ငယ္စဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား အမွတ္မထင္ ေတြ႔ဖူးခဲ့ပံု

၁၉၄၅-၄၆ ခုႏွစ္ ကာလမ်ားတြင္ ဖဆပလ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီးကို ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကသည္။ စစ္ႀကီးၿပီးဆုံးသြားၿပီးေနာက္ ဂ်ပန္ေငြစကၠဴမ်ား သုံးစြဲျခင္းမျပဳရေတာ့ဘဲ အဂၤလိပ္က်ပ္ေငြမ်ားကုိသာ သုံးစြဲၾကရသည္။ ဂ်ပန္ေငြစကၠဴမ်ား သာ လက္ဝယ္က်န္ရွိေနေသာ လူအမ်ားအခက္အခဲေတြ႕ၾကရသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္လက္က်န္ လက္နက္ပုန္း မ်ားလည္း ေက်းရြာအေတာ္မ်ားမ်ား၌ က်န္ရွိေနသည္။ ဤသည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ဆုိးခုိးတုိက္ခုိက္သူမ်ား ေပၚေပါက္ လာသည္။ စစ္က်န္ လက္နက္မ်ား ကုိ ကုိင္ေဆာင္၍ ဓားျပဂုိဏ္းမ်ား ဖြဲ႕ၾကသည္။ တစ္ရြာမွ တစ္ရြာကူး ကာ လုယက္တုိက္ခုိက္ၾကသည္။ ဤသုိ႔ ေက်းရြာမ်ား၌ မၿငိမ္မသက္ ရွိေနသလုိ ဓားျပတုိက္မႈမ်ားသည္ ၿမဳိ႕ ေပၚမွာပါ ျဖစ္ေပၚေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေဒးဒရဲၿမဳိ႕ကေလး သည္ ဂ်ပန္ေခတ္စစ္ကာလကတည္း က မၿငိမ္းခ်မ္းေပ။ ေတာတြင္း လက္ နက္ကုိင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက မၾကာ ခဏ လာေရာက္ပစ္ခတ္တုိက္ခုိက္ သည္။ လက္နက္ပုံးမ်ားရွိေနေသာ ဓားျပမ်ားကလည္း ေငြေၾကးခ်မ္း သာေသာ အိမ္မ်ားကို ညစဥ္လုိလုိ အႏုၾကမ္းစီးၾကသည္။ ရဲအဖြဲ႕သည္ ဓားျပရန္ကို ခုခံကာကြယ္ေပးႏုိင္ေသာ အေနအထားမရွိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်မ္း သာေသာ ေရႊကုန္သည္၊ ဆန္ကုန္ သည္ႀကီးအခ်ဳိ႕သည္ ရန္ကုန္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဓားျပမ်ားကေတာ့ ေလ်ာ့မသြားေပ။ ညစဥ္လုိလုိပင္ အႏု ၾကမ္းစီးလုယက္ၾကၿမဲျဖစ္သည္။ ေဒး ဒရဲၿမဳိ႕ကေလးသည္ တိတ္ဆိတ္ လ်က္ က်ီးလန္႔စာစားျဖစ္ေနခ်ိန္။ ကြၽန္ေတာ္၏ ဖခင္ႀကီးသည္ ခ်မ္းသာၾ<ြကယ္ဝသူမဟုတ္ေပ။ ပန္း ထိမ္ဆရာႀကီးတစ္ဦးျဖစ္၏။ ပန္းထိမ္ ဆရာနာမည္ရသူတစ္ဦးျဖစ္ရာ ေရႊ ထည္ပစၥည္းအပ္ႏွံၾကသူမ်ားေလ သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေခတ္ပ်က္၌သူ႔ကုိ ေရႊထည္ပစၥည္း အပ္ႏွံသူ နည္းပါး လွသည္။ အလုပ္မေကာင္းေခ်။ ဖခင္ ႀကီးက သူ႔ကုိ ခ်မ္းသာေသာသူ၊ အလုပ္အပ္ႏွံေသာ ေရႊမ်ားရွိသူဟု ထင္ၿပီး အႏုၾကမ္းစီးမွာ စုိးရိမ္သည္။ ဓားျပတုိ႔ ႏွိပ္စက္ခံရမွာ ေၾကာက္ သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူသည္ရန္ကုန္သုိ႔ ေျပာင္းႏုိင္ရန္ ႀကဳိးစားေတာ့သည္။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕၊ အလုံရပ္ကြက္၊ နတ္ စင္ လမ္းတြင္ အေမ၏ ေမာင္တစ္ဦးရွိ သည္။ သူတုိ႔ မိသားစု အိမ္ငွားေန ၾကသည္။ အေမ၏ ေမာင္ ကုိခင္ ေမာင္က စက္ခ်ဳပ္သည္။ သူ႔ဇနီး မၾကည္က ေစ်းေရာင္းသည္။ သူတုိ႔ က ဝါးထရံကာ၊ ဓနိမုိး အိမ္တစ္ လုံး ငွားေနၾကသည္။ အိမ္က ေပ ၃ဝ x ေပ ၅ဝ ေလာက္ရွိ၍ အေတာ္ ကေလးက်ယ္သည္။ အေမက ရန္ကုန္ေျပာင္းလုိေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူတုိ႔အိမ္မွာ ေခတၱေနၿပီးမွ အိမ္ရွာ ရန္အႀကံေပးသည္။ သည္လုိႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု မုိးရာသီမွာ ရန္ကုန္ေျပာင္း လာသည္ကုိ မွတ္မိသည္။ မုိးထဲ ေလ ထဲ ဧရာဝတီ သေဘၤာႀကီး စီးလာၾက ၍ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိ ေပ်ာ္ေန သည္။ သူတုိ႔ လင္မယားက ကေလး တစ္ေယာက္သာရေသးသည္။ ကြၽန္ ေတာ္တုိ႔ မိသားစုက အေဖ၊ အေမ ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိ သုံး ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ရန္ကုန္ ေျပာင္းရသည္ကို ေပ်ာ္သည္။ ရန္ ကုန္ လမ္းမႀကီးမ်ားေပၚမွာ ေျပးလႊား ေနေသာ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားကို ၾကည့္ ၍ မဝ။ လူေတြသြားၾက လာၾက သည္ကုိ ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေနေသာ နတ္စင္လမ္း ကေလးတြင္ အေရွ႕ဘက္တြင္သာ အိမ္မ်ားရွိ၍ အေနာက္ဘက္၌ မူစ လင္ ဗလီဝင္းႀကီး ရွိသျဖင့္ အုတ္ၿခံ စည္း႐ုိးကာထားေလသည္။ နတ္စင္ လမ္းသည္ ေတာင္ႏွင့္ ေျမာက္ရွိ ဘတ္စ္ကားလမ္းမႀကီးမ်ားသုိ႔ ေပါက္ သည္။ နတ္စင္လမ္းေနသူမ်ားအစုမွာ ပန္းပုဆရာမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သူတုိ႔ သည္ ဆင္႐ုပ္၊ ျမင္း႐ုပ္၊ က်ား႐ုပ္ စသည္တုိ႔ကုိ ထုလုပ္ၾကၿပီး ေရႊတိ ဂုံဘုရားေစ်းသုိ႔ ပုိ႔ေပးၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကား ကြၽန္ေတာ္အား ဆင္ ႐ုပ္ကေလး တစ္႐ုပ္ေပးေသာ ပန္း ပု ဆရာႀကီး ကုိႀကီးျမင့္ဆုိသူကုိ မွတ္ မိေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ ခုနစ္ ႏွစ္ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ ရွိဦးမည္။ ကုိႀကီး ျမင့္က အသက္ ၂ဝ ေက်ာ္အရြယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွင့္ တစ္အိမ္ေက်ာ္ သူတုိ႔ အိမ္မွာ ပန္းပု အလုပ္႐ုံကေလးရွိ သည္။ ပန္းပုဆရာ အဘုိးႀကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ လူငယ္ လူရြယ္ ေလး၊ ငါးဦးခန္႔ အလုပ္လုပ္ေနၾက သည္ကုိ သြားေရာက္ေငးေမာဖူးသည္။ ကုိႀကီးျမင့္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚၿပီး ဆင္႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္ ေပး ေလသည္။ သူေပးေသာ ဆင္႐ုပ္ ကား ေျခေထာက္မ်ား မဆုိစေလာက္ အနာကေလးပါသည္။ ဆုိင္သြင္းလုိ႔ ျဖစ္ပုံမေပၚ။ ထုိ႔ ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ကစားဖုိ႔ ေပးပုံရသည္။ လွပေသာ ဆင္႐ုပ္ကေလးပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က အိပ္ရာေခါင္းရင္းတြင္ အျမတ္တႏုိး ထား၍ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိ အလုံ ရပ္ကြက္ ကမ္းနားလမ္းရွိ ျမဴနီ စပါယ္ေက်ာင္းတြင္ေနၾကရသည္။ အုတ္တုိက္ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႏွင့္တူသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဒုတိယတန္းျဖစ္၍ ေအာက္ထပ္မွာ ေနရသည္။ အတန္း ငယ္ကေလးမ်ားကုိ ေအာက္ထပ္မွာ ထား၏။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကား အသက္ ၅ဝ ေက်ာ္ ကတုံးေျပာင္ ေျပာင္ ႏႈတ္ခမ္းေမြးျဖဴျဖဴႏွင့္ ျဖစ္ သည္။ ထုိစဥ္က ႏုိင္ငံျခား စစ္တပ္မ်ား ရွိေသး၍ စီးကရက္ဘူးမ်ဳိးစုံေတြ႕ရ သည္။ ဂုိးဖလိတ္၊ ရြက္ေလွ၊ ကပ္စ တန္ စသည့္ နာမည္မ်ဳိးစုံႏွင့္ျဖစ္ သည္။ ထုိစီးကရက္ဘူးမ်ားကုိ ျဖတ္၍ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကားထပ္တမ္း ကစားၾကသည္။ အတန္းထဲမွာ ကစားေနၾကစဥ္ ဆရာႀကီးမိသြား၍ ႀကိမ္လုံးႏွင့္ အ႐ုိက္ခံရဖူးေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အိမ္ႏွင့္ ေက်ာင္း သည္ အတန္ငယ္ေဝးေသာ္လည္း ကားစီး၍ မရ။ လမ္းေလွ်ာက္ရေလ သည္။ ေနပူပူ မုိးရြာရြာ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ ေက်ာင္းသားတစ္စုသြားအတူ၊ လာအတူ ျဖစ္ၾကသည္။ မုိးရြာလွ်င္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ပုိ၍ ေပ်ာ္ၾက၏။ တစ္ေန႔တြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညေနေက်ာင္းအလႊတ္၊ မုိးကေလး နည္းနည္းရြာေနေသာ အခ်ိန္ ကြၽန္ ေတာ္တုိ႔ လမ္းကေလးသုိ႔ အဝင္၌ က်ယ္ဝန္းေသာ ကြက္လပ္တစ္ခုရွိ သည္။ ျမက္ခင္းေလးျဖစ္ေနသည္။ ထိုေနရာတြင္ လူစုလူေဝးတစ္ခုကို ေတြ႕ရသည္။ ထုိင္သူမ်ားက ထုိင္ေန ၾကၿပီး အခ်ဳိ႕က ရပ္ေနၾကသည္။ သူတုိ႔ ေရွ႕တြင္ ေမာ္ေတာ္ကား တစ္ စီးရွိသည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ကား စက္ဖုံးေပၚကရပ္ၿပီး စကားေျပာ တရား ေဟာေန၏။ သူက အသားညဳိညဳိ၊ ပိန္ပိန္ ပါးပါးပင္ျဖစ္၍ စစ္ဝတ္စုံကုိ ဖုိသီ ဖတ္သီဝတ္စား၏။ ေဒါႏွင့္ ေမာႏွင့္ စိတ္လုိက္မာန္ပါေျပာေနသျဖင့္ ကြၽန္ ေတာ္တုိ႔ စိတ္ဝင္စားစြာရပ္ၾကည့္ၾက သည္။ စကားေျပာေနေသာ လူႀကီး အနားမွာ စစ္ဝတ္စုံႏွင့္ လူငယ္ လူ ရြယ္အခ်ဳိ႕ရွိေနၾကသည္။ သူတုိ႔သည္ လက္ခုပ္တီးသည့္အခါ တီးၾကသည္။ ကားေပၚမွ ရပ္၍ ေျပာေနေသာ လူႀကီး၏ စကားမ်ား၌ ညီၫြတ္ၾကမွ အလုပ္လုပ္ၾကမွ ဟူေသာ စကားလုံး မ်ားပါသည္။ သူစကားေျပာတာျမန္ ၍ တစ္ခါ တစ္ခါ မၾကားလုိက္ သလုိ ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ လမ္းေပၚ တြင္ စုေဝးေနၾကသူအားလုံးသည္ သူ ေျပာသမွ်ကို စိတ္ဝင္တစားရွိေနၾက ေလသည္။ ''အင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေတာ့ ေတာ္ပါေပတယ္ဗ်ာ။ တုိင္း ျပည္အတြက္ မနားမေန အလုပ္လုပ္ ေနတယ္''ဟူ၍ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးမွ ဦးထုပ္ေဆာင္းထားေသာ လူႀကီး ေျပာ သံၾကားလုိက္ရ၏။ အလုပ္သမား ႀကီး တစ္ဦးႏွင့္ တူ၏။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေသာအခါ အိမ္ေရွ႕တြင္ သတင္း စာ ဖတ္ေနေသာ အေဖ့အား ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတရားေဟာေနတာ ေတြ႕ ခဲ့ရတယ္ဗ်ဟု ေျပာျပၾကသည္။ အေဖက ''မင္းတုိ႔ကံေကာင္း တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကို အေဖတစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး''ဟု ေျပာေလ သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကုိ ေတြ႕ခဲ့ရသျဖင့္ ဆုလာဘ္ႀကီးတစ္ခုရသလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနၾကေလသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေပ်ာ္ ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈသည္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရမႈႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရေလသည္။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ေက်ာင္းသြား၊ ေက်ာင္းျပန္ ဗုိလ္ခ်ဳုပ္ ကုိေတြ႕ရဦးမလားဟု ေမွ်ာ္လင့္ၾက သည္။ မေတြ႕ရေပ။ ေန႔ေတြ၊ လေတြ အေတာ္ေျပာင္းခဲ့ေလၿပီ။ တစ္ေန႔တြင္ေတာ့ ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီခန္႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတန္းထဲမွာ စာကူးေနၾကစဥ္ ဆရာႀကီးဝင္လာ သည္။ ''ေက်ာင္းလႊတ္လုိက္တယ္။ မင္း တုိ႔အိမ္ေကာင္းေကာင္းျပန္ၾက'' ဟုဆုိသည္။ ေက်ာင္းလႊတ္ၿပီဆုိ၍ ေပ်ာ္သြား ၾကသည္။ ေဟးခနဲ ေအာ္လုိက္ၾက ၏။ မုိးကေလးတဖြဲဖြဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ ေက်ာင္းဆင္းလာၾကသည္။ လမ္း ေပၚမွာ ယခင္ကလုိ ကားေတြ မ်ားမ်ားစားစားမေတြ႕ရ။ လူႀကီးအခ်ဳိ႕ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္သြားၾကသည္ ကုိေတြ႕ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကား ေက်ာင္း ေစာေစာလႊတ္သျဖင့္ အိမ္သုိ႔ျဖည္း ျဖည္းသာ ေလွ်ာက္ျပန္ၾက၏။ လမ္း ေဘးမွာေတြ႕ေသာ ေရအုိင္ေရဗြက္ထဲ ဆင္းသည္။ ေဘာလုံးကန္ခ်င္စိတ္ ေတြ ေပါက္လာေသာ္လည္း ေဘာလုံး ကမပါ။ အိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့မွ ေဆာ့ ၾကမည္ဟု စိတ္ကူးလာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေနထုိင္ရာ နတ္စင္လမ္း ကေလးမွာလည္း တိတ္ဆိတ္ေန၏။ ပန္းပု႐ုံကေလးမ်ားမွ ထုသံျဖတ္သံ မ်ားပင္ မၾကားရ။ ဘယ္လုိေၾကာင့္ ပါလိမ့္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အိမ္သုိ႔ ေရာက္ ေသာအခါ အေဖသည္ အလုပ္မွ ေစာ စီးစြာ ျပန္ေရာက္ေနပုံရသည္။ သူသည္ ေရႊေတာင္တန္းရွိ ပန္းတိမ္ ဖုိ၌ ေန႔စဥ္ အလုပ္ဆင္းသည္။ သည္ေန႔ ေနမေကာင္းလုိ႔လားဟု ထင္ မိသည္။ အေဖသည္ စိတ္မေကာင္း ဟန္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေရွ႕လာရပ္ေန သည္။ ''သားတုိ႔၊ မင္းတုိ႔တစ္ေလာက ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မရွိ ေတာ့ဘူး။ လူသတ္သမားေတြ ပစ္ သတ္သြားလုိ႔ ေသၿပီတဲ့''အေဖက ဆုိ႔ ဆုိ႔နစ္နစ္ ေျပာ၏။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဘာမွ နား မလည္လွေသာ္လည္း ဝမ္းနည္းစြာ ခံစား လုိက္မိသည္။ တုိ႔ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ ဗုိလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေသၿပီတဲ့ ဟု တီးတုိး အသံထြက္မိေလ၏။ ျမတ္ေဆြ