ကတၱီပါလမ္းခြဲ

ဒီေန႔အခ်ိန္ဟာ ႏိုင္ငံေရး အျမင္ အလြန္ရွဳပ္ေထြးတဲ့ ကာလတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ညီအစ္ကို မသိတသိ ကာလမ်ဳိးလို႔ ဆိုရပါမယ္။ ရန္သူလား၊ မိတ္ေဆြလား မကြဲျပားေလာက္ေအာင္ အျမင္ရွဳပ္ေထြးတဲ့ ကာလလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီသမားပါ လို႔ ဆိုသူေတြထဲမွာေတာင္ ဗုိလ္ခင္ညြန္႔ကို ခြင့္လႊတ္ေမတၱာထားျပီး၊ ဦးဂမၻီရ ေသာ့ရိုက္ခ်ဳိးတာကို သေဘာထားတင္းမာသူပါလို႔ အျပစ္တင္ခ်င္သူေတြ ရွိေနၾကတဲ့ ကာလျဖစ္ ပါတယ္။

အေတြးအေခၚရွဳပ္ေထြးရင္ ႏိုင္ငံေရး ရွဳပ္ေထြးျပီး ညီညြတ္ေရး ျပိဳကြဲတတ္ပါတယ္။ ညီညြတ္ေရး ျပိဳကြဲရင္ ရန္သူဘက္က အႏိုင္ရ

အသာစီးရသြားတတ္ပါတယ္။ သတိၾကီးၾကီးထားႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်ပါလိမ့္မယ္။

စစ္အာဏာရွင္ အုပ္စုအတြင္းမွာ အေပ်ာ့အမာကြဲေနတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီအေပ်ာ့အမာကိစၥကို ၾကံ့ဖြံ႔အစိုးရ၊ NLD နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔ရဲ့ ေသနဂၤဗ်ဴဟာေျမာက္ ေရႊ႔ကြက္မ်ား ေဆာင္းပါးမွာ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေပ်ာ့အမာေတြ ကြဲေနတယ္ဆိုတာ မွန္းဆခ်က္ပါ။ ဘယ္သူမွ အေထာက္အထားနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာႏိုင္တဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အရင္က စစ္အာဏာရွင္အဆက္ဆက္ လုပ္ခဲ့သလို ရာထူး ျဖဳတ္တာ ေတာရွင္းတာမ်ဳိးေတာ့ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ အဲသလို ေတာရွင္းတာမ်ဳိး မေတြ႔ရတဲ့အျပင္ သူတို႔ကို အေပ်ာ့အမာကြဲေနတယ္ဆိုျပီး လူေတြက ထင္ေၾကးေပးမွန္းဆေနတာကို စစ္အစိုးရက ႏွစ္သက္ေန သလားလို႔ေတာင္ ထင္စရာရွိပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က တခ်ဳိ႔က အမာပုံနဲ႔ထြက္၊ တခ်ဳိ႔က အေပ်ာ့ပုံနဲ႔ထြက္ဆိုျပီး ဇာတ္တိုက္ ကျပေနတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္္ႏိုင္ပါတယ္။ အရင္ကလည္း ဒါမ်ဳိး လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ စိန္လြင္က ဘီလူးဆိုင္း နဲ႔ထြက္၊ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က အေပ်ာ့ဆြဲနဲ႔ထြက္ ဆုိတာမ်ဳိးလုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲေတြခ်ည့္ပါပဲ။

သူတို႔ထဲမွာ အေပ်ာ့အမာကြဲမကြဲေတာ့ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထဲမွာေတာ့ အေပ်ာ့အမာ ကြဲေနပါျပီ။  ျဗန္းကနဲ ႏွစ္ျခမ္းကြဲထြက္တာမ်ဳိးကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ မေတြ႔ျမင္ရေသးေပမဲ့၊ အေတြးအေခၚအရ ကြဲေနပါျပီ။ စိတ္ဝမ္းကြဲေနၾကပါျပီ။

ဒီလို ကြဲႏို္င္တာမ်ဳိးကို ေတြးမိလို႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ မွတ္ပုံတင္ေရး မဆုံးျဖတ္ခင္တုန္းက ေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ က်ဳံးသြင္းခံရေသာ ဆင္ၾကီးတေကာင္ ေဆာင္းပါးမွာ သတိေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မူအရကြဲလာတဲ့ အခါ လူအရ တြဲဖို႔ဆို တာလည္း ခက္လာပါတယ္။ မလြဲမေရွာင္သာ ကြဲလာၾကပါတယ္။

အေတြးအေခၚအကြဲရဲ့ အဓိက အက္ေၾကာင္းေနရာက ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒရဲ့ ဟိုဘက္ျခမ္းနဲ႔ ဒီဘက္ျခမ္းျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၈ ခုအေျခခံဥပေဒကို လုံးဝလက္မခံႏိုင္တဲ့ အုပ္စုကို ေခါင္းမာသူေတြလို႔ တျခားဒီမိုကေရစီသမားေတြက ေခၚၾကပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ျပတ္သားသူေတြလို႔ ခံယူၾကပါတယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာမယ့္သူေတြကို ေတာ့ တျခား ဒီမိုကေရစီ အုပ္စုက ေပ်ာ့ညံ့သူေတြလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူေတြလို႔ ခံယူၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ လက္ခံႏိုင္မယ့္ ျပတ္သားသူနဲ႔ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူ အေပ်ာ့နဲ႔ အမာလို႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္သုံးစြဲပါမယ္။

တခ်ဳိ႔က ညီညြတ္ေရး ေရွ႔ရွဳျပီး အေပ်ာ့ကလည္း အေပ်ာ့၊ အမာကလည္း အမာ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ တျပိဳင္တည္း လုပ္သြားၾကမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။  ဒီသေဘာထားဟာ အေျမာ္အျမင္ ၾကီးမားတဲ့ အျမင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ တကယ္လက္ေတြ႔ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ သံသယ ျဖစ္စရာ ရွိလာပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သံသယ ျဖစ္မိပါသလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာပါမယ္။

ေဒၚေနာ္အုန္းလွက လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔  ၾကိဳးစားေတာ့ Weekly Eleven က မီဒီယာျပီျပီ မီဒီယာ ေနရာ မေနဘဲ ဒီအခ်ိန္မွာ ပြဲဖ်က္ ေႏွာက္ယွက္လာရင္ ဘယ္သူ႔မွ သည္းမခံဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဆရာဦးစိန္ဝင္းကလည္း ဒီအခ်ိန္ဟာ လူၾကီးလူေကာင္းဆန္ ဆန္ လုပ္ရမယ့္ အခ်ိန္လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ကေန မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ဆရာဦးစိန္ဝင္းလုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကေတာင္ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပသူ ေတြကို လူၾကီးလူေကာင္းမဟုတ္သလိုမ်ိဳးေျပာထြက္လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ၈၈ မွာ တႏိုင္ငံလုံး လမ္းေပၚထြက္ခဲ့ၾကလို႔ ဒီေန႔ ဒီ ေလာက္ ဒီမိုကေရစီ စကားေျပာခြင့္ရလာတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သတိေမ့သြားသေယာင္ေယာင္ပါပဲ။ ဒါဟာ ျပတ္သားသူေတြကို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူေတြက ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ နမူနာပါ။

မႏၱေလးမွာ ဦးေသာပါက ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ဆႏၵျပသူ သံဃာေတာ္ငါးပါးကို ၾကံ့ဖြ႔ံ စစ္အစိုးရက ျဖဳိခြဲတဲ့ ကိစၥမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားမ်ားဟာ သူတို႔ဘက္ကေန အားေပးကူညီမႈ မျပဳခဲ့ရုံသာမက အစိုးရဘက္ကိုကူညီျပီး ဆႏၵျပသံဃာေတာ္ေတြရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပ်က္ျပားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြကို မစိုးရိမ္တိုက္ေဟာင္းကေန ေမာင္းထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ  ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း စာနာစကားကေလးမွ ေျပာေဖာ္မရဘဲ ႏွာေစးေနခဲ့ ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ျပတ္သားသူေတြကို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူေတြက တိုက္ခိုက္ထိုးႏွက္ခဲ့တာနဲ႔ လ်စ္လ်ဴရွဳခဲ့တာရဲ့ ေနာက္ထပ္ နမူနာပါ။

ေတာင္သူလယ္သမားေတြနဲ႔ ကိုဖိုးျဖဴတို႔က လယ္သမားအခြင့္အေရး အတြက္ ဆႏၵျပၾကေတာ့လည္း အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ႏွာေစးျပန္ပါတယ္။ ဘာမွ အကူအညီမေပး။ ေထာက္ခံမႈ မေပးခဲ့ပါ။ ဖမ္းဆီးသူေတြ၊ တရားစြဲသူေတြကိုေတာင္မွ တခ်က္ကေလး ေဝဖန္ ေဖာ္မရပါ။ ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရးအတြက္ ေထာက္ခံေျပာဆိုဖို႔ရာ ဒီခ်ဳပ္ဘာေၾကာင့္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ပါသလဲ။ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ နားလည္မႈ ပ်က္ျပားမွာစိုးလို႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတာပါလား။ အေသးကေလးလို႔ ေတြးသူ ေတြရွိခ်င္ရွိၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဒီမိုကေရစီအတြက္ စကားမေျပာရဲရင္ ဒီတိုင္းျပည္ရဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေနာင္ေရးဟာ ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ေဒၚစုနဲ႔ NLD အေနနဲ႔ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနတဲ့ အျဖစ္ဟာ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ အေခ်ာင္ဆန္တဲ့ အျပဳအမူ ျဖစ္ပါတယ္။ တာဝန္မဲ့တဲ့ အျပဳအမူ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္သမားနဲ႔ အစိုးရျဖစ္တာ ငါတို႔နဲ႔ မဆိုင္ဆိုျပီး ေဘးထြက္ထိုင္ေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကိုဖိုးျဖဴတို႔ လုပ္ရပ္ကို မၾကိဳက္လို႔ မေထာက္ခံႏိုင္ဘူးဆိုရင္လည္း မေထာက္ခံ ႏိုင္ေၾကာင္း ဘာ့ေၾကာင့္ မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာသင့္ပါတယ္။ ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္လည္း ေထာက္ခံ ေၾကာင္း ျပသသင့္ပါတယ္။ ဒီကိစၥမ်ိဳးမွာ ၾကားေနလို႔မရပါ။ လူထုေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ လူထု အေရးကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရင္လည္း မသင့္ေတာ္ပါ။ ဒီျဖစ္စဥ္ဟာလည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူေတြက ျပတ္သားသူေတြဘက္က မရပ္ဘဲ ဦးသိန္းစိန္ဘက္က ရပ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ထပ္ ဥပမာတခုျဖစ္ပါတယ္။

ေထာင္က်ခံ တန္းက်ခံျပီး ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာကို ရဲရဲေျပာခဲ့ၾကသူေတြလည္း ဒီေန႔ေခတ္မွာ ဦးသိန္းစိန္ အရိပ္အကဲကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ျပီး မေျပာရဲ မဆိုရဲ ျဖစ္ကုန္ၾကပါျပီလား။ ဒုကၡ ခံစားၾကရသူေတြကို ဥေပကၡာျပဳမွပဲ ဒီေဆြးေႏြးေရးက အလုပ္ျဖစ္ေတာ့မွာပါလား။ ဒီမိုကေရစီ အေရး လႈပ္ရွားသူေတြကို ပါးစပ္လိုက္ပိတ္မွသာ ေျပာင္းလဲေရးေရွ႔ဆက္ႏိုင္မွာပါလား။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ ေျပာေနတဲ့ ေျပာင္းလဲေရး ဆိုတာ ဘယ္လို ေျပာင္းလဲေရးပါလဲ။ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာပါျပီ။

ဆရာေတာ္ အသွ်င္ဂမၻီရက မဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္ကို ေသာ့ရိုက္ခ်ဳိးျပီး ဝင္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္မတရား ခ်ိတ္ပိတ္ခံထားရတဲ့ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းကိုလည္း ေသာ့ရိုက္ခ်ဳိးခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဒီမိုကေရစီသမားမ်ားဆိုသူေတြက ဥပေဒ ခ်ဳိးေဖာက္ ရေကာင္းလားဆိုျပီး အျပစ္တင္ၾကပါတယ္။ မတရားတဲ့ ဥပေဒကို လိုက္နာဖို႔ ေတာင္းဆုိေနၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ဒီမိုကေရစီ အေရးအတြက္ ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရထုတ္သမွ် ဥပေဒကို လိုက္နာေနမယ္ဆိုရင္ ဘာမွ တိုက္ပြဲ ဝင္ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ စစ္အစိုးရ ထုတ္ျပန္တဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တုပ္ေႏွာင္ထားျပီး တိုက္ပြဲဝင္မယ္ဆိုရင္

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ဟာ စစ္အစိုးရလက္ထဲမွာ ကေလးကစားစရာ အရုပ္ကေလးေတြလို ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဟန္႔တားဖို႔ အတြက္ ဘာမွ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနစရာ မလိုပဲ၊ ဥပေဒတမ်ဳိးျပီး တမ်ဳိး ထုတ္ေနရုံပါပဲ။ ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာမႈ မရွိတဲ့ ဆရာစံကို ျဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက ပုန္ကန္ေသာင္းက်န္းသူ၊ သူခိုးဓါးျပေတြလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဆရာစံကို ၾကိဳးမိန္႔ေပး သတ္ျဖတ္ခဲ့သူ ေဒါက္တာဘဦး ကိုေတာ့ လူၾကီးလူေကာင္း ဥပေဒသမား တရားသူၾကီးလို႔ သေဘာထားပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ့ သမိုင္းက ဆရာစံနဲ႔ ေဒါက္တာဘဦးကို ဘယ္လို ဆုံးျဖတ္သလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ျပည္သူအားလုံး သိၾကတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဆရာေတာ္ဦးဂမၻီရကို ျငိဳျငင္ၾကတာဟာလည္း အေပ်ာ့သမားေတြ ရဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္မႈျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ့ ရဲရဲေတာက္ အျပဳအမူေတြဟာ စစ္တပ္အတြင္းက သေဘာထားတင္းမာသူေတြအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္စရာေတြ ျဖစ္ေနေလမလား။ သေဘာထားတင္းမာ သူေတြကစိုးရိမ္ပူပန္ၾကရင္ အေပ်ာ့သမားဆိုတဲ့ သမၼတဦးသိန္းစိန္ဒုကၡေရာက္မလား။ ေဒၚစုရဲ့ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးကို အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားၾကဖို႔က အေျပာင္းအလဲျဖစ္လာဖို႔ အတြက္ သူတို႔ စိတ္ေကာက္ မွာကို စိတ္ပူေနၾကရတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့ အေျပာင္းအလဲ ဆိုတာဟာ ဘယ္ေလာက္ခိုင္မာသလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။  သူေတာင္းစားလို လက္ျဖန္႔ေတာင္းခံေနလို႔ ဒီမိုကေရစီရမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မယုံၾကည္ပါဘူး။ သူတို႔ ေစတနာ သဒၶါေပါက္မွ ေပးမယ့္ ဒီမိုကေရစီမ်ဳိးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေမွ်ာ္ကိုးပါဘူး။

အေျခခံဥပ ေဒကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိပ္ၾကိဳးစားၾကလို႔ ေနာက္ဆုံးတေန႔မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတ ျဖစ္လာရင္ေတာင္ စစ္တပ္က ျပန္ျပီး အာဏာသိမ္းလိုက္ရင္ တခ်က္ပါပဲ။ အေျခခံဥပေဒက သူတို႔ အတြက္ ဒီေလာက္ အာမခံခ်က္ ရွိလို႔ စစ္အစိုးရဟာ အခုလို ဖြင့္ကစားေနတာပါ။

ေခါင္းမာတဲ့သူေတြ စိတ္ေကာက္မွာ စိုးလို႔ ကိုယ္လူ႔အခ်င္းခ်င္းကို ဟို႔လူ႔ပါးစပ္လိုက္ပိတ္၊ ဒီလူ႔ပါးစပ္လိုက္ပိတ္လုပ္ေနတာဟာ ဘယ္သူ ေတြ အက်ဳိးရွိေနပါသလဲ။ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ အေပၚမွာေရာ တရားပါရဲ့လား။ ဒီလိုလုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ေနာက္ကလူထုတရပ္ လုံးမွာ အေတြးအေခၚေတြ ဘယ္ေလာက္ရွဳပ္ေထြးကုန္ပါျပီလဲ။ လူထုၾကားမွာ ဘယ္ေလာက္ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ကုန္ၾကပါျပီလဲ။ ဘယ္ေလာက္ ေတြေဝကုန္ပါျပီလဲ။

ဘယ္ေလာက္ ေတြေဝကုန္ျပီလဲ ဆိုရင္ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပဖို႔ေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူကို ေခတ္မမီတဲ့သူ၊ ငေပါငေၾကာင္လို႔ေတာင္ ထင္လာ ေျပာလာၾကတဲ့ အထိပါပဲ။ လူထု အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ အင္အားျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပတာဟာ လူထုအင္အားကို ျပသတာျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေပၚထြက္ဆႏၵျပတာေလာက္ ဘာကိုမွ စစ္အစိုးရက အေရးမလုပ္ဘူးဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြ႔ခဲ့ၾကျပီးပါျပီ။ ဘယ္လို အာဏာရွင္ စနစ္မ်ဳိးပဲ ျဖစ္ပါေစ၊ လူထုရဲ့ သေဘာထား၊ လူထုရဲ့ ဆႏၵကို လုံးဝ လ်စ္လ်ဴရွဳပစ္ပယ္ျပီး ေရရွည္ရပ္တည္ဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ တနည္းနည္းနဲ႔ လူထုေထာက္ခံမႈကို ရယူဖို႔ ၾကိဳးစားၾက ျပသ ၾကရတာခ်ည့္ပါပဲ။ ၾကံ့ဖြံ႔ေတြက လူထုသေဘာထား ဆႏၵခံယူပြဲဆိုျပီး အတုအေယာင္ပြဲၾကီးေတြ ဖန္တီးခဲ့တာေတြဟာ အဲသလို ၾကိဳးစားမႈေတြရဲ့ တစိတ္တေဒသျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္တန္း စစ္အစိုးရကို ေရႊ႔လာေအာင္ လႈပ္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာဟာလည္း လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၈ လူထုလႈပ္ရွားမႈၾကီးေၾကာင့္သာ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာ ဒီခ်ဳပ္မဲႏို္င္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေပၚေပါက္လာတာပါ။ ၂၀၀၇ ခု သံဃာ့အေရး အခင္းၾကီး ေၾကာင့္သာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ စစ္အစိုးရဟာ မလြဲမေရွာင္သာ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပလာခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။

ကိုမင္းကိုႏိုင္ေထာင္က လြတ္လာေတာ့ ဓါးအိမ္ကို ၾကည့္လို႔ ဓါးေကာင္းမွန္းမသိရင္၊ ဓါးကို ထုတ္ျပရဲတဲ့ သတၱိရွိသလားလို႔ ေမးခဲ့ပါတယ္။ လူထုက တခဲနက္ ေထာက္ခံပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏို္င္က အရပ္သားအစိုးရကို သံသယရွိေပမဲ့ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အတြက္ ပါးစပ္ပိတ္ထားေပးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္ဟာ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပ ေဒကို ေလးစားလိုက္နာပါမယ့္ အေၾကာင္း ဝန္ခံလက္မွတ္ေရးထိုးခ်င္စိတ္ ရွိပုံမရပါဘူး။ ကိုကိုၾကီးကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရြးေကာက္ပြဲဝင္တာကို ေထာက္ခံရတာဟာ အင္မတန္ စြန္႔စားရတဲ့ ေထာက္ခံမႈလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ထဲမွာ ေဒၚစုေရြးေကာက္ပြဲဝင္တာကို ႏွစ္နွစ္ကာကာ ေထာက္ခံ သူေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။

အေပ်ာ့သမားေတြက ကိုမင္းကိုႏိုင္ရဲ့ ဓါးကိုလည္း စိုးရိမ္ပုံရပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္ရဲ့ လူထုေထာက္ခံမႈပမာဏကလည္း သိပ္ၾကီး မားလို႔ အတိအလင္း ေဝဖန္ေျပာဆိုသံမ်ဳိးကိုေတာ့ သိပ္မၾကားရပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ မစႏၵာမင္းကို ေထာင္ကလြတ္အလာေစာင့္ျပီး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ ေနရာခ်န္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ ဖိတ္ေခၚကမ္းလွမ္းခဲ့တာမ်ဳိး မေတြ႔ရပါဘူး။ (ကြ်န္ေတာ္မသိတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။)  ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေတြကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ ဆိုတာကေတာ့ အလြန္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါ တယ္။ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၾကာမွ လူခ်င္းျပန္ဆုံေတြ႔ခြင့္ရၾကသူေတြ ျဖစ္ ပါတယ္။ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ၈၈ အေရးေတာ္ပုံ၊ ၂၀၀၇ အေရးေတာ္ပုံၾကီးေတြကို ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ပါဝင္ ခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္ျပီး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ျပည္သူလူထု ေထာက္ခံမႈ၊ ႏိုင္ငံတကာ ေထာက္ခံမႈကို အၾကီးမားဆုံးရရွိထားသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံးဟာ သူရဲေကာင္းေတြပါ။ သူတို႔ဘယ္လိုမ်ား လက္တြဲျပီး တုိင္းျပည္ေကာင္းက်ဳိး သည္ပိုးၾကမလဲ ဆိုတာဟာ အားလုံးသိခ်င္ၾကသလို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့ အရာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ဥပမာေတြကို ေထာက္ထားၾကည့္ရင္ ဒီမိုကေရစီ သမားေတြ အၾကားမွာ အေပ်ာ့အမာ လက္တြဲျပီး တအုပ္စုနဲ႔ တအုပ္စု အၾကားမွာ အကူအညီေပး ခ်ီတက္ၾကဖို႔ ဆိုတာဟာ အေျပာလြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႔ သိပ္မလြယ္လွဘူးဆိုတာ ေတြ႔လာရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သံသယ ျဖစ္မိ တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆိုခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိပါဘူး။ နည္းမ်ဳိးစုံ၊ အသြင္သ႑န္မ်ဳိးစုံနဲ႔ ခ်ီတက္ေရး လမ္းေၾကာင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ မလြဲမေရွာင္သာ သြားရေတာ့မွာပါ။ ဒီေတာ့ မလြယ္လွဘူးဆိုတဲ့ ကိစၥကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၾကရပါေတာ့မယ္။ တကယ္တန္း ဒီလို သြားရ ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တဖက္နဲ႔ တဖက္ စည္းေစာင့္ၾကဖို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် တဖက္နဲ႔ တဖက္ ကူညီၾကဖို႔ ၊ အေတြး အေခၚအရေရာ၊ လက္ေတြ႔ အရပါ တဘက္ကို တဘက္ အေႏွာက္အယွက္ မေပးၾကဖို႔ဟာ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။

ျပတ္သားသူေတြဘက္က ေရြးေကာက္ပြဲဝင္သူေတြကို မဝင္ပါနဲ႔လို႔ မတားရုံသာ မက သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ ဝန္းရံေပးပါမယ္လို႔ ေတာင္ ဆိုခဲ့ၾကပါျပီ။ ပါးစပ္ပိတ္ေပးသူေတြကလည္း ပိတ္ေပးခဲ့ၾကပါျပီ။ ျပတ္သားသူေတြဘက္က ဒီလို သေဘာထားၾကီးၾကသလို ေပ်ာ့ ေပ်ာင္းသူေတြဘက္ကလည္း သေဘာထားၾကီးၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဆႏၵျပတာ ေဒၚစုကို ေႏွာက္ယွက္တယ္လို႔ မေျပာပါနဲ႔။ ေဒၚစုကို ဆႏၵ ျပတာမဟုတ္၊ စစ္အစိုးရကို ဆႏၵျပေနတာဆိုတာကို နားလည္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။

ျပတ္သားသူေတြနဲ႔ ဦးသိန္းစိန္ၾကားမွာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူက ၾကားကဝင္လာတာမ်ဳိးဟာ ျပတ္သားသူေတြ အတြက္ အခက္ေတြ႔ေစ ႏိုင္ပါတယ္။ ဦးသိန္းစိန္ေရွ႔မွာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူေတြက ဒိုင္းလုပ္ျပီး အကာအကြယ္ေပးေနရင္ ျပတ္သားသူေတြ အခက္ေတြ႔ေစႏိုင္ပါတယ္။ အဲသလို အခက္ေတြ႔ရင္ စိတ္ဝမ္းကြဲျပားမႈေတြ တိုးပြားလာျပီး ညီညြတ္ေရး ပ်က္ျပားမွာကို စိုးရိမ္ရပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္ကာလတုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရွိေနသမွ်မွာ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြျဖစ္မွာကို စိုးရိမ္စရာ မလိုဘူးလို႔ ဗိုလ္သန္းေရႊကေျပာေၾကာင္း သတင္းတခုထြက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီသတင္းမွန္ေနသလားဆိုတာ အခု ျပန္စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနပါတယ္။ လူထုေတြ ဆႏၵမျပဖို႔ ၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ မလုပ္ဖို႔ အတြက္ ဦးသိန္းစိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အသုံးခ်ေနသလားဆိုတာ မ်ဳိးေတာင္ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါျပီ။ လူထုဆႏၵျပပြဲ၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တခါမွ ဦးမေဆာင္ခဲ့ဖူး၊ မပါဝင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ၁၉၈၈ ခု၊ ၂၀၀၇ ခု လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေဒၚစုမပါတဲ့ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ ျဖစ္ျပီး ေဒၚစုကေတာ့ အဲဒီ လူထု လႈပ္ရွားမႈေတြရဲ့ ေအာင္သီးေအာင္ႏွံကို စားသုံးခြင့္ ရသူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တန္း ေဒၚစုကသာ ေခါင္းေဆာင္မယ္ဆိုရင္ လူထုက ေနာက္ကလိုက္ဖို႔ အဆင္သင့္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစုဟာ လူထုလႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္တုန္းကမွ အားမေပးခဲ့ပါဘူး။ ဦးမေဆာင္သလို ကိုယ္တိုင္ လည္း မပါဝင္ဖူးပါဘူး။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ လူထု လႈပ္ရွားမႈကို မယုံၾကည္ရင္လည္း ရွိပါေစ။ လူထုရဲ့ အားေပးယုံၾကည္မႈ ရထားသူ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္အေနနဲ႔ သူယုံၾကည္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ေဆာင္ရြက္တာကို တေလးတစား ေစာင့္ၾကည့္သည္းခံပါ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ လူထု လႈပ္ရွားမႈေတြကို မဟန္႔တားေစခ်င္ပါ။ ေဒၚစု ကိုယ္တိုင္ ဟန္႔တားတာမ်ဳိးကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစုလုပ္ သမွ် ေထာက္ခံသူေတြက လူထုလႈပ္ရွားမႈကို ဟန္႔တား ကန္႔ကြက္ ရွဳတ္ခ်လာတာမ်ဳိးေတြ၊ တိုက္ခိုက္ထိုးႏွက္ လာတာမ်ဳိးေတြ ရွိေနလို႔ေျပာတာပါ။ ဒီရွဳတ္ခ်မႈေတြ၊ တိုက္ခိုက္ထိုးႏွက္မႈေတြဟာ ေဒၚစုႏႈတ္ဖ်ားကေန တိုက္ရိုက္ထြက္မလာေပမဲ့ ေဒၚစုရဲ့ ဆႏၵ၊ ေဒၚစုရဲ့ အျမင္ကို တိုက္ရိုက္ထင္ဟပ္ေနပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္ ဒီအခါမွာ ညီညီညြတ္ညြတ္ခ်ီတက္ၾကဖို႔ ဆိုရင္ ကိုယ့္တပ္ကိုယ္ ျပန္မနင္းၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ့္လူပါးစပ္ကိုယ္ လိုက္မပိတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သမၼတၾကီး အထင္လြဲမွာစိုးလို႔၊ ေခါင္းမာဂိုဏ္းေတြ ေၾကာက္ျပီး ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားမွာစိုးလို႔ ျပတ္သားသူေတြကို ျငိမ္ျငိမ္ေနၾကလို႔ တားဆီးတာမ်ဳိး မလုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ေျပာခ်င္တာတခုက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေဝဖန္ခဲ့ပါတယ္။ ခုလည္း ေဝဖန္ေနဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ တိုက္ခိုက္တာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ကို အေလးအနက္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေဒၚစုနဲ႔ NLD ကို ဒီမိုကေရစီ

အေရး အတြက္ ျပတ္ျပတ္သားသား ရပ္တည္ေစခ်င္လို႔သာ အခုလို ေဝဖန္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္ျပီးလည္း ေဝဖန္ဦးမွာပါ။ ဒီလို ေဝဖန္တာဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထားေနေသးလုိ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီညြတ္ေရး ပ်က္ျပားေအာင္ ေဝဖန္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ညီညြတ္ေရး မပ်က္ျပားေစခ်င္လို႔ ေဝဖန္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုထိ ေျပာခဲ့တာဟာ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ အၾကားမွာ ညီညြတ္ေရး မပ်က္ျပား မထိခိုက္ပဲ၊ သူ႔လမ္းသူေလွ်ာက္ ကိုယ္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ခ်ီတက္ႏိုင္ေရး အတြက္ ညွိႏိႈင္းတဲ့သေဘာပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔အၾကားမွာ အျမင္ကြဲေတြရွိေနတာကိုေတာ့ အရွိကို အရွိအတုိင္းလက္ခံၾကပါစို႔။ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္မခံလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါကိုလက္ခံမွလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွ႔ဆက္လို႔ ရမွာပါ။ အျမင္ကြဲတာကို လက္ခံျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ လမ္းခြဲ ေလွ်ာက္ၾက ရေအာင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းခြဲေလွ်ာက္ၾကတဲ့ အခါ ရန္သူေတြလို မခြဲဖို႔၊ သူစိမ္းေတြလို မခြဲဖို႔ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးတာျဖစ္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြေတြလို ခြဲဖို႔ ၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြလိုခြဲဖို႔ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးပါတယ္။ ျငင္သာေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ခြဲေလွ်ာက္နည္း ကတၱီပါလမ္းခြဲ ခြဲၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တပတ္ ဆက္ေရးမယ့္ ေဆာင္းပါးမွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွ မဝင္ရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ၊ ဒါကလြဲျပီး တျခား ဘာဆက္ လုပ္စရာရွိေသးလို႔လဲ လို႔ေမးခြန္းထုတ္ၾက သူေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာဆက္လုပ္ၾကမယ္ဆိုတာကို ေျပာပါမယ္။ သေဘာထား ျပတ္သားသူ၊ ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းေၾကာင္း မလိုက္လုိသူေတြ အတြက္ ေရွ႔ဆက္လုပ္ၾကရမယ့္ အပိုင္းကို ဆက္ျပီး ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။

ေဇာ္ဝင္း

၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း