လက္ပံေတာင္း သင္ခန္းစာ

လက္ပံေတာင္းေတာင္ လူထု လႈပ္ရွားမႈဟာ က်ေနာ္တို႔ကို သင္ခန္းစာေတြ
အမ်ားၾကီးေပးတယ္။ လက္ပံေတာင္း အျဖစ္ အပ်က္ကို က်ေနာ္တို႔ ေလ့လာဖို႔
သင္ခန္းစာယူဖို႔နဲ႔ ေနာက္ေနာင္မွာ ဒီလို အမွားမ်ဳိး ထပ္ျပီး
မၾကံဳေတြ႔ေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကဖို႔ လိုပါမယ္။

လက္ပံေတာင္းမွာ ရွဳံးခဲ့သလား

လက္ပံေတာင္း လႈပ္ရွားမႈမွာ လူထုဘက္က ရွဳံးနိမ့္တယ္္။ အျပီးအပိုင္
ျပတ္ျပတ္သားသား ရွဳံးနိမ့္သြားျပီလား ဆိုတာ ေျပာဖို႔ေစာေသး ေပမဲ့
အနည္းဆုံး ယာယီေတာ့ ရွဳံးနိမ့္သြားတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ရွဳံးသလဲ။
ေနာင္မရွဳံးေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ဒီအေျဖကို ေျဖဖို႔ အတြက္
လက္ပံေတာင္းျဖစ္စဥ္ကို ျပန္သုံးသပ္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

လက္ပံေတာင္းလူထုလႈပ္ရွားမႈ ဘာ့ေၾကာင့္ ရွဳံးတယ္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာသလဲ။
ဒါကို အရင္ဆုံးရွင္းခ်င္ပါတယ္။

လက္ပံေတာင္းမွာ လယ္ေတြ ဧက တေသာင္းေက်ာ္ (ကုမၸဏီဘက္က အတည္ျပဳတဲ့ အေရအတြက္
ဧက ၇၈၀၀) ကို ဦးပိုင္နဲ႔ ဝမ္ေပါင္ ဖက္စပ္ကုမၸဏီက လွည့္ဖ်ား
သိမ္းယူခဲ့တယ္။ စတင္သိမ္းယူစဥ္တုန္းက ၃ ႏွစ္ပဲ သိမ္းမွာပါလို႔ ေျပာျပီး
သုံးႏွစ္စာ သီးႏွံေလ်ာ္ေၾကး ငါးသိန္းေက်ာ္ ေပးသိမ္းခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ႏွစ္
၆၀ သိမ္းမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါဟာ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ လိမ္ညာ
လွည့္ဖ်ားျခင္းျဖစ္သလို အာဏာ အလြဲသုံးစားလုပ္ျပီး အဓမၼလုပ္တာလည္း
ျဖစ္တယ္။

ကုမၸဏီက စီမံကိန္း စတင္ျပီး ၇ လ ၈ လအၾကာမွာ ေဒသခံျပည္သူေတြ ေသာက္သုံးတဲ့
တြင္းေရေတြေတာင္ငံလာတယ္။ ေျမေအာက္ ေရေၾကာထဲ အထိ ဓါတု အဆိပ္အေတာက္ေတြ
စိမ့္ဝင္လာတယ္။ ေဒသတခုလုံးရဲ့ က်န္းမာေရး ပ်က္စီးယိုယြင္းမယ့္ အႏၱရာယ္ကို
ရင္ဆိုင္ လာရတယ္။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ၾကီး တခုလုံး ပ်က္ျပဳန္းမယ့္
အႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ရတယ္။ ဓါတု အဆိပ္သင့္ ေျမစာေတြကို လယ္ေတြထဲမွာ
ပုံတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ လယ္သမားေတြက ဆႏၵျပၾကတယ္။ ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။
အေရးဆိုၾကတယ္။

လယ္သမားေတြလိုခ်င္တာက သိမ္းထားတဲ့ လယ္ေတြ ျပန္ရဖို႔နဲ႔ လက္ပံေတာင္းေၾကးနီ
စီမံကိန္း ရပ္ေပးဖို႔။ ဒါဟာ အဓိက အခ်က္ႏွစ္ ခ်က္ ျဖစ္တယ္။ အခု ဒီအဓိက
အခ်က္ႏွစ္ခ်က္မွာ ကိုယ္ေတာင္းဆိုတာ တျပားတခ်ပ္မွ မရဘဲ လူထုလႈပ္ရွားမႈ
ရပ္တန္႔သြားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ပံေတာင္း အေရး ရွဳံးနိမ့္တယ္လို႔ က်ေနာ္
ေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူထုဘက္က အခု ဆုတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ပုံစံဟာ ၈၈ လူထု လႈပ္ရွားမႈတို႔၊ ၂၀၀၇
သံဃာ့အေရးေတာ္ပုံတို႔နဲ႔ ပုံစံမတူဘူး။ ၈၈ တို႔ ၂၀၀၇ တို႔ ဟာ ရွဳံးတာ
မဟုတ္ဘူး။ စစ္တပ္က မတန္တဆ အင္အားသုံးသတ္ျဖတ္လို႔ ယာယီ
ေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္ရတာသာ ျဖစ္တယ္။ အေရး အခင္းေတြ ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ
စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ ေၾကာက္ဒူးတုန္ျပီး က်န္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္မေရြး
လူထု လႈပ္ရွားမႈ ထပ္ျဖစ္  ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ မအိပ္ႏိုင္၊
မစားႏိုင္ဘဲ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။ လူထုဘက္ကလည္း အခြင့္အခါရတာနဲ႔ ေနာက္တခါ
ထပ္ခ်ဖို႔ အဆင္ သင့္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကို သူတို႔လည္း သိတယ္။ ၈၈
ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးရတယ္။ ၂၀၀၇ ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပး ရတယ္။  ဒီလႈပ္ရွားမႈေတြကို ရွဳံးတယ္လို႔
မေခၚဘူး။ အင္အားမမွ်လို႔ ယာယီေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္ရတာသာ ျဖစ္တယ္။

အခု ဒီလက္ပံေတာင္းအေရးမွာေတာ့ လယ္သမားေတြကိုယ္တိုင္က အားေလွ်ာ့ျပီး
ေနာက္ဆုတ္သြားၾကတယ္။ လက္နက္နဲ႔ ေခ်မႈန္းလို႔ အားမတန္
မာန္ေလ်ာ့လိုက္ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ၊ စိတ္ပ်က္ျပီး ေနာက္ဆုတ္သြားတဲ့
အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပြဲရွဳံးတယ္ လို႔ က်ေနာ္ဆိုတာ
ျဖစ္ပါတယ္။ (ေနာက္တၾကိမ္ျပန္စႏိုင္ရင္ အခုအရွဳံးကို ယာယီ အရွဳံး လို႔
သတ္မွတ္ရမွာ ျဖစ္ျပီး ေနာက္တခါ ျပန္မစႏိုင္တဲ့ အထိ စိတ္ဓါတ္ပါ
အညြန္႔က်ဳိးသြားခဲ့ရင္ေတာ့ အျပီးအပိုင္ ရွဳံးနိမ့္သြားျပီလို႔ ဆိုရမွာ
ျဖစ္ပါတယ္။ )

လူထု လႈပ္ရွားမႈ တရပ္ဟာ ဘယ္လို အေျခအေနမွာ ရွဳံးတတ္သလဲ

လူထု လႈပ္ရွားမႈတခု ဆိုတာ ေတာ္ရုံတန္ရုံနဲ႔ ရွဳံးခဲလွတယ္။ လက္နက္အင္အား
မတန္တဆနဲ႔ ဖိႏွိပ္ရင္ေတာင္ ယာယီပဲ အေရးနိမ့္တယ္။ အျမဲမရွဳံးဘူး။
စိတ္ဓါတ္မေသဘူး။ စိတ္ဓါတ္မေသရင္ ယာယီ ေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္ရေပမဲ့
ေနာင္အခါမွာ ျပန္ရွင္သန္တာပဲ။ လႈပ္ရွားမႈ ေရွ႔ဆက္ခ်ီတက္တာပဲ။ ဗမာျပည္မွာ
ဒီလုိ ဥပမာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ သမိုင္းတေလွ်ာက္
ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ဒီလိုနည္းနဲ႔ လက္ဆင့္ကမ္း ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတာပဲ။
ဖဆပလေခတ္ ေအာက္တုိဘာ ေက်ာင္းတလပိတ္အေရးအခင္းတုန္းကလည္း
ျဖိဳခြဲႏွိမ္နင္းတာ ခံခဲ့ရ တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ဓါတ္ေသမသြားဘူး။ စစ္အစိုးရ
အာဏာသိမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရွ႔ဆုံးကပဲ ျပန္ထြက္ကန္႔ကြက္ ဆန္႔က်င္ခဲ့တာပဲ။
အဲဒီဇူလိုင္ ၇ ရက္ အေရးေတာ္ပုံၾကီးမွာဆုိရင္ ေက်ာင္းသား
ရာေက်ာ္သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ သမဂၢ အေဆာက္အဦၾကီးကို ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔
ျဖိဳခြဲပစ္တယ္။ လက္နက္ အင္အားကို မတန္တဆ အစြမ္းကုန္ သုံးျပလိုက္တာပဲ။
အရက္စက္ဆုံး ေခ်မႈန္းနွိမ္နင္းတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ လူသာရာေက်ာ္
ေသေအာင္သတ္ႏိုင္လိုက္တယ္။ ခြပ္ေဒါင္းစိတ္ဓါတ္ကို မသတ္လိုက္ႏိုင္ဘူး။

ခြပ္ေဒါင္း စိတ္ဓါတ္ကို မသတ္ႏိုင္လို႔ ေနာင္အခါမွာ အလုပ္သမားအေရး အခင္း၊
ဦးသန္႔ အေရးအခင္း၊ မႈိင္းရာျပည့္ စတဲ့ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈၾကီးေတြ
ဆက္လက္ ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလို ဆက္လက္ ေပၚထြက္ေနသလဲ။
စိတ္ဓါတ္ကို မသတ္ႏိုင္လို႔။ မတရားမႈကို ေခါင္းငုံ႔ မခံဘူးဆိုတဲ့
စိတ္ဓါတ္ကို မသတ္ႏိုင္လို႔။

၈၈ အေရးေတာ္ပုံၾကီးမွာလည္း ၾကည့္ပါ။ တႏိုင္ငံလုံး ေနရာအႏွံ႔ အျပားမွာ
လူေတြ အေျမာက္အမ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္တာပဲ။  အဲသလို သတ္ျပီးတဲ့ေနာက္
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၾကာေအာင္ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ သတ္ျဖတ္တာေတြ၊
ေထာင္ခ်တာေတြ၊ အဆိုးဝါးဆုံး ႏွိပ္စက္ ညွင္းပန္းတာေတြ
ရက္ရက္စက္စက္လုပ္တာပဲ။ လူထုက အေလ်ာ့မေပးဘူး။ ႏွိပ္စက္တဲ့ၾကား၊
သတ္ျဖတ္တဲ့ၾကား၊ ေထာင္ခ်တဲ့ၾကားက ေန ဆက္လက္ျပီး တိုက္ပြဲဝင္ေတာ့ ၈၈
အေရးေတာ္ပုံၾကီးရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲဟာ ဒီေန႔ အထိ နိဂုံးမခ်ဳပ္ႏိုင္ဘဲ
တိုက္ပြဲ ေရရွည္ခဲ့တယ္။

ဒီဥပမာေတြက ဘာကို ျပသလဲဆိုေတာ့ စိတ္ဓါတ္ကိုေသေအာင္ မသတ္ႏိုင္ရင္
လူထုလႈပ္ရွားမႈ တခုဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွဳံးဘူးဆိုတာ ကို ျပတယ္။

ဒီေတာ့ လူထု လႈပ္ရွားမႈ တခုဟာ ဘယ္လို အခါမွာ ရွဳံးတတ္သလဲ။
လူထုကိုယ္တိုင္က အရွဳံးကို လက္ခံသြားတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ ရွဳံးတတ္ပါ တယ္။
လူထုကို အညံ့ခံ စိတ္ဓါတ္သြတ္သြင္းေပးတာကို ခံရရင္ ရွဳံးတတ္ပါတယ္။ လူထုက
သူတို႔ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ဟာ မွန္မွမွန္ရဲ့လား တရားမွ တရားရဲ့လား။ ငါတို႔ကို
က်န္တဲ့ ျပည္သူေတြကို ေထာက္မွေထာက္ခံရဲ့လား ဆိုျပီး ဇေဝဇဝါျဖစ္လာရင္
ေတြေဝလာရင္ ရွဳံးတတ္ပါ တယ္။

အခုလက္ပံေတာင္း ျဖစ္စဥ္ကို ၾကည့္ရင္ ပထမ အေစာ္ကားခံရတယ္၊
အဓမၼေျမသိမ္းခံရတယ္။ ဒုတိယ မေက်နပ္လို႔ ဆန္႔က်င္ ေတာင္းဆိုတယ္။ တတိယအဆင့္
အာဏာပိုင္ဘက္က ဖိႏွိပ္၊ ဖမ္းဆီး ညွင္းပန္းတယ္။ စတုတၳ အဆင့္ ဖမ္းထားတဲ့
လူျပန္လႊတ္တယ္။ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကည့္ရင္ လယ္သမားေတြဘက္က အလုပ္ပ်က္တာ၊
အခ်ဳပ္ထဲ သြားအိပ္လိုက္ရတာ၊ လူပင္ပန္းတာ၊ ဆံပင္ေဆာင့္ဆြဲ ရိုက္ႏွက္တာေတြ
ခံလိုက္ရတာေတြသာ အဖတ္တင္တယ္။ ဘာတခုမွ မရလိုက္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာတင္ ပြဲက
ရပ္သြားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပြဲ ရွဳံးတယ္။

လက္ပံေတာင္း ဘာ့ေၾကာင့္ ရွဳံးရသလဲ

ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရ တက္လာျပီးေနာက္ လူထု ဆႏၵျပပြဲေတြမွာ
ေအာင္ပြဲခံခဲ့တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။

အထင္ရွားဆုံး ေအာင္ပြဲက ျမစ္ဆုံေအာင္ပြဲပါ။ ျပည္သူလူထုက သိပ္ညီညြတ္ၾကတယ္။
စာေပ အႏုပညာ အသိုင္းအဝိုင္း၊ ပညာတတ္ အသိုင္းအဝိုင္း၊
တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု အားလုံး ညီညီညြတ္ညြတ္ အေရးဆိုႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔
ျမစ္ဆုံ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

တိုင္ယီ အလုပ္သမား သပိတ္ ေအာင္ပြဲခံခဲ့တယ္။ ေတာင္းဆိုခ်က္
အကုန္္လုံးတခါတည္း မရေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အလုပ္ရွင္ဘက္က
လိုက္ေလ်ာခဲ့ရတယ္။ ဒါေအာင္ပြဲခံတာပါပဲ။ ေတာင္းဆိုခ်က္အားလုံး
အကုန္တျပိဳင္တည္း ရသြားတယ္ဆိုတာ ရွားပါတယ္။ အခုေလာက္ရတာဟာ ေအာင္ပြဲခံ
တာပါပဲ။

မိုးထိမိုးမိ ေရႊလုပ္ငန္း ဆႏၵျပပြဲ ေအာင္ပြဲခံခဲ့တယ္။ အလုပ္သမားေတြ၊
တပိုင္တႏိုင္သမားေတြရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို အလုပ္ရွင္နဲ႔
အာဏာပို္င္ေတြဘက္က လိုက္ေလ်ာခဲ့ရတယ္။ အခုစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ျပီးမွ ကတိဖ်က္
သစၥာမဲ့ေပမဲ့ ဒါကို ဆက္တိုက္ပြဲဝင္ရင္ ေနာက္ထပ္ ေအာင္ျမင္ဦးမွာပဲ။
ဒီလိုပြဲေတြဟာ ေအာင္ပြဲေတြျဖစ္ပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ သူမ်ားေတြ ေအာင္ပြဲခံေပမဲ့ လက္ပံေတာင္း ဘာ့ေၾကာင့္ ရွဳံးရသလဲ။ဲ

ကိုယ့္တပ္ကိုယ္ ျပန္နင္းခံရလို႔ လက္ပံေတာင္း လႈပ္ရွားမႈ ရွဳံးရတယ္။
ေခါင္းေဆာင္ေတြ သစၥာေဖာက္လို႔ လက္ပံေတာင္းမွာ ရွဳံးတယ္။ ဆရာၾကီး
သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ့စာခ်ဳိးနဲ႔ ေျပာရရင္ ရန္သူကို ရန္ဟူ၍ မမွတ္တဲ့
အျပင္၊ ကိုယ့္တပ္ကို ျပန္ကာနင္းခ်င္တဲ့ ကျမင္းမ အေကာင္ ဗိုလ္တခ်ိဳ႔
ရယ္ေၾကာင့္ ရွဳံးနိမ့္ခဲ့ရတာပါ။

လယ္သမားေတြဟာ အားၾကီးတဲ့သူက ဖိႏွိပ္ေစာ္ကားတာကို ေခါင္းငုံ႔မခံဘဲ
ရဲရဲေတာက္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ အာခံခဲ့တာပါ။ သူရဲေကာင္း
စိတ္ဓါတ္မ်ဳိးနဲ႔ မတရားမႈကို တြန္းလွန္ခဲ့တာပါ။ ဒီလို လယ္သမား
ဒီလိုလူထုမ်ဳိးကို လြယ္လြယ္နဲ႔ အရွဳံးေပးခိုင္းလို႔ မရဘူး။ ဒါ ေပမဲ့
သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အရွဳံးေပးခိုင္းတဲ့
အခါ လယ္သမားေတြထဲမွာ ေတြေဝသြားတယ္။ ဂ်င္မီတို႔ လာျပီး
တရားေရေအးတိုက္ေကြ်းျပီးေနာက္မွာ လယ္သမားတခ်ဳိ႔ အိမ္ျပန္သြားၾကတယ္။
စည္းလုံး ညီညြတ္မႈ ျပိဳကြဲသြားတယ္။
ေရွ႔ဆက္ တိုးခ်င္သူနဲ႔ မတိုးခ်င္သူ အုပ္စုကြဲသြားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပြဲ
ရွဳံးသြားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပြဲ အရွဳံးရဲ့ နံပါတ္တစ္ တရားခံဟာ ဂ်င္မီ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ၈၈
မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား အဖြဲ႔ ျဖစ္တယ္။ နံပါတ္ႏွစ္ တရားခံဟာ ပုလဲျမိဳ႔နယ္
အမ်ဳးိသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚခင္စန္းလႈိင္ျဖစ္တယ္။
ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြ သစၥာေဖာက္ျပီး လယ္သမားေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔
လုပ္တာမွားေနတယ္၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ပါလို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ ဒီပြဲ
ရွဳံးရတာျဖစ္တယ္။ ရန္သူရဲ့ ဖိႏွိပ္မႈ ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ
ကိုယ့္ေခါင္းေဆာင္ေတြ သစၥာေဖာက္လို႔ ရွဳံးရတာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဒီအရွဳံးဟာ
ရွက္စရာေကာင္းတယ္။ ရင္နာဖို႔လည္း ေကာင္းတယ္။

တကယ္ေတာ့ လက္ပံေတာင္းအေရးဟာ ေဒသတြင္း အေရးထက္ ပိုတယ္။
အမ်ဳိးသားအေရးျဖစ္တယ္။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ သယံဇာတ၊
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ အေမြအႏွစ္ျဖစ္တယ္။ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ၾကီးမားတယ္။
ဒီႏိုင္ငံထဲက ေတာင္တလုံး ေပ်ာက္ ကြယ္သြားရင္ ဒီေဒသ တခုသာ မက
တႏိုင္ငံလုံးကို ထိခိုက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ပံေတာင္းအေရးဟာ တႏိုင္ငံလုံး
အေရး ျဖစ္ တယ္။ ဒါကို က်န္တဲ့ ျပည္သူေတြလည္း နားလည္တယ္။ စာေပနဲ႔
အႏုပညာသမားေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ၊ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူေတြ သဘာဝ
ပတ္ဝန္းက်င္ကို ျမတ္ႏိုးသူေတြက ပူးေပါင္းပါဝင္ၾကဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ
အေရးေတာ္ပုံကို အညြန္႔ခ်ဳိးခံလိုက္ရတာ ျဖစ္တယ္။ လက္ပံေတာင္းအေရးဟာ
တကယ္ေတာ့ ျမစ္ဆုံလို ႏိုင္ငံလုံး အေရးျဖစ္ျပီး ျမစ္ဆုံလို
ေအာင္ပြဲခံရမယ့္ အေရး တခုပါ။

ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ သစၥာေဖာက္သလဲ

ေခါင္းေဆာင္ေတြ အညာခံရလို႔ သစၥာေဖာက္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြ
ႏိုင္ငံေရး မေလ့လာဘဲ ၊ ဟိုပြဲတက္ ဒီပြဲတက္ ရုပ္ပုံ ဆြဲလိုက္၊
သီခ်င္းဆိုလိုက္၊ ခရိုနီနဲ႔ ေပါင္းလိုက္ ၾကံ့ဖြတ္နဲ႔ေပါင္းလိုက္
လုပ္ေနၾကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အ ေနတယ္။ တုံးေနတယ္။ ေခါင္း  ေဆာင္ေတြ
ႏိုင္ငံေရး တုံးလြန္း အလြန္းလို႔ အခုလို သစၥာေဖာက္တဲ့ အလုပ္ကို
လုပ္မိၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိက ျပႆနာက သူတို႔ ၈၈ ေတြဟာ ဦးသိန္းစိန္ရဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို
အယုံလြန္ေနၾကတယ္။ တိုင္းျပည္ ကယ္တင္ရွင္ၾကီး ထင္ေနတယ္။  ဦးေအာင္မင္း၊
ဦးစိုးသိန္းတို႔ကိုလည္း သူေတာ္ေကာင္း၊ ဘုရား ဒကာ၊
ေက်ာင္းဒကာၾကီးေတြေလာက္နီးနီး စြတ္ျပီး အထင္ၾကီးေနတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ဆိုတာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ သံဃာေတြကို သတ္ခဲ့တဲ့
ဗိုလ္သိန္းစိန္ပါပဲ။ ဒီေဘာင္းဘီခြ်တ္ဦးသိန္းစိန္က ဆင္းရဲမြဲ ေတမႈကို
တိုက္ဖ်က္ပါမယ္၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ပါမယ္ ေျပာသမွ်ကို သူတို႔
ယုံၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ ဘယ္ေလာက္ပဲ စကားအလွေတြ သုံးသုံး၊ ဘယ္လို
ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ျပေနေန သူဟာ အရင္အာဏာရွင္လက္ထက္တုန္းကလိုပဲ
ညာျမဲညာေနတုန္း ဆိုတာ သက္ေသျပေနတဲ့ စကားေတြကို ေတြ႔ေနရေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔
အစိုးရဟာ ျပည္သူလူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ အစိုးရပါလို႔
အၾကိမ္ၾကိမ္ လိမ္ညာေျပာဆိုေနတာကို မၾကားခ်င္ အဆုံး ခဏခဏ ၾကားေနရတယ္။
အေျခခံဥပေဒၾကီးဟာလည္း ျပည္သူလူထု ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က
ေထာက္ခံမဲေပးထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒၾကီးပါလို႔ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။
ဦးသိန္းစိန္တင္မကဘူး၊ သူ႔ လက္ဝဲရံ၊ လက္်ာရံ လုပ္ေနၾကတဲ့ ဦးေအာင္မင္း၊
ဦးစိုးသိန္းတို႔လည္း ဒီလိုပဲ ညာေနၾကတာ ခဏခဏပဲ။ ဒီလိုညာပုံမ်ဳိးဟာ
လူမသိေအာင္ ညာတဲ့ ညာလုံး မ်ဳိးေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ အားလုံးသိေနမွန္း
သိသိၾကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ ညာတဲ့ ညာလုံးမ်ဳိးပဲ။
ဒီလိုညာလုံးမ်ဳိးကို ညာတဲ့သူဟာ အာဏာရွင္လည္း ျဖစ္မွ အရွက္အေၾကာက္လည္း
ကင္းမွသာ ဒီလိုညာတဲ့စကားမ်ဳိး ေျပာႏိုင္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ လူေတြ
သိမွန္းသိရက္နဲ႔ သိသိၾကီးနဲ႔ ညာတယ္ဆိုတာ အရွက္အေၾကာက္ကင္းဖို႔ လိုအပ္သလို
ျပည္သူကို ေစာ္ကားရဲဖို႔လည္း လိုအပ္ေနလို႔ပဲ။ သူတို႔ ေျပာင္လိမ္ေနတာဟာ
မင္းတို႔ ျပည္သူေတြကို လူ မထင္ဘူးလို႔ ေျပာေနတာ။ ဒါကို ျပည္သူေတြက
သည္းခံေနရတယ္ဆိုတာကလည္း ဒီအစိုးရဟာ အာဏာရွင္ အစိုးရပဲ ဆိုတာ သိေနေသးလို႔
သည္းခံေနရတာ။ အဲ…သည္းမခံတဲ့လူဆိုရင္လည္း ဒီအစိုးရက ျပတ္ျပတ္သားသား
ႏိွပ္ကြပ္ေနတုန္းပဲ။ အဲသလို ႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့ အေကာင္းဆုံး ဥပမာတခုကို
ေျပာျပမယ္။

အဲဒီဥပမာကေတာ့ ကိုေအးလြင္တို႔ အဖြဲ႔ပါပဲ။ ကိုေအးလြင္တို႔ဟာ သူတို႔
စစ္အာဏာရွင္ေတြကို အက်ဳိးျပဳခဲ့ဖူးသူေတြပါ။ ကိုေအးလြင္တို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့
စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔မႈ ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြ အတြက္
အမ်ားၾကီး အက်ဳိးရွိခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကို ေအးလြင္တို႔ဆိုတာ ၈၈
မ်ဳိးဆက္မင္းကိုႏို္င္တို႔ အဖြဲ႔ထက္ အရင္ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔
ေပါင္းခဲ့သူေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုေအးလြင္ကို ဒီႏွစ္ထဲမွာ တင္ပဲ
ဖမ္းျပီးေထာင္ခ်ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူ႔ကို ဒီလို ဆက္ဆံတာလဲ။ ၂၀၁၀
ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၾကံ့ဖြတ္ပါတီ ညစ္တာေတြကို ေထာက္ျပျပီး တရားစြဲခဲ့လို႔ပါ။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၾကံ့ဖြတ္က ညစ္ပတ္တာေတြကို ေခါင္းငုံ႔မခံဘဲ
အမွန္တရားဘက္ကေန ခုခံ တိုက္ခိုက္တဲ့ေနရာမွာ ကိုေအးလြင္တို႔ ပါတီဟာ
က်န္တဲ့ပါတီေတြ အားလုံးထက္ သာပါတယ္။ (က်န္တဲ့ အပိုင္းေတြကို မဆိုလိုပါ။)
အဲသ လိုသာတဲ့ အတြက္ကိုေအးလြင္ကို အျငိဳးထားျပီး ေထာင္ခ်တာပါ။

အၾကီးအက်ယ္မဲခို္းမဲညစ္ထားတာကို ျပည္သူေတြ က်ေနာ္တို႔ကို မဲေပးထားပါတယ္
ေျပာေနသမွ်၊ ၂၀၀၈ မွာ ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ျပီး နာဂစ္ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ လူေတြ
ေသၾက၊ ေၾကၾကတဲ့ ၾကားက မတရားလုပ္သြားတဲ့ အေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူေတြ
ေထာက္ခံတဲ့ အေျခခံ ဥပေဒပါ ေျပာေနသမွ်မွာ ဦးသိန္းစိန္ဟာ လူလိမ္လူညာ ဆိုတာ
ထင္ရွားသိသာေနပါတယ္။

ဒီလို သိသာေနပါလ်က္ မင္းကိုႏိုင္တို႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြဟာ ဦးသိန္းစိန္၊
ဦးေအာင္မင္း၊ ဦးစိုးသိန္းတို႔ကို ဘာ့ေၾကာင့္ အယုံၾကီး ယုံေနၾက တာလဲ။
လိုအပ္ရင္ ဓါးထုတ္ျပမယ္လို႔ ၾကဳံးဝါးျပီး ေထာင္ကထြက္လာတဲ့ မင္းကိုႏိုင္ဟာ
ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေအာင္မင္းတို႔ စိုးသိန္းတို႔ေရွ႔မွာ သြားျဖီး ေလးနဲ႔
ယုန္ကေလး သိုးကေလး ျဖစ္သြားတာလဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ဟာ ၾကံ့ဖြတ္အစိုးရနဲ႔
ေျပလည္ခ်င္လြန္းေနလို႔ပါ။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆိုတာ ၾက့ံဖြတ္နဲ႔
တည့္ မွ ရမွာလို႔ ထင္ေနၾကလို႔ပါ။ တဖက္သတ္ အေလ်ာ့ေပး အရွဳံးေပးမွ
ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္လို႔ ရမယ္လို႔ ထင္ေနလို႔ပါ။

ဒါ့အျပင္ သူတို႔တသက္လုံးမွာ အစိုးရက သူတို႔ကို သူခိုးဓါးျပ၊
ေတေလဂ်ပိုးေတြလိုသာ ဆက္ဆံတာကို ခံလာရတဲ့သူေတြပါ။ (ဒါက သူတို႔ တင္ မဟုတ္၊
ႏိုင္ငံေရးသမားအားလုံးကို အစိုးရက ဒီလိုဆက္ဆံတာပါ။) အဲသလို
အဆက္ဆံခံလာရတာကေန ဝန္ၾကီးအဆင့္က လူ လူသူသူ စကားလာေျပာတာကို ခံရတဲ့ အခါ
သူတို႔ သိပ္လူရာဝင္သြားျပီလို႔ စိတ္ၾကီးဝင္သြားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔
အတိုက္အခံေတြ ဟာ သိပ္ေစ်းေပါပါတယ္။ ဝန္ၾကီးက စကားလာေျပာရင္
စိတ္ေျပာင္းတတ္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကေန ေထာက္ပ့ံေၾကးေပးျပီး ၾသဇာခံေမြးရင္
လည္း ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ လူေမြးလို႔ရတယ္။ ဒါေတြက အေတြ႔အၾကဳံသိပ္ႏုတာကို
ေဖာ္ျပတဲ့ လကၡဏာေတြပါ။

ဒါ့အျပင္ ၈၈ အုပ္စုထဲက တခ်ဳိ႔ဟာ ၂၀၁၅  မွာ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ အတြက္
အေပါစား မဲဆြယ္စည္းရုံးနည္းေတြကိုပါ သုံးလာတာမ်ဳိး ေတြေတာင္ ေတြ႔လာရတယ္။
လူျပိန္းၾကိဳက္ စကားမ်ဳိးေတြ သုံးျပီး ျပည္သူ႔ အက်ဳိးကို မၾကည့္ဘဲ
ကိုယ့္ကို လူၾကိဳက္ေရး မဲရေရး အတြက္ၾကိဳတင္ မဲဆြယ္တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြ
လုပ္လာ တာေတြ႔ရတယ္။

ပိုဆိုးတာက သူတို႔ဟာ ေအာက္ေျချပည္သူလူထုနဲ႔ ကင္းကြာေနတယ္။
အလုပ္သမားေတြၾကားမွာ တကယ္ထဲထဲဝင္ဝင္ နက္နက္နဲနဲ ဝင္ျပီးေလ့လာတဲ့သူ သူတို႔
၈၈ ထိပ္ပိုင္းမွာ တေယာက္မွ မရွိဘူး။ အလားတူပဲ လယ္သမားအေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္
ဝင္ေရာက္ေလ့လာ တဲ့သူ သုေတသန ျပဳတဲ့သူလည္း သူတို႔ ထိပ္ပိုင္း ၈၈ ထဲမွာ
တေယာက္မွ မရွိဘူး။ ဘယ္ႏို္င္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ျဖစ္ ေအာက္ေျခလူထု နဲ႔
ကင္းကြာရင္၊ ေအာက္ေျခလူထု အေၾကာင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ မေလ့လာရင္ ျပည္သူ႔ပါတီ
မဟုတ္ဘဲ၊ လူ႔မလိုင္ ပါတီ ( Elite Party) ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ လူထုနဲ႔
ထဲထဲဝင္ဝင္ မဆက္ဆံပဲ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ၊ အစိုးရ
အဖြဲ႔ဝင္ေတြ၊ သံတမန္ေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႔ဆုံ ျပီး ႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့ ပါတီဟာ
လူ႔မလိုင္ပါတီ (Elite Party) ပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ အဲသလို အဖြဲ႔ အဲသလုိပါတီေတြဟာ
အေတြးအေခၚမွား ဝင္လာ ရင္ ရပ္တည္ခ်က္မွားတာ (ဘက္မွားရပ္တာမ်ဳိး)
ကိုလုပ္တဲ့ အထိ လြဲတတ္တယ္။ အခု လက္ပံေတာင္းမွာ ၈၈ ေတြ မွားတာဟာ အဲသလို
ဘက္မွား ရပ္တာပဲ။

အခုလက္ပံေတာင္း ကိစၥဟာ သူတို႔ဘက္မွားရပ္တာရဲ့ အထင္အရွားဆုံး သာဓက
သက္ေသျဖစ္ေပမဲ့ သူတို႔ အမွားဟာ အခုမွ စတာ မဟုတ္ဘူး။ စေနတာ
ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ။ လႈိင္သာယာ စက္မႈဇုန္ အလုပ္သမားအေရးေတြမွာ အလုပ္သမားနဲ႔
အလုပ္ရွင္ၾကား၊ အလုပ္ သမားနဲ႔ အာဏာရွင္အၾကား ၾကားေန ရပ္တည္မယ္လို႔
ေျပာတာဟာ သူတို႔ ဘက္မွားေနတာကို ျပတာပဲ။ အလုပ္သမားမွာ ေငြမရွိဘူး၊
အာဏာမရွိဘူး။ ေငြရွိတဲ့သူ၊ အာဏာရွိတဲ့သူေတြက အလုပ္သမားေတြကို
မတရားလုပ္ေနၾကတာဟာ သိပ္ထင္ရွားတယ္။ အလုပ္သမား ေတြရဲ့ ဘဝအေျခအေနဟာ သူတို႔
ေထာင္ထဲမွာေနရတဲ့ အေျခအေနထက္ေတာင္ ဆိုးတယ္။ သူတို႔ေလ့လာရင္ ဒါကို
သိမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့  သူတို႔ မေလ့လာဘူး။ မသိဘူး။ မသိေတာ့ အလုပ္သမားေတြ
တဖက္သတ္ခံေနရတာကို နားမလည္ဘဲ ၾကားေနမယ္ သြားလုပ္တယ္။ ဒီ ေန႔
အလုပ္သမားေတြဟာ သူတို႔ကို အားမကိုးၾကဘူး။ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အေျခအေနကို
ရင္ဆိုင္ေနၾကရတယ္။

သူတို႔ဟာ အစိုးရကို အစစအရာရာ အေလ်ာ့ေပးေျပလည္မွ
ႏိုင္ငံအတြက္ေကာင္းမယ္လို႔ထင္ေနၾကေတာ့ အစစအရာရာ ဦးသိန္းစိန္ အၾကိဳက္၊
ဦးေအာင္မင္း အၾကိဳက္လိုက္ေလ်ာဖို႔သာ ေတြးလာတယ္။ သူတို႔ အေတြးအေခၚဟာ
အညံ့ခံေရး အေတြးအေခၚ၊ ဒူးေထာက္ေရး အေတြးအေခၚျဖစ္လာတယ္။ သူတို႔ဟာ
ဒူးေထာက္ေရး အေတြးအေခၚရွိသူေတြပီပီ၊ ဟန္ဝင္းေအာင္တို႔ ေဝဠဳတို႔လို တက္
ၾကြလႈပ္ရွားသူေတြကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ခ်င္သူေတြ၊
အတက္ၾကြလြန္သူေတြလို႔ထင္လာတယ္။ ဟန္ဝင္းေအာင္တို႔ ေဝဠဳတို႔ လုပ္တာနဲ႔ ၂၀၁၅
ေရြးေကာက္ပြဲ ပ်က္ေတာ့မွာပဲ ဆိုတာမ်ဳိးအထိ စိုးရိမ္ပူပန္လာၾကတယ္။ သူတို႔က
၂၀၁၅ မွာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတာကိုး။
လက္ပံေတာင္းလိုကိစၥမ်ဳိးဟာ လယ္သမားေတြ မတရားခံရလို႔ လယ္သမားေတြ
မခံႏိုင္လြန္းလို႔ ေတာင္းဆို ဆႏၵျပၾကတာလို႔ မ ရွဳျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ၊
အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို ပ်က္စီးေစမယ့္ အရာလို႔ ျမင္လာတယ္။ ၂၀၁၅
ေရြးေကာက္ပြဲ ကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ အရာပဲလို႔ျမင္လာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ
လယ္သမားဘက္မရပ္ေတာ့ဘဲ၊ ဦးစိုးသိန္း၊ ဦးေအာင္မင္းဘက္ ရပ္လာ တယ္။
ဘက္မွားရပ္တည္မိလာတယ္။

အခုအခ်ိန္ဆိုရင္ ဦးသန္းေရႊ၊ ဦးသိန္းစိန္၊ ဦးေအာင္မင္း၊
ဦးစိုးသိန္းတို႔ဟာ ၈၈ သူငယ္ႏွပ္စားေလးေတြ စာမတတ္ၾကတာကို ေျပာျပီး
ေနာက္ကြယ္မွာ အားရပါးရ ဟားေနၾကေလာက္ျပီ။ ဒါေပမဲ့
ဒီေဆာင္းပါးေရးျပီးခ်ိန္မွာလည္း ၈၈ ဟာ အျမင္မွန္ရလာဖို႔ေတာ့ သိပ္
ေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရေသးဘူး။ ၾကံ့ဖြတ္အစိုးရ မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံးကြာခ်ိန္က်မွ
သူူတို႔ ဇာတ္ေရလည္လာၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ  သူတို႔အေနနဲ႔ ဘာမွ
လုပ္လို႔ မရေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ အစစအရာရာ ေနာက္က်သြားတဲ့
အခ်ိန္လည္းျဖစ္ေနေပလိမ့္မယ္။

လက္ပံေတာင္း သင္ခန္းစာ

ဒီေတာ့ လက္ပံေတာင္းသင္ခန္းစာကို ျပန္ခ်ဳပ္ရင္ လက္ပံေတာင္း လႈပ္ရွားမႈ
ရွဳံးနိမ့္ရတာဟာ

၁။ လူထုၾကားထဲကို အညံ့ခံ၊ အရွဳံးေပးဝါဒ သြတ္သြင္းလာလို႔ လူထုကိုယ္တိုင္က
အေလ်ာ့ေပးခ်င္လာလို႔ စိတ္ပ်က္လာလို႔ ရွဳံးရတာျဖစ္တယ္။
၂။ လူထုၾကားကို အညံ့ခံဝါဒ သြင္းလာသူေတြဟာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ (၈၈
မ်ဳိးဆက္ေတြ) ျဖစ္တယ္။ ၈၈ မ်ဳးိဆက္ေတြ သစၥာေဖာက္လို႔
ရွဳံးနိမ့္ရတာျဖစ္တယ္။
၃။ ၈၈ ေတြ သစၥာေဖာက္တာဟာ သူတို႔ အေပၚမွာ အညံ့ခံဝါဒ အေတြးအေခၚမွား
ဖုံးလႊမ္းေနလို႔ ျဖစ္တယ္။

ဒါဟာ လက္ပံေတာင္းကေနရတဲ့ ခါးသီးတဲ့ သင္ခန္းစာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ၾကံ့ဖြတ္အစိုးရဟာ နာမည္ေကာင္းလိုခ်င္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံတကာရဲ့
အကူအညီေတြ လိုခ်င္ေနတယ္။ အာရွမွာေရာ ကမၻာမွာ လူရာဝင္ခ်င္ေနတယ္။
ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ထစ္ကနဲရွိပစ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ဆိုးကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနရတယ္။
ဒီလုိ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အလုပ္သမား၊ လယ္ သမားေတြကို မလႊဲမေရွာင္သာ
စကားေျပာခြင့္ ေပးလာရတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒုကၡေတြကို လည္စင္းခံလာရျပီး
အက်ပ္အတည္း ဆိုက္ေနတဲ့ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားေတြဟာ အခြင့္အေရးေလးရလာတာနဲ႔
သူတို႔လိုခ်င္တာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေတာင္းဆိုလာတယ္။ မတရားဖိႏွိပ္တာေတြကို
ဖြင့္ခ်ေျပာဆိုလာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဖိႏွိပ္တာေတြ ရွိေနေသးသမွ်မွာ အလုပ္သမား
၊ လယ္သမားေတြရဲ့ လႈပ္ရွားမႈဟာ ဆက္ရွိေနဦးမွာပဲ။ ထပ္ျပီး ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။
ထပ္ျပီး ျဖစ္သမွ်မွာ မင္းကိုႏိုင္တို႔ ၈၈ ေတြဟာ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားေတြကို
လိုက္တားေနဦးမွာပဲ။ အစိုးရအတြက္ေတာ့ ပုလိပ္ကို လစာေပးျပီး ေသနတ္နဲ႔
ပစ္ခိုင္းရတာထက္၊ မင္းကိုႏိုင္တို႔ကို ဆယ္သိန္းေပးျပီး
လိုက္တားခိုင္းရတာက ပိုျပီး တြက္ေျခကိုက္သလို ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဓိက လုပ္ရမွာက ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ အညံ့ခံ၊
အရွဳံးေပးေရး ဝါဒကို တိုက္ဖ်က္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အညံ့ခံဝါဒကို
ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္ တိုက္ဖ်က္ ေခ်မႈန္းလို႔ မေအာင္ျမင္ေသးတဲ့
အခ်ိန္မွာ အဲဒီ အညံ့ခံဝါဒ လူထုရွိရာ ေရာက္မလာေအာင္ ကာကြယ္တားဆီးရမွာ
ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအလုပ္ကိုမလုပ္ႏိုင္ရင္ ေနာက္ပြဲေတြမွာ
ဆက္ရွဳံးပါလိမ့္မယ္။

ေဇာ္ဝင္း
၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း
စက္တင္ဘာ ၁၇။ ၂၀၁၂ ခု။