July 19, 2013 at 8:22am
ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔
အာဇာနည္ကုန္းကိုမသြားႏိုင္လို႔ တ.က.သ က ဦးေဆာင္ဥၾသဆြဲမယ္ဆိုတဲ႔
ေနရာေတြထဲက လွည္းတန္းလမ္းဆံု ကိုသြားခဲ့တယ္...
က်ဆံုးေလျပီးေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားအတြက္ (၆၆)ႏွစ္ေျမာက္
အာဇာနည္ေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကိုဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ လမ္းေဘး
ဂ်ာနယ္ဆိုင္က သံေတာ္ဆင့္ အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္နဲ႔ ၊ Daily Eleven ေန႔စဥ္သတင္းစာကို
၀ယ္ျပီးအထြက္ ေခါင္းႀကီးသတင္းေတြကို လမ္းသြားရင္း ဖတ္ေနတုန္း ၾကားရတဲ႔
အသံတစ္ခုေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
မ်က္ႏွာခ်င္ဆိုင္က လာေနတဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အတြဲမွ ေကာင္ေလးဆီက
ထြက္လာတဲ႔အသံ.... သူ႔ေကာင္မေလးကို ေမးလိုက္တာက " အာဇာနည္ေန႔ ဘယ္ေန႔လဲ" တဲ႔
ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာ္သြားပါျပီ ကိုယ္မ်ား
နားၾကားလြဲတာလားေပါ့ ရပ္ျပီးေတြေ၀ေနတုန္း ေနာက္ထပ္ ေဘးနားမွာ ရပ္ေနတဲ႔
အျခား လူငယ္အတြဲဆီက ျပစ္တင္ေျပာလိုက္ပံုက " ဒီေန႔
အာဇာနည္ေန႔မွန္းေတာင္မသိတာ ဘယ္လိုေကာင္လဲ" ဆိုျပီး
သူတို႔ခ်င္းေျပာေနတာၾကားမိတယ္ အဲဒီအခ်ိန္၀င္လာတဲ႔ အေတြးတစ္ခုက ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္
ႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေလာက္ မသာမာတဲ႔လူတစ္စုရဲ႕ သမိုင္းအမွန္ကို ဖုံးကြယ္ထားတဲ႔
ရလဒ္က ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြ အတြင္းမွာ တကယ္ပဲထိေရာက္ေနျပီလားေပါ့...... အခုနက
ေကာင္းေလး တကယ္ပဲ အာဇာနည္ေန႔ ကိုမသိတာလား ၊ အျခား ကိစၥေတြေၾကာင့္
သတိမထားမိတာလားဆိုတာကိုေတာ့ အျပစ္မတင္ခ်င္ေပမယ့္ က်ရႈံးသြားခဲ့တဲ႔
တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္ေပးခဲ႔တဲ့ အာဇာနည္ (၉)ဦးရဲ႕ အမည္ေတြကို
မမွတ္မိရင္ထားအံုး အနည္းဆံုးေတာ့ ေမလွျမိဳင္သီခ်င္းထဲက"အာဇာနည္ေန႔ ကိုေတာ့
မေမ့အပ္ပါေပ"ဆိုတဲ႔ စာသားအတုိင္း ဇူလိုင္(၁၉)ေရာက္ရင္
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္ကိုစေတးသြားတဲ့
က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳတဲ႔
ေန႔တစ္ေန႔ဆိုတာကိုေတာ့ ေလ့လာထားသင့္တယ္လို႔ျမင္မိပါတယ္။
ေရွ႕ဆက္သြားလိုက္ေတာ့ အသက္ (၂၀)ပတ္၀န္းက်င္သာရွိၾကေသးတဲ႔ တ.က.သ က
လူငယ္ေလးေတြက ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ အစဥ္အလာ ေကာင္းတစ္ရပ္ကို
ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္လိုျခင္း၊ မေမ့သင့္ေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕
ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့သတိရ ဂုဏ္ျပဳလိုျခင္း၊ ဥၾသဆြဲ ဂုဏ္ျပဳတဲ႔ အစဥ္အလာ
ျပန္လည္ျဖစ္ေပၚလာေစျခင္း တို႔အတြက္ အစိုးရက ဦေဆာင္မႈ မေပးတာကို အသာထားလို႔
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အစီစဥ္နဲ႔ ျပည္သူနဲ႔ ပူေပါင္းျပီး ဥၾသဆြဲ ဂုဏ္ျပဳႏိုင္ရန္
လက္ကမ္းစာေဆာင္ေတြ အားတက္သေရာ ေပးေ၀ေနတာေတြ႔ေတာ့လဲ... လူငယ္ခ်င္းတူေပမယ့္
တန္ဖိုးထားမႈ ကြာျခားပံု ျမင္ရေတာ့ ခံစားတတ္လြယ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ
၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ျဖစ္မိသြားျပန္ေရာ ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိုေသးတာနဲ႔
ေဘးနားက အုတ္ခံုေလးေပၚထိုင္ျပီး ဂ်ာနယ္ဖတ္ေနတုန္း သတင္းေထာက္ေတြလား ၊ စရဖ က
လူေတြလားေတာ့ မသိဘူး ဟိုဘက္ဒီဘက္ သတင္းေပးပို႔ေနၾကတာ ပြက္ေလာကို
ရိုက္သြားတာပဲ။ မ်က္စိထဲမွာ တစ္ခုခု ထူးျခားေနပါတယ္လို႔ သတိထားမိကာမွ
အလာ..လာ.. လမ္းလယ္ေကာင္မွာ ယဥ္ထိန္းရဲမဟုတ္ဘဲ အက်ၤီအျဖဴ ၊
ေဘာင္းဘီအျပာ၀တ္ထားျပီး လမ္ပတ္အနီႀကီးေတြနဲ႔ ခရာတတြတ္တြတ္ မႈတ္ေနတဲ႔ လူ ၄ ၊
၅ ေယာက္ ေအာ္ ေအာ္... လည္းတန္းလမ္းစံုႀကီး ကားရွင္းေနတာ
သူတို႔ေၾကာင့္ကို.... စည္းကမ္းရွိေနလိုက္ၾကတာ တစ္ခါတစ္ခါ မ်ဥ္းၾကားက မကူးဘဲ
အခါတိုင္းလို လမ္းျဖတ္ကူးတဲ႔ သူေတြ ေတြ႔ရင္ ေဟ့.. ဘာလုပ္တာလဲ စည္းကမ္းကို
မရွိဘူး မ်ဥ္းၾကားကူးေလ ဘာညာနဲ႔ လွမ္းေဟာက္လုိက္ေသး...
အခါတိုင္းေတာ့မေတြ႔ပါ ဒီေန႔ၾကမွ ထူးျခားတဲ႔စီမံခ်က္ လူစုစု နဲ႔ ဆိုေတာ့
လမ္းရႈပ္သြားမွာစိုးလို႔ပဲလား သို႔မဟုတ္ အျခား အထက္... အထက္
ေတြရဲ႕ညႊန္ၾကားခ်က္ေၾကာင့္လားေတာ့မသိဘူး တာ၀န္ေတြေက်ပြန္ေနလိုက္ၾကတာ
ကားကိုအရႈပ္မခံဘူး( ကားဟြန္းတီး ဥၾသဆြဲမယ္ဆိုတာကို ၾကားထားလို႔ ထင္ပါရဲ႕)
၁၀ နာရီ ၃၇ မီးနစ္ကိုေရာက္ေတာ့ တကယ္ပါပဲ တ.က.သ ေတြက ပါလာတဲ့
အသံခ်ဲ႕စက္ကေလးနဲ႔ ဥၾသဆြဲၿပီး ျပည္သူေတြ ႏွင့္အတူ
(၁)မီးနစ္ခန္႔အေလးျပဳၾကသလို ျဖတ္သြားတဲ႔ ၄၈ အထူး၊ ၁၇၄ တို႔ ၄၅ အစရွိသျဖင့္
လိုင္းကားေတြနဲ႔ Taxi ၊ ကိုယ္ပိုင္ကားေလးေတြ ပါမက်န္ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ
ဟြန္းတီးဂုဏ္ျပဳၾကတာကို ျမင္ေတာ့ ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္လိုက္ျခင္း၊ ကိုယ့္လိုပဲ
သတင္းၾကားလို႔ လာေစာင့္ျပီး ဂုဏ္ျပဳတဲ႔ သူေတြကလဲ အမ်ားသားဆုိေတာ့
စဥ္းစားမိလိုက္တယ္ ေအာ္.... လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကို တိုက္ခိုက္ခ်င္တာနဲ႔
သူရဲ႕ဖခင္အမ်ဳိးသားေခါင္းးေဆာင္ႀကီးႏွင့္ တကြ
အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာေမွးမွိန္ေအာင္ မသမာတဲ႔ လူတစ္စု က
သမုိင္းကို ဘယ္လိုပဲ အိုးမဲသုတ္ေနပါေစ ဖံုးကြယ္လို႔ မရတဲ႔
သမိုင္းအမွန္ကေတာ့ ဆရာႀကီး ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္တင္ရဲ႕ စကားလို ျမန္မာတည္သ၍
ကမၻာတည္သ၍ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ရွိေနအံုးမွာပါ။ ဥၾသဆြဲ အေလးျပဳျပီးလို႔
လူခြဲၾကေတာ့ ေဇယ်ာသီရိ လမ္းထဲက ထမင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ထမင္းမွာစားရင္း MRTV
4 မွ လြင့္တဲ႔ (၆၆)ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕မိန္႔ခြန္းကိုေနာက္ခံထားျပီး ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဘူးေသာ
ဓာတ္ပံုေပါင္းမ်ားစြာပါတဲ႔ ထုတ္လြင့္မႈကို ေငးေမာရင္ လြန္ခဲ႔ေသာ ၆၆
ႏွစ္ေက်ာ္ကာလေလာက္က အသက္ (၃၀) ၀န္က်င္သာရွိတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ ၊
ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ႔သူတစ္ေယာက္ ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥ
မိသားစုအေရးတို႔ထက္ တုိင္ျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္သာ အၿမဲေတြးေတာ ႀကံဆ
ေနသူတစ္ေယာက္ ၊ ျပည္ေထာင္စု တစ္ခုလံုး တညီတညြတ္ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါတည္း
လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ တိုင္းရင္းသားေတြကို စည္းရံုးခဲ့ပံု
အစရွိသျဖင့္…..ေနာက္ဆံုး တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္ကိုေတာင္စေတးသြားရရွာေသာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမ်ဳိးသားဖခင္ ၊ လြတ္လပ္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးနဲ႔
သူရဲ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို အေတြးနယ္ခ်ဲ႕
ပံုေဖာ္ေနမိေတာ့သည္။ ထမင္းဖိုးရွင္းျပီး ဆိုင္ထဲကထြက္ ခရီးဆက္ဖို႔ၾကံေတာ့
သြားရမယ့္ ေနရာက ဘတ္(စ္)ကားနဲ႔ ဆိုရင္ မီးပြိဳင့္မိ ၊
ကားၾကပ္တာေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ပါတ္ရထားနဲ႔ပဲ သြားမယ္ဆိုျပီးေတာ့
လွည္းတန္းဘူတာကိုပဲ ထြက္လာခဲ႔တယ္ ။ ဘူတာကိုေရာက္ေတာ့ ရထားမလာေသးတာနဲ႔
ဖတ္လက္စ ဂ်ာနယ္နဲ႔ ေနစဥ္ထုတ္ သတင္းစာကို ဖတ္ရင္း FM radio က အာဇာနည္ေန႔
အထူးအစဥ္ ဘာမ်ားလာမလဲလို႔ ဖုန္းေလးနဲ႔ ကလိၾကည့္လိုက္ေတာ့ (၇)လိုင္းေလာက္
မိတဲ့ အထဲမွာမွ Shwe FM ကလြဲ လို႔ က်န္တဲ႔ အားလံုးက
ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြအစီစဥ္ေတြပဲ ထုတ္လြင့္ေနတာေတြ႔ရတယ္ နာရီက ၁၁:၀၅ ပဲရွိေသး
အာဇာနည္ေန႔ အစီအစဥ္ေတြ ျပီးသြားတာလား အဲဒီ FM ေတြကပဲ
မလြင့္ခဲ့တာလားေတာ့မသိဘူး ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ အာဇာနည္ေန႔ ဂုဏ္ျပဳအစီအစဥ္
မလြင့္ရေကာင္းလားဆိုျပီး ဘာမဆိုင္ ညာမဆုိင္
စိတ္ထဲမွာမေက်မနပ္ျဖစ္လိုက္မိေသး ။ အဲဒါနဲ႔ Shwe FM ကလြင့္တဲ႔
အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ က်ဆံုးခဲ႔ရပံု ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္းမွာ
ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေျဖၾကားတာေတြကိုပဲ နားေထာင္ေနလုိက္ေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကိုယ္လဲ
စာတို ေပစ ေလးေတြ နဲနဲဖတ္တာေၾကာင့္ သိျပီးသားအေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ေပမယ့္
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ဦးေခါင္း၊ ရင္ဘတ္ နဲ႔ လက္ေတြမွာေရာ စုစုေပါင္း
က်ည္(၁၃)ခ်က္၊ မန္းဘခုိင္က (၁၅)၊ ဦးဘခ်ဳိနဲ႔ ဦးအုန္းေမာင္ကေတာ့ (၅)ခ်က္စီ
ေနာက္ ဘယ္သူကေတာ့ ႏွစ္ခ်က္ထိတယ္ ဘယ္လိုက်ခဲ့တယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔
ဘယ္၀န္ႀကီးေတြကေတာ့ ေနရာမွာတင္က်ဆံုးတယ္ ၊ မိုင္းပြန္္ေစာ္ဘြားနဲ႔
ဒီဒုတ္ဦးဘခ်ဳိတို႔ကေတာ့ ေဆရံုေရာက္မွ က်ဆံုးတယ္ အစရွိသျဖင့္
သိၾကတဲ႔အတုိင္း စကားေျပာေကာင္းတဲ့ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ အဖြဲ႕အႏြဲေတြက ၁၉၄၇
ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ ေန႔ နံနက္ခင္း ၁၀နာရီ ၃၇ မီးနစ္
၀န္းက်င္အျဖစ္အပ်က္ေတြက ပိတ္ကားသဖြယ္ အစီအရီေပၚလာသလို ေနာက္ ဇူလိုင္ ၂၃
ရက္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အေမ အဖြားစုက “ က်ဳပ္သားျဖစ္တဲ့
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဒီလုိ သတၱိေၾကာင္တဲ့အမူမ်ိဳးကို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္
ကေလးကပင္ ရူတ္ခ်ခဲ့တဲ့ လူျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ဆန္းက ငယ္ငယ္ကတည္းက မဟုတ္မခံသမား
လူမွန္ ၊ ဘ၀င္းကေတာ့ အေနလဲ ေအးတယ္ စကားလည္းနည္းတယ္ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က
မ်ိဳးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဦးေစာကို မသမာသူတုိ႔ ေခ်ာင္းေျမာင္းျပီး
ေသနတ္နဲ႔ပစ္စဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တုိင္ အမ်ားၾကီး ကဲ့ရဲ႕ရူတ္ခ်တဲ့
စကားေတြကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဟိုတုန္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာနယ္လွည့္ရင္း
က်ဳပ္ထံ၀င္ျပီး ကန္ေတာ့သြားတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ဳပ္ကစိုးရိမ္လြန္းလုိ႔
“သားရယ္ လူဆုိတာ အထက္ေရာက္ေနရင္ သူတစ္ပါးက မနာလုိလုိ႔ မေကာင္းၾကံစည္တာမ်ိဳး
ခံရတတ္တယ္။ အစစအရာရာ သတိထားပါ သားရယ္”လုိ႔ ေျပာမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္သားက
-“ ဒါကေတာ့ ဘုရားေတာင္မွ အတုိက္အခံ ရွိေသးတာပဲ။ ကိုယ္ကသာ လမ္းမွန္က ေနျပီး
မွန္တဲ့အလုပ္ကို လက္ကိုင္ထားရင္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မလုိပါဘူးအေမရယ္၊
မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ စစ္တုိက္ေနတုန္းကေတာင္ မေသခဲ့ေသးတာ။ ယခု
တုိင္းျပည္နဲ႔လူထုဟာ အရင္လုိမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အေကာင္းအဆုိး ေ၀ဖန္တတ္ပါျပီ”
လုိ႔ အားရပါးရ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ ယခုေတာ့ က်ဳပ္သား
ကိုေအာင္ဆန္းဟာ သူအလြန္ မုန္းတီးရြံရွာတဲ့ လုပ္ၾကံနည္းေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သြား
ရရွာျပီ။ က်ဳပ္မွာခ်င္တာကေတာ့ သူ႔ကိုေလးစားၾက သလုိ ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕
ညႊန္႔ၾကားခ်က္ကို ျပည္သူ လူထုက ယံုယံုၾကည္ၾကည္
ေလးေလးစားစားနဲ႔လုိက္နာျပီး မိမိတုိ႔လိုလားတဲ့ ခရီးကိုေရာက္ေအာင္
ေဆာင္ရြက္ၾက ဖုိ႔ပါပဲ။ အဲဒီလုိ ေဆာင္ရြက္လုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို
ေရာက္ၾကျပီဆုိရင္ အေဒၚ့မွာ ခံစားရတဲ့ သားႏွစ္ေယာက္ ဆံုးရတဲ့ အပူမီးဟာ
ျငိမ္းတန္သေလာက္ ျငိမ္းပါလိမ့္မယ္။ ” ဆိုျပီး
တိုင္းျပည္ကို မိန္႔ခြန္းေျပာခဲ႔တာကိုလဲ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက Shwe FM ကေန
ေဖာက္သည္ခ်ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ညီ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ဆီက
ဖုန္း၀င္လာျပီး သူအာဇာနည္ကုန္းက အခုပဲဆင္းလာတဲ႔အေၾကာင္း ၊
လူေတြမ်ားလြန္းလို႔ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔တက္ရပံု ၊ သူ႔ဖုန္းနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ
အမ်ားႀကီးရိုက္လာပံု တို႔ကို အားရပါးရေျပာျပပါေတာ့တယ္ ။ အဲဒီေတာ့မွ
ကၽြန္ေတာ္တစ္ခု အံၾသသြား တယ္ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အရင္ေန႔ကတည္းက ဖုန္း၊
ကင္မရာ၊ လြယ္အိတ္ ဘာမွ မယူရဘူး ဆိုျပီး အသိေပးေၾကာ္ျငာထားတာ ဘယ္က ဘယ္လို
ဒီေကာင္က ဖုန္းယူသြားလဲေပါ့ မရွင္းလို႔ ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့
အားလံုးကိုစစ္ေဆးတဲ႔အေၾကာင္း ဖုန္းကို စစ္္ေပမယ့္ ယူခြင့္ျပဳတဲ႔အေၾကာင္း ၊
အခု NLD ရံုးေရွ႕ကို ေရာက္ေနျပီး လူေတြအမ်ားႀကီးပဲ ဘာလုပ္အံုးမွာလဲမသိဘူး
စပ္စုလိုက္အံုးမယ္ ဆိုျပီးဖုန္းခ်သြားပါေလေရာ။ ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ ပထမဆံုး
အာဇာနည္ကုန္းကိုသြား က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြကို
အေလးျပဳရတာ ေတာ္ေတာ္ ေက်နပ္ေနပံု ၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ သူ႔ေျပာတဲ႔ပံုဆိုရင္
ဒီေလာက္မ်ားတဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ တကြ အာဇာနည္
ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြကို မေမ့မေလွ်ာ့ပဲ သတိတရ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့
၀မ္းသာေနပံုပါပဲ… မၾကာပါဘူး ေနာက္ထပ္ ဖုန္း၀င္လာပါတယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့
သူငယ္ခ်င္းဆီက မင္းဘယ္ေရာက္ေနလဲတဲ႔ မလာေသးဘူးလားတဲ႔ (အမွန္ေတာ့
သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားတာ) ရထားေစာင့္ေနတယ္လို႔ ေျပာလုိက္ေတာ့
ငါေတာ့ေရႊတိဂံုဘုရားေရာက္ေရာက္ေနျပီတဲ႔ မင္းမလာႏိုင္တာနဲ႔ သြားတာ
ဘာလို႔ေနာက္က်ေနလဲတဲ႔ လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ ဥၾသဆြဲတာ ၀င္ျပီး
အေလးျပဳေနတာလို႔ ေျပာလိုက္ျပီး သူ႔ကို ခနဲ႔ခ်င္တာနဲ႔ မင္း ေယာင္ျပီး
ေျမာက္ဘက္မုဒ္ကို မဆင္းလိုက္နဲ႔ အာဇာနည္ကုန္းကိုေရာက္သြားလို႔
အေလးျပဳေနရအံုးမယ္ လို႔ေျပာလိုက္တယ္ (ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူ ဒီလိုေန႔ေတြကို
တန္းဖိုးမထားတာသိေနလို႔) ထင္တဲ႔အတုိင္းပဲ သူကၽြန္ေတာ့ကိုျပန္ေျပာတာ..
မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႀကီး ေတာ္ေတာ္အမ်ဳိးခ်စ္တဲ႔ အေကာင္တဲ႔ အဲဒီလိုေျပာျပီး
ဖုန္းခ်သြားေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္ သူေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္ကပဲ
ပိုကဲေနတာလား ၊ ဒီလိုေန႔မွာ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ အတြက္ ဒီလို
၀မ္းနည္းမႈနဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္အတြက္ အနစ္နာခံမႈ ၊ တုိင္းျပည္အတြက္
အသက္ကိုပါစေတး သြားမႈေတြကို သတိတရနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳျခင္းကပဲ အပိုအလုပ္ေတြလား
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့အဲဒီလိုမျမင္ သမိုင္းဆိုတာက သိမွ တန္ဖိုးထားတတ္တာ ၊ သိေအာင္လဲ
ေလ့လာလိုက္စားမႈကရွိအံုးမွ အဲဒီလို သမိုင္းေၾကာင္းကိုလဲ မသိ သိေအာင္လဲ
မလုပ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႕ စကားျဖစ္တဲ႔ “သမိုင္းမသိရင္ အ, မယ္
” ဆိုတာထက္ ေသခ်ာတာကေတာ့ သမိုင္းမသိရင္ ၊ သမိုင္းရဲ႕
အေမြအႏွစ္ကိုမထိန္းသိမ္းတတ္ရင္ ၊ သမိုင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို နာမလည္ပဲ
အပိုအလုပ္ေတြ လို႔ ထင္ေကာင္းထင္ႏိုင္ပါတယ္။ အေတြး၀င္ေနတုန္း
ရထားဆိုဒ္တာနဲ႔ ရထားေပၚတက္ရင္း အေတြးဆကိုျဖတ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္
သြားရမယ့္ ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ Facebook ကို ၀င္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဒီေန႔( ၆၆
ႏွစ္ေျမာက္အာဇာနည္ေန႔) မွာ ေနရာေဒသအသီးသီးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏွင့္တကြ
အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားကို သတိတရႏွင့္ အျမတ္တႏိုးတန္ဖိုးထား
ေအာက္ေမ့ဖြယ္ အေလ့ျပဳပံုေတြ ၊ သတင္းေတြကို တက္လာသမွ် ၾကည့္ရင္း
စိတ္ကူးေပၚလာတာနဲ႔ ဒီေဆာင္းပါေလးကို ႀကိဳးစားေရးလိုက္ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ႏိုင္လင္း
July 19, 2013 ( 6:51 PM)
No comments:
Post a Comment