေတာ့ဘူး။ ျမဴမႈန္ကေလး တစ္မႈန္သာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
က်ဳပ္ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တဲ့ ျခေသၤ့ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ ဝံပုေလြ ေတြကေတာ့ ခ႐ိုနီေတြပဲဗ်။ ဒီကေန ဗမာျပည္မွာ က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာ ေနတဲ့ လူစင္စစ္ကေန နတ္ျဖစ္ေန တဲ့ ခ႐ိုနီေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ အႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္က တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ပါးစပ္ႏွစ္ဖက္ အနားမွာ က်ီးကန္း ပါးစပ္နဲ႔ေတာင္ က်ဳပ္ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခ်ိန္က က်ီးကန္းပါးစပ္နဲ႔ ျဖစ္ခဲ့ ရတာကေကာင္းေကာင္းမစားႏိုင္လို႔ အာဟာရဗီတာမင္အျပည့္ဝတဲ့ ႐ုပ္္ လကၡဏာေပါ့ဗ်ာ။ ပါးမွာ ခြက္ေန ၾကတယ္။ ပိန္ခ်ံဳးလို႔အသားအေရာင္ ကလည္း ေရနံေခ်းအေရာင္ ထေန ရတဲ့ လူေတြပါ။ တခ်ဳိ႕ခ႐ိုနီေတြဆို က်ဳပ္တို႔နဲ႔အတူ ဘတ္စကားတိုးစီး ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ က အျပန္ ကားၾကပ္ၾကပ္မွာ အတူ တူ ကားခိုစီးရတာ။ ကားခိုစီးရတာ မွာ ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႔ လက္ တစ္ဖက္ပဲ ေနရတာ။ ကားခ ၃၅ ျပား မတတ္ႏိုင္လို႔ ကားခိုးစီးရတဲ့ ခ႐ိုနီေတြေတာင္ ရွိတယ္။ စပယ္ယာ က ေရွ႕ေပါက္က လာရင္ ေနာက္ ေပါက္ေျပာင္းစီး၊ ေနာက္ေပါက္က လာရင္ ေရွ႕ေပါက္ကို ေျပာင္းစီး စပယ္ယာအေဟာက္ခံၿပီး ကားခိုး စီးခဲ့ရတဲ့ ေကာင္ေတြက ဒီကေန႔ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးကိုေနခ်င္းညခ်င္း သူတို႔အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ။
အဲ့ဒီတုန္းကရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ကားခိုးစီးတဲ့ ေကာင္ေတြကို ေဟာက္ေနတဲ့ စပယ္ယာကို က်ဳပ္မ်က္စိထဲ ျမင္ ေယာင္ေနေသးတယ္။ ခင္ဗ်ာ ေဟာက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေတြက ခင္ဗ်ာ ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ကို အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ထားလိုက္ၿပီဗ်ိဳ႕။ က်ဳပ္ဆိုလို ခ်င္တာက ဒီကေန႔ ေနခ်င္းညခ်င္း ၿပီးခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္ အာဏာပိုင္တခ်ဳိ႕နဲ႔ေပါင္းၿပီးစားရင္ ခ်မ္းသာသြားခဲ့ၾကတဲ့ ခ႐ိုနီေတြဟာ မိ႐ိုးဖလာ ခ်မ္းသာခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဦးေနဝင္း မဆလေခတ္ ေအာက္မွာဘတ္စကားခိုးစီးခဲ့ရတဲ့ သူေတြ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ေနရ တဲ့သူေတြ၊ အိုက္တိုးပေဂးဆံ လုပ္ ေနၾကတဲ့သူူေတြ၊ ဦးခ်စ္လက္ဖက္ ရည္ဆိုင္မွာ စားထားတဲ့ ေပါက္စီ နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဖိုး မရွင္းႏိုင္လို႔ ေပါက္စီပန္းကန္ျပားကို ေက်ာင္း လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္သြားရတဲ့ ေပါက္စီခိုးစားၾကတဲ့ လူေတြ အမ်ား ႀကီးပါေနတယ္။ တ႐ုတ္တစ္ရာအုပ္ စု ဥကၠ႒ႀကီးဆိုလည္း သူေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ၿခံကို ေပါင္ၿပီးမွ ဘဏ္ေထာင္ တာ။ အဲဒီဘဏ္က ဘိန္းေငြမည္း ေတြကို ေငြျဖဴလုပ္ေပးလိုက္မွ ဒီဘဝ ဒီခ႐ိုနီျဖစ္သြားတာ။
ဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႔ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးမွာ ေတာဘုရင္ ျခေသၤ့ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ခ႐ိုနီေတြႀကီးေတြ ဟာ တကယ္ေတာ့ ဝံပုေလြေတြပါ။ သန္း ၆ဝ ေသာ ျပည္သူေတြရဲ႕ေရွ႕ မွာ ေတာဘုရင္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဟန္ေရးျပေနတဲ့ ဝံပုေလြေတြသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္သူ သန္း ၆ဝ သိဖို႔ က်ဳပ္သတိေပးလိုက္ တာပဲ။ ဝံပုေလြဆိုတာ ေတာထဲမွာ ၾကာၾကာဘုရင္ ဘယ္လုပ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုေတာ့ ေတာဘုရင္ဆိုတာ ေကသရာဇာျခေသၤ့နဲ႔မွ ထိုက္တန္ တာ။ ဝံပုေလြဆို တာ ေခြးအမ်ဳိးအႏြယ္ေတြပဲ၊ ေတာ ေခြး၊ ေျမေခြး၊ ေခြးအေတြနဲ႔ မ်ိဳးႏြယ္ တစ္အုပ္စုတည္းပဲေလ။
က်ဳပ္တို႔ ေခတ္သစ္ ျမန္မာ ျပည္သမိုင္းက ကံဆိုးခဲ့ပါတယ္။ သိုက္တူးဖို႔လုိက္ရွာေနတဲ့သိုက္ဆရာ ကိုမွ ေလွေပၚကိုတင္ခဲ့မိတ့ဲ မျမစိမ္းရဲ႕ ေယာက္်ားကိုဖုန္းၾ<ြကယ္ ရဲ႕ဇာတ္လမ္းအတိုင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျခေသၤ့ေယာင္ေဆာင္တဲ့ ဝံပုေလြ လို ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ ေနတဲ့ သမိုင္းပဲဗ်ာ။ လာမယ့္ အနာဂတ္မွာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း ေတြေပၚေပါက္တဲ့ ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ ပါေစ....

စစ္သူရဲဗလမင္းထင္
Tags: The Sunlight Weekly News

"ျမန္မာႏိုင္ငံၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မွ သင္ခန္းစာမ်ား"

PDF Version (Lessons learned from Myanmar peace process)
"ျမန္မာႏိုင္ငံၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မွ သင္ခန္းစာမ်ား"
ဦးေအာင္ႏိုင္ဦး၏ "ျမန္မာႏိုင္ငံၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မွ သင္ခန္းစာမ်ား" စာအုပ္ကို Hard Copy ရယူရန္ ခက္ခဲေသာ ရပ္ေဝးရပ္နီးမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ PDF Version ကို ရယူႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။ Download link below:
https://drive.google.com/file/d/0BwJo1SKBnYYzV296QmRIT2hxekgzZm9kYzhXX1FwWGRPMVVZ/view

Venues Protection အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

Khin Ma Ma Myo

1 hr ·

Venues Protection အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ
အေရးပါပုဂိၢဳလ္ေတြနဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အသက္အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့အခါ venues protection အေၾကာင္းကို သိထားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ venues ဆိုတာမွာ ေနထိုင္ရာ အေဆာက္အဦး၊ ရံုးခန္း၊ ဟိုတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္၊ ညစာစားပြဲ၊ လူထုအစည္းအေ၀း၊ အခမ္းအနား စတာေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ venues ေပၚမွာ အေျချပဳျပီး သက္ေရာက္လာႏိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ေတြကေတာ့ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္လုပ္ၾကံျခင္း၊ လူခ်င္း၀င္လံုးျပီး ဓားျဖင့္ထိုးျခင္း၊ စႏိုက္ပါတပ္ဆင္ထားေသာ ေသနတ္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ျခင္း၊ ဗံုးေဖာက္ခြဲျခင္း၊ မီးရွိဳ႕ျခင္း၊ ဓာတုပစၥည္းမ်ားျဖင့္ တိုက္ခိုက္ျခင္း၊ ဇီ၀ပိုးမႊားမ်ားျဖင့္ တိုက္ခိုက္ျခင္း၊ လူထုအစည္းအေ၀းပြဲမ်ားတြင္ အဓိကရုဏ္းျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကရုဏ္းျဖစ္ျပီး ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနဆိုတာ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အသက္ကို ရန္ရွာခံႏိုင္ရမွဳ ရာခိုင္ႏွဳန္း အျမင့္မားဆံုး အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ close protection အဖြဲ႕ဟာ ေဘးကင္းရာကို ေခါင္းေဆာင္ကို အျမန္ဆံုးဆြဲထုတ္သြားႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အခင္းျဖစ္ပြားရာ ေနရာေဒသကို မစြန္႕ခြာလိုၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ close protection အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ဟာ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အမိန္႕ကို လိုက္နာဖို႕ထက္ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အသက္အႏၱရာယ္ကို ဦးစားေပးတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ခ်မွတ္ႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။
venues protection ဆိုင္ရာ အေျခခံအခ်က္မ်ား
 စနစ္တက် ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳ ျပဳလုပ္ရမည္
 သြားေရာက္မည့္ ေနရာ၏ အနီး၀န္းက်င္ လံုျခံဳေရးကို ေလ့လာစံုစမ္းရမည္
 လူထုအစည္းအေ၀းမ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္း အခမ္းအနားမ်ားတြင္ ၀င္ေပါက္၊ ထြက္ေပါက္မ်ားကို စနစ္တက် သတ္မွတ္ရမည္
 close protection အဖြဲ႕၀င္မဟုတ္ေသာ မည္သူမဆို ေခါင္းေဆာင္အနီးသို႕ ကပ္လာပါက သတိထားရမည္။
 close protection အဖြဲ႕၀င္ အခ်င္းခ်င္းသာ သိႏိုင္ေသာ သေကၤတမ်ား ထားရိွရမည္
 သတ္မွတ္၀တ္စံု၀တ္ထားေသာ close protection အဖြဲ႕၀င္မ်ားအျပင္ undercover အဖြဲ႕၀င္မ်ားလဲ ထားရွိရမည္
 မည္သည့္ေနရာသို႕သြားသည္ျဖစ္ေစ အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ ၾကိဳတင္စဥ္းစား ျပင္ဆင္ထားရမည္
 close protection အဖြဲ႕၀င္မ်ား အခ်င္းခ်င္း အေရးေပၚအေျခအေန ထြက္ေပါက္ကို သတ္မွတ္ထားရွိရမည္
 အေရးပါပုဂိၢဳလ္ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဖရိုဖရဲအေျခအေနမ်ားၾကားမွ ဆြဲထုတ္ေခၚသြားႏိုင္မည့္ safe haven သတ္မွတ္ခ်က္ ရွိရမည္။
Outer perimeter protection
venues protection မွာ ေနရာသတ္မွတ္ခ်က္ ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ ပထမတခုက သက္ဆိုင္ရာ ေနရာရဲ႕ ျပင္ပ နဲ႕ ၀င္ေပါက္ေနရာ (outer perimeter) ျဖစ္ျပီး၊ ဒုတိယတခုက သက္ဆိုင္ရာ ေနရာ၊ အေဆာက္အဦးအတြင္း (inner perimeter) မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
Outer perimeter protection ကို မ်ားေသာအားျဖင့္ advanced team ကို တာ၀န္ယူခိုင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕၀င္မ်ားအေနနဲ႕
 အေရးပါပုဂၢိဳလ္သြားမယ့္ေနရာကို ၾကိဳတင္ေရာက္ရွိျပီး ၀န္းက်င္အေနအထားကို ေလ့လာရပါမယ္
 ကားရပ္မည့္ေနရာကို ေသခ်ာၾကည့္ရွဳဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္
 အေရးပါပုဂိၢိဳလ္စီးနင္းလိုက္ပါတဲ့ ကားရဲ႕ ယာဥ္ေမာင္းကို ကားအနီးမွာ အခ်ိန္ျပည့္ရွိေစရပါမယ္။ ယာဥ္ေမာင္းက တျခားတေနရာကို သြားဖို႕ လိုလာရင္ တျခားအဖြဲ႕၀င္တေယာက္ေယာက္က ကားအနီးမွာ သြားေနရပါမယ္
 လူအ၀င္အထြက္ကို စနစ္တက် ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရွဳရပါမယ္
 ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာတဲ့ေနရာ (observation posts) မ်ား သတ္မွတ္ရပါမယ္
 အေရးပါပုဂိၢဳလ္ ျပန္လည္ထြက္ခြာမယ့္ ထြက္ေပါက္နဲ႕ အနီး၀န္းက်င္လံုျခံဳေရးကို သတိျပဳရမယ္
 မီဒီယာ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ သတင္းေထာက္ အိုင္ဒီကတ္ေတြကို စစ္ေဆးရပါမယ္
 ကင္မင္ရာ၊ ဗီြဒီယိုစတဲ့ media equipment ေတြကို လိုအပ္ရင္ ၾကည့္ရွဳစစ္ေဆးရပါမယ္
 အေရးၾကီးတဲ့ strategic points ေတြအားလံုးမွာ ကိုယ့္ဘက္ေတာ္သားေတြပဲ ရွိေနဖို႕ ျပင္ဆင္တာ၀န္ေပးရပါမယ္။
Inner perimeter protection
Inner perimeter protection နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး personal escort အဖြဲ႕ငယ္ကို တာ၀န္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ တာ၀န္ရွိသူမ်ားဟာ
 အိမ္၊ ရံုး အေဆာက္အဦး (သို႕မဟုတ္) အခမ္းအနားက်င္းပရာ ကြင္းျပင္အတြင္းရဲ႕ လံုျခံဳေရးကို ဂရုစိုက္ရပါမယ္
 အေရးပါပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ လွဳပ္ရွားမွဳတိုင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္။ သို႕ေပမယ့္ တေကာက္ေကာက္ ေဘးမွာ လိုက္ေနရမွာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ။ အေရးပါပုဂိၢိဳလ္နဲ႕ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ လွဳပ္ရွားမွဳကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးသည္အထိ မျပဳလုပ္ရပါ
 undercover (covert) လံုျခံဳေရးတာ၀န္ယူသူမ်ားကို တာ၀န္ေပးဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္
 အေဆာက္အဦးအတြင္းမွာ safe haven ေနရာ သတ္မွတ္ခ်က္ ရွိရပါမယ္
အေဆာက္အဦးအား ရွာေဖြျခင္း
လံုျခံဳေရးအတြက္ အေဆာက္အဦးကို ရွာေဖြတဲ့အခါမွာ အျပင္မွ အတြင္းသို႕ ရွာေဖြျခင္း၊ ေအာက္မွ အထက္သို႕ ရွာေဖြျခင္း၊ ပုန္းေအာင္ႏိုင္ဖြယ္ရာ ေနရာမ်ားအား ရွာေဖြျခင္းဆိုျပီး နည္းလမ္း သံုးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ဒီလိုရွာေဖြတဲ့အခါမွာ ရွာေဖြေရးအဖြဲ႕ရဲ႕ လူအင္အား ေလးပံုတပံုက ျပင္ပမွာ ရွာေဖြရပါမယ္၊ လူအင္အားေလးပံုတပံုက အမ်ားျပည္သူေတြ ၀င္ထြက္သြားလာေလ့ရွိတဲ့ ေနရာေတြကို ရွာေဖြျပီး၊ က်န္အင္အားတ၀က္က အေဆာက္အဦးမွာ ရွိတဲ့ အခန္းမ်ားကို ပတ္စိပ္တိုက္ရွာေဖြရပါမယ္။
ျပင္ပရွာေဖြျခင္း (external searching) ျပဳလုပ္တဲ့အခါ အေဆာက္အဦးရဲ႕ ၂၅ မီတာ၀န္းက်င္ကို ရွာေဖြရပါမယ္။ ဒီလိုရွာေဖြတဲ့အခါ ground level အေနနဲ႕ အမွိဳက္စြန္႕ပစ္ရာ ေနရာမ်ား၊ ပန္းအိုးမ်ား၊ ေရပန္းမ်ား၊ ရပိုက္မ်ားနဲ႕ အနီးမွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားမ်ားကိုပါ ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္။ ျပီးတဲ့အခါ ground to roof level အေနနဲ႕ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္မ်ား၊ ေလေအးေပးစက္မ်ား၊ မီးၾကိဳးမ်ားနဲ႕ ေခါင္းမိုးကို ရွာေဖြရပါမယ္။ ဒီလိုရွာေဖြျပီးတာနဲ႕ အေရးၾကီးေနရာမ်ားမွာ လူအ၀င္အထြက္ ထပ္မံျပဳလုပ္ျခင္းကို တားဆီးျခင္း၊ အေစာင့္ခ်ထားျခင္း ျပဳလုပ္ရပါမယ္။
အမ်ားျပည္သူ၀င္ထြက္သြားလာမယ့္ေနရာမ်ားအား ရွာေဖြျခင္း (searching for public places) ကို ျပဳလုပ္တဲ့အခါ ဧည့္ခန္းေဆာင္၊ လွ်ပ္စီးမီး၊ ပန္းအိုး၊ ကုလားထိုင္၊ စားပြဲ၊ မီးသတ္ဗူး၊ ဓာတ္ေလွကား၊ ေရအိမ္မ်ား၊ ဗီြဒိုမ်ား၊ စတိုခန္းနဲ႕ လွ်ပ္စစ္သံုးစက္ကိရိယာမ်ားကို ရွာေဖြရပါမယ္။
တခန္း၀င္တခန္းထြက္ ရွာေဖြျခင္း (room to room searching) ကို ျပဳလုပ္တဲ့အခါ ပထမဦးဆံုး အျမင္အာရံုကို အသံုးျပဳျပီး လွည့္ပတ္ၾကည့္ရပါမယ္။ ျပီးတဲ့အခါ အခန္းထဲမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး ေခတၱခဏရပ္ျခင္းကို အခါခါျပဳလုပ္ရပါမယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ မူမွန္မဟုတ္တဲ့ အသံေတြကို ၾကားရႏိုင္ပါတယ္။ အခန္းကို ရွာေဖြတဲ့အခါ searching level ေလးဆင့္ရွိပါတယ္။ ပထမတဆင့္က floor to hip level ပါ။ ဒီအဆင့္မွာ ေကာ္ေဇာ၊ ကုလားထိုင္၊ စားပြဲ၊ ဗီြဒိုအေသး၊ မီးခလုတ္ စတာေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေနာက္တဆင့္က hip to eye levelပါ။ ဒီအဆင့္မွာ ဗြီဒိုၾကီး၊ မီးခလုတ္၊ ေလေအးေပးစက္၊ မီးခလုတ္နဲ႕ စာအုပ္စင္စတာေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေနာက္တဆင့္ကေတာ့ eye level to the ceiling ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ အျမင့္မွာတပ္ဆင္ထားတဲ့ ေလေအးေပးစက္၊ အသံခ်ဲ႕စက္၊ ပန္ကာ၊ မီးၾကိဳးမ်ား စတာေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတဆင့္ကေတာ့ ceiling ျဖစ္ပါတယ္။ ceiling မွာ ေရးထားတဲ့ စာေတြအပါအ၀င္ ရွိသမွ်ကို ၾကည့္ရွဳစစ္ေဆးရပါမယ္။
ရုံးခန္းလံုျခံဳေရး
venues protection မွာ အေရးပါပုဂၢိဳလ္ ရံုးထိုင္တဲ့ ရံုးခန္းဟာလဲ အလြန္အေရးၾကီးပါတယ္။ ရံုးခန္းဟာ ေအာက္ဆံုးအထပ္မွာ မရွိသင့္ပါဘူး။ အေရးပါပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ရံုးခန္းကို သြားမယ္ဆိုရင္ အျခားရံုးခန္းေတြေရွ႕က (သို႕မဟုတ္) ရံုးသူရံုးသားအမ်ားရွိေနေသာ စားပြဲမ်ားေရွ႕က ျဖတ္သြားမွသာ ေရာက္ႏိုင္ရပါမယ္။ ရံုးခန္းမွာ ျပတင္းေပါက္ေတြရွိရင္ ခန္းဆီးမ်ားတပ္ရပါမယ္။ အေရးပါပုဂၢိဳလ္ ရံုးထိုင္ေနတာကို ျပင္ပကေန အလြယ္တကူ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိေစရပါဘူး။
ဧည့္သည္မ်ားနဲ႕ ေတြ႕ဆံုတဲ့အခါ ၾကိဳတင္ျပီး appointment ယူခိုင္းရပါမယ္။ အေရးပါပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ရံုးခန္းအတြင္းကို ၀င္ေရာက္ေစတာထက္ အမ်ားနဲ႕ ေတြ႕ဆံုရမယ့္ outside office ဖန္တီးထားသင့္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အေရးေပၚေခါင္းေလာင္း တပ္ဆင္ထားသင့္ပါတယ္။ ရံုးအ၀င္အထြက္ ေနရာမ်ားနဲ႕ ရံုးတြင္းက အေရးၾကီးတဲ့ ေနရာမ်ား၊ အခ်ိဳးအေကြ႕ေနရာမ်ားမွာ CCTV မ်ား တပ္ဆင္ထားသင့္ပါတယ္။ ရံုးခန္းတံခါးေတြမွာ အမည္မ်ား၊ ရာထူးမ်ား သတ္မွတ္ေရးသားထားတာရွိရင္ ဖယ္ရွားျပီး နံပါတ္မ်ားနဲ႕ အစားထိုးရပါမယ္။ စတိုခန္းနဲ႕ ေရအိမ္မ်ားမွာ လံုျခံဳေရး ခလုတ္မ်ားနဲ႕ ဖြင့္ရမယ့္ တံခါးမ်ား ရွိသင့္ပါတယ္။ ဧည့္သည္မ်ားနဲ႕ အမ်ားျပည္သူသံုး ေရအိမ္ကို သီးျခားထားသင့္ပါတယ္။ ရံုးအတြင္းမွာ အေရးေပၚအခ်ိန္မွာ ေနထိုင္ရမယ့္ safe room ထားရွိျပီး ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမ်ား၊ အစားအစာနဲ႕ ေဆး၀ါးမ်ားကို အဆင္သင့္ထားရွိပါမယ္။
နိဂံုး
ကမၻာတ၀ွမ္းက အေရးပါပုဂၢိဳလ္ေတြကို လုပ္ၾကံခံရမွဳေတြမွာ ရံုးခန္း၊ ဟိုတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္၊ အစည္းအေ၀းခန္းမ၊ လူထုအစည္းအေ၀း ေတြရဲ႕ လံုျခံဳေရးအေျခအေန အားနည္းခ်က္ေတြက အဓိက ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ venues protection ဆိုင္ရာ အေျခခံအခ်က္အလက္မ်ားကို အေရးပါပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ လံုျခံဳေရးကို တာ၀န္ယူရမယ့္သူမ်ားနဲ႕ အေျခအေနက ေတာင္းဆိုလို႕ အေရးေပၚတာ၀န္ ယူလိုက္ရမယ့္ သူမ်ားအေနနဲ႕ သိရွိနားလည္ထားဖို႕ လိုအပ္ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပအပ္ပါတယ္။
ခင္မမမ်ိဳး

Enter Russia into Myanmar’s armed fray

Naypyidaw is buying more sophisticated weaponry from Moscow to gain an edge against ethnic insurgents and reduce its past reliance on China-made arms

By Bertil Lintner


http://www.atimes.com/article/enter-russia-myanmars-armed-fray/

Peace process descends into farce

De facto leader Aung San Suu Kyi's pursuit of a national ceasefire agreement has taken the same failed path as her hardline military predecessors

By Bertil Lintner

 http://www.atimes.com/article/myanmars-peace-process-descends-farce/


Despite the timing, the bewildering announcement was not meant as an early April Fool’s joke.
Myanmar State Counselor Aung San Suu Kyi’s office issued a statement on March 30 claiming five more ethnic groups had agreed to terms on her government’s “Nationwide Ceasefire Agreement” (NCA) in addition to eight groups that endorsed the deal under a previous military-steered regime in October 2015.
The same day, Nai Hong Sar of the New Mon State Party (NMSP), one of the new supposed ethnic armed group signatories, said in a Radio Free Asia interview that he was surprised to see the statement as the five groups Suu Kyi cited had not yet decided to sign the pact.

 He said each group would decide only after the Thingyan water festival, the Burmese Buddhist New Year celebration held in mid-April.


Two days prior to Suu Kyi’s announcement, the de facto national leader visited a camp for internally displaced persons (IDPs) near the Kachin State capital of Myitkyina, in circumstances that were widely criticized for a lack compassion and understanding of Myanmar’s decades-long ethnic strife.
Instead of traveling to the camp with the relevant ministers of social welfare, health or education, Suu Kyi was accompanied by two of the three ministers appointed by the autonomous military: the Home Minister and Minister for Border Affairs, both army generals.
Rather than offering government assistance for their humanitarian plight, Suu Kyi, a former Nobel Peace Prize laureate and pro-democracy icon, urged the IDPs to be “self-reliant” and, as an example for others, encouraged them to seek employment at a nearby local holiday resort.
When one of the IDPs asked Suu Kyi if it was not the duty of the government – as the parent of the nation – to look after its children, the national leader responded sharply that some children tend not to “obey their parents.”
Indeed, the March 30 announcement also contained a veiled threat to non-signatory ethnic leaders. To the astonishment of many observers, the statement included language reminiscent of the vulgar propaganda deployed by the previous rights-abusing junta, warning “undesirable destructive elements” — that is “our brothers who are leaders of the ethnic national races” — “to be extremely careful.”
The statement did not say what awaited those same leaders who disobeyed her government’s orders. But Suu Kyi has stuck to the same hardline, uncompromising stance as her military predecessors, insisting that there can be no concessions or even humanitarian aid for the over 100,000 IDPs who have sought shelter in conflict-ridden areas in Kachin and Shan states not controlled by the government until local ethnic armed groups sign the NCA.
The agreement, which has been rejected by Myanmar’s main armed ethnic groups in the north, was instituted by the previous government as a face-saving gesture before the November 2015 election, which Suu Kyi’s National League for Democracy (NLD) swept in landslide fashion. The election allowed for a transition to quasi-democratic rule where the military continues to play an outsized political role.


The results of an April 1 by-election to fill legislative vacancies created by national and regional level parliamentarians who were promoted to ministerial posts showed popular dissatisfaction with the NLD’s policies towards ethnic minorities.
The NLD won only nine of 19 locally and nationally contested seats, with the ethnic-based Shan Nationalities League for Democracy making impressive gains in Shan State. Even the military-aligned former ruling party, the Union Solidarity and Development Party, won a crucial seat in Mon State.
To many, the NLD government’s ethnic policies are the same as the previous military-backed regime led by Thein Sein, a former general who initiated a “peace process” which did more to stoke than resolve the country’s many decades-old ethnic conflicts.


In June 2011, Thein Sein’s government forces launched a major offensive against the Kachin Independence Army (KIA), breaking a 17-year ceasefire that has since plunged the northern region into war-torn despair. The Shan State Army (SSA) was the next to come under government attack while Thein Sein claimed to sue for peace.
In early 2015, rebels in the Shan State’s Kokang region began to attack government positions, reigniting another conflict that had been dormant since the 1980s. During Thein Sein’s Western supported and financed peace process fighting in Myanmar’s frontier areas was as heavy as at any point since the 1980s.


The NCA, adopted and now being pushed by Suu Kyi, has thus been farcical from the start. Of the eight groups that signed on October 15, 2015, only three — the Karen National Union, the Democratic Karen Benevolent Army (DKBA) and the Restoration Council of Shan State —actually had armed forces.
The other five are minor groups more akin to nongovernmental organizations than rebel armies. Of the five groups that were mentioned in Suu Kyi’s March 30 announcement, only two — the New Mon State Party and the Karenni National Progressive Party —have standing armies; the other three are also civil society-type outfits.
A meeting with seven major armed groups at the Panghsang headquarters of the United Wa State Army (UWSA) in late February called for a new approach to the peace process, including an end to government offensives in ethic regions and a pledge to replace the present centralized power structure with a federal union.

The 20,000-25,000 strong UWSA, the country’s most powerful and best-equipped ethnic army, has had a separate ceasefire agreement with the government since 1989. So, too, do the 2,000-strong MNDAA and the 2,000 to 3,000-strong Shan State Army (SSA), though those agreements have not prevented recent outbreaks of hostilities.
The SSA, the 8,000-strong KIA, the Ta’ang National Liberation Army, an ethnic Palaung army which now commands as many as 7,000 soldiers, another force based in Mong La in northeastern Shan State and a new smaller group known as the Arakan Army were all present at the UWSA-led Panghsang meeting that some analysts believe stole the initiative from Suu Kyi’s ballyhooed 21st Century Panglong process.
But there will be no end to Myanmar’s many wars if Suu Kyi fails to act as an honest broker between the military and ethnic armed groups and continues to show callousness towards the plight of IDPs, regardless of how many real or phony signatures she says she has on her misnomer NCA.

A Chinese war in Myanmar

Recent intense fighting between Myanmar military forces and China-equipped Kokang rebels has eroded the two countries' once strong bilateral ties

By Bertil Lintner Chiang Mai, April 5, 2017 3:18 PM (UTC+8) 

Some of the heaviest recent fighting in Myanmar has taken place in the ethnic Chinese populated Kokang region, one of the least known and most misunderstood parts of the war-torn country. Equipped indirectly with Chinese arms and fought along the two countries’ mountainous border, the Kokang rebellion has been central to the recent deterioration of once cozy ties between China and Myanmar.
In recent weeks, many Myanmar netizens have posted messages on Facebook questioning whether the Kokang should be considered Myanmar citizens. As fighting has escalated between government forces and Kokang militants, some have even posted scathing comments about a “Chinese invasion” and raised fears of a “Crimea-style” annexation of the Kokang area by China.
Nationalistic Chinese have countered over their social media equivalent Weibo and in local press reports about the need to help their Kokang “brethren.” The Global Times, a Chinese mouthpiece newspaper, published an editorial in February saying that “there are no grounds for comparing Kokang with Crimea” but that “a swarm of refugees pouring into China is detrimental to the border stability of China.”

The DailyBrief

Must-reads from across Asia - directly to your inbox

In fact, the Kokang are one of the 135 “national races” officially recognized by the Myanmar government. Their area was ceded by China to the British, then Myanmar’s colonial ruler, under the 1897 Beijing Convention which staked out China’s relations with Myanmar, then known as Burma, and Tibet. But Britain was never able to bring the remote region fully under its colonial administrative control.

Ethnic Kokang rebel soldiers at the Myanmar-China border town of Laukkai in a file photo. The region has seen heavy fighting in recent months. Photo: AFP/Khin Maung Win

Successive governments of independent Myanmar have been even less successful than the British in bringing the Kokang under centralized rule. In the 1950s, nearly the entire area was taken over by nationalist Chinese Kuomintang (KMT) forces that retreated across the Myanmar-China border after their defeat to Mao Zedong’s communists.
At the time the Yangs, the Kokang’s then ruling family, became members of the Myanmar business and political elite. One of them was Jimmy Yang, or Yang Zhensheng, who was educated at the Shan Chiefs School in Taunggyi and was elected an MP for Kokang in 1950. A few years later he founded the East Burma Bank, whose depositors and shareholders were ethnic Shan princes and business elite.
Most Kokang Chinese — including Jimmy Yang — collaborated with the KMT, while a small armed band led by a local warlord known as Peng Jiasheng went to China, where they received training and promises of support to run the KMT out of Myanmar.
In 1968, Peng returned as head of a unit of the China-sponsored Communist Party of Burma (CPB) and overran most of Kokang. The CPB’s advance was halted only after a crucial battle that lasted from December 1971 to January 1972 as communist forces tried to capture a bridge on the Salween at Kunlong. The northeastern region of Shan State would have fallen under their control had they succeeded.
The success of the government’s forces at Kunlong was partly due to the help they got from a local militia commander and known drug lord, Lo Hsing-han, who knew the terrain well. Grateful Myanmar Army troops later helped him send his opium to laboratories on the Thai border, where it was refined into heroin and exported to world markets.

Drug money: An Asia World port terminal in Yangon. The company was until recently under US sanctions for ties to the illegal narcotics trade. Photo: AFP/Romeo Gacad

It was only when Lo had turned against the government in 1973 that he was arrested. But he was released during an amnesty in 1980 and soon built up one of Myanmar’s most diversified and powerful business conglomerates, Asia World, now headed by his son Steven Law or Htun Myint Naing and until recently under United States’ sanctions.
Peng and his forces made peace with the government after the non-Burman rank-and-file of the CPB rose in mutiny against their mainly Burman leaders in 1989. Like all other former CPB units, Peng’s Kokang forces, now known as the Myanmar National Democratic Alliance Army (MNDAA), entered into a ceasefire agreement with the government.
With peace temporarily restored, Peng built up a sizable drug empire in Kokang and contiguous areas. But infighting with other local warlords soon led to chaos and instability, prompting the government to intervene militarily in 2009. Peng fled to China only to return to the Kokang region in early 2015 as the head of a stronger and better armed MNDAA.

Displaced: People evacuate from an area after Kokang rebels attacked police, military and government sites in Laukkai, Myanmar on March 6, 2017. Photo: Reuters/Stringer

The MNDAA is now part of a wider rebel alliance in northern Myanmar which also includes ethnic Palaung, Kachin and Arakanese forces — and is supported by the powerful China-backed United Wa State Army. Whatever the outcome of the present conflict, it will be a tough task for whoever is in power in Naypyidaw to establish any semblance of authority over the area.
Kokang, as well as the Wa Hills to the south, are parts of Myanmar that have never been under any central governmental control, even under colonial rule. But neither have they ever been ruled directly by Beijing.

No Religious Practices in Public School!

We are marching to protest against Brampton’s Mayor Linda Jeffery and Bryan Woodland’s (from PDSB) comments after our March 11th Rally in Mississauga. Their biased and uneducated portrayal of Concerned Parents and Bramptonians as fear mongers and hate spreaders. We will continue marching to raise aware of dangers of mixing Religion and Education in Public school. Please join this cause if you have a school going child in your family to stop discrimination, segregation, hate, fear, religious practices in Public school. Let’s choose Education, Arts, Math, Science, Sports and free spirited life for our children in Public school. Let's choose Canada over Religion.

Friends, Parents, All community and races, please join this peaceful rally to show your support. Let's walk shoulder to shoulder for a brighter future for our children. Let's Walk for United Strong and Great CANADA we all love.

 Friends we are 4 days away for the historic rally. Please all come and show your support for better future of your children. We will start from Brampton City Hall. Rally is peaceful and no messages against any one faith or religion. Come with Canadian Flags.