တရုတ္ျပည္သစ္ရဲ႕ တတိယေတာ္လွန္ေရး

တ႐ုတ္ျပည္ဟာ အခုေတာ့ စီး ပြားေရး စူပါပါဝါျဖစ္ေနပါၿပီ။ မ်ား မၾကာမီမွာ စစ္အင္အား ေတာင့္တင္း တဲ့ႏုိင္ငံႀကီး ျဖစ္လာေတာ့မွာပါ။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ဟာ ဂလုိဘယ္ စံခ်ိန္စံၫႊန္းေတြနဲ႔ အံမဝင္ ခြင္မက်ျဖစ္ေနေပမယ့္ ႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္ အတြင္းမွာ စီးပြားေရး စူပါ ပါဝါႀကီးျဖစ္လာတာကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ၾက ရတဲ့ ကမၻာ့က်န္ႏုိင္ငံေတြအေနနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္ကုိ စိတ္မဝင္စားဘဲ မေန ႏုိင္ျဖစ္လာၾကရပါတယ္။           ေမာ္စီတုန္း -  Mao Zedong ဟာ  သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရး ေတာ္ လွန္ေရးတုိက္ပြဲကုိ  ေအာင္ျမင္စြာ ဆင္ႏႊဲခဲ့ၿပီး ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာ တ႐ုတ္ ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ေပက်င္းၿမဳိ႕  ေတာ္မွာ နန္းတင္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပ မယ့္ ႏုိင္ငံေရးအရ ေအာင္ျမင္မႈရရွိခဲ့ ေသာ္လဲ စီးပြားေရးအရ မေအာင္မျမင္  ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။           ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ မဟာပစၥည္း မဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရး -Great Proletarian Cultural Revolution ေပၚ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာ္ဝါဒီေတြ နဲ႔ လက္ေတြ႕ ပဓာနဝါဒီေတြ -Pragmatists အၾကား သေဘာတရား ေရး တုိက္ပြဲျဖစ္တယ္။ စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ခ်င္ၾကသူ အေတာ္မ်ားမ်ား ေထာင္နန္းစံခဲ့ၾကရ တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ၿမဳိ႕ေပၚက ပညာ တတ္လူတန္းစားအမ်ားအျပား ေက်း လက္အပို႕ခံရၿပီး ပစၥည္းမဲ့သင္တန္း ေတြတက္ခဲ့ၾကရတယ္။           ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ ထီအန္နန္မင္ ရင္ျပင္-Tiananmen Square အေရး အခင္းျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီးေနာက္ စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြဟာ သမား႐ုိး က် ကြန္ဆာေဗးတစ္ေတြရဲ႕ ၿခိမ္း ေျခာက္မႈခံလာရတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ စီးပြားေရး ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ အေစာပုိင္းမွာ လုံးဝေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့  ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ထြက္ေပၚလာတယ္။ တိန္႕ေရွာင္ဖိန္း-Deng Xiaoping က စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ ဖုိ႔ မီးစိမ္းျပခဲ့တယ္။ ဒါဟာ တ႐ုတ္ ျပည္ရဲ႕ တတိယေတာ္လွန္ေရးပါပဲ။  အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ စီး ပြားေရးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ ေၾကာင္းျပန္မလွည့္ေတာ့ဘူး။ တတိယေတာ္လွန္ေရး           တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ  မတုိးတက္ဘဲ ဒုံရင္းဒုံရင္း ျဖစ္ေန မယ္ဆုိရင္ တ႐ုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီဟာ ဆုိဗီယက္ယူနီယံတုိ႔၊ အေရွ႕ဥေရာပႏုိင္ငံတုိ႔က ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီေတြလုိ သမုိင္းထဲေရာက္သြား ႏုိင္တယ္လုိ႔ တိန္႕ေရွာင္ဖိန္းကေထာက္ ျပခဲ့တယ္။ တိန္႕ေရွာင္ဖိန္းဟာ  ယုိ ယြင္းပ်က္စီးေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးဝါဒစနစ္ ေဟာင္းကို သူ႔ရဲ႕စီးပြားေရးသစ္နည္း ဗ်ဴဟာေတြနဲ႔ အစားထုိးခဲ့တယ္။           ပါတီေကဒါေတြဟာ တ႐ုတ္ ျပည္ႀကီးကုိ အားသစ္မာန္သစ္ ေတြနဲ႔ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဗ်ဴ႐ုိကရက္ ေတြကလဲ စြမ္းေဆာင္ ႏုိင္စြမ္းမရွိျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံပုိင္ စီးပြား ေရးလုပ္ငန္းေတြကို ခါးေတာင္းက်ဳိက္ ၿပီး အားျဖည့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံ ေရးခ်ဳပ္ကုိင္မႈနဲ႕ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး  ကုိ စပ္ဟပ္ထားတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေရးဟာ အံ့ဘနန္း ေအာင္ျမင္မႈ ရရွိ ခဲ့တယ္။           တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ  ႏွစ္စဥ္ ပ်မ္းမွ် ၁ဝ ရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ ႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာ တုိးတက္ခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္ ျပည္သူ သန္း ၄၄ဝ ေလာက္ ကိုဆင္းရဲတြင္းနက္ေနရာက ကယ္ ထုတ္ႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ သမုိင္းတစ္ ေလွ်ာက္မွာ အႀကီးမားဆုံးေသာ ဆင္းရဲသား ေလွ်ာ့ခ်ႏုိ္င္မႈႀကီးျဖစ္ တယ္။ ၂ဝ၁ဝ ျပည့္ႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ  ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္တက္ၿပီး ကမၻာ့ ဒုတိယ အႀကီးမားဆုံး စီးပြားေရး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။           အေမရိကန္ေတြက တ႐ုတ္ ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံကို အေပါစား ပစၥည္းေတြထုတ္လုပ္ၿပီး ကမၻာ တစ္ ဝန္း တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ဧရာမ  အလုပ္႐ုံႀကီးတစ္႐ုံလုိ႔ ႐ႈျမင္ေလ့ ရွိ ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာေသး ေသာ ႏွစ္မ်ားအတြင္းမွာ တ႐ုတ္ စီး ပြားေရးဟာ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ အႀကီး အက်ယ္တုိးတက္လာတာကုိ ေတြ႕ ျမင္ၾကရေတာ့ တစ္ေန႔မွာ အေမရိ ကန္စီးပြားေရးကုိေတာင္ ေက်ာ္တက္ သြားႏုိင္တဲ့ စီးပြားေရးႀကီးပဲလုိ႔ ရိပ္စားမိလာၾကတယ္။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ တုိးတက္မႈကို စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘဝေရာက္သြား တယ္။           တ႐ုတ္ျပည္ႀကီး ဒီလုိတုိးတက္ လာဖုိ႔က တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ လမ္းၫႊန္မႈမပါဘဲ မျဖစ္ႏုိ္င္ဘူး။ ေစ်း ကြက္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြဟာ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးကို ေျပာင္း လဲပစ္ခဲ့တယ္ဆုိေပမယ့္ တ႐ုတ္ျပည္ ရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ အရင္းရွင္ဝါဒ-State Capitalism ေမာ္ဒယ္ ဟာ တုိင္းျပည္ ရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ႏုိင္ငံ ျခား ယွဥ္ၿပဳိင္မႈမွ လြတ္ကင္းေအာင္ အစုိးရအေနနဲ႔ အကာအကြယ္ေပး ထားဆဲျဖစ္တယ္။           တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ဂ်ီဒီပီဟာ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွစၿပီး ၁ဝ ဆတုိးတက္ခဲ့တယ္ ဆုိေပမယ့္ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး စြမ္းပကားအေပၚ သိပ္ၿပီး ပုိလြန္ ခန္႔ မွန္းျခင္းမျပဳၾကဖုိ႔ တ႐ုတ္အရာရွိႀကီး ေတြကသတိေပးၾကတယ္။ ဘာ ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕  လူ ဦးေရဟာ ၁.၃ ဘီလီယံရွိတဲ့အတြက္ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ တစ္ဦးခ်င္း ဂ်ီဒီပီ per capita GDP ဟာ ဝယ္ႏုိင္အား ႏႈန္း ျပည့္- Purchasing Power Parity အရ တြက္ခ်က္ရင္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၈၄ဝဝ ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ႕ တစ္ဦးခ်င္း ဂ်ီဒီပီေအာက္ နိမ့္က်ေနေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ ဖြံ႕ၿဖဳိးဆဲႏုိင္ငံ Developing Nation သာ ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ မၾကာ မၾကာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။           ဒါေမယ့္ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ ဒီ ႏႈန္းနဲ႔ ဆက္လက္တုိးတက္ခ်င္ တယ္ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ျပဳျပင္ေျပာင္း လဲမႈေတြလုပ္ဖုိ႔ လုိလိမ့္မယ္လုိ႔ တတ္ ကြၽမ္းနားလည္သူေတြက ေထာက္ျပ ၾကတယ္။ လက္ရွိေမာ္ဒယ္နဲ႔ ခရီး ဆက္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ေမာ္ဒယ္ေျပာင္း ရမယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။           ဟုတ္ပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ ဟာ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ကမၻာ့စီးပြားေရး က်ဆင္းမႈႀကီး Great Recession ကုိ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံႏုိင္ခဲ့တယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ျမင့္ျမင့္မားမား တုိးတက္မႈႏႈန္းကုိ ထိန္းထားလုိတယ္ဆုိရင္ စီးပြားေရးကုိ  ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏံွမႈနဲ႔ ပုိ႔ကုန္တင္ပုိ႔ေရးက ေန ျပည္တြင္းစားသုံးမႈ- Domestic Consumption ဆီေရြ႕လ်ားဖုိ႔ လုိ တယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ ဒီလုိေျပာင္းလဲေရးဟာ တုိး တက္ႀကီးပြားမႈရဲ႕ အသီးအပြင့္ေတြကို တ႐ုတ္တုိင္းသူျပည္သားမ်ား မွ်ေဝ ခံစားၾကရေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းမႈ အေပၚမူတည္တယ္။ ေလာေလာ ဆယ္မွာ တ႐ုတ္ဘဏ္ေတြဟာ တ႐ုတ္အလုပ္သမားေတြရဲ႕ စုေဆာင္း ေငြေတြ - Saving ကုိ ႏုိင္ငံပုိင္လုပ္ ငန္းႀကီးေတြထဲ သြန္ခ် ပုံေအာေန တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္း ေတြမွာ အရင္းမလုံမေလာက္  ျဖစ္ေနရတဲ့အျပင္ အလုပ္သမား ေတြ သုံးစြဲႏုိင္အားကလဲ က်ဆင္းလ်က္ရွိ တယ္။           ဒါရဲ႕ ရလဒ္ကေတာ့ ေစ်းေပါ ေပါရတဲ့ ေျမနဲ႔လုပ္သားေတြ ရွားပါး လာတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္  အစုိးရဟာ ရင္းျမစ္ေတြကို ႀကီးႀကီး မားမား အတုိင္းအတာနဲ႔ သုံးျဖဳန္း ပစ္ေနသလုိျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘ႑ာေရး စနစ္ကုိ လႊတ္ေပးလုိက္ မယ္ဆုိရင္ အရင္းခြဲေဝမႈ တုိးတက္ ေကာင္းမြန္လာၿပီး စားသုံးသူေတြရဲ႕ သုံးစြဲႏုိင္စြမ္းလဲ ျမင့္မားလာႏုိင္တယ္ လုိ႔ ေထာက္ျပၾကတယ္။           ဒီကေန႔မွာ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕  စီးပြားေရးတုိးတက္မႈဟာ ေႏွးေကြး လာတယ္။ အလုပ္အကုိင္ ရရွိေရး အတြက္ ၿမဳိ႕ေပၚ တက္လာခဲ့ၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြအတြက္ အလုပ္ရဖုိ႔ ခက္ခဲလာတယ္။ အစုိးရ အေနနဲ႔ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြဆီ ေနာက္ထပ္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ ေရာက္ မလာႏုိင္ေအာင္ ျပည္နယ္ေတြက ၿမဳိ႕ေတြမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ တုိးခ်ဲ႕ ေဆာင္ရြက္ေပးလ်က္ရွိတယ္။  ေကာင္းတဲ့လုပ္ငန္းအစီအစဥ္ျဖစ္ေပ မယ့္ ျပႆနာတစ္မ်ဳိးတက္လာျပန္ တယ္။ ေဒသဆိုင္ရာ အရာရွိႀကီးေတြ က ၿမိဳ႕စြန္ၿမိဳ႕ဖ်ားမွာရွိတဲ့ ေတာင္သူ လယ္သမားေတြရဲ႕ လယ္ေျမေတြကို ေလ်ာ္ေၾကးနည္းနည္းေပးၿပီး သိမ္း ပိုက္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို ေစ်းႀကီးႀကီးနဲ႕ ျပန္ေရာင္းစားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္တစ္ခြင္တစ္ျပင္မွာ ဒီလို ေျမယာသိမ္းပိုက္မႈနဲ႕ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ေတာင္သူလယ္သမားေတြနဲ႕ ေဒသ ဆုိင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြၾကားမွာ ျပႆနာေတြအႀကီးအက်ယ္တက္ လာတယ္။           တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးေတြဟာ ဒီလိုျပႆနာေတြကို သတိထားမိၾကတယ္။ တ႐ုတ္ကြန္ ျမဴနစ္ပါတီအေနနဲ႕ အခုလို ျပႆနာ ေတြကို ေျ>ြမမေသ တုတ္မက်ဳိးကိုင္ တြယ္ၿပီး ရွဥ့္လဲေလွ်ာက္သာ ပ်ားလဲ စြဲသာ လုပ္ဖို႕လိုလာတယ္။ အဲသလုိ အခ်ိန္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ၁၈ ႀကိမ္ေျမာက္ ပါတီကြန္ဂရက္က်င္းပဖို႕လဲရွိေနပါ တယ္။ ေျပာင္းလဲလာမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း           ဒီႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္း ေအာက္တုိဘာ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုဝင္ဘာလေလာက္မွာ တ႐ုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ ၁၈ ႀကိမ္ေျမာက္ ကြန္ဂရက္က်င္းပဖို႕ရွိ တယ္။ ဒီပါတီကြန္ဂရက္က်င္းပတဲ့ အခါ ပါတီဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ၃၆ဝ ရွိတဲ့အနက္ အဖြဲ႕ဝင္ ၆ဝ ရာခိုင္ႏႈန္း ေက်ာ္ အေျပာင္းအလဲရွိတယ္။ တစ္ နည္းေျပာရင္ ဗဟိုေကာ္မတီအဖဲြ႕ဝင္ သစ္ ၃ဝဝ နီးပါးကို ေရြးခ်ယ္တင္ ေျမႇာက္ၾကရမယ္။           ၿပီးေတာ့ အသစ္ျပန္လည္ဖြဲ႕ စည္းထားတဲ့ ဗဟိုေကာ္မတီ-Central Committee ကေနၿပီး ေပၚလစ္ဗ်ဴ႐ို Politburo အဖြဲ႕ဝင္သစ္ေတြ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္ၾကရမယ္။ ေလာေလာ ဆယ္ ေပၚလစ္ဗ်ဴ႐ိုအဖြဲ႕မွာေတာ့ အဖြဲ႕ဝင္ ၂၅ ဦးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ဖြဲ႕စည္းမယ့္ ေပၚလစ္ ဗ်ဴ႐ိုသစ္မွာ အဖြဲ႕ဝင္ဘယ္ႏွဦးပါမယ္ ဆိုတာ အေသအခ်ာမေျပာႏိုင္ဘူး။           ေပၚလစ္ဗ်ဴ႐ိုသစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ ေျမႇာက္ၿပီးရင္ အဲဒီထဲက ေပၚလစ္ဗ်ဴ ႐ိုအၿမဲတမ္းေကာ္မတီမွာေတာ့ အဖြဲ႕ ဝင္ ကိုးဦးရွိတယ္။           အသစ္ခန္႕အပ္မယ့္ ေပၚလစ္ဗ်ဴ ႐ို အၿမဲတမ္းေကာ္မတီထဲမွာ အေသ အခ်ာပါဝင္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးရွိတယ္။ တစ္ဦးက ေလာေလာဆယ္ ဒုတိယ သမၼတ ရာထူးနဲ႕ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ေနတဲ့ ရွီက်င့္ဖိန္း-Xi Jinping ျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တစ္ဦးက ေလာေလာဆယ္ ဒုတိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ လီခယ္ ခ်န္း- Li Keqiang ျဖစ္ပါတယ္။           သူတို႕ႏွစ္ဦးစလံုးဟာ ေပၚလစ္ ဗ်ဴ႐ို အၿမဲတမ္းေကာ္မတီမွာ ေရြး ခ်ယ္ခန္႕အပ္ ပါဝင္လာခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္ မတ္လက်ရင္ လက္ရွိ သမၼတ ဟူက်င္းေတာင္ Hu Jintao ရဲ႕ တာဝန္ေတြကို ရွီက်င့္ဖိန္းက လႊဲ ေျပာင္းယူမွာျဖစ္တယ္။ အဲသလိုပဲ လီခယ္ခ်န္းကလဲ ၂ဝ၁၃ မတ္လ က်ရင္ လက္ရွိဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဝမ္က်ား ေပါင္- We Jiabao  ဆီက ဝန္ႀကီး ခ်ဳပ္တာဝန္ေတြကို လႊဲေျပာင္းယူမွာ ျဖစ္တယ္။           တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဒီလို အတိုင္း အတာႀကီးႀကီးမားမားနဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ပိုင္း အေျပာင္းအလဲမျဖစ္ခဲ့တာ ဆယ္ စုႏွစ္တစ္ခုေလာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ၁၉၈ဝ ႏွစ္မ်ားရဲ႕ ေႏွာင္းပိုင္းကာလမွစၿပီး ဒါ ဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပါပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ ေတာ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္သစ္ မ်ားေပၚထြက္လာခ်ိန္နဲ႕ စီးပြားေရး ကေမာက္ကမျဖစ္ေနခ်ိန္နဲ႕ ႀကံဳႀကိဳက္ ေနတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း အေျပာင္းအလဲ လုပ္ မယ့္အခ်ိန္မွာ ေငြေဖာင္းပြမႈ-Inflation  ျမင့္ျမင့္မားမား ျဖစ္ေနခ်ိန္နဲ႕ တိုက္ ဆိုင္ေနခဲ့ၿပီး တိန္႕ေရွာင္ဖိန္းရဲ႕ ဆက္ခံ ေရးအစီအစဥ္ဟာ ကိုးလိုးကန္႕လန္႕ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ထီအန္ နန္မင္ရင္ျပင္အေရးအခင္း ထြက္ေပၚ ခဲ့တယ္။           တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းအေန နဲ႕ တိုင္းျပည္အႀကီးအက်ယ္ မၿငိမ္ မသက္ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္ေနၾကေပမယ့္ ဒီကေန႕ ပါတီကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြဟာ အရင္ကနဲ႕မတူဘဲ ျခားနားကြဲျပားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္အတြင္း တ႐ုတ္ျပည္မွာ ႀကီးမားတဲ့ လူလတ္တန္းစားတစ္ရပ္ ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္ပညာ ရွင္မ်ားရဲ႕ အဆိုအရ ၿမိဳ႕ေနလူထုရဲ႕ ၄ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ရွိတယ္။ ၿပီး ေတာ့ ေက်းလက္ကေနၿပီး ၿမိဳ႕ျပ တက္လာၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သား ထုကလဲ အမ်ားႀကီးပါပဲ။           အစိုးရအေနနဲ႕ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား ေတြဟာ မိမိတို႕ရဲ႕ မိသားစုေတြရွိတဲ့ ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို ျပန္သြား ၾကလိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ ျပန္လဲ ျပန္ၾကမွာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ကစၿပီး ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာ အလုပ္အကိုင္ ရရွိႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္း ေတြ တုိးတက္မ်ားျပားလာတယ္။ အစိုးရဟာ တ႐ုတ္ျပည္အလယ္ပိုင္းနဲ႕ အေနာက္ပိုင္းေဒသေတြမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ ႏွံမႈႀကီးမားစြာနဲ႕ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိ တယ္။           ေလာေလာဆယ္မွာ တ႐ုတ္ ျပည္အႏွံ႕အျပားက စက္႐ံုအလုပ္႐ံု ေတြမွာ ဆႏၵျပမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္မႈေတြဟာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိ ဆန္႕က်င္ၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေဒသဆိုင္ရာ အရာရွိ အရာခံေတြနဲ႕ အလုပ္႐ံု စက္႐ံုပိုင္ရွင္ေတြအေပၚမွာ မေက်မနပ္ ျဖစ္ၾကတာေလာက္ပဲရွိ တယ္။ သူတို႕တစ္ေတြဟာ ေပက်င္း ၿမိဳ႕ေတာ္က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီထိပ္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္ေတြအေပၚ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္အဝရွိၾကတယ္။ ရွီက်င့္ဖိန္း- ဘယ္သူလဲ           ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္မွာ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ သမၼတျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္မွန္းထား ၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ပါတယ္။ ရွီက်င့္ဖိန္း ကို ၁၉၅၃ ခုႏွစ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ထီး ရိပ္နန္းရိပ္ေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ သူျဖစ္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ဖခင္ဟာ တစ္ခ်ိန္ က ဒုတိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ Xi Zhongxun ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြသာ ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ၿခံဝိုင္းႀကီးထဲမွာ ေန ထိုင္ခဲ့ၾကတယ္။           လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၃ဝ ေက်ာ္ေလာက္ က တိန္႕ေရွာင္ဖိန္းရဲ႕ေစ်းကြက္အေျခခံ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္တဲ့ ေခတ္ကာလတုန္းက သူ႕ ဖခင္ဟာ တ႐ုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း ကမ္း႐ိုးတမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၿမိဳ႕ႀကီး ေတြမွာ အရင္းရွင္ေတြအတြက္ အထူး စီးပြားေရးဇုန္ေတြ - Special Eco-nomic Zones ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ ျမင္ ဖြင့္လွစ္ထူေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္တယ္။           ေမာ္စီတုန္းလက္ထက္ ရွီက်င့္ ဖိန္း ကိုးႏွစ္သားအရြယ္ေလာက္မွာ သူ႕ဖခင္ဟာ ပထမဆံုး ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ ေႏွာင္ျခင္းခံခဲ့ရၿပီး ယဥ္ေက်းမႈေတာ္ လွန္ေရး ေခတ္ကာလမွာလဲ ၁၆ ႏွစ္ ေလာက္ အက်ဥ္းခ်ခံခဲ့ရတယ္။ ရွီ က်င့္ဖိန္းကိုယ္တိုင္လဲ အျခားေသာ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕အတူ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္မွာ ေက်းလက္အပို႕ခံခဲ့ရ ၿပီး ေတာသူေတာင္သားေတြနဲ႕အတူ စိုက္ပ်ဳိးေမြးျမဴေရးလုပ္ကိုင္ခဲ့ရတယ္။           ရွီက်င့္ဖိန္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က ေတာ့ ေက်းလက္ေရာက္ေတာ့လဲ ေတာသူေတာင္သားေတြနဲ႕ စိုက္ပ်ဳိး ေမြးျမဴေရးအလုပ္ေတြကို မခိုမကပ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ကိုင္တတ္ တယ္။ အားလပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူယူ ေဆာင္လာခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္ထမ္းတစ္ ပိုးကို ဖတ္တယ္၊ မွတ္တယ္။ သူေန ထိုင္တဲ့ရြာကေလး ေကာင္းက်ဳိး အတြက္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္ ေပးတယ္။ ငယ္စဥ္က ေျခေမြးမီး မေလာင္ လက္ေမြးမီးမေလာင္ ေနခဲ့ရ တဲ့ ရွီက်င့္ဖိန္းရဲ႕ဘဝ အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။           ၾကက္ေခ်း၊ ဝက္ေခ်းေတြနဲ႕ နပန္းလံုးေနတဲ့ ရွီက်င့္ဖိန္းကို ရဲေဘာ္ ရဲဘက္ ပါတီဝင္ေတြက သိပ္ၿပီး သေဘာက်ၾကတယ္။ သူတို႕ရြာမွာ ပါတီေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာတယ္။ ရြာ သူရြာသားေတြကလဲ သူ႕ရဲ႕ႀကိဳးပမ္းမႈ ကိုသေဘာက်ၿပီး၊ သူ႕ကုိ တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ျပဳဖုိ႕ ဝိုင္းဝန္းေထာက္ခံေပး ခဲ့ၾကတယ္။           ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ေမာ္စီတုန္း ကြယ္ လြန္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႕ရဲ႕ဖခင္ကို ပါတီက ျပန္လည္ေျမႇာက္စားခဲ့တဲ့ အတြက္ ရွီက်င့္ဖိန္းရဲ႕ မိသားစု အေျခ အေနျပန္ေကာင္းလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္စၿပီး ရွီက်င့္ဖိန္းဟာ ရာထူး အဆင့္ဆင့္ တိုးတက္လာခဲ့ေတာ့ တယ္။ ရွီက်င့္ဖိန္းဟာ ဟိတ္ဟန္မရွိ။ ႐ိုး႐ိုးက်င့္ ျမင့္ျမင့္ႀကံ သေဘာမ်ဳိးရွိ တယ္။ အေပါင္းအသင္းဆံ့တယ္။ အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္။ လုပ္စရာရွိတာ အခုလုပ္ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ပါပဲ။           တ႐ုတ္ျပည္ ျပင္ပမွာ ရွီက်င့္ ဖိန္းကုိ လူအမ်ားသိၾကေပမယ့္ ျပည္ တြင္းမွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဇနီး ဖုန္းလီယြမ္း Peng Liyuan ကို ပိုၿပီးသိၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ဇနီးက တ႐ုတ္ျပည္သူ႕ လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ - People's Liberation Army ရဲ႕ စူပါစတားအဆုိေက်ာ္ျဖစ္လုိ႕ ပါပဲ။           ႏိုင္ငံျခားမွာလဲ ရွီက်င့္ဖိန္းကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းေျပာတတ္ သူလို႕ ျမင္ၾကတယ္။ ရွီက်င့္ဖိန္းဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံနဲ႕ အဆင္ေျပေျပ ဆက္ဆံလိုသူျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ သူ႕ အတြက္ အားသာခ်က္ပဲလား။ ဒါမွ မဟုတ္ အားနည္းခ်က္ပဲလား။ မင္းေရႊေမာင္ Ref: 1.The Economist, Jan 28. 2.Newsweek, Feb-13. 3.Time, 3 Feb 20-2012.