မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္တိုင္မိန္႕ၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့စကား



" . . . သာသနာ့့ အာဇာနည္ . . . "  ===================  ကမၻာ့ ဥာဏ္အေကာင္းဆံုး လူသားအျဖစ္ ဘာသာျခားတို ့၏ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ..။  သံဃာေတာ္ အေပါင္းတို ့၏ ဥေသွ်ာင္ သံဃာ့မဟာနာယကႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့သူ...။  ဲျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ညီေတာ္ အရွင္အာနႏၵာကဲ့သို ့ တရားေတာ္၊ ျမတ္ဓမၼတို ့ရဲ့ ဘ႑ာတိုက္ ..။  သူ ့ဥာဏ္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳး အတြက္အခ်ိန္ျပည့္ မေနမနား အသံုးခ်ေပးခဲ့သူ .. ..။  မ်ိဳးဖ်က္ အဓမၼတို ့၏ ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးမႈကို ေပၚေပၚတင္တင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆန္ ့က်င္ခဲ့သူ ...။  တပည့္သံဃာေတာ္ေတြကို ထိလာလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေရွ ့ကရပ္၍ ကာကြယ္ေပးရဲသူ . .။  ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္အတြက္ အတုယူဖြယ္ရာ နိဗၺာန္ေဆာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ပါး . .။  ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ဓမၼစာေပမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုေပးခဲ့သူ ...။  ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေသသည္အထိ သာသနာျပဳေနပံု . . .။   Admin - ေဒါက္တာေက်ာ္လြင္  By ျမန္မာျပည္မွျမန္မာလူမ်ဳိး ----------------------------------------------------------------------- Posted By : ၿမန္မာ့သတင္းမ်ားစုစည္းရာ (MNC)
" . . . သာသနာ့့ အာဇာနည္ . . . "

===================

ကမၻာ့ ဥာဏ္အေကာင္းဆံုး လူသားအျဖစ္ ဘာသာျခားတို ့၏ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ..။

သံဃာေတာ္ အေပါင္းတို ့၏ ဥေသွ်ာင္ သံဃာ့မဟာနာယကႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့သူ...။

ဲျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ညီေတာ္ အရွင္အာနႏၵာကဲ့သို ့ တရားေတာ္၊ ျမတ္ဓမၼတို ့ရဲ့ ဘ႑ာတိုက္ ..။

သူ ့ဥာဏ္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳး အတြက္အခ်ိန္ျပည့္ မေနမနား အသံုးခ်ေပးခဲ့သူ .. ..။

မ်ိဳးဖ်က္ အဓမၼတို ့၏ ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးမႈကို ေပၚေပၚတင္တင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆန္ ့က်င္ခဲ့သူ ...။

တပည့္သံဃာေတာ္ေတြကို ထိလာလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေရွ ့ကရပ္၍ ကာကြယ္ေပးရဲသူ . .။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္အတြက္ အတုယူဖြယ္ရာ နိဗၺာန္ေဆာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ပါး . .။

ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ဓမၼစာေပမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုေပးခဲ့သူ ...။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေသသည္အထိ သာသနာျပဳေနပံု . . .။

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး
မဂၤလာရွိေသာ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစ။
ဘေလာ့ဂါ








Monday, March 10, 2014

“သာဆန္းရဂုံေဘြ”

March 10, 2014 at 3:31pm
         မေမွ်ာ္လင္႔ပဲ သာလည္းသာ ဆန္းလည္းဆန္းတဲ႔ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ေတြဆီကို ခတၱခဏခိုနားဖို႔ရာ ေရာက္သြားခဲ႔တဲ႔ ခရီးကေတာ႔ ဘားအံ ပါ။ ခရီးယာယီေတြက အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္အမ်ဳိးမ်ဳိး နဲ႔ မရိုးရေအာင္ ေပၚလာေတာ႔လည္း ဖတ္စရာစာတစ္ပုဒ္ တိုးျပန္တာေပါ႔ေနာ႔။

          ဘားအံကိုသြားတာမ်ား ဘာဆန္းသလဲ လို႔ ေတာ႔ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔။ ကိုယ္႔အဖို႔ ဘားအံကို ေလးေခါက္ေရာက္ခဲ႔ရာမွာ တစ္ခါနဲ႔တစ္ခါ မတူပဲ သာ၍သာ၍ ဆန္းဆန္းလာလို႔ ဆန္းတယ္ လို႔ ေျပာရတာေပါ႔။ ပထမဦးဆုံးေရာက္ခဲ႔တာက ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀၊ သူငယ္ခ်င္း မင္းသားႀကီးနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ေန႔ပြဲေတာ္မွာ သူသီခ်င္းဆိုတဲ႔ဆီကို လိုက္သြားတာ။ ၀က္၀က္ကြဲစည္ကားၿပီး အုန္းအုန္းၾကြက္ၾကြက္ အားေပးၾကတာကို နတ္ကရာ က်ီးေမာၿပီး အျပန္ခရီးက်ေတာ႔ သာမည၊ က်ဳိက္ထီးေဆာင္း၊ ဘုရင္႔ညီဂူ လွည့္ပတ္ ဘုရားဖူးခဲ႔တယ္။ ကိုယ္႔ထက္သူကပို ကုသိုလ္ရပါတယ္။ အဲသည္ခရီးက စခဲ႔တဲ႔ သတ္သတ္လြတ္အဓိ႒ာန္က အခုဆို အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတာင္ ျပည့္ေရာ႔မယ္။ ခုခ်ိန္ထိ မပ်က္မယြင္း ေစာင္႔ထိမ္းထားတုန္း။ (မို႔ ထင္မထားဘူး။)

           ဒုတိယတစ္ေခါက္ ေရာက္သြားတာက ေနာက္ဆယ္ႏွစ္အၾကာ စာေရးဆရာမ ေဒါက္တာလမင္းတို႔ စနၵယားဘသန္းတင္တို႔နဲ႔ လိုက္သြားတာ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ စိုးလည္း ထင္မထားဘူး။ သီခ်င္းဆိုဖို႔ လိုက္သြားတာေလ။ ဆရာမ မိုးပန္းမြန္(ရာမည)၊ ဆရာမ ယမုံသက္လယ္၊ ဆရာ ၀င္႔ေ၀ေနာင္၊ ဆရာ ဦးသူရေဇာ္၊ ဆရာ ေမွာ္၀န္းၾကည္ျမတ္၊ ကာတြန္း ေရႊမင္းသား၊ စာေရးဆရာေတြ တစ္အုပ္ႀကီးနဲ႔ ပါသြားတာ။ အားလုံးထဲမွာ ဘာမွ မဟုတ္တာဆိုလို႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ရွိတာ။ အားမငယ္ပါဘူး။ အသံကေလးအားကိုး ရုပ္ကေလးအားကိုးနဲ႔ ဆိုပခဲ႔တာေပါ႔။ ကိုယ္႔ဘယ္သူမွမသိပဲ ထင္ရာလုပ္ရတာေလာက္ အရသာရွိတာ ဘာမွမရွိဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ အဲဒီတုန္းက ေကာင္နာကေလးက ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚစာေရးၿပီး ဘုတ္အုပ္ႀကီးေတြေတာင္ ထုတ္ထားႏွင္႔ၿပီလို႔ ေျပာရမွာ ရွက္တာေၾကာင္႔  ဘယ္သူ႔မွ အသိေပးမထားေသးဘူးဗ်။ ဆရာမ ေဒါက္တာလမင္း တစ္ေယာက္ပဲ သိတယ္။ (ဟြန္႔ ခါတိုင္းဆို သူ႔စာထဲ ပါမွာေၾကာက္လို႔ “ထည့္မေရးနဲ႔ေနာ္။ ထည့္မေရးနဲ႔ေနာ္။” ေအာ္ေနရတာ။ ခုေတာ႔ ဘာတတ္နိင္ေသးလဲ။ ကလဲ႔စားေခ်လို႔ရၿပီ။ အဟိ) အဲဒီတုန္းကေတာ႔ ေနာက္ဆယ္နွစ္ေလာက္ၾကာရင္ အခုလိုမ်ဳိး ငုတ္တုတ္ထိုင္ ဘုတ္အုပ္ကိုင္ စာေတြထိုင္ေရးေနရလိမ္႔မယ္လို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးေပါင္ဗ်ာ။

            တတိယအႀကိမ္ ေရာက္သြားေတာ႔လည္း မတူျပန္ဘူးဗ်ာ။ ျပင္သစ္သံရုံးမွာ ျပင္သစ္စာသင္ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႔ သု၀ဏၰဘူမိ ေရႊေျမႀကီးကို ေျခရာေကာက္ၾကတယ္။ နိုင္ငံျခားသားေတြလည္း ပါတယ္။ ဘုရားသမိုင္း၊ ေက်ာင္းသင္ရိုးသမိုင္း နဲ႔ နိုင္ငံျခားသားေတြ ေရးထားတဲ႔သမိုင္းေတြ မတူတာကို “ဟိုေပါ႔ေနာ္။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ေခ်ာကလက္၊ ေပါက္ထြက္သြားတာ။” နဲ႔ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ညာၿဖီး အာရႊီး ႏွီးေႏွာ ေဖာေရွာ လုပ္ခဲ႔တာေပါ႔။ ေရွးေရွးက သမိုင္းေတြကို ျပန္ျပန္ေျပာတဲ႔အခါမွာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ႔ ျမန္မာျပည္ေျမပုံႀကီးနဲ႔ ေလွနံဓါးထစ္လုပ္လို႔ ကိုက္ခ်င္မွ ကိုက္တာလို႔ ေတြးမိလာတယ္။ သု၀ဏၰဘူမိဆိုတာ ကိုယ္ေတြကလည္း သထုံက တစ္ျပားမွမေလွ်ာ႔။ ထိုင္းေတြကလည္း သူတို႔အရပ္ သူတို႔ေျမပါဆိုၿပီး ေလဆိပ္ႀကီးပါ အဲ႔ဒီနံမယ္ မွည့္ပလိုက္တာ။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ကိုယ္႔လာေမးရဲေမးၾကည့္။ “ညီး လွ်ာမရွည္ပါနဲ႔ေအ။ ငါကဂိုက္ နင္တို႔ကဧည့္သည္။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာအပထား။ ငါေျပာသမွ် နားေထာင္။ မယုံရင္ ပုံျပင္မွတ္။” လို႔ ညစ္တြန္းတြန္းၿပီး ပြဲသိမ္းပလိုက္မယ္ လို႔ တာစူထားတယ္။ ဘယ္ထင္မလဲဗ်ာ။ အခုလိုမ်ဳိး တစ္ခုခုေရးမယ္ၾကံရင္ “မဟုတ္ကဟုတ္က အမွန္တ၀က္ေရာ အမွားတ၀က္ေရာေတြ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ႔ ကိုယ္မပိုင္တဲ႔ ကိစၥေတြမွာ ၀င္၀င္မငံနဲ႔။”  လို႔ ကေတာ္ရုပ္ကေလးေတြက ကေလာ္တုပ္မွာေၾကာက္တာနဲ႔ က်မ္းကိုးျပစရာေတြ ဖင္ခုထိုင္ထားရလိမ္႔မယ္လို႔။ ထင္ကိုမထင္ဘူး တကယ္။

              အခုစတုတၳေျမာက္ခရီးက အဆန္းဆုံးလို႔ ဆိုရမယ္။ ကိုယ္႔ဆရာသမား ရွီးေဖာတစ္ေယာက္က သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ မဂၤလာသက္တမ္း ၂၆ နွစ္ျပည့္တဲ႔ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ အတိတ္ေဟာင္းကေလးေတြကို ျပန္လည္တူးဆြ တမ္းတတတ္သည္ လုပ္တဲ႔ခရီးမွာ ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ေရးတတ္လြန္းတဲ႔ ကိုယ္႔ကို စာေရးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သိၾကားေစ သက္ေသညႊန္းဖို႔ ဖိတ္ေခၚတာပါ။ အျမဲတမ္းလိုလို ကိုယ္ကခ်ည့္ပဲ “ဟယ္ ဟိုဥစၥာေလးက ဘယ္လို၊ ဟိုတုန္းကေတာ႔ ဘယ္႔ႏွယ္၊ ဒါက ဒီလိုရွိ။ ဟြာက ဟိုလိုရွိ” နဲ႔ Story teller အလုပ္ေကာင္းလာခဲ႔တဲ႔ ေမာင္စံဖားလည္း သည္ခရီးမွာေတာ႔ နာယူမွတ္သား အေတြးပြားရတဲ႔သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားရျပန္ပါတယ္။ ကိုင္း ဒါလည္း ထင္မထားဘူး။ ေတြ႔ၿပီလား။

           ကရင္ျပည္နယ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အက်ဳိးေပးခ်က္ကေတာ႔ ခရီးေလးေခါက္စလုံးမွာ ဤေဖကိုယ္ကေလးအတြက္ စားရိတ္ၿငိမ္း ပြဲသိမ္း ကုန္းဆင္း ဒိုင္ဗင္တင္လွလုပ္ရတာဆိုေတာ႔ ကရင္က ထန္းလ်က္အိုးေတြ႔တာလား ထန္းလ်က္အိုးက ကရင္ကိုေတြ႔တာလားေတာင္ မေျပာတတ္ေတာ႔ပါဘူး။ စာခ်ဳိခ်ဳိကေလးေတြ စားျမဳံျပန္ေနတာသာ ၾကည့္ပါေတာ႔။

           ဆရာကေျပာတာေတာ႔ ကရင္ျပည္နယ္ဆိုတာ သူတို႔အတြက္ အင္မတန္ အမွတ္ရစရာေတြနဲ႔
ေနရာမလပ္ ျပည့္ေနတဲ႔အရပ္ တဲ႔။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္တုန္းက ဘာလုပ္ၾကတာေလ ဆိုတဲ႔ ျပန္အမွတ္ရစရာကေလးေတြ ရွိသတဲ႔။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာကေတာ႔ ကရင္ျပည္နယ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ အမႈထမ္းသက္ကို စခဲ႔တဲ႔ေနရာ၊ အဲသည္ေနရာမွာမွ သူအမႈထမ္းခဲ႔ရတာ မင္းမႈထမ္းသက္သက္ မဟုတ္ပဲ စစ္မႈထမ္းရတဲ႔ စစ္ဗိုလ္စစ္သားဘ၀ ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ သူတို႔ေခတ္တုန္းက ေဆးေက်ာင္းဆင္း၊ အလုပ္သင္ၿပီးလို႔ ပီအက္စ္စီစာေမးပြဲေတြ ေျဖၿပီးတဲ႔အခါ “အမိနိုင္ငံေတာ္ကို ကာကြယ္ရန္ သင္႔ကို တပ္မေတာ္မွ အလိုရွိသည္။” လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ဘာမွ ျငင္းမေနနဲ႔။ ဘိုေကညွပ္၊ အထုပ္ျပင္၊ သုံးႏွစ္ေလာက္ေတာ႔ ေရွ႕တန္းၾကြရေတာ႔သတဲ႔။ ကိုယ္ကေရြးလို႔ရတာ မဟုတ္ပဲ ကိုယ္႔ကိုေရြးလို႔ရသြားတဲ႔ အလုပ္တစ္ခုအတြက္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္ေက်ေအာင္ေတာ႔ ထမ္းရြက္ရမွာပဲ မဟုတ္လား။ သူတို႔အလုုပ္၀င္ၿပီး မၾကာခင္ ၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္လို႔ စစ္တပ္ကို ခါးခါးသည္းသည္း မုန္းေနၾကတဲ႔ အခ်ိန္မွာလည္း ကိုယ္က စစ္တပ္ဘက္ေရာက္ၿပီးသားမို႔လို႔ ဘယ္႔နွယ္မွ လုပ္စရာမရွိဘူး။ တာ၀န္ဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း မရွိဘူး။ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္ ဆက္လုပ္ဖို႔သာ ရွိတာပါပဲ။ ဆရာအိမ္ေထာင္က်တဲ႔အခါ ညီေတာ္မင္းနန္ သပိတ္ပိုက္လိုက္ရသလို မဂၤလာေဆာင္ၿပီးတာနဲ႔ ေရွ႕တန္းကိုထြက္ဖို႔ အမိန္႔ရလို႔ အခုခ်က္ခ်င္း အလ်င္အျမန္ဆိုတာေတြရဲ႕ေနာက္ကို ဒေရာေသာပါး ေျပးလိုက္ၾကရျပန္သတဲ႔။ ဘားအံေရာက္ေတာ႔မွာ ကရင္မဂၤလာေမာင္ႏွံေတြ သစၥာျပဳတဲ႔ ဒူေ၀ေစတီမွာ ဖထီးတို႔အမိုးတို႔ မိုးကိုကန္ေတာ႔ ေျမကိုကန္ေတာ႔ တိုင္တည္ၾကရတယ္။

             အဲ႔ဒီတုန္းကေတာ႔ ဘားအံဆိုတာ ခုလို ေျခာက္နာရီစာ ကားေမာင္းရင္ ေရာက္လိမ္႔မယ္လို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ႏိုင္ဘူး။ ေမာ္လၿမဳိင္ထိ ရထားစီး၊ အဲသည္ကမွ သေဘၤာနဲ႔ဆန္တက္ရသတဲ႔။ လမ္းမွာ တံတားဆိုလို႔ စစ္ေတာင္းတံတားႀကီး တစ္စင္းပဲရွိၿပီး အဲ႔ဒါႀကီးကလည္း ညဘက္ဆို ေပးမျဖတ္၊ လုံျခဳံေရးကလည္း ခုေခတ္ ေလဆိပ္ေတြေလာက္ တင္းၾကပ္၊ ဟိုဘက္ေရာက္ေတာ႔လည္း ယာဥ္တန္းနဲ႔မွ ေပးျဖတ္သတဲ႔။ ဒီေန႔မွာ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ေမာင္းရတဲ႔ သထုံကေန ဘားအံကို ဟိုတုန္းကေတာ႔ ေလးငါးရက္ေလာက္ၾကာတာဆိုပဲ။ သိပ္ေတာ႔အထင္မေသးပါနဲ႔ေလ။ ေရွးတုန္းကတည္းက ေခတ္မီတာရွိပါတယ္။ ဟယ္လီေကာ္ပတာေတြ ရွိေနပတဲ႔။ ေဆးမွဴးကေလးကို ဘားအံကေန ေရွ႕တန္းအေရာက္ပို႔ေပးဖို႔ လက္နက္ေတြ လာသယ္တဲ႔ ဟယ္လီေကာ္ပတာႀကီးနဲ႔ စစ္ေျမျပင္ကို တမဟုတ္ခ်င္း အေရာက္ပို႔ေပးပါသတဲ႔။ (Doctor’s Heli ဆိုတာ ဂ်ပန္မွာမွ ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္တို႔ဆီ ဟိုးေရွးေရွးကတည္းက ရွိပါတယ္ေအ) ၾကင္စဦး ဆရာကေတာ္ကေလးကလည္း အိမ္ကဗိုလ္ႀကီး ဟယ္လီေကာ္ပတာေပၚတက္သြားရင္ ေလဆိပ္မွာ နႈတ္ဆက္သလိုမ်ဳိး တာ႔တာျပလိုက္မဟဲ႔လို႔ အလွေတြျပင္ထားတာ ဟိုက စက္လည္းႏႈိးလိုက္ေရာ ရွိသမွ်အမႈိက္ေတြ ဖုန္လုံးႀကီးနဲ႔တက္လာလို႔ မာရီလင္မြန္ရိုးကေလးလို ဖုံးရင္းဖိရင္း မ်က္စိမွိတ္ရင္း ဟယ္လီႀကီး ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ (MH 370 ႀကီးလို မဟုတ္တာ ကံေကာင္း)

            စစ္ဗိုလ္ဘ၀၊ ေရွ႕တန္းမွာ ႀကဳံခဲ႔ဆုံခဲ႔သမွ် သုခဒုကၡအေပါင္းတို႔ကေတာ႔ အံ႔ၾသကုန္ႏိုင္ဖြယ္ ကဲမယုံခ်င္ေနေတြမို႔ ေရးလို႔ၿပီးနိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဘာျပဳလို႔ဆိုေတာ႔ သည္ေနရာမွာ ပထ၀ီေတြေရာ သမိုင္းေတြပါ ႏြယ္လာျပန္တာကိုး။ ျမန္မာျပည္ေျမပုံေပၚမွာ အေရာင္နဲ႔ ျခယ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကရင္ျပည္နယ္ေလာက္ စစ္မက္ထူေျပာတဲ႔ နယ္ေျမ မရွိခဲ႔ဖူးဘူး။ စစ္ဗိုလ္စစ္သားထဲမွာ ကရင္ျပည္နယ္နဲ႔ ကင္းတာ ခပ္ရွားရွား။ သူတို႔ကရင္ေတြဘက္မွာလည္း သည္အတိုင္း ရွိလိမ္႔မယ္။ သံလြင္ျမစ္ႀကီးသာ စီးဆင္းတတ္တဲ႔သေဘာမရွိရင္ သူ႔ထဲကေရေတြဟာ အနီေရာင္သန္းေနမွာပဲ။ ကိုယ္႔ဘက္ကလည္း နည္းမွတ္လို႔။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကီးပိုင္းေတြထိေအာင္ အဲသည္အရပ္မွာ အမွ်ေ၀ခဲ႔ရတာ တရုတ္လွရြာသားေတြ အသိဆုံးေနမယ္။ ေဆးမွဴးစစ္ဗိုလ္မို႔လည္း အသက္နဲ႔အေ၀းႀကီး မထင္နဲ႔။ သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးရဲ႕ အကိုေဆးမွဴးဟာ သထုံက ေလးေကစခန္းမွာ က်သြားတာ။ ေျမကၾကမ္းလို႔ထင္ပါရဲ႕။ ေရွ႕တန္းဆိုတဲ႔အရပ္မွာ ေရွ႕က်ည္ဆန္ခ်ည့္ပဲ ေၾကာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္က်ည္ဆံကိုလည္း ေၾကာက္ရတယ္။ ဆရာ၀န္မို႔ ေဆးခ်ည့္ပဲ ကုရတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ည္အျပည့္နဲ႔ ေမာင္းတင္ၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ခ်ိန္ထားတဲ႔ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္အၾကား၀င္ရပ္ၿပီး ေသနတ္ေတြ ျပန္အပ္ဖို႔ ေတာင္းရတာလည္း အဆန္းမဟုတ္ဘူး။ ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကရင္ေသာင္းက်န္းသူေတြကို အစိုးရဘက္က အသည္းအမည္းတိုက္စစ္ဆင္တဲ႔ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ဆရာတို႔က စစ္ေျမျပင္မွာ ရွိေနတာ။ စစ္ေတာင္းျမစ္ကိုေက်ာ္လိုက္ရင္ ဂ်ဳိင္းျမစ္၊ အတၳရံျမစ္။ သံလြင္ျမစ္ကေန ဟိုးဘက္စြန္း နယ္စပ္ ေသာင္ရင္းျမစ္ကို ေရာက္တဲ႔အထိ အစုန္အဆန္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ သြားခဲ႔ရလို႔ အဲသည္နယ္ေျမေတြမွာ ေနရာမလပ္ အမွတ္ရစရာေတြ က်န္ေနတာကိုး။

            ဆရာက တခါတခါေတာ႔လည္း မစိမ္းပဲ ရင္းႏွီးေနတဲ႔ ေရေျမေတြကို ၾကည့္ရင္း ဟိုးအရင္အတိတ္ကလည္း သည္ေျမသည္ေရေတြမွာ က်င္လည္ဖူးခဲ႔သလား ေအာင္႔ေမ႔ရသတဲ႔။ ဘာလို႔ဆိုေတာ႔ ႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးေျခာက္ရာ တိုင္လာတာေတာင္မွ သည္ေျမသည္အရပ္ကို စစ္ခ်ီစစ္ထြက္လာသူ မင္းခေယာက်ၤားမ်ားရဲ႕ အရိပ္အေရာင္ ေျခရာလက္စေတြက က်န္ေနဆဲပဲလို႔ဆိုတယ္။ ဘုရင္႔ေနာင္လည္း သည္ဘက္သည္လမ္းက စစ္ထြက္ခဲ႔တယ္။ အေလာင္းဘုရားလည္း သည္လမ္းကဆုတ္ခဲ႔ၿပီး မုတၱမခရိုင္ ကင္းရြာေရာက္မွ နတ္ရြာစံတယ္။ သူ႔သားဆင္ျဖဴရွင္က မေက်ပြဲႏႊဲလို႔ အယုဒၶယကို အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ီတာလည္း သည္လမ္းပဲ။ သူတို႔စစ္ခ်ီတဲ႔ ေတာင္ၾကားလမ္းမွာကိုက သူတို႔တည္တဲ႔ ဘုရားသုံးဆူရွိလို႔ ဘုရားသုံးဆူေတာင္ၾကားလမ္းလို႔ နံမယ္တြင္တယ္။ တစ္ခုေသာ ေတာင္ေပၚအရပ္မွာေတာ႔ အေလာင္းမင္းတရားနဲ႔အတူ ပါလာသူ မိဖုရားငယ္တစ္ပါးက အသည္းအသန္ နာမက်န္းျဖစ္ခိုက္ ေစတီေလးတစ္ဆူတည္ၿပီး ဆုေတာင္း အဓိ႒ာန္ျပဳသတဲ႔။ “ဤအရပ္ ဤေဒသသို႔ စစ္မက္လိုလားသျဖင္႔ ေရာက္ရွိလာတတ္သသူ မင္းေယာကၤ်ားအားလုံး အေသဆိုးျဖင္႔ ေသပါေစသား။” တဲ႔။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အပထား။ သည္ဘုရားေရာက္တဲ႔ စစ္ဗိုလ္စစ္သားမွန္ရင္ “ဖ်ားတပည့္ေတာ္ စစ္မက္ မလိုလားေပါင္ဖ်ား။ တာ၀န္အရ မေနသာလို႔ စစ္ခ်ီထြက္ရတာပါ။” လို႔ မလွိမ္႔ဘူးတစ္ပတ္ ေလွ်ာက္ၾကတင္ၾကသတဲ႔။ ဆရာလည္း ဘယ္ဘုရားေရာက္ေရာက္ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ေတာင္းတဲ႔ဆုကေတာ႔ တစ္ဆုပဲ ရွိသတဲ႔။ အသက္ကေလး ကိုယ္ႏွင္႔မကြာ အိမ္ကိုျပန္လာနိုင္ပါေစေၾကာင္း ကလြဲလို႔ ဘာျဖစ္ရဦးမွာလဲ။ သူလည္း စစ္မက္လိုလားစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ကိုယ္႔တာ၀န္ကိုယ္ ေက်ေအာင္ထမ္းတဲ႔စိတ္ပဲ ရွိတာ။ အဲလိုလုပ္ခဲ႔ရေကာင္းလားလို႔လည္း တစိုးတစိမွ ေနာင္တမရွိ၊ ေျခာက္လွန္႔ျခင္း မရွိ၊ စိုးရိမ္ေသာက ဗ်ာပါဒ မရွိပါတဲ႔။ သုံးႏွစ္ျပည့္တဲ႔အခါ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ သက္တမ္းအတြက္ ကိုယ္႔ဘာသာ ေက်နပ္ပါသတဲ႔။

            ဆရာ၀န္႔ဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္တဲ႔အေကာင္ အခုေတာ႔ ဘက္ေျပာင္းသြားၿပီ။ သာကူးလုပ္ေနၿပီ။ စစ္ဗိုလ္ေတြဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္ေနျပန္ပဟ လို႔ အားေပးႏိုင္ၾကပါၿပီေနာ္။ သည္လို ေပၚလစီေတြ အေရးေကာင္းပုံနဲ႔ဆို ဘာဆုညာဆုေတြရ၊ တတိယ၀န္ႀကီးေတြဘာေတြေတာင္ ၿပိတ္သတ္က ခ်ီးျမွင္႔ကုန္ၾကၿပီ။ ဆရာက သူ႔အေတြ႕အၾကဳံ သူ႔အေတြးအျမင္ သူေျပာတာပါ။ သည္လိုအေတြးအျမင္ ခံစားခ်က္မ်ဳိးဟာ စစ္တပ္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ စစ္ဗိုလ္စစ္သားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေကာင္း ျပဳပါလိမ္႔မယ္။ သူေျပာရတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုကို ကိုယ္က အမိအရ ဖမ္းလိုက္နိုင္တာက တခါတခါ တစ္ဘက္စြန္းေရာက္တဲ႔ သူ႔တပည့္ကို ဒဂၤါးျပားရဲ႕ တစ္ျခားတစ္မ်က္ႏွာမွာ ဘာေတြရွိသလဲ လို႔ လွန္ျပလိုက္တဲ႔သေဘာပါပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း အစြန္းေရာက္တဲ႔အခါ ေရာက္တာပဲ။ စစ္တပ္မွအပ အျခားသန္းေျခာက္ဆယ္ေသာ ျမန္မာနိုင္ငံသားမ်ားနည္းတူ စစ္အစိုးရဆိုရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ကို မျမင္ဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရစို႔ရဲ႕။ သူတို႔အစိမ္းေရာင္အသင္းႀကီးက ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ဥကၠ႒တင္ပါတယ္ဆိုရင္ ခမ်ားတို႔စာရင္းထဲမေတာ႔ က်ဳပ္ကို ဘာသာမဲ႔လို႔ပဲ တို႔ထားစမ္းပါ လို႔ကို အရြဲ႕တိုက္ခ်င္တာ။ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပုံတင္တာေလာက္နဲ႔ေတာ႔ လာမခနဲ႔နဲ႔)

            ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္႔ဆရာကိုယ္ အရြဲ႔႕တိုက္ၿပီး ကိုယ္ေတြ႔ဖူးတဲ႔ စစ္တပ္မေကာင္းေၾကာင္းေလးေတြ
ျပန္စားျမဳံျပန္စဥ္းစားမိပါတယ္။ စစ္တပ္ဟာ သူ႔ဘာသူ ေရွ႕တန္းမွာ စစ္တိုက္ေနတာေတာ႔ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းမွာေပါ႔ေနာ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း ၀င္၀င္ပါေနတာေတာ႔ ေကာင္းသလား ေက်ာင္းအမရယ္။ ကိုယ္တို႔က်န္းမာေရးမွာ ၀န္ႀကီးလုပ္သြားတဲ႔ စစ္သားေဟာင္းႀကီးလက္ထက္ကဆို ဆရာ၀န္ေဆးစာေတြလိုက္က်က္ရုံနဲ႔အားမရလို႔ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အျငင္းအခုန္လုပ္၊ အတင္းအႏိုင္ယူၿပီးတဲ႔ေနာက္ သူ႔ေျခေထာက္ေအာက္က ေလးဘက္ေထာက္၀င္ခိုင္းပါသတဲ႔။ (မယုံရင္ သက္ေသရွိတယ္ေနာ္။) ဘ၀တစ္သက္တာ ၀မ္းစာနဲ႔အသက္ေမြးၾကသူ ပညာရွင္မ်ားအေပၚကေန မိုးက်ေရႊကိုယ္ေတြအျဖစ္နဲ႔ ဘုံႀကဳိးျပတ္က်လာၿပီးရင္ pH အထြက္တိုး ၾသ၀ါဒေတြေခၽြတာလည္း ရွိတာပဲ။ အညာသားရဟန္းေလာင္းႀကီးလို၀တ္ၿပီး “ေတာင္ဥကၠလာၿမဳိ႕နယ္က ကာရာအိုေက အႏွိပ္ခန္း၊ ပျခဳပ္ဆိုင္မ်ားအတြက္ မရွိမျဖစ္ဘ” လို႔ ဗီႏိုင္းႀကီးနဲ႔ ကြကိုယ္ေလာ္ဘီလုပ္ရတာေရာ ေတာ္ေရာ႔လား။

             နယ္စပ္မွာလုပ္ခဲ႔တုန္းက ေဆးရုံအုပ္ မရွိတဲ႔အခါ ခရိုင္တာ၀န္ခံဆရာ၀န္အေနနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက ခယကအစည္းအေ၀းေတြ တက္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အရပ္ဘက္ ႒ာနဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲမ်ားဆိုတဲ႔ နံမယ္ႀကီးက ဟိတ္ဟန္ႀကီးသေလာက္ အထဲမွာေတာ႔ ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ အေျပာခံရပါတယ္ဗ်ာ။ “မင္႔ေဆးရုံေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ လက္တြန္းလွည္းနဲ႔လာေရာင္းေနတဲ႔ ဖရဲသီးသည္ေတြ၊ တံမ်က္စည္းသည္ေတြ၊ ပ်ံက်ေစ်းသည္ေတြကို ဘယ္သူခြင္႔ျပဳထားတာလဲ။ ဘယ္သူ႔အမိန္႔နဲ႔ ခြင္႔ျပဳတာလဲ။” တဲ႔။ ေဆးရုံေရွ႕ မ်က္ႏွာစာက ေစ်းရွိတယ္။ လူစည္တယ္ေလဗ်ာ။ သူ႔ဘာသူ ဗမာဆင္းရဲသားေတြ ေစ်းလာေရာင္းတာ ေဆးရုံထဲလည္း မဟုတ္။ ဘယ္သူကခြင္႔ေတာင္းလို႔ ဘယ္သူကခြင္႔ျပဳရမွာတုန္း။ “သြသူပါ။ သြသူပါ။”  လို႔ ရွင္းျပေတာ႔ “မနက္ျဖန္ မျမင္ခ်င္ဘူး။ အဲ႔ဒါေတြ အၿပီးရွင္းေပးပါ။” တဲ႔။ ဟုတ္ကဲ႔။ ရွင္းဆိုလည္း ရွင္းရတာပေလ။ မင္းတို႔စကား မိုးႀကိဳးသြားတဲ႔။ ဗမာဆိုင္ေလးေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ရွင္းလင္းသြားတဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ အခိုင္အခံ႔ အုတ္အဂၤေတနဲ႔ ဆိုင္ခန္းကေလးေတြ လာေဆာက္ၿပီး တရုတ္ဆိုင္ေတြ ေပၚလာပါေလေရာ။ သည္တစ္ခါက်ေတာ႔ ကိုယ္႔လည္း ေမးသံမၾကားပဲ ဘယ္သူ႔ဆီက ယြမ္ဘယ္ႏွစ္သိန္းနဲ႔ ၀ယ္လိုက္ရပါတယ္ ဆိုတဲ႔ ၀ယ္သူေတြဆီက စကားပဲ ၾကားလိုက္ရတယ္။ အကြက္ေတြ အကြက္ေတြ။ ေနျပည္ေတာ္တ၀ိုက္ကေျမကြက္ေတြအထိကို အဲသည္သိုင္းကြက္က အစြမ္းထက္ေနေသးတယ္။ အန္တီေရႊ႔႕ရင္ သည့္ထက္ေတာင္ ပိုလွေသး။ ေဆးရုံကေဆးဆိုင္ကေလး ေစ်းႀကီးလြန္းတယ္လို႔ လူနာေတြက ေအာ္ေနတယ္။ မာမားနဲ႔ေရွာင္၀ါးကိုလႊဲလိုက္တဲ႔။ ဟုတ္ ဟုတ္။ လႊဲတာေပါ႔။ လႊဲသာ လႊဲတယ္။ “ဘာလို႔အရင္တရုတ္မႀကီးပဲ ဆက္ေရာင္းေနပါလိမ္႔ေညာ္။” ဆိုေတာ႔ “တူလို႔ဆီက ေငါ ျပန္၀ယ္တယ္ေလ။” တဲ႔။ ထမီစိမ္းျပာႀကီးေတာင္ ၀တ္ျပထားေသး။ ေကာင္းတဲ႔သူေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ မယုံမရွိပါဘူး။ ယုံပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဆိုးတဲ႔သူေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာလည္း ယုံေပးပါေနာ္။

             ဒါကေတာ႔ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးဆိုတာ ဒြန္တြဲေနစၿမဲပဲ လို႔ ဆိုရမွာေပါ႔ေနာ္။ သမီးကို လိုက္ျပျဖစ္တဲ႔ သရီးဒီကာတြန္းကားေလးတစ္ကားကို သတိရတယ္။ အရုပ္ကေလးေတြကို ဇာတ္ေကာင္လုပ္ထားရာမွာ ရဲသားအရုပ္ကေလးကေတာ႔ စရိုက္ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ Good Cop နဲ႔ Bad Cop တဲ႔။ စိတ္ေကာင္း၀င္ေနရင္ အင္မတန္ ကူညီတတ္တဲ႔ ရဲသားေလး။ စိတ္ရိုင္းေတြ ၀င္လာရင္ေတာ႔ မတရားတာ အကုန္လုပ္တဲ႔ ရဲဆိုးကေလးေပါ႔။ အာဏာရွင္ႀကီးရဲ႕ ေစစားခ်က္နဲ႔ သူ႔ေနရာကို လုယူမယ္႔သူကို ရဲသားေလးက နွိမ္ႏွင္းရတဲ႔အခါ Good Cop စိတ္ကေလး ၀င္လာရင္ သနားတာေတြ ညွာတာတာေတြနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ မလုပ္တတ္လို႔ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ အာဏာရွင္ႀကီးက အရုပ္ကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာနွစ္ဘက္ထဲက Good Cop မ်က္ႏွာ ျပဳံးခ်ဳိခ်ဳိကေလးကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ၿပီး သူ႔ကို Bad Cop အျဖစ္နဲ႔သာ သူလိုခ်င္သလို ခိုင္းေစတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔ အာဏာရွင္ႀကီးရဲ႕ ေကာက္က်စ္မႈေတြကိုလည္းသိ၊ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးမႈမ်ားစြာနဲ႔ သူ႔ၿမဳိ႔ပ်က္ႀကီးကိုလည္း မခံစားႏိုင္တဲ႔ ရဲသားအရုပ္ကေလးက Bad Cop မ်က္ႏွာကို ေကာ္နဲ႔ ကပ္ပလိုက္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာက အျပဳံးကေလးကို ေဆာ႔ပင္နဲ႔ ျပန္ေရးၿပီး Good Cop အျဖစ္နဲ႔ ျပည္သူေတြဘက္ ျပန္ပါလာတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကေလးကို Good Soldier နဲ႔ Bad Soldier အျဖစ္နဲ႔ တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္ေကာ ဘယ္လိုေနမလဲ။

           ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းက တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ ပုံရိပ္ဟာ အင္မတန္မွကို ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာ္ေဆြ နဲ႔ ခင္ယုေမ တို႔ရဲ႕ “ပုလဲမ်က္ရည္” ကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္မက်တဲ႔ ျမန္မာဆိုတာ မရွိဘူး။ ရုပ္ရွင္မို႔ အျပေကာင္းလို႔ အႏုပညာေျမာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေဒၚတင္တင္ျမရဲ႕ “ေပဖူးလႊာ” ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလး လာရင္လည္း လူေတြ ႀကိဳက္လိုက္ၾကတာ။ “ျမင္ေစခ်င္စမ္းလွသည္။ ေတာင္တန္းျပာ စစ္စခန္းမွ ေက်ာပိုးအိပ္ကို လြယ္ကာ…။” ဆိုတာလည္း လူတကာ ႏွစ္ၿခဳိက္ခံစားႏိုင္ၾကတယ္။ ေျပာရေၾကးဆိုရင္ ကိုယ္ေတြငယ္ငယ္တုန္းက ျပည္သူေတြက စစ္သားဆိုရင္ ခ်စ္တယ္။ ညွာတယ္။ အထင္ႀကီးတယ္။ အားကိုးတယ္။ သားေယာက်ၤားေလးေတြ ေဆာ႔ကစားတဲ႔အခါလည္း စစ္တိုက္တမ္းသာ ကစားၾကတယ္။ သားသားႀကီးရင္ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာလည္း စစ္ဗိုလ္ႀကီးလုပ္မယ္ခ်ည့္ပဲ ေျဖၾကတယ္။ အဲ႔ဒါ ကိုယ္တို႔တစ္သက္ ၾကာခဲ႔ၿပီ။ ရင္းႏွီးတဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆို အတန္တန္တားတဲ႔ၾကားထဲက ခံယူခ်က္အျပည့္နဲ႔ စစ္ထဲ၀င္သြားခဲ႔တယ္။ သည္ကေန႔ သူကိုယ္တိုင္ပဲ စိတ္လိုလက္ရ စစ္ထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ႔ၿပီ။ ဆရာ႔ရဲ႕သုံးႏွစ္စာ ပုံျပင္ေတာင္ သည္ေလာက္ရွည္ရင္ သူလည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္စာ ပုံျပင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားလိုက္မလဲ။ သူေရာ Good Soldier နဲ႔ Bad Soldier ဘယ္သူေတြကို အေတြ႕ရမ်ားခဲ႔သလဲ။ အခု ခင္ဗ်ားတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္စိေရွ႕မွာေရာ ဘယ္သူေတြကို ေတြ႕ေနရသလဲ။ ဆရာ႔လိုပဲ က်ရာေနရာမွာ ေပးအပ္တဲ႔တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကို ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ေနၾကတယ္ဆိုတဲ႔ စစ္ဗိုလ္စစ္သားေတြလည္းပဲ အခ်ိန္ကေလးမ်ားရင္ ကိုယ္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ႔တာ၀န္ဟာ Good Soldier လား Bad Soldier လား၊ ဗိုလ္ေလးဘ၀ကေန ဗိုလ္ႀကီး၊ ဗိုလ္မွဴး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ႔ရင္ေကာ Good မွာလား Bad မွာလား။ တပ္မေတာ္သားေတြအေပၚမွာ ျပည္သူေတြျမင္ရတဲ႔ ပုံရိပ္ကေလးေတြ Good လာေအာင္ေရာ။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း။ စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္း ေမးခြန္းေလးေတြ ေပၚလာသေပါ႔ေနာ္။ အင္း…။ ေနာက္တစ္ခါ ဘားအံသြားရင္ ဘားအံက ဘာျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ကဘာျဖစ္ေနမွာပါလိမ္႔လို႔ သိခ်င္စမ္းလွသကြယ္။


No comments: